‘கார்த்திகேயன்’- எனது கதாநாயன். (எனது எழுத்துக்களை மக்களின் நலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கச் செய்த திரு.மு.கார்த்திகேசன் ‘மாஸ்டர்’ நினைவாக)

‘கார்த்திகேயன்’- எனது கதாநாயன்.

(எனது எழுத்துக்களை மக்களின் நலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கச் செய்த திரு.மு.கார்த்திகேசன் ‘மாஸ்டர்’ நினைவாக)

மேற்குலகில் எழுதப்பட்டுப்,பிரசுரிக்கப்பட்ட முதலாவது தமிழ் நாவல் ‘உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்’ என்ற எனது முதலாவது நாவல்,1978ம் ஆண்டு ‘லண்டன் முரசு’ பத்திரிகையில் வந்தது. 1991ம் ஆண்டு புத்தக வடிவில் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஆளுமைகளுள் ஒருத்தரான டாக்டர் சிவசேகரம் அவர்கள் முன் வெளியீடு செய்யப்பட்டது.

இந்த நாவல்,பொது மக்களை மேம்படுத்தவேண்டிய மகத்தான அரசியற் பணியை, அரசியல்வாதிகள் என்னவென்று தங்கள் சுயலாபத்திற்கான ‘வியாபாரமாக்கி’ விட்டார்கள் என்பதைச் சொல்லும் நாவல்.அந்தக் கதையின் கதாநாயகன்,’கார்த்திகேயன்’. ஏன் நான் ‘கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயரைத் தோர்ந்தெடுத்தேன் என்பது பெரிய கதை. அதன் காரணம்,’கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயர் ‘தமிழ்க்கடவுள்’முருகளின் பெயர் என்பதல்ல. கார்த்திகேயன் கடவுள் தனது, ‘ஆறுமுகங்களுடன்’ அசுரர்களை அழித்துத் தேவர்களைக் காப்பாற்றினான் என்ற நம்பிக்கையுமல்ல.

மனித நேயத்தை முன்னெடுத்த ஒரு கம்யுனிஸ்ட மாஸ்டர்:
;:
கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்( 25.6.19-10.9.1977),நான் முன் பின் பார்த்திராத ஒரு
சமூகநலவாதி. ‘கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்’என்ற அந்த மாபெரும் மனிதரின் மனித மேம்;பாட்டுக்காகச் செய்த பணிகளை,திரு பாலசுப்பிரமணியம் மூலம்,1970ம் ஆண்டுகளிற் தெரிந்து கொண்டேன்.சாதி வெறி,வர்க்க அகங்காரம் பரவியிருந்து வெள்ளாளரல்லாதோர் படுமோசமாக அடக்கப் பட்டிருந்த அந்த காலகட்டத்தில்,யாழ்ப்பாணத்தின் சமுகநிலை மாற்றத்திற்கு உழைத்த ‘கார்திகேசு’ மாஸ்டரின் பணிகளைக் கேள்விப் பட்டேன்.
சாதித் திமிர் கொண்ட ஆறுமுகநாவலரால் ஸ்தாபிக்கப் பட்ட வண்ணார்பண்ணை இந்துக் கல்லூரியில், ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர்.’சாதி சமயம் என்பன ஒட்டுமொத்த மக்களின் உயர்ச்சியையும் பாதிக்கின்றன,அவைகளை உணராத வரைக்கும்; ஒரு சமுதாயம் முன்னேறமுடியாது’ என்ற கருத்தைக்கொண்ட ‘கம்யுனிஸ்ட்; மாஸ்டர்’ ஆசிரியராகப் பணியாற்றி பல்நூறு மாணவர்களின் மூலம் பரந்த கொள்கைகள் பரவக்காரணமாக இருந்தவர் என்றும் கேள்விப் பட்டேன்.

மிகவும் இறுக்கமான சமூகக் கட்டுமானங்களைக் கொண்ட வடபுலத்தில் கம்யுனிஸ்ட கட்சியை ஸ்தாபித்து அதன் முழுநேரப் பொறுப்பாளரக இருந்துகொண்டு,ஆசிரியராகவுமிருந்து கடுமையான பணிகளைச் செய்தவர். மக்களின் ஒடுக்கு முறைகளை உடைத்தெறிய இடைவிடாத வகுப்புபகளை எடுத்தவர். வடபுலத்தில் மூலை முடுக்கெல்லாம் அடக்குப் பட்ட சமுதாயம் விழித்தெழக் கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக் கிளைகளைத் திறந்து பல பணிகளைச் செய்தவர்.

மனித நேயத்தில்அப்படியான அன்பும்,ஒட்டுமொத்த மக்களின் மேன்மைக்கும் உழைத்த அந்த அயராத உழைப்பாளி,கடமையுணர்ச்சியில் அப்பழுக்கற்ற பணி செய்த ஆசிரியன், தனது பல பொதுப் பணிகளுக்குமிடையில் ஒரு அன்பான கணவனாக, தந்தையாக வாழ்ந்து பொது வாழ்க்கையிலும் தனிப் பட்ட வாழ்க்கையிலும் பல அரிய நற்பண்புகளால் அன்று பலராலும் மெச்சப் பட்டவர்.அவரின் பெயரை, எனது நாவலில் வரும் முற்போக்குவாத கதாநாயகனுக்கு வழங்கினேன். எனது நாவலில் வரும் ‘கார்த்திகேயன்’இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களின் ஒட்டுமொத்த சமூக விடுதலைக்காகப் போராடும் தமிழ் மாணவனாகும்.

எனது நாவலின் கதாநாயகனுக்குக் கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் பெயரை ஏன்வைத்தேன் என்றால்,யாழ்ப்பாணத்தில் 1947-77 வரை, ஒட்டுமொத்த தமிழ் மக்களின்
சமூகமாற்றங்களுக்காகப் பாடுபட்ட,’கார்த்திகேசன்; மாஸ்டரின்’ சிந்தனைக்கு சிரஞ்சீவித் தன்மை கொடுக்கவேண்டும் என்ற எனது ஆவலின் வெளிப்பாடாகும்.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லுரி ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டரைப்;’ பற்றித் தெரிந்து கொண்டபோது,அவரின் சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்திய பல சரித்திரத் தடயங்கள் கண்களிற் பட்டன.

இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற காலத்தையண்டிய கால கட்டத்தில்,வடபுலத்தில் இடதுசாரிக் கொள்கைகளைப் பரப்பி,மக்களிடம் சமத்துவ உணர்வைத் தூண்டியவர்களில், திரு மு.கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்,எம்.சி சுப்பிரமணியம்,டாக்டர் சு.வே சீனிவாசகம்,ஆகியோர் இணைந்து செயல் பட்டனர் என்றும்,தோழர் இராமசாமி ஐயர்,நீர்வேலி.எஸ்.கே.கந்தையாவும் இணைந்து பொதுவுடமைத்தத்துவவாதி,கார்ல் மார்க்ஸின்’கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையைத’ தமிழில் 1948ம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்தார்கள் என்றும் ஆவணங்கள் சொல்கின்றன.

1950ம் 60ம் ஆண்டுகளில்,இன்று தொடரும் அரசியற் சிக்கல்களுக்கான பல மாற்றங்கள் இலங்கையில் பல இடங்களிலும் நடந்தன. அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த மாற்றங்கள்தான் இன்று தமிழர்கள் வாழும்நிலைக்கும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கும் முன்னோடியாகவிருந்தன.

அவரின் மாணவர்களிலொருவரான.திரு.ரி.சிறினிவாசனின் கருத்துப்படி,மார்த்திகேசன் மாஸ்டர் அவர்கள்.’ஒரு ஆசிரியர்,அதிபர்,சமூகசீர்திருத்தவாதி,மனிதநேயவாதி,கம்யூனிஸ்ட்,தோழர்,சினேகிதன்,சக உத்தியோகத்தன், இலக்கியவாதி, பிரமாண்டமான செயற்பாடுகளை ஒழுங்குசெய்பவர்,நாடகவாதி,விமர்சகர்,கல்வியாளன்,தீர்க்தரிசி.நாத்திகன்,என்று பல்முகங்களைக் கொண்ட ஆளுமையாளன்’.அவரால் வடஇலங்கையில் நடந்த மாற்றங்களை அறிவது இளம் தலைமுறைக்கு மிகவும் பிரயோசனமாகவிருக்கும் என்பதால் சில விடயங்களை இங்கு பதிவிடுகிறேன்.

 

இலங்கை -அந்நியர் ஆட்சியில்

1948ல்.இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றபோது ,இலங்கையின் கல்வி,பொருளாதாரம் என்பன ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தின் பிடியிலிருந்தது.

குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தில்,அந்த நிலவரம், அந்நியர் ஆட்சியில் அவர்கள் கொடுத்த கல்விiயால் பயன் பெற்ற ‘மேட்டுக்குடி வெள்ளாரிடம்’ மட்டுமிருந்தது. இந்நிலமையின் சரித்திரத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தால்,1832ம் ஆண்டு பிரித்தானியர் தாங்கள் ஆண்ட இலங்கையின் விபரங்களிலிருந்து தெரிய வரும். ‘திரு.றோபோர்ட் மொங்கோமரி மார்ட்டின்’ என்வர் எழுதிய ‘பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளின் சரித்திரம்’ என்ற அந்த முதலாவது அறிக்கையில் இலங்கை மக்கள் அத்தனைபேரும் ‘ கறுப்பு’ மக்களாகக் கணிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.சிங்கள்,தமிழ்,முஸ்லிம் என்ற வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது. வெள்ளையின் பிரித்தானிய பார்வையில் இலங்கை மக்கள் அத்தனை பேரும்’கறுப்பர்களாகும்’.

இதைப் பற்றிய மேலுமுள்ள சரித்திரத் தடயம் என்னவென்றால்,1658ம் ஆண்டு,ஒல்லாந்தரிடமிருந்த யாழ்ப்பாணம் டச்சுக்காரர் கைகளுக்கு மாறியது.அவர்கள் அப்போது யாழ்ப்பாண சமூக வழக்கத்திலிருந்த, ‘குடிமை, அடிமை’ முறைகளை டச்சுக்காரர் விளங்கிக்கொள்ளவில்லை.அத்துடன்’தங்களின் ஆளுமையைத்’; தக்க வைக்க ‘வெள்ளாராரின்’உதவி இன்றியமையாததாகவிருந்தது.தங்கள் நிர்வாகத்தை அன்றிருந்த சமூகக் கட்டுமானங்களையொட்டி வரையிறுத்தார்கள். அதையொட்டியே ஆங்கிலேயரும் எல்லோரையும்’ கறுப்பர்களாகக்’ 1832ல் கணக்கெடுத்தார்கள்.

ஆங்கிலேயர் இலங்கை முழுவதையும் 1815ல் தங்கள் ஆதிக்கத்திற்குக் கொண்டுவரமுதலே,1813ம் ஆண்டு தொடக்கம் போர்த்துக்கேய,டச்சுக் கத்தோலிக்கபாதிரிகளால், பாடசாலைகள் பரந்த விதத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலும்,ஒருசிறிய அளவில் மட்டக்களப்பிலும் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
அதைப் பாவித்து, இலங்கையில் ‘வெள்ளாளர்கள்’ கிறிஸ்தவர்களாகிப் படிப்பில் முன்னேறினார்கள்.
1815ம் ஆண்டு இலங்கை முழுதும் ஆங்கிலேயர் ஆளுமைக்குள் வந்தது.

டச்சுக்காரரின் கத்தோலிக்க சமயத்துடன் ஆங்கிலேயரின் ‘புரட்டஸ்டன்ட்’சமயமும் இலங்கையில் முன்னெடுக்கப் பட்டது.1820ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ் அச்சகம் உண்டானது.

1829ம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் கத்தோலிக்கர்களுக்கும்,புதிதாய் வந்த புரட்டஸ்டன்ட் சமயக்காரருக்குமிடையில் சண்டை வந்தது. இந்தச் சண்டை பிரித்தானிய நிர்வாகம்’தாழ்த்தப்பட்ட’ மக்களைத் தங்கள் பாடசாலைகளிலோ அல்லது நிர்வாகத்திலோ சேர்த்ததினால் வந்ததால் என்று கூறப்படுகிறது.

1832ம் ஆண்டு,யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த ‘கறுப்பர்;கள்’ தொகை-145638 அவர்களிடம் அடிமையாகவிருந்த ‘கறுபர்களின்'(தமிழர்கள்) தொகை:20483 என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது அடிமையாக இருந்தவர்கள் சாதி அடிப்படையில்’வெள்ளாள சாதியினர்க்கு கொத்தடிமையாகவிருந்தவரர்களாகவிருக்கலாம்.
அக்கால கட்டத்தில் பிரித்தானியர்மட்டுமல்லாது,மற்றைய மேற்கத்திய ஆதிக்க சக்திகளான ஸ்பானிஸ்,போர்த்துக்கேயர் போன்றோரும்,தங்களின் காலனித்துவ நாடுகளில் அடிமைகளை வைத்திருந்தார்கள்.

இங்கிலாந்தில் மனித உரிமைவாதிகளின்’அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான’ போராட்டங்களால் அடிமைத்தளைகள் அகற்றும் சட்டம் 1833ம் ஆண்டு கொண்டு வரப் பட்டது. மனிதர்களை வாங்குவதும் விற்பதும் சட்ட விரோதமாக்கப் பட்டது.
அக்கால கட்டத்தில் பிரித்தானியாவின் பிரபல எழுத்தாளர் சார்ள்ஸ் டிக்கின்ஸ்(1812-1870),சமுதாய மாற்றத்தை அடிப்படையாக முக்கியமாக ஒடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள், மக்கள் பற்றிப்; பல நாவல்கனை எழுதிக் கொண்டிருந்தார்.

அதைத் தொடர்ந்து, பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளிலும் சமுக மாற்றம், கல்வி மேம்பாடு போன்ற விடயங்கள் முன்னெடுக்கப் பட்டன. அக்கால கட்டத்தில் காலனித்துவ நாடுகளின் கல்வி கிறிஸ்தவ பாதிரிமாரின் கையிலிருந்தது. அதைப் பாவித்து, இலங்கையில் ‘வெள்ளாளர்கள்’ கிறிஸ்தவர்களாகிப் படிப்பில் முன்னேறினார்கள். யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள் தமிழில் ‘பைபிளைப்’படிக்கவேண்டும் என்று,ஆறுமுகநாவர் பைபிளைத் தமிழாக்கம் செய்தார்.

1847ல் யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரி அதிபராகவிருந்த பீட்டர் பேர்சிவல் தாழ்த்தப்பட்ட சிறுவர்களைப் பாடசாலைக்குச் சேர்த்தபோது ஆறுமுகநாவலர் அதை எதிர்த்து வெளியேறி வண்ணார் பண்ணையில்’ வேளாளருக்கு’ மட்டும் பாடசாலையையை அமைத்தார்.
1871ல் யாழ்ப்பாணத்தில் இன்னுமொரு சாதிக் கலவரம் வந்தது. ஆறுமுகநாவலர், ‘வேளாளரின் நலம் கருதி,;’சைவபரிபாலன சபையை’அமைத்தார்.

ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மிகவும் மிகவும் அடிமட்டத்திலிருந்தது.
1876ல் யாழ்ப்பாணத்தில் பஞ்சம் வந்தபோது,ஆறுமுகநாவலர் ;வேளார்களுக்கு மட்டும்’ உணவு தேடிக் கொடுத்தார்.
‘படித்தவர்களுக்கு’ மட்டுமான அதிகாரத்தால் 1887ல் சேர் பொன் இராமநாதன்,பிரித்தானிய அரசின் ‘ஒட்டுமொத்தமான இலங்கைக்குமான’பிரதிநிதியான பெரிய பதவிக்கு வந்தார்.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிலையில் எந்த மாற்றமும் வரவில்லை.1907ம் ஆண்டு, பி. அருணாசலம்,சாதி முறையின் கட்டுமானத்தின் தேவை பற்றிப் பேசினார்.

அரச நிர்வாகத்தில் ‘மக்கள் குழுக்களின் பிரதிநிதிகள்’ மையப்படுத்த வேண்டும் என்ற பிரித்தானியக் கொள்கையை,’மேற்குடியினரால்,’ முன்னெடுக்கப்பட்ட சபை நிராகரித்தது.
1921ம் ஆண்டு,’தமிழ் மஹாஜன சபை’ உண்டாக்கப்பட்டு,அதன் வேண்டுகோளாக 50:50 பிரதிநிதித்துவம் முன் வைக்கப் பட்டது.
1923ம் ஆண்டு,திரு.பி.அருணாச்சலம் ‘இலங்கை தமிழ் மக்கள் சங்கத்தை'(மேற்குடியினர் மட்டும்) உண்டாக்கினார்.
அந்த ஆண்டு சுதுமலையில் சாதிக்கலவரம் வெடித்தது.

1924ம்; ஆண்டு இலங்கையில் முதலாவது பொதுத்தேர்தல்,’மானிங்’என்பவரின் திருத்தங்களுடன் நடந்தது.
1929ம் ஆண்டு,மன்னாரைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்க மக்கள்,’டொனமூர்’ சட்டத்தால், சாதி முறையில் தாங்கள் ஒடுக்கப் படுவதாகவும் தங்களுக்குச் சிறுபான்மை அடி;படையில் உரிமை தரவேண்டும் எனக் கூறினர். ஆனால் ‘ புரட்டஸ்டன்ட்’ தமிழ் சார்பார் அதை எதிர்த்தனர்.

அதே ஆண்டு,தமிழ் மொழிமூலம் கல்வி கற்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை,திரு.இராமநாதன் போன்றோரின் கையெழுத்துடன் பிரசுரிக்கப்பட்டது. அந்த ஆண்டு, தென் இந்தியாவில,; திராவிட இயக்கத்தை’ ஆரம்பித்த இ.வெ.இராமசாமி யாழ்ப்பாணத்திற்கு விஜயம் செய்தார்.

அதே ஆண்டில்,’தாழ்த்தப் பட்ட மக்களுக்காக’ ஒதுக்கப் பட்ட கல்வியிடங்களில், பெஞ்சுகளில் உட்காராமல்,அவர்கள் தரையில் மட்டும் உட்காரவேண்டும் என்று ‘வேளாளர்’ முழக்கமிட்டனர்.
அதைத் தொடர்ந்து, தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களை மேல் மட்ட சாதியினர் அடித்து உதைத்து கொடுமை செய்தனர்.இதனால் ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்களின் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற அவர்களைப் பாடசாலை போகாமற் தடுத்தனர்.

வாசாவிளான:. புன்னாலைக் கட்டுவனைச் சேர்ந்த வேளாளரும்,சாதி முறையில் ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்கள்,பெஞ்சில் சரி சமமாக இருக்கலாம் எனற ஆங்கில அரசின் கோட்பாட்டை வாபஸ் பெறச்சொல்லி அரசைக் கோரினார்கள்.

1931ம் ஆண்டு, டொனமூர் சட்டத்தின்படி இலங்கைப் பிரஜைகள் அத்தனைபேருக்கும் வாக்குரிமை ச் சட்டம் வந்தததை,’மேட்டுக்குடியார்’ தீவிரமாக எதிர்தனர் ‘ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்க ‘வாக்குரிமை கொடுத்ததால்,தேர்தலில் பங்கெடுப்பதில்லை என்று
கூறினார்கள்..
சங்கானையில் இன்னொருதரம் சாதிக் கலவரம் வெடித்தது. அந்த ஆண்டு இந்தியாவிலிருந்து நேரு அவர்கள் யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது,இளைஞர் காங்கிரஸ் அவருக்கு அமோக வரவேற்பளித்தது.

1933ம் அண்டு,திரு,ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் அவர்கள்,தேர்தலைப் பகிஸ்பரிப்பதை வாபஸ் வாங்கினர்., ஆனால் அதே கால கட்டத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கும் பெண்களுக்கும் கொடுக்கப் பட்ட வாக்குரிமையை எதிர்த்துப் பல பிரசுரங்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் பல இடங்களில் வெளியிடப்பட்டன.

1935ல் யாழ்ப்பாண அசோசியேசன் 50:50 கோரிக்கையை மீண்டும் முன்வைத்தார்கள்.அதாவது, சிங்களவர்களுக்கு 50 விழுக்காடு, தமிழர்களுக்கு 25 விழுக்காடு, மற்ற சிறுபான்மையினருக்கு (முஸ்லிம்,பேர்கஸ்,மலே போன்றவர்களுக்கு) 25 விழுக்காடு என்ற நிபந்தனையை முன்வைத்தது.

1936ம் ஆண்டு திரு.ஜிஜி. போன்னம்பலம் பாராளுமன்றம் சென்றார்.
, திரு .ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் தேர்தலை எதிர்த்த (1931) காரணத்திலால், அந்தக் கோபத்தில்,முழுக்;க முழக்கச் சிங்களவர்களைக் கொண்ட சபையை 1937ம் ஆண்டு டி.எஸ்.சேனநாயக்கா அமைத்தார்.அந்த சபையில்,திரு.ஜிஜி.அவர்கள் முதற்தரம் அவரின் 50:50 கோரிக்கையை வைத்தார்.

‘பிரிவினையை முன்னெடுத்த ஆங்கிலேயன்’

1938ம் ஆண்டு பிரித்தானிய பிரபல எழுத்தாளரான வேர்ஜினியா வூல்வின் கணவருமான லியனோல்ட் வூல்வ் என்றவர்,யாழ்ப்பாணம் கண்டி போன்ற இடங்களில் பிரித்தானிய அரச அலுவராகவும், பின்னர், ஹம்பாந்தோட்டைப் பகுதியில் 1911ம் ஆண்டு வரை,உதவி அரச அதிபராகவுமிருந்தவர்;. தமிழருக்குச் ‘சமஷ்டி’ கொடுப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்.

‘இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவுடன் சேரவேண்டும்’

1939ம் ஆண்டு, திரு.ஜி.ஜி.அவர்கள் 50:50 பற்றி பற்றி; 9 மணித்தியால உரை நிகழ்த்தினார். ஆனால் யாழ்ப்பாணத்து இளைஞர் காங்கிரஸ் தலைவர் திரு.கே. பாலசிங்கம்,இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவுடன் சேர்ந்த அரசியலை முன்னெடுப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்.

1941ம் ஆண்டு,ஜே.ஆர்.ஜெயவார்த்தனா எழுதிய அரசியல் யாப்பில்,சிங்களமும்,தமிழும் இலங்கையின் அரசியல் மொழிகளாகவிருக்கும் என்ற சொன்னாலும், சிறுபான்மையினர் கேட்கும் உரிமைகளைக் கொடுக்கத் தயாரில்லை.
1943ல் இலங்கை முழுதும் தாய்மொழிக் கல்வி பற்றிப் பேசப்பட்டது.
1944ல் திரு.ஜி.ஜி. அவர்கள்,இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் உரிமை பற்றிப் பிரிட்டிஷ் அரசுக்குப் பல தந்திகள் அனுப்பினார்.

அகில இலங்கை கொம்யுனிஸ்ட் பார்ட்டியும்,சிங்கள-தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் பற்றிய கொன்பரன்ஸ் ஒன்றை நடத்தியது.அதில் தமிழ் காங்கிரஸ்,கண்டியன் அசம்பிளி, யூரோப்பியன் அசோசியென்ஸ் கலந்து கொள்ளவில்லை.

1944-45 சோல்ஸ்பரி கொமிஸன் இலங்கைக்கு வந்தது. இலங்கை அரசால் தயாரிக்கப் பட்ட அரசியல் யாப்பை ஆய்வு செய்தது,அதில் சிங்கள மக்கள்; கட்சிகள் வெளிநடப்பு செய்தனர். அந்த அரசியல் யாப்பு,சில திருத்தங்களுடன்.’சோல்ஸ்பரி யாப்பு’என நடைமுறைக்கு வந்தது.

 

1946ம் ஆண்டு, கம்யுனிஸ்ட் கார்த்திகேசன்:

என்ற முற்போக்குவாதி, யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள இந்துக் கல்லூரியில் ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணியேற்கிறார்.அக்கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ்க் காங்கிசின் கை ஓங்கியிருந்தது. அவர்களிடமிருந்து பிரிந்த தமிழருச்கட்சியனர்,ஜனநாயக முறையில் கூட்டம் வைப்பதையும் காங்கிரஸ்காரர் குழப்பிய காலத்தில் தமிழரசுக் கட்சிக்கு உதவியவர்கள் கார்த்திகேயன் மாஸ்டரின் வழியில் செயற்பட்ட கம்யூனிஸ்டுகளாகும்.

அகில இலங்கை காங்கிரஸ்.எஸ்.சி..சிவசுப்பிரமணியம் ‘சோல்ஸ்பரி’ யாப்பை எதிர்த்தாலம், யு.என்.பியுடன் சேர்ந்து வேலை செய்வதைப் பற்றிப் பேசினார். டி.எஸ்.சேனநாயக்கா,’சிங்களம்’ மட்டும் என்ற கோரிக்கையைப் பற்றிப் பேசினார்.
1947ல் நடந்த பொதுத்தேர்தலில், யு.என்பியும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற்றது. இந்தியத் தொழிலாளர்கள் பலரின் பிரஜா உரிமை.திரு.ஜி.ஜி.பொன்னப்பலம் போன்றவர்களின் உதவியினால் பறிக்கப் பட்டது.

அவர்களின் மாணவர்கள் இலங்கைத்தமிழ் இலக்கியத்திலும,பொதுவுடமைக் கருத்துக்களின் மூலம் தமிழ் மக்களின் சமத்துவ நிலைக்கும் எவ்வளவு பெரும்பணி செய்திருக்கிறார்கள் என்பது விரிவாக ஆய்வு செய்யவேண்டிய விடயமாகும்.
இந்தக் கட்டுரை எழுதத் என்னைத் தூண்டிய விடயம், மிகவும் சாதிக் கொடுமை நிறைந்த வடபுலத்தில்,இடதுசாரிகளின் பலம் பெருக கார்த்திகேசன் மாஸ்டர் முன்னெடுத்த பல விடயங்களாகும் அதைப் பற்றி எழுத் முதல், வடபுலத்தின் ‘மேல் மட்ட’ அரசியற் போக்கு’ எப்படி ஒட்டு மொத்த இலங்கைத் தமிழரின் தலையெழுத்தையும் நிர்ணயகிக்கும் வலிமையுடன் செயற்பட்டது என்பதைச் சரித்திரத்தின் சாட்சியத்துடன் ஆராயப் படவேண்டும்.

1948 ல் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றது.

யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான சமத்துவக் குரல்கள் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கின.
அவர்களின் உரிமைகளைப் பெறுவதைத் தடுக்க, ‘வெள்ளாள ஆதிக்க வர்க்கம் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் தனித்துவமான குரல்களை ஒடுக்கவும் இலங்கையிலுள்ள,படித்த மேல் மட்டத் தமிழர் தங்கள் அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும்,’ ‘தமிழ்’ என்ற ஆயதத்தைத் தாங்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்களின் ‘தமிழ் அரசு’ என்ற அந்தக் கோட்பாட்டுக்குள் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் முன்னேற்றம் பற்றியோ அவர்களின் ஒட்டுமொத்தத் தமிழர்களின் விடுதலை பற்றியோ எந்த விதமான விளக்கமும் இருக்கவில்லை.

1950ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில், யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்கள் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் விடுதலைக்கான பல முற்போக்க குரல்கள் இலக்கியத்தின் வழியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கியிருந்தன. பட்டிதொட்டி முழுதும்,இடதசாரி இயக்கம் தனது கிளைகளைப் பரப்பி ஒடுக்கு முறைக்கு எதிராக, சாதிக் கொடுமைக்கு எதிராக என்று பல முற்போக்குக் குரல்களை உயர்த்தினார்கள்.

‘தமிழ்த்தேசியவாதிகளின்’ பிற்போக்கு ஆதிக்கம் ஆட்டம்காண முற்பட்டது. ‘தமிழத்தேசியம், இரண்டு கட்சிகளாகப் பிரிந்திருந்தாலும், அவர்கள் இலங்கையின் பிற்போக்குவாதத்தையும், முதலாளிகளையும், அன்னிய ஊடுருவுலையும் ஆதரிப்பவர்களாகவிருந்தார்கள். ஆனால் இடதுசாரிகளின் வலிமை முற்போக்குவாதிகளால் மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லப் பட்டது.
தேர்தல்களில் வடபுலத்தின் சரித்திரத்தில் முதற்படியாக ஒரு இடதுசாரி பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.இடதுசாரியான திரு. கந்தையா அவர்கள் பருத்தித்துறையின் பாராளுமனறப் பிரதிநிதியானார்.

இடங்கைத் தமிழரின் அரசியற் பாதையில் அந்தத் தேர்தல் ஒரு திருப்புமுனை என்பது எனது கருத்து. அதாவது,ஆண்டாண்டாகத் தமிழரைச் சாதி முறையில் அடக்கி வைத்த வடபுலத்துத்
‘தமிழ் தேசிய’ சக்திகளுக்குப் பிரமாண்டமாக வளர்ந்துகொண்டுவரும் இடதுசாரிகளின் ஆளுமை அச்சத்தைத் தந்தது. அத்துடன் இலங்கைப் பிரதமர், ‘இலங்கை மக்கள் அத்தனைபேரம் சமத்துவமாக நடத்தப் படவேண்டும்’ என்பதற்கான பல சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்.

இலங்கையில் எந்தப் பிரஜையும் சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்படுவது கடுமையாகத் தண்டிக்கப் படவேண்டும் என்ற சட்டம் வந்தபோது,சாதித் திமிரினால் வடபுலத்தைத் தங்கள் ஆதிக்கத்தில் வைத்திருந்து ‘தமிழத்தேசியம்’ மிரண்டு பயந்தது. தமிழர்களைத் திசை திருப்பி,அரசியல் இலாபம் தேடும் ஒரே ஒரு ஒரு காரணத்தால் அவர்கள், தமிழ்மொழிக்கான உரிமை’ பற்றிக் கோஷமிட்டு அதை அரசியல் ஆயதமாக்கினார்கள்.
சிங்களமும் தமிழும் இலங்கையின் தேசிய மொழிகளாகும் என்று சட்டம் வந்தபோது அதைச் செயற்படுத்த எந்த விதமான பெரிய நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் வெறும் ‘திறந்த வெளி நாடகமாக ஒரு சத்தியாக்கிரகத்தை’ ஆரம்பித்தார்கள்.

அதைத் தொடர்ந்த பல இழுபறிகள் ‘தமிழத்தேசியத்தை’ ஆயுதமாகக் கொண்டவர்களால் தொடரத் தொடங்கியது.

வடபுலத்து இடதுசாரிகளோ,பொது மக்களுக்கான விழிப்புணர்வையுண்டாக்க பல முக்கிய சேவைகளைச் செய்தார்கள்.

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் திரு. மு கார்த்திகேசனின் மாணவர்.திரு. கைலாசபதி முக்கிய பொறுப்பிலிருந்ததால், ‘யாழ்ப்பாணச் சமுகப் ப்ரக்ஞையில்’ புதிய திருப்பம் ஏற்பட்டது. அதே கால கட்டத்தில் வடபுலத்தில் மூலை முடுக்கெல்லாம் இடதுசாரிகளால் ‘சமத்துவக்’ கொள்கைகள் பரவின.ஆனால் சாதிக் கொடுமையை அழிக்க முடியவில்லை.

1960ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணம் சென்ற எனக்கு அங்கிருந்த சாதிக் கொடுமை மிக மிக அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள், அரசியல்வாதிகள், முக்கியமாக மாணவர்களால் மிகவும் மதிக்கப் பட்ட ‘மு. கார்த்திகேசு’ என்ற ஆளுமை பற்றி அப்போது எனக்கு எதுவும்; தெரியாது.யாழ்ப்பாணத்தில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான அடக்குமுறைகளை எதிர்த்துப் பல குரல்கள் முற்போக்குவாதிகளால் எழுப்பப் பட்டகாலத்தில் அந்தக் குரல்களின் அடிநாதமாகவிருந்தவர்களில் கார்த்திகேசு மாஸ்டரும் ஒருத்தர் என்று அந்த விடயங்கள் நடந்து சில வருடங்களின் பின்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.

யாழ்ப்பாணத்தில்,மாணவியாக இருந்தபோது,’மல்லிகையில்’ நான் இரு சிறு கதைகளை(‘எழில் நந்தி’ என்ற புனைபெயரில் எழுதினேன);.அவை சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதில் ஒரு கதை,வைத்தியசாலையில் சிகிச்சைக்கு வந்திருந்த ஒரு சாதி வெறி பிடித்தவர், அவர் உயிருக்குப் போராடியபோது,மலம் அள்ளும் ஒரு தொழிலாளியின் குருதி (அக்கால கட்டத்தில் பணத்திற்காக ஏழைத் தொழிலாளர்கள் ‘இரத்த ‘தானம்'(?) செய்வார்கள்) கொடுத்து,சாதித் திமிர் பிடித்தவர் உயிர் பிழைத்ததைப் பற்றி எழுதினேன்.

எழுத்தாளர் செ.யோகநாதன்,அப்போது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில்,மாணவர். ‘வசந்தம் பத்திரிகையில் ஆசரியராகவிருந்தார்.எனது கதையைப் படித்துவிட்டு.தங்கள் பத்திரிகை;கு ஒரு கதை கேட்டார். அந்த மாணவர்கள் தலைமுறைதான் திரு. கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் வழித்தோன்றல்கள்.

அன்றைய கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த பல சாதிக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான மனித உரிமைப் போராட்டங்களில் கார்த்திகேசு அவரின் முற்போக்கு மாணவர்களின் அளப்பரிய பங்கும் எனக்குத் தெரியாது.

யோகநாதன் என்னிடம் கதை கேட்டபோது,தன்னைவிட உயர் சாதி(?)யைச் சேர்ந்தவனுடன் வந்த காதலால் கர்ப்பமாகி அதன் விளைவாக, தன்னைத்தானே எரித்து இறந்துபோன என்னுடைய வயதுடைய ஒரு பெண்ணின் கதையை,’சித்திரத்தில் பெண் எழுதி’ என்ற தலைப்பில் எழுதினேன்.

அடக்கு முறைகளுக்கு எதிரான எனது தார்மீகக் குரலை எனது எழுத்துக்கள் மூலம் கண்ட திரு. பாலசுப்பிமணியம் என்னுடன் கடிதங்கள் மூலம் தொடர்பு கொண்டார். தங்கள் சிந்தனைகள் மூலம், எழுத்துக்கள் வழியாக,மனித விடுதலைக்குப் போராடிய பல ஆளுமைகளை அறிமுகப்படுத்தினார். பல தரப்பட்ட புத்தகங்களை வாரி வாரி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

பாலசுப்பிரமணியம்,யாழ்ப்பாணம் இந்தக் கல்லூரி;யில் திரு கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் மாணவராகவிருந்தவர். தனது ‘மாஸ்டரின்’ பொதுவுடமைக் கொள்கைகள் பற்றி பாலசுப்பிரமணியம் என்னிடம் மணிக்கணக்காகப் பேசுவார். ‘மாஸ்டரின்’ இலக்கிய ஆளுமை பற்றியும், அக்கால கட்டத்தில் அடக்கு முறைகள், சாதிக் கொடுமைகள் என்பவற்றைப் பற்றி எழுதிய டானியல்,யோகநாதன்,கணேசலிங்கம்,பெனடிக்ட் பாலன்,நீர்வேலி பொன்னையன் போன்றோரின் எழுத்துக்கள் என்ன மாற்றங்களைச் செய்கின்றன என்பதை ‘மாஸ்டர்’ மாணவர்களுக்கு விளங்கப் படுத்தியதை எனக்குச் சொல்லும் பாலசுப்பிரமணியம் ‘உமது எழுத்துக்களும் மனித நேயத்தை முன்னெடுக்கத் தொடரவேண்டும்’ என்று சொல்வார்.

எங்கள் இருவரினதும் கருத்துப் பறிமாறல்களினால் தொடர்ந்த தொடர்பின் நீட்சியால் திருமணமானது.
லண்டன் வந்தோம். லண்டனிலும் பாலசுப்பரமணியம் அவர்களின் சினேகிதர்களையும்,கார்த்திகேசு மாஸ்டரின் சில பழைய மாணவர்களையும் சந்தித்தேன். அவர்களிற் பெரும்பாலோர், ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டர்’ கனவு கண்ட சாதி மத பேதமற்ற ஒரு மேன்மையான தமிழ்சமுதாயத்தை வளம் படுத்தும் கொள்கைகளையுள்ளவர்களாகவிருந்தார்கள்.

‘மு.கார்த்திகேசு’ என்ற ஓரு சாதாரண ஆசிரியர் என்னவென்று இப்படியான பெருந்தன்மையும் சமத்துவமும் கொண்ட கொள்கைகளை இந்த எதிர்கால ஆளுமைகளில் விதையிட்டிருக்கிறார் என்பது எனக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

பாலசுப்பிரமணியத்தின் ‘மாஸ்டர்’ மானசீகமாக எனது மாஸ்டராகிவிட்டார். மனித மேம்பாட்டுக்கான அவரது கனவுளை நான் புரிந்துகொண்டேன். அதற்காக அவர் என்னவென்று தனது வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்திருக்கிறார் என்று கேள்விப் பட்டபோது அந்த ‘ஆளுமையை’ நான் சந்திக்க முடியவில்லை என்ற துயர் வருவதுமுண்டு.

கார்த்திகேசு மாஸ்டர் பற்றி பாலசுப்பரமணியம் பேசும்போது,’மாஸ்டரின்’ மனைவி எவ்வளவு தூரம் மாஸ்டரின் மனித நேயமான பணிகளுக்கு, ஒடுக்கப் பட்ட மனிதர்களின் விடுதலைக்குப் பாடுபடும் தனது கணவருக்கு உதவுகிறார் என்று சொல்லிப் பெருமைப்படுவார்.’ தேர்தலில் நிற்பதற்குத் தன் மனைவியின் தாலிக்கொடியை அடகு வைத்ததைப் பற்றிச் சொன்னார். அவர் மனைவி எவ்வளவு தூரம் தனது கணவரின் உயர்ந்த கொள்கைகளுக்கு உதவியிருக்கிறார் என்பதைக் கேட்டபோது மெய் சிலிர்த்தது.

,மனித நேயத்தில் வைத்திருக்கும் அளவிடமுடியாத பற்றும் நம்பிக்கையும்,சிந்தனையைச் செயலில் காட்டும் அற்புதமான பண்பாடு. தனது ‘ஆசிரியர் ஸ்தானத்தை’ அடிப்படையாக வைத்து அவர் மாணவர்களுக்குச் செய்த பணிகள், அவரின் பிரமாண்டமான சக்தியான அவரின் நா வன்மையால், அவரின் பேச்சுக்கiளால் எதிர்கால ஆளுமைகளான மாணவர்கள் மனங்களில் அவர் பதித்த நல் கருத்துக்கள் என்பன யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த பல போராட்டங்களுக்கு உந்துதலாகவிருந்தது.

அதே நேரம்,அந்த சிந்தனையாளர்கள், பிற்போக்குவாதம் கொண்ட யாழ்ப்பாணத்து சாதிமான்களால் எப்படி நடத்தப் பட்டார்கள் என்றும் தெரிந்து கொண்டேன்.

எனது முதலாவது நாவல்’ உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்’அந்தக் கால கட்டத்தில் லண்டனுக்குப் படிக்க வந்த தமிழ் மாணவர்களையும்,அக்கால கட்டத்தில் லண்டனில் வாழ்ந்த ஆங்கிலம் படித்த,மேல்மட்டத்துத் ‘தமிழ்’ உணர்வாளர்களையும் பின்னணியாகக் கொண்ட கதை. மேற்குறிப் பிட்ட இரு வர்க்கத்தாரும்,அரசியற் கருத்துக்களில் மிகவும் வித்தியாசமான ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.

இலங்கையில் ஆங்கிலம் படித்துப் பட்டம் பெற்ற பல தமிழ் -சிங்கள மேல் மட்டத்தினர், 1956ம் ஆண்டு ,அன்றைய பிரதமர் எஸ்.டபிளியு.ஆர்.டி.. பண்டாரநாயக்கா அவர்கள் கொண்டுவந்த ‘சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தின்பின் நாட்டை விட்டு வெளியேறியவர்கள்.

அதன் பின் பெருந் தொகையான தமிழ் மாணவர்கள், 1972ம் ஆண்டு,இலங்கையில் கொண்டுவரப்பட்ட’தரப் படுத்தலால்’ பல்கலைக்கழகங்களுக்குப் போக முடியாது பாதிப்படைந்தாhல் லண்டன் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

1977ம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டை மகாநாட்டில் ‘தமிழ் ஈழம்’ பிரகடனப்படுத்த முதல் அவர்கள் லண்டனிற்தான் அதைப் பற்றிப் பேசினார்கள். யாழ்ப்பாணதது மேல் தட்டுத் தலைமையால்; ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் சாதி ரீதியாகவும், பிராந்திய ரீதியாவும் பிரிக்கப் பட்டிருப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல்,’ ஒரு குறிப்பட்ட வர்க்கத்தின் நன்மை சார்ந்த,’ஈழப் பிரகடனத்தை’ மேற்தட்டுத் தமிழர் தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள’ முன்னெடுக்கப் படும்போது அது நடைமுறை சாத்தியப்பட முடியாத கோரிக்கை என்று நாங்கள் சொன்னபோது எங்களை அன்றைக்கே ‘துரோகிகள்’ என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

இலங்கையிற் தொடரும் அரசியலால்,தமிழ் மாணவர்களின்; வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்களால் லண்டனுக்கு வந்தவர்களில் கணிசமான தமிழ் மாணவர்கள் யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
ஆனால் முற்போக்கு மாணவர்கள், ‘சிங்கள் ஆதிக்கத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கு ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் சேர்ந்து போராட வேண்டும் என்ற ‘பொதுவுடமைக் குரலை முன் வைத்தார்கள். அக்கால கட்டத்திலேயெ தமிழர்கள் பல பிரிவுகளாகி விட்டார்கள்.

இந்த யதார்த்தங்களை அடிப்படையாக வைத்துப் போராட்டக் குரலை எழுப்பிய மாணவர்களில் பலர்’கார்த்திகேசு’ மாஸ்டரின் பொதுவுடமைக்கருத்துக்களோடு தங்களைப் பிணைத்துக் கொண்டவர்கள்.

அவர்களிற் பெரும்பாலானவர்கள், யாழ்ப்பாணத்தில் 1967ம் ஆண்டுகளில் நடந்த சங்கானைச் சாதிக் கலவரங்கள், மாவிட்டபுரம் கோயில் அனுமதி போன்ற போராட்டங்களில் பரிச்சயமுள்ளவர்கள். லண்டனில் அன்று பெரிதாக நடந்து கொண்டிருந்த பாலஸ்தீனர்களின் விடுதலைப் போராட்டங்களிலும் இனவாதப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.

எனது கதாநாயன் ‘கார்த்திகேயன்’அவர்களில் ஒருத்தன்.தங்கள் இன மக்களின்,சாதி,மத,பாலியல் சமத்துவத்திற்காகக் குரல் கொடுத்தவர்கள்.

அவர்களிற் பலர்,சமத்துவ சிந்தனையாளர் ‘,கார்த்திகேசு மாஸ்டரின்’ சமத்துவக்குரலை லண்டன் தெருக்களில் ஒலித்தவர்கள்.

இலங்கையில் ஒடுக்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் பெயரிற் தொடங்கியபோர். சுயநலம்பிடித்த ஒருசிலரின் பிரபுத்துவ வாழ்க்கைக்கு அத்திவாரமிட்டது.அதனால் தார்மிகமற்ற போர் தோல்வியில் முடிந்தது.

இன்றும், இலங்கையில் அந்த ‘மேல்மட்ட வர்க்கத்தினர்’பல வழிகளிலும் தங்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் தொடர,’தமிழ்த்தேசியம், சமய மேன்பாடுகள்’ என்ற போலிக் கருத்துக்களால் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

அண்மையில்,முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நிகழ்ச்சிகளில் யாழ்ப்பாணத்து மாணவர்கள் சிலர் பிராந்தியவெறியைக் காட்டியதாகச் செய்திகள் வந்தபோது.அந்தப் படுபிற்போக்கான செயலைக் கண்டித்துக் குரல் எழுப்பிய பலரிடமிருந்து பல கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. ஆனால் அதைப் பற்றி யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் பகுதியிலிருந்தோ அல்லது முள்ளிவாய்க்காலில் பிரசன்னமாகவிருந்த’தமிழ்த்தலைமை;யிடமிருந்தோ எந்த விதமான பதிலும் வரவில்லை என்பது , பிற்போக்குவாதத் தமிழ்த் தேசியம் எவ்வளவு விகாரமானது என்று புரிகிறது. அவர்கள் இன்று தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள எடுத்திருக்கும் பயங்கர ஆயதம் ‘ பிராந்தியவாதம்’ என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

அரசியல் நுண்ணறிவற்ற பல செயற்பாடுகளால் தமிழ் இனத்தையே அதல பாதாளத்துக்குள் தள்ளி விட்ட முப்பதாண்டு போராட்டத்தினால் பிற்போக்குத் தமிழ்த் தேசியம் எதையும் படித்துக் கொள்ளவில்லை என்பது மிகத் துன்பமான சரித்திரமாகும். ஒரு இனத்தின் விடுதலைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் அந்தச் சமூகத்தின் அத்தனை மக்களும் எந்த வித பேதமுமற்று ஒன்றிணைந்து போராட வேண்டும் என்ற அடிப்படை உண்மையை அவர்களின் ஆதிக்க வெறியால் உணரமுடியாதிருக்கிறது.

இதை உணர்ந்த தமிழ் மக்கள்,அண்மைக் காலங்களாகத் தமிழத் தலைவர்களைப் பொது நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து துரத்தியடிக்கிறார்கள்
அத்துடன் 10.6.18ல் நடந்த சிங்கள படையதிகாரி திரு. ரத்தினபிரிய பண்டு அவர்கள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்தசேவை அவரை எவ்வளவு தூரம் மக்களிடைம் இணைத்த வைத்திருந்தது என்பதைப் பொது மக்கள் கண்ணீருடன் அவரை வழியனுப்பியதிலிருந்து தெரிகிறது. இவ்வளவுகாலமும் ‘சிங்களப் பூச்சாண்டி’ காட்டித் தமிழ் மக்களைச் சிங்களவர்களுடன் சேரவிடாத தந்திரம் இனிப் பலிக்காது என்று படையதிகாரி ரத்தின பிரிய பண்டுவில் மக்கள் காட்டிய அன்பிலிருந்து தெரிய வந்திருக்கும்.

தமிழ் மக்களைத் தங்களின் சுகபோக வாழ்க்கைக்குப் பாவிக்கும் தமிழத் தலைமையின்; சிந்தனையின் கோரத்தை உரித்துக் காட்ட இன்னுமொரு ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டர்’ வரமாட்டாரா என்று எனது மனம் ஏங்குகிறது. மலேசியாவிற் பிறந்து மேற்படிப்புக்காக இலங்கை வந்து, இலங்கைத் தமிழர்களிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கண்டு கொதித்துச் செயலாற்றிய ஒரு தார்மீக நாவன்மையை இழந்தது பெரிய துயர்.

ஆனால் அவரின் மாணவர்கள், ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டரின்’ ஞாபகமாகப் பல சமுதாய ஆய்வுகள் செய்து அவரின் உயரிய சிந்தனைக்குப் புத்துயிர் கொடுக்கவேண்டும். அவரின் ஞாபகார்த்த நாளன்று பல கலந்துரையாடல்களை நடத்தி அவர் செய்த பணிகளையம் அவர் கண்ட கனவையும் எதிர்கா இளம் தலைமுறையுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது எனது அவாவாகும்.

Advertisements
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘பல் கலைக் கழகம்’ கேள்விகளுக்குப் பதில்களை யார் சொல்வது? -24.5.18

‘பல் கலைக் கழகம்’
கேள்விகளுக்குப் பதில்களை யார் சொல்வது? -24.5.18

18.5.18,முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாளன்று, நான் லண்டனிலிருக்கவில்லை. உலகத்தின் மிகப் புராதான தீவுகளில் ஒன்றான ‘மால்ட்டா’வுக்குச் சென்றிருந்தேன்.
பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு மேலான சரித்திரத்தைக் கொண்ட அந்தத் தீவில் பிரயாணங்களைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோது,இலங்கையில் நடந்து கொண்டிருக்கும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள் நிகழ்ச்சிகளையும் அவ்வப்போது படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இன்று,’மனிதப் பேரவலம் ஒன்றை நினைவு கூரும் இடத்தில் இன்னொரு பேரலவத்தை அரங்கேற்றம் ‘வல்லமை’தமிழர்களுக்கு மாத்திரம்தான் உண்டு’ என்ற ப.தெய்வீகனின் வார்த்தைகள் நெஞ்சில் நெருப்பாய்ச் சுட்டன. (தேனியில் வந்த கட்டுரை).

அத்துடன், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நிகழ்ச்சிகளில் திருகோணமலை, மட்டக்களப்புப் பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்த எவரும் கலந்து கொள்ளக் கூடாது’ என்ற கட்டளையும் அங்கு பிறப்பிக்கப் பட்டதான செய்திகளும் வந்து விழுந்தபோது எனக்கு வந்த அதிர்ச்சியையும் துயரையும் விளங்கப்படுத்த எந்த வார்த்தைகளும் கிடைக்கவில்லை.

முப்பதாண்டு போரில்,கிழக்குவாழ்; தமிழர்கள் உயிர், உடமைகளை இழக்கவில்லையா, ஆயிரக் கணக்கில் போராளிகளாக வீரமரணத்தைத் தழுவிக் கொள்ளவில்லையா?காணாமற்போன தங்கள் குழந்தைகளை, கணவன்மாரை, சகோதரங்களைத் தேடி அவர்கள் கதறுவது யாழ்ப்பாண மாணவர்களின் புலன்களை எட்டவில்லையா, கிழக்கிலுள்ள,(முக்கியமாக அம்பாரை மாவட்டத்திலுள்ள) 48;.000 விதவைகளின் அவல நிலை முள்ளியாவளை நினைவு நாளில் ஆணைகள் பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்த கறுப்புச் சட்டை வீரர்களின் கருத்துக்களில் பதிந்திருக்கவில்லையா?

எனக்குள் வந்து கொண்டிருக்கும் பல கேள்விகளுக்குப் பதில்களை யாரிடம் எதிர்பார்ப்பது?
‘பல் கலைக் கழகம்’ என்பது ஒரு மாணவன் குறிவைத்துச் செல்லும் பாடத்தில் மட்டுமல்லாது பல உயர்நிலைக் கல்விகளின் ஒன்றுகூடலின் சங்கமத்தில் தன்னைப் பிணைத்துக் கொண்டு பல்லறிவு பெறும் கழகம் என்பதுதான் எனது அனுபவம்.

1985ம் ஆண்டு,நான் லண்டன் திரைப்படக்கல்லுரி மாணவியாக,பலதரப்பட்ட மாணவர்களுடன் எனது வாழ்க்கையின் ‘இரண்டாம்’ கட்ட மேற்படிப்புக்குச் சென்றேன். ஏற்கனவே எனது வாழ்க்கையிற் பெரும்பாலான காலம் முற்போக்கு சிந்தனைகளால் சீரமைக்கப் பட்டிருந்ததால்,திரைப்படக் கல்லூரிக்குச் சென்றதும் அங்கு காணப்பட்ட’சமுதாய,திரைப்பட புரட்சிகர’ சூழ்நிலை’ என்னை ஆச்சரியப் படுத்தவில்லை.

நானும் எனது சக மாணவர்களும்;,80ம் ஆண்டுகளில் லண்டன் தெருக்களில் தென்னாபிரிக்க வெள்ளையாதிக்கத்துக்கு எதிராக மோதியலைந்த பல்லாயிரம் பிரித்தானியப் பொது மக்களுடன் எங்களையும் பிணைத்துக் கொண்டோம்;. எங்களது முதலாவது’ டாக்குயமென்டரி’ தென்ஆபிரிக்க வெள்ளையாதிக்கக் கொடுமையை எதிர்ப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

அதைத் தொடர்ந்து,இலங்கைத் தமிழர் படும் அவலத்தை முன்னெடுத்து, ‘எஸ்கேப் புறம் ஜெனசைட்’ என்ற ‘டாக்குயுமென்டரியைத்’ தயார் செய்தேன்.
இலங்கையிலிருந்து உயிர் தப்பியோடிவரும் தமிழர்களுக்காக,’ தமிழர் அகதி ஸ்தாபனம், தமிழர் அகதிகள் வீடமைப்பு’ போன்ற ஸ்தாபனங்களை பிரித்தானிய தொழிற் கட்சியின் உதவியுடன் நிறுவி அதன் தலைவியாகவிருந்து என்னால் முடிந்த உதவிகளை எங்கள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்தேன். இந்தியா சென்று,இலங்கையிலிருந்து தப்பிச் சென்று அங்கு வாழும் இலங்கைத் தமிழர்களைப் பற்றிய புகைப்படக் கண்காட்சியை லண்டனில் நடத்தினேன். இவையத்தனையும் நான் மாணவியாக இருந்த காலத்தில் எனது சமுதாயத்திற்காகச் செய்த கடமைகள்.

அப்போது லண்டனுக்கு அகதிகளாக வந்த தமிழர்களில் நான் ஒரு கிழக்கிலக்கிங்கைத் தமிழரையும் சந்திக்கவில்லை. எனக்கு.வடக்கு கிழக்கு, என்ற பிராந்திய உணர்வு ஒரு நாளும் இருந்ததில்லை. மனித நேயம்தான் எனது தாரக மந்திரம்.

இன,மத,நிற,வர்க்க பேதமற்ற மாணவர்களில் ஒருத்தியாக பன் முகத் திறமைகள்; கொண்ட மாணவர்களுடன் லண்டனில் என்னைப் பிணைத்துக் கொண்டபோது, 1960ம்-70ம் ஆண்டுகளில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம், கொழும்பு பல்கலைக் கழகங்களில் மாணவர்கள் முன்னெடுத்த பல முற்போக்கு சிந்தனைகள் என் மனதில் நிழலாடின.

1960-ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து,அமெரிக்கரின் கொடிய போர்த் தந்திரங்களால் வியட்நாமிய மக்கள் கொடுரமாக் கொலை செய்யப்படுவதை எதிர்த்து கொழும்பு பல்கலைக் கழக மாணவர்கள மட்டுமல்லாது இலங்கையிலுள்ள பல பல்கலைக்கழக மாணவர்கள்,பல்லாயிக் கணக்காகத் திரண்டு கொழும்புத் தெருவிலிறங்கிப் போராடியதால் போலிசாரின் தடியடிக்கு ஆளாகினார்கள்.

அதே கால கட்டத்தில் 1967ல் யாழ்ப்பாணம் மாவிட்டபுரத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்காகக் கோயில் திறக்கப் படவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன் வைத்த போராட்டத்தில், கொழும்பிலிருந்தும் கண்டி பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்தும் நூற்றுக்கணக்கான முறபோக்கு,இடதுசாரி தமிழ்மமாணவர்கள், மாவிட்டபுரம் சென்று ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போரடினார்கள்.(எனது ‘ஒருகோடை விடுமுறை’நாவல் வாசித்தவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்)

அக்கால கட்டத்தில்,யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகம் மனித உரிமைப் போராட்டத்தில்,முற்போக்கு இலக்கியப் பாதையில்,சமூகவளர்ச்சி சிந்தனைகளில் தனது முத்திரையைப் பதித்துக் கொண்ட ஒரு பெரும் தகமையுடன் இலங்கையில் கௌரவம் பெற்றிருந்தது. அதற்குக் காரணம் அக்காலத்தில் அங்கு செயற் பட்ட வடபுலத்தின் தலைசிறந்த முற்போக்குவாதிகளில் ஒருத்தரான,திரு.மு. கார்த்திகேசு’ மாஸ்டரின் மாணவன் கலாநிதி கைலாசபதி போன்றவர்கள் யாழ் பல்கலைக்கழகத்தின் வழிகாட்டிகளில் ஒருத்தராகவிருந்ததாகும்.

‘பல் கலைக் கழகம்’ என்ற ‘பன்முறைத் தகமையின் ஆளுமையின்; தார்ப்பரியத்தைச் செயலிற் காட்டிய சிறந்த கல்விமான்களுடன் வளர்ந்த யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்களா இன்று ‘தமிழர்களுக்கான ஒரு பொது நினைவு நாளில்’ இவ்வளவு கேவலமான பிராந்திய வெறியுடன் நடந்து கொண்டார்கள்?

இந்தச் செய்தியைச் சீரணிக்க முடியாமல் எனது நெஞ்சம் பதறுகிறது. இவர்களை இப்படி ஒரு குறுகிய வழியில் செயற் படுத்துபவர்கள்யார்?

இன்று இலங்கைத் தமிழ் மக்கள்,தமிழ் மக்களின் வாழ்வாதரத்தை மேன்படுத்தும், தமிழர் சமூகத்தை வளம் படுத்தும், இளம் தலைமுறையை நல்வழிக்கு இட்டுச் செல்லும் ஒரு நேர்மையான அரசியற் தலைமையின்றித் தவிக்கிறார்கள். தமிழ்த் தலைவர்கள் என்று தமிழ் மக்களின் வாக்குகளை வாங்கிக் கொண்டு பதவிக்கு வருபவர்களுக்கு,’ மக்களால் தெரிவு செய்யப் பட்ட பாராளுமன்றவாதியின் கடமைகள்’ என்னவென்ற ஒரு கோட்பாட்டின் விளக்கம் தெரியாது.

1948ம் ஆண்டு தொடக்கம் ‘தமிழ்ப் பிரச்சினை’ என்ற ஒரு கருத்தை முன்வைத்து பதவிக்கு வரும் மேல்மட்டத் தலைவர்கள் சாதாரண தமிழ் மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தால், தமிழ் சமுதாயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர ஆரம்பிக்கும், அதன்பின் ‘தமிழர் பிரச்சினை’ சொல்லி பதவிக்கு வரமுடியாது என்ற தெரியும்.அதனால் தங்கள் வசதியான வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள எப்படியும் ஏதோ ஒரு வழியில் தமிழர் பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்

அந்தப் பிரச்சினைகளைத் தொடர அவர்களின் பாவிப்பு ஆயுதங்களாக, சாதி, சமயம்,பிராந்திய ,இனவெறிகளைத் தூண்டிக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.அவற்றைப் பாவித்துத் தங்கள் சொகுசு வாழ்க்கையை, தமிழ் மக்களின் எதிரி என்று அவர்களால்ச் சுட்டிக் காட்டப் படும் இலங்கை அரசின் பாதுகாப்புப் படையின் உதவியுடன் தொடர்ந்த கொண்டிருப்பார்கள்.

அதற்காக அவர்கள் தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் யாரையும் எதையும் பாவிக்கத் தயங்க மாட்டார்கள்.இன்று அவர்களின் பகடைக்காய்களாக மாறிவிட்டிருப்பவர்கள் அப்பாவிப் பொது மக்களும் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள்..

யூதர்களில் உள்ள இனவாதத்தால், ஹிட்லர் தனது வெறிபிடித்த கொள்கையால் தனது மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தியதால் அதன் நீட்சியாக,இரண்டாம் உலகப்போர் வந்து உலகம் பல மோசமான அழிவுகளை முகம் கொடுக்க நேரிட்டது. கடைசியாக ஹிட்லரும் அழிந்து அவனின் நாடும் சிதைந்தது. அவனது மிகப் பெரும் பலமாக இருந்தவர்கள் மாணவர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

இன்று,பலநாடுகளில் பணபலத்தால் படடோபமாக வாழும் சில புலம் பெயர் தமிழர்கள், ‘தமிழர்’ பெயர் சொல்லி மேடையேறவும், பிரமுகர்களாக வலம் வரவும் அப்பாவி இலங்கைத் தமிழர்களைப் பணயம் வைத்து விளையாடுவதை இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.
சில புலம் பெயர் தமிழர்கள்,தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு உயர்படிப்பை வழங்கிக்கொண்டு, தாய்நாட்டில் வளரும் இளமனங்களில் விஷவிருட்சத்தை வளர்க்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

புலம் பெயர் தமிழர்கள் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களில் உண்மையான அக்கறை வைத்தால், சிதைந்துபோன இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்வாதாரத்தை மேன்படுத்தவும், கல்வித்துறையில் மற்ற தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுக்கு ஈடாகப் போட்டிபோட்டு உலகதரத்தில் பெருமைபெற முடியும். ஆனால் சுயநலம் பிடித்த இலங்கைத் தமிழ்த் தலைவர்களும், மற்றவர்கள் துன்பத்தில் மகிழ்ச்சி காணும் சில புலம் பெயர் ;சாடிஸ்ட்’ தமிழர்களும் சட்டென்று உணர்ச்சி வயப்படும் இளவயதினரைத் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவித்து விட்டுத் தூக்கியெறிவார்கள்.

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக,மாணவர்களே தயவு செய்து உங்கள் பல்கலைக்கழகத்தின் பாராட்டுக்குரிய பழைய சரித்திரத்தை ஒரு தரம் புரட்டிப் பாருங்கள். இலங்கையில் முற் போக்குத் தமிழ் சிங்கள மாணவர்கள், அமெரிக்க-வியட்நாம் போருக்கும் யாழ்ப்பாணத்தில் சாதிக் கொடுமைக்கும் குரல் எழுப்பிய அதே காலகட்டத்தில்,1968ம் ஆண்டு பாரிசில் நடந்த மாணவர்களின் புரட்சியால் நடந்த பல முன்போக்கான மாற்றங்களைப் படியுங்கள்.

உங்களின் கல்வி பலம் மகத்தானது. இளம் வயதுச் சிந்தனை சக்தி மிகப் பிரமாண்டமானது. வளரும் வயதின் அறிவு ஆழம் தெரியாத கடல்போல் மிக மிக ஆழமானது,மனதை நெருடும் தென்றலைப்போல் தௌ;ளிய கருத்துக்களை உங்கள் இளம் மனதில் தாலாட்டக்கூடியது.

தங்கள் சுயநலத்தை முன்னெடுக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்காக உங்களின் அபரிமிதமான ஆளுமையை மாசுபடுத்தாதிர்கள்.அவர்களுக்காக ஒத்துப் பாடும் குறுகிய அறிவுள்ள ஊடகங்களின் பதிவுகளை ‘பல் கலைக் கழக மாணவர்கள்’ என்ற பார்வையில் பன்முகத்துடன் அலசிப்பாருங்கள்.

‘பல் கலைக் கழக’ மாணவர்கள் எதிர்காலத்தின் சமூகக் காவலர்கள், சிந்தனையாளர்கள், சீர்திருத்தவரிகள்.அரசியல் வாதிகள்,ஆளுமையைக் கையிலெடுக்கப் போகிறவர்கள். உங்களின் கையில் பாடப்புத்தங்களையம் கருத்தில் மனித தர்மத்தின் அடிப்படைத் தத்துவங்களையும் எதிர்காலக் கருவிகளாகப் பாவிக்கப் பழகுங்கள். இடறுவது தற்செயல்,ஏறுவது முயற்சி என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

எங்கள் சமுதாயத்தை முன்னேற்ற உங்கள் பணிகள் இன்றியமையாதது.இரண்டாம் உலக யுத்தத்தால் சிதிலமடைந்த ஜேர்மனி, ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் தலைநிமிர அந்நாட்டு அரசியல்வாதிகள் மக்களை எந்தவித பேதமுமின்றி ஒன்று சேர்த்து உழைத்தார்கள். ஓரு சொற்ப கால கட்டத்தில்; அவ்விருநாடுகளும்,தொழில் உற்பத்தி,விஞான விருத்திகளில் அபரிமிதமாக முன்னேறியதை நீங்கள் படித்திருப்பீர்கள்.

இலங்கைத் தமிழர்களை ஒன்று சேர்த்து எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு அத்திவாரம்போடுவது இளம் தலைமுறையினர் கைகளிற்தானிருக்கிறது. அதை மறந்துவிட்டு,சாதி,மத.பிராந்திய,இன வெறியுடன் பொதுக்கடமைகளில் ஈடுபடுவது மாணவ வாழ்க்கையின் ஆக்க நோக்கைச் சீரழிக்கும். வெற்று வார்த்தைகள் எதையும் கட்டியமைக்கப் போவதில்லை.

பொருளாதாரத்தில்,கல்வியில், மனிதநேயக் கருத்துக்களில் வளர்ந்த மேற்கு நாடுகளில், தனி மனித திறமைக்கு மதிப்புண்டு. தேசியத்தின் வளர்ச்சிக்கு அது உதவுகிறது.வளர்ந்த நாடுகளின் சரித்திரத்தை ஒருதரம் புரட்டிப் பாருங்கள். மக்களின் ஒட்டுமொத்த ஓற்றுமை என்பது அவர்கள் வாழும் சமுதாயத்தின் வலிமையின் அடிப்படைத் தளமாகும். தமிழர்களின் பல்வேறுபட்ட திறமைகளை ஒன்றிணைத்து ஒரு புதிய சமுதாயத்தைக் கட்டியெழுப்பும் இளம் மாணவர்களை குறுகிய வழிகாட்டித் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவிக்கும் அரசியல் சூத்திரங்களுக்கு அடிபணிவது வலிமையற்ற மனவளர்ச்சியின் பிரதிபலிப்பாகும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘கிழக்கிலங்கை முஸ்லிம் ஆளுமைக்கு வித்திட்ட சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார்’. சாதி மத பேத மற்ற மகானாக வாழ்ந்த ஒரு அற்புத ஞானி- விபுலானந்தர் பற்றிய ஆவணப் படம் சொல்லும் பல அரிய உண்மைகள்

Swami vipulananda 4[11188][12206]

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-23.4.18.

‘அரங்கம்’ அமைப்பு சார்பில் எடுக்கப் பட்டிருக்கும்’முத்தமிழ் வித்தகர் விபுலானந்த அடிகள்’ என்ற ஆவணப் படத்தை இன்றைய இளைய தலைமுறை கட்டாயம் பார்ப்பதற்குப் பல உதாரணங்களை இங்கு முன்வைக்கலாம். இந்தச் சிறு கட்டுரையில், சாதி மத பேதமின்றி,யாவருக்கும் கல்வியறிவைக் கொடுக்கவேண்டுமென்ற அவரது கனவால் இன்ற கிழக்கிலங்கை மட்டுமல்ல இலங்கை பூராவும் முஸ்லிம் மக்கள் கல்வியில் முன்னேறியிருப்பதற்கு அவர் செய்த கைங்கரியம் பற்றி ஒரு முஸ்லிம் எழுத்தாளர், ஆய்வாளர்,சொன்னவற்றை எழுத்துருவிற் தருகிறேன்.

கனடா வாழ்,தர்மராஜா பாபு வசந்தகுமார் அவர்களின் தயாரிப்பு அனுசரணையுடன்,’அரங்கம்’அமைப்பின் சீவகன்,அவரின் குடும்பத்தினர், மற்றும் பல கலைஞர்களின் உதவியுடன் எடுக்கப் பட்டிருக்கும் இந்த ஆவணப் படம், விபுலானந்த அடிகளார் பற்றிய பன்முக ஆய்வுகளுக்கு அடித்தளமிட்டிருக்கிறது.
இந்த ஆவணப் படத்தை வெளிக் கொண்டுவரப் பாடுபட்ட அத்தனைபேருக்கும் எனது மனதார்ந்த நன்றிகள்.
இந்த ஆவணப் படத்தில், விபுலானந்தராற்றி பல சேவைகள், இசை,இயல்,நாடகம் பற்றி அவர் ஈடு பட்டிருந்த பன்முகத் தேடல்கள் பற்றிப் பல அறிஞர்கள் தங்கள் கருத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
விபுலானந்தர்,’மாதங்க சூளாமணி’ எழுதியதற்கு உந்துதலாகவிருந்த வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் நினைவு நாள் இன்றைக்கு,விபுலானந்தரின்,இயல்,இசை,நாடகத் துறைக்கு அப்பாலான இன்னுமொரு மகத்தான சேவையான கல்விச் சேவையையும்,முஸ்லிம் மக்களையும் பற்றிச் சில வரிகள் எழுதுவது பற்றி மகிழ்கிறேன்.

அவரின் அடிப்படை ஆவலாக மலர்ந்த,அத்மீகச் சேவையுடன் கலந்த கல்விச் சேவை அதனால் இன்று முஸ்லிம் ஆளுமையாக விளங்கும் சிலர் பற்றி இந்த ஆவணப் படத்தில் திரு. ஆதம் லெவ்வை அஹமட் அவர்கள் (ஆய்வாளர், மற்றும் எழுத்தாளர்) சொல்லியவை இங்கு பதிவிடப் படுகின்றன.

‘விபுலானந்த அடிகளார் ஒரு முஸ்லிம் நேசராக வாழ்ந்தார்.ஒரு கால கட்டத்தில் முஸ்லிம் மக்களின் கல்விக்கு அபார பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார்.அரசாங்கதுறை,கல்வித்துறை,சமுகத்துறையில் சுவாமிகளின் செவ்வாக்கு இழையோடுவதை நாங்கள் காண்கிறோம்.

‘இலங்கை அரசியலில்,எத்தனையோ மஜீத்மார்களைச் சுவாமி விபுலானந்ர் சிவானந்தா பாடசாலை மூலம் உருவாக்கியிருக்கிறார்.சம்மாந்துறையில் ஒரு அமைச்சர் மஜீத், மூதூரிலே ஒரு மஜீத், பொத்துவில் தொகுதியில் ஒரு மஜீத். இவர்கள் அரசியலில் ஈடுபட்டுப் பல சேவைகளைச் செய்தார்கள்”

இவ்விடத்தில், மூதுர் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியாகவிருந்த ‘மஜீத்’ பற்றிய எனது நேரடி அனுபவத்தை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். நான் திருகோணமலையில் மருத்துவத் தாதியாகவேலை செய்து கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில் எங்கள் திருமணம் நடந்தது. திரு பாலசுப்பிரமணியம் கொழும்பிலிருந்தார். கணவர் கொழும்பிலிருப்பதால்,எனது வேலையைக் கொழும்புக்கு மாற்றித் தரச் சொல்லிச் சுகாதாரத் திணைக்கழகத்திற்கு எழுதி; எழுதி,அவர்களின் ஏனோ தானோ என்ற போக்கைப் பார்த்து எரிச்சல் பட்டுக் கொண்டிருந்தோம்;. அது மட்டுமல்லாமல்,நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து லண்டன் வர அப்ளை பண்ணியிருந்தோம். அதையொட்டி அடிக்கடி கொழும்பிலிருக்கும் பிரிட்டிஷ் ஹைகொமிஸன் போகவேண்டியிருந்தது.

திருகோணமலையிலிருந்துகொண்டு அடிக்கடி கொழும்பு வருவதால் மிகவும் கோபமாக இருந்த கால கட்டத்தில்,திரு மஜீத் அவர்களின் மிக நெருங்கிய உறவினப் பெண் ஒருத்தர்,(அவர் மனைவியா அல்லத சகோதரியா என்று எனக்கு ஞாபகமில்லை) எனது வார்ட்டில் பிரசவத்திற்கு வந்திருந்தார். எனது பராமரிப்புக்கு நன்றி சொல்ல வந்த திரு மஜீத் அவர்கள்,’உங்களின் அன்பான பராமரிப்புக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது’ என்று சொல்லத் தொடங்கியதும், நான் தயங்காமல், ‘உங்கள் உதவியால் எனக்கு கொழும்புக்கு மாறுதல் கிடைத்தால் மிகவும் சந்தோசப் படுவேன்’;; என்று சோகத்துடன் முணுமுணுத்தேன். அதைத் தொடர்ந்து,நான் ஏன் கொழும்பு செல்லத் துடிக்கிறேன் என்பதைச் சொன்னேன். அவர்,தன்னால் முடியுமானவரையில் எனக்கு உதவி செய்வதாகப் புன்னகையுடன் சொல்லிச்; சென்றார். சுpல நாட்களின் பின்,சுகாதாரதிரு மஜீத் அவர்கள்
அன்று செய்த நன்றியை நான் மறக்க மாட்டேன்.திரு மஜீத் அவர்களும் நானும், விபுலானந்தர் ஆரம்பித்த கல்விக்கூடங்களில் வெவ்வேறு காலத்தில் எங்கள் ‘அகர முதல எழுத்துக்களை’ ஆரம்பித்தவர்கள் என்பது விபுலானந்தரின்; ஆவணப் படத்தைப் பார்த்போது புரிந்தது. வுpபுலானந்திரின் அறத்தின் வலிமை அளவிட முடியாதது.அவர் ஆரம்பித்த கல்வியில்,சிங்கள,தமிழ்,முஸ்லிம் என்ற எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது.
கிராமத்தில் நான் படித்தகாலத்தில்,அக்கரைப்பற்று மாவட்டப் பாடசாலைகள் ‘விபுலானந்தரின்; வழிகாட்டிகளின் ஒருத்தரான பாரதியின் பிறந்த தின விழாவை ஒட்டி நடக்கும் கட்டுரைப்போட்டி பேச்சுப் போட்டிகளில் பங்கெடுப்போம். ஒருதரம் அக்கரைப்பற்று முஸ்லிம் மாணவர் ஒருத்தரும் நானும் பரிசு பெற்றோம் அவர் பெயர் ஞாபகமில்லை. பாரதி பிறந்த தின விழாவில் சாதி மத பேதமற்ற மனித நேயமான
‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா,குலத்தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்,நீதி உயர்ந்த மதி கல்வி,அன்பு நிறைய உடையவர்கள் மேலோர்’
என்பது போன்ற பாரதி பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு ஊர்வலம் வருவோம். பாரதியை அடிப்படையாக வைத்த கலாச்சாரப் போட்டிகளில். பாரதியின் பாடலான’ கும்மியடி பெண்ணே’ என்ற பாடலுக்கு எனது தமக்கையார் சொல்லித் தந்த கும்மியை ஆடியிருக்கிறோம்.

அக்கால கட்டத்தில் சமய வேறுபாடுகள் எங்கள் கிராம வாழ்க்கையிலில்லை.
ஓருத்தர் சமயப் பண்டிகைகளை இன்னொருத்தர் பகிர்ந்து கொள்வோம் இந்த,’அன்பு கனிந்த அழகிய கிராமத்து உறவுகள்’ பற்றி எனது ‘தில்லையாங்கரை’ நாவலில் எழதியிருக்கிறேன்.

சாதி சமய,இனபேதமற்ற அந்த உறவுகள் மலரவும் வளரவும், ஒரு பண்பான கலாச்சாரம் கிழக்கிலங்கையில் தொடரவும் சுவாமி விபுலானந்தர் எப்படி அத்திவாரமிட்டார் என்பதற்குத் திரு.ஆதம் வெல்வை அஹமட் அவர்கள் கூற்றைப் படிப்பது நல்லது. வுpபுலானந்தர் இராமகிருஷ்ண மிசன் மூலம் கிழக்கிலங்கையில் கல்வியை மேம்படுத்த ஒன்றிரண்டு கிறிஸ்தவப் பாடசாலைகள் தவிர அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. அக்கால கட்டத்தில்,கல்வியில் முஸ்லீம்கள் மேன்மையடைய அடிகளார் செய்த சேவை பற்றி ஆதம் வெல்லை அஹமட் அவர்கள்; மேலும் குறிப்பிடுகையில்,.

‘ விபுலானந்தர் பல முஸ்லிம் கிராமத் தலைவர்களை உருவாக்கியிருக்கிறார். மருதமுனை மஜீத் என்பவர்தான் கிழக்கு மாணத்திலேயே முதலாவது விஞ்ஞான பட்டதாரி.சிவானந்தா வித்தியாலயத்தில் படித்தவர்.சுவாமியினுடைய மாணவன்.சம்சுதீன் என்பவர் அட்டாளைச் சேனையைச் சேர்ந்தவர்.கல்விப் பணிப்பாளராக இருந்தவர்.அவரை பி.எஸ்.ஸி என்று சொல்வார்கள்.அவர்தான் அட்டாளைச்சேனையின் முக்கிய பதவியிலிருந்தவர். இபுறாலெவ்வை என்பவர்,பொலனறுவையில் பி.ஏ.அவர் ஓணகமயைச்சேர்ந்தவர்.’

‘சுவாமி விபுலானந்தர் சிவானந்தாவிலிருந்தபோது, இன்று பேராசிரியர், உவைஸ் அவர்களை உலகம் போற்றும் தமிழ் அறிஞராகக் காண்பதற்குக் காரணம் சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாராகும்,
எஸ் எம். கமால்தீன் இந்த நாட்டின் மிக முக்கியமான ஒரு தமிழ்ப் பேரறிஞர்,அவரையும் உருவாக்கியவர் சுவாமி விபுலானந்தரே.நல்லதம்பிப் புலவரிடம் சாகிராக் கல்லூரியிற் பயின்றபின்தான் கமால்தீன் அவர்கள் பல்கலைக்கழகம் சென்றார்.அவர் இன்று உலகம் போற்றும் அறிஞராக வாழ்ந்து வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்’.

‘சுவாமி அவர்கள் அவரின் நண்பர்கள் மூலமும். முஸ்லிம் மக்களுக்குப் பல உதவிகள் செய்திருக்கிறார். ஏ.எஸ்.எம்.அசீவ் அவர்கள் இந்நாட்டின் முதலாவது முஸ்லிம் சிவில் சேர்வண்ட் என்பவர் கல்வித்துறையை நாடுவதற்கே காரணம் சுவாமி விபுலானந்தர் என்பதை அவரே(அசிவ்) கூறியிருக்கிறார்.அவர் சாகிராக் கல்லூரி அதிபராவதற்கும்,அகில இலங்கை கல்வி சகாயநிதியை உருவாக்கி,எத்தனையோ முஸ்லிம்களை கல்விபால் ஊக்குவித்து, அவர்களைக் கல்விமான்களாக்கியதற்கும் சுவாமிக்குப் பங்குண்டு’ என்று சொல்கிறார்

அத்துடன் சுவாமியின் சாதி சமயமற்ற அறம் சார்ந்த அறிவுத் தேடல் பற்றிச் சிலவரிகள் சொல்லவேண்டும்.அவர் துறவியாகக் காரணமாகவிருந்த இராமிருஷ்ண மிசன் சுவாமி பரமஹம்சரால் உண்டாக்கப் பட்டது. பரமஹம்சர் இந்தசமயம் மட்டுமல்லாமல் மற்ற சமயங்களிலும் ஈடுபாடுள்ளவர் என்று அவர் பற்றிய ஆய்வுகள் சொல்கின்றன.முக்கியமாக இஸ்லாத்தின் ஒரு அங்கமான ‘சூபிஸ்; வழிபாட்டுமுறையிலும் மிகுந்த ஈடுபாடுகள் வைத்திருந்தார் என்று தெரிகிறது. பரமஹம்ஷரின் வழிவந்த விவேகானந்தர் சமய இன.நிறம் நடந்த மனிதநேயத்தை இந்தியா மட்டுமல்லாது,அகில உலகமெல்லாம் பரப்பியவர்.அவரின் மனிதநேயக் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப் பட்ட வெள்ளையினப் பெண்ணான நிவேதிதா தேவி அம்மையார்.கத்தோலிக்கம்,இந்து சமய அறிவு மட்டுமல்லாமல் பௌத்த சமய வழிமுறைகளிலும் ஈடுபாடுடையவர். நிவேதிதா அம்மையாரைச்’ சக்தியின்’ பிம்பமாகக் கண்ட பாரதி அவரின் சாதியினரான பார்ப்பனியரால் ஒதுக்கி வைக்கப் படுவதையும் பொருட்படுத்தாமல் சமத்துவத்திற்காகக் குரல் கொடுத்தவர். இவர்கள் வழிவந்த சவாமி விபுலானந்தர் தன்னோடு வாழும், தன்னிடம் மாணவர்களாக இருப்போரின் சமயம் பற்றி அறிய முன்வந்தது ஆச்சரியமல்ல் இதைப் பற்றி விளக்கும் திரு. ஆதம்வெல்லை அஹமட் அவர்கள் மேலும் குறிப்பிடும்போது,

‘குரானை மற்ற மதத்தினர் படிக்கக் கூடாது என்றபோது சுவாமிகள் மிகவும் ஆத்திரப் பட்டார்.அவர்,’ குரான் என்பது உண்மை,அந்த உண்மைக்கு நடுவே யாரும் நிற்க முடியாது.அந்த உண்மையை அறிகின் உரிமை எல்லோருக்குமிருக்கிறது’என்று சுவாமி விபுலானந்தர் ஆத்திரத்துடன் தெரிவித்திருந்தார்.’

சுவாமி விபுலானந்தர் ஆவணப் படம் பார்க்கமுதலே, முஸ்லிம் மக்களின் வழிபாட்டு முறையை அறிவதற்காக நான் ‘புனித குரான்’ வாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

சாதி சமயப் பிரிவினைகளால் சிதறுப்பட்ட சமுதாயத்தை,எல்லைகளைக் கடந்த
மனிதநேயக் கண்ணோட்டத்தில் மக்களை ஆரத்தழுவிய சுவாமி விபுலானந்தரின் தெய்வீகமானதும்,ஆழமானதுமான அன்பை விபரித்த, படுவான்கரையைச் சேர்ந்த,மறைந்த மாவட்ட முகாமையாளாரான,மீன்பிடித் திணைக்கள மாணிக்கம் பிள்ளை கிருஷ்ணபிள்ளை என்ற கிஸ்தவ மத்தைச் சேர்ந்த அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

‘வணங்குவாய் ஜெகஜோதி ஒருவனாகி,மாநிலத்தை ஒரு நொடியில் வகுத்து,
குணமான மனிதரையும் படைத்து தான் உதித்த குருவாய் வந்து,
சனமான சம்சாரம் ஒன்றில்லாமல்,சன்னியாசி போலிருந்து தவத்தைக் காட்டி,
அன்பான சித்தர்களை இருத்தி,அகன்ற தளம் சென்றவனே அருளுவாயே’என்ற பாடலைச் சொல்லி

‘குருவாக வந்தவர் யார்?’என்று கேட்டு விட்டு, ‘இயேசுதான்’ என்கிறார்;.அவர் தொடர்ந்து சொல்லும்போது,

‘விபுலானந்தரும் கிறிஸ்துவாகவே வாழ்ந்தார்.அத்துடன்,
எனது பள்ளிக் கூடத்தில், மஜீத் என்ற ஒரு முஸ்லிம் சகோதரர்,சொன்னார்,’தம்பி,சுவாமியைப்போல் ஒருத்தரை என்வாழ்நாளில் கண்டில்லை.அவர் இமயமலைக்குப் போகும்போது,ஸ்ருடண்ட்ஸ் எல்லோரையும் கூப்பிட்டு,அவர்களைப் பார்த்துக் கும்பிட்டு,தான் இமயமலைக்குப்போகப் போவதாகச் சொன்னாh’;.
அப்போது. மஜீத் அண்ணா யோசித்தாராம்.’நாங்க முஸ்லிம்,எங்கட மார்க்கத்தின்படி யாரையும் கும்பிட முடியாது,’அப்போது சுவாமிகள் வந்து,முஸ்லிம்கள்; கைகளைப் பிடிக்கும் மாதிரிப் பிடித்து மஜீத் அவர்களிடம் வணக்கம் சொல்லி விட்டுப் பரிந்து சென்றாராம், மஜீத் சொன்னாராம், ‘இவர் ஒரு கடவுள், அப்படி ஒரு ‘இது’ உள்ளவர்’.

சுவாமிகளைப் பற்றிய வாழ்க்கையைப் பல கோணங்களிலும் வைத்து ஆய்வு செய்யும்போது,அவர் எவ்வளவு தூரம் மனித மேம்பாட்டுக்கும் ஒற்றுமைக்கும் உழைத்தார் என்று தௌ;ளத் தெளிவாகப் புரிகிறது.
இன்று கிழக்கிலங்கையில்,தமிழ்,முஸ்லிம் பிணக்குகளையுண்டாக்கி அதன் மூலம் அரசியல் ஆதாயம்தேட மிகப் பிரமாண்டமான சக்திகள் பல வழிகளையும் தேடுவதை சமுதாய பிரக்ஞை உள்ள தமிழ்-முஸ்லிம் புத்திஜீவிகள் உணர்ந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

சுவாமிகள் அமைத்த அறமும் அறிவும் சார்ந்த ஒரு ஒற்றமையின் அத்திவாரத்தை உடைக்கப் பல புல்லுருவிகள்,உள்ளிருந்தும் வெளியிலிருந்தும் முனைவதையுணர்ந்து கிழக்கின் ஒற்றுமையையும் வளத்தையும் காப்பாற்றவது எதிர்கால இளைஞர்களின் கைகளிலுள்ளது.

சுவாமி எங்களின் மேம்பாட்டுக்குத் தன்வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார். அந்தத் தியாகத்தின் தீபம் அணையாமற் பாதுகாப்போம்.

‘என் நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டு,உய்வில்லை,
செய் நன்றி கொன்ற மகர்க்கு’
என்ற குறளை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொண்டு, ஒன்றே குலமாக மனிதத்தை மதித்த விபுலானந்தர் எங்களுக்குச் செய்த சேவைக்குத் தலைவணங்குவொம்.

‘எழுத்தறிவித்தவன் இறைவனாவான்’

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘தாமரைச் செல்வி- தனித்தவமான படைப்பாளி’; ‘வன்னியாச்சி’ சிறுகதைத் தொகுதி பற்றிய விமர்சனக் கட்டுரை-15.4.18

 

திருமதி தாமரைச் செல்வி அவர்களின் சிறுகதைகளைப் படித்து விமர்சனம் செய்யச் சொல்லிக் கேட்டதற்கு மிகவும் நன்றி.
‘இலக்கியப் படைப்பு என்பது ஒரு படைப்பாளி வாழும் சுற்றாடல்,சூழ்நிலைகளின் நிலைகளையும்,படைப்பாளியுடன் ஒன்றிணைந்து வாழும் மனிதர்களையுப்; பற்றியதுமாகும். அந்தப் படைப்பாளி வாழும் காலகட்டத்தில் முன்னெடுக்கப் படும்;,அரசியல், பொருளாதார, சாதி,சமய விழுமியங்களால் நடக்கும் மாற்றங்கள் என்னவென்பது அந்தக் கதா மனிதர்களின் வாழ்க்கையுடன் எப்படிச் சம்பந்தப்படுகின்றன.அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்கின்றன,என்ற யதார்த்த சாட்சியங்களின் பிரதிபலிப்பே ஒரு படைப்பின் கருவூலங்களாகின்றன’ என்பது எனது கருத்து..

இதே மாதிரியான கருத்தையே,தாமரைச்செல்வி தனது, ‘என்னுரையிற்’ குறிப்பிடும் போது,’சொந்த மண்ணிலேயே,இருப்பிடம் இழந்து அகதிகளாகிக் குண்டுகளின் அதிர்வும் கந்தக நெடியும்,ஒரு புறம் துரத்த, உயிருக்கு உத்தரவாதமற்ற நிலையில்,பதற்றத்தோடும் பசி பட்டினியோடும் பதுங்கு குழிகளின் பக்கத் துணையோடும்,வாழ்ந்திருந்தவர்கள்.இந்த மக்களின் நடுவே நானும் ஒருத்தியாக வாழந்து கொண்டுதான் இந்தக் கதைகளை எழுதினேன் என்னைச் சுற்றிய நிகழ்வுகள்,தந்த அதிர்வுகள்,பாதிப்புகள்,நெருடல்கள், இவைகள்தான் இப்படைப்புகள்.இம்மக்களின் துயரங்களை வார்த்தைகளில் பதியம்போது, எனக்கு வலித்திருக்கிறது.இந்த மக்கள் அனுபவித்த கடலளவு துயரங்களில் ஒரு சில துளிகளையே என்னால் பதிவு செய்ய முடிந்திருக்கிறது’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் (‘வன்னியாச்சி’பக் 15).

தாமரைச் செல்வியின் தனித்துவ இலக்கியக் கண்ணோட்டம்:

இலங்கைப் பெண் எழுத்தாளர்களின் எழுத்தின் சரித்திர வரலாறு ஒரு,நூற்றாண்டைத் தாண்டிவிட்டது. பெண்கள் படைப்புக்கள்,1914ல் மங்கள நாயகம் தம்பையா எழுதிய,’ நொறுங்கண்ட உள்ளங்கள்’ என்ற படைப்புடன் ஆரம்பிக்கிறது.
அதைத் தொடர்ந்து பெண்களால் எழுதப் பட்ட படைப்புக்கள் அவர்கள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் நடந்த சாதி சமய,அரசியல்.சீதனப் பிரச்சினை, சமுக மாற்றங்களை மையமாக வைத்துப் படைக்கப் பட்டிருக்கின்றன.
அதன் பின்,60ம் ஆண்டு கால கட்டங்களில்,அவர்கள் வாழும் பிராந்தியங்களை மையப் படுத்தி,கோகிலா சுப்பையாவின்,’தூரத்துப் பச்சை'(1964) போன்றோரின் நாவல்கள் வெளிவந்தன.

83ம் ஆண்டு கால கட்டத்தின் பின்,போர்க்கால சூழ்நிலையால் ‘சுதந்திர சிந்தனையும்’ அதன் நீட்சியான படைப்புகளும் வெளி வரமுடியாத ஒரு தேக்கம் கண்டன. ஆனால் தாமரைச்; செல்வி தொடர்ந்து பல காலம் நாவல்கள் சிறு கதைகள் என்ற எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார் பல பரிசுகள் பெற்றிருக்கிறார்.அதற்குக் காரணம்,, அவர் தனது படைப்புக்களில், போர்சூழல் சார்ந்த எந்த’அரசியல்’ கருத்துப் பரிமாறலையும் பெரும் பாலும் தனது படைப்புக்களில் வெளிப் படுத்தவில்லை என்பது பரவலான கருத்தாக இருக்கிறது..

‘வன்னியாச்சி’ சிறு கதைத் தொகுதியில் முப்பத்தி ஏழு கதைகள் படைத்திருக்கிறார். பெரும்பாலானவை கிளிநொச்சிப் பிரதேசத்தை மையமயாக வைத்த படைப்புக்கள். விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயத்தையும் அந்தச் சமுதாயத்தின் பாரம்பரிய கலாச்சாரங்களையும் வாழ்க்கையுடன் இணைத்துத் தொடரும் மக்கள் பொர்ச் சூழலால் படும் துயர்களைப் பிரதி பலிக்கும் படைப்புக்கள் இவை.

இவரின்,கதை மாந்தர்களின் பல் விதப்பட்ட துயரங்கள், பெண்கள், குழந்தைகள்,இளம் வயதினர்,முதுமையைத் தழுவியவர்கள், என்ற பாகுபாடற்ற விதத்தில்,போர்ச் சூழலில் அவர்கள் முகம் கொடுக்கும் அன்றாட வாழ்க்கைப் போராட்டம்; படைப்பாளியின் கண்களிலால் ஆழமாகப் பார்க்கப் பட்டிருக்கின்றன.

தாமரைச் செல்விக்கான இலக்கிய அங்கிகரிப்பு:
தாமரைச் செல்வி பல விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார். அவரது 5 சிறுகதைகள்; ஆங்கிலத்திலும் 3 சிறுகதைகள் சிங்களத்திலும் மொழிபெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன. அவரது ‘பசி’ என்ற சிறுகதை தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இமயவர்மன் என்பரால் குறும்படமாக எடுக்கப்பட்டு,லண்டனில் நடந்த ‘விம்பம்’பார்வையாளர் தெரிவாக விருது பெற்றிருக்கிறது.வேறு ஐந்து சிறகதைகள் வெவ்வேறு ஆளுமைகளால் குறும்படங்களாகத் தயாரிக்கப் பட்டிருக்கினறன.

அவர் அவரது படைப்புக்கள் மூலமோ அல்லது தனிப் பட்ட பதிவுகள் மூலமோ தன்னை ஒரு பெண்ணியவாதி என்றோ,சமுகநலப் புரட்சியாளர் என்றோ எந்த இடத்திலும் அடையாளப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

1973ம் ஆண்டுகளிலிருந்து எழுதிக்கொண்டு வருகிறார். இருநூறு சிறுகதைகளையும்,மூன்று குறுநாவல்களையும்,ஆறு நாவல்களையும் படைத்திருக்கிறார்.எழுதுவது மட்டுமல்லாமல் சித்திரம் வரைவதிலும் ஆளுமையுள்ளவர்.இவரது சித்திரப் படைப்புக்கள்.வீரகேசரி, தினகரன்,சுடர்,ஈழநாடு போன்ற இலங்கைப் பத்திரிகைகளிலும் இடம் பெற்றிருக்கிறது.

இவர் எழுதிய 37 கதைகளிலம் என்னை மட்டுமல்லமால் அவரின் வாசகர்களையம் கிளிநொச்சிக் கிராமங்களுக்கு இழுத்துச் செல்கிறார். அவர்களுடனும் அவர்களுக்காகவும் கதறப் பண்ணுகிறார். பசிக்க உணவில்லை என்ற பரிதவித்த குழந்தைகள் தொடக்கம் முதியவர் வரையும் என்னருகில் பாதாபமாக இரங்குவதாக நினைக்கப் பண்ணுகிறார்.

இவரை ஒரு மனித நேயமுள்ள பெண் எழுத்தாளர் என்று வரையறை செய்யலாம். ஏனென்றால் இவர் எழுதிய கதைகளில் எந்த அசியல் வாடையும் பெரிதாக அடிக்காமல், யாரையும் திட்டாமல்,தனக்குள் ஆழந்து கிடக்கும் உள்ளுணர்வின் உண்மைக் கருத்துக்களின் எதிரொலியைப் போதனைகள் பொரிந்து தள்ளாமல்,தன்னுடன் வாழ்ந்த மக்களையும் அவர்களின் வாழ்க்கையும் மட்டுமே முன்னிறுத்திக் கதைகள் படைத்திருக்கிறார்.

 

இவரின் கதை மாந்தர்கள்: எந்த சமுதாயத்திலும் எங்கள் கண்முன் தெரியும் 99 விழுக்காடான சாதாரண மனிதர்கள். குழந்தைகள்,இளைஞர்கள்,முதியவர்கள், கல்யாணமாகாதவர்கள்,கலயாணமானவர்கள், தனிமையிற் சுமை பல தாங்கும் தாய்மார்.தகப்பனாக ஒடிந்துடையும் ஆண்கள். போர்ச் சூழலிலிருந்து தப்பியோட வெளிநாட்டுக் கனவுகளுடன் வாழ்பவர்கள், என்று பல தரப்பட்டோர்.
பேரும்பாலானவர்கள்,ஒட்டு மொத்தமான ஒரு சிக்கலான சூழ்நிலையிலும் சமுதாயத்தின் உயிரோட்டமான மனித நேயத்தைச் சுமந்து போரின் வலியை மறக்க மனிதத்தின் அற உணர்வுகளுடன் ஒருத்தரை ஒருத்தர் அணைத்துச் செல்பவர்கள்.

கடை வைத்திருக்கும் வியாபாரி தொடக்கம் வயலில் வேலை செய்யும் கூலி தொடக்கம் பாதணி திருத்தும் கூலி வரைக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களை நம்பி வாழும் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற ஒவ்வொரு வினாடியையும் நாளையும் மரணத்துடன் எதிர்நோக்கி வாழும் பயங்கரத்தை வார்த்தைகளால் வடித்திருக்கும் புனித செய்யுள்கள் இந்தப் படைப்புக்கள்.

துன்ப துயர்க் கால யதார்த்தங்களை சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையோடு பிணைத்து எழுதிய அவரது படைப்புக்களில் பல சரித்திரத் தடயங்கள் ஆவணப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன.அதாவது, இடம் பெயர்தல்கள்,எங்கெங்கே எவ்வெப்போது நிகழ்ந்தன எப்படி நிகழ்ந்தன என்பதைப் பல கதைகளில் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

இவை புனைகதைகளல்ல. போர்க்காலச் சூழ்நிலையில்; சிக்குண்ட ஒரு பிரதேசத்தின் சரித்திரம். சாதாரண மனிதர்கள் முகம் கொடுத்த சொல்லவொண்ணாக்; கொடுமைகளைக் கண்ணீர் துளிகளுடன் படைத்திருக்கும் ஒரு சரித்திர காவியம்.

‘ருணா’ என்ற படைப்பு நோர்வேயில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களைச் சுற்றி எழுதப் பட்டாலும் அந்தக் கதையின் மையம் ‘ருணா’என்ற நோர்வேய்ப் பெண்ணைச் சுற்றியது.இது போன்ற,ஓன்றிரண்டு படைப்புக்கள் தவிர மற்றவையாவும்.போர்க்கால நிர்ப்பந்தத்தால்,மரணபயம் துரத்தும்போது அதைத் தடுக்கவோ ஒன்றும் செய்யமுடியாமலும், அது பற்றிக் கேள்வி கேட்கவோ முடியாமல்.பலவீனமானவர்களையும் சுமந்து கொண்டு உயிர் தப்பி ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பரிதாபமாத்தைப்,’பாதை'(வெளிச்சம்-98) படைப்பு சொல்கிறது.

போரை மௌனமாக ஏற்றுக் கொண்டு எப்போதும் மரணம் சம்பவிக்கலாம் என்பதை அடிமனத்தில் இருத்திக் கொண்டு அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடரும் ஏழைகளின் வாழ்க்கை பற்றிய பிரதிபலிப்பக்கள் இந்தக் கதைகள்.இவரின் கதை மாந்தர்களில் கொஞ்சம் வசதியானவர்கள், கிராமத்தாரின் எளிய வாழ்க்கை முறையைப் புரியாதவர்களாகவும் அல்லது அந்நியமாககப் பார்ப்பவர்களாகம் ஒரு தெளிவான விரிசலை ஓரிரு படைப்புக்கள் சொல்கின்றன. எந்தச் சூழ்நிலையும் வசதியான வர்க்கம் தங்கள் வாழ்வு நிலையை விட்டுக் கொடுக்கமாட்டார்கள் என்பதை இவர் தனது’;உறவு'(ஈழநாடு 98) போன்ற படைப்புக்கள் மூலம் சொல்கிறார் என்றுதான் நினைக்கிறேன்..

 

ஆவணமாகும் அரிய படைப்புக்கள்:

தற்காலத்து,இலங்கைப் பெண் எழுத்தாளர்களில், தாமரைச் செல்விக்கு மிகவும் முக்கியமான தனித்துவத்தைக் கொடுப்பது பெரும்பாலான அவரின் படைப்புக்கள் விளைநிலம் சார்ந்த மக்களின் யதார்த்த வாழ்க்கையை நுண்ணியமாகத் தனது எழுத்துக்களில் படைப்பதுதான என்பது எனது கருத்து. இவரைப் போலவே இலங்கைப் பெண் எழத்தாளர்கள் பலர் யதார்த்தமான கதை சொல்லும் பாணியை முன்னெடுத்தவர்கள். தாங்கள் வாழும் பிரதேசத்தின் பாரம்பரிய வாழக்கை நெறிகளைத் தங்கள் ஆவணப் படுத்துபவர்கள்.
பெண்கள் எழுத்துக்களின் ஆர்வத்தில். அவர்களின் புத்தகங்கள் சிலவற்றை என்வாழ்நாளில் படித்திருக்கின்றேன்.அவர்கள் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள். பலவிதமான அரசியல்,பாலியல், பொருளாதார சூழ்நிலைகளை மையப்படுத்திய படைப்புக்களைத் தந்தவர்கள்.

 

பெண் எழுத்தாளர்கள் பலரில் ஒட்டுமொத்தமான ஒரு பொதுத் தன்மையிருக்கிறது.

அண்மையில் கிழக்கிலங்கைப் பல்கலைக்கழக மாணவி டிலோஷினி ஞானசேகரம் என்பவர்,’இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் புலம் பெயர் நாவல்கள் ஒரு ஆய்வு’ என்ற தலைப்பில் சமர்ப்பித்த ஆய்வுக் கட்டுரையில் பெண் நாவலாசிரியர்களின் பங்களிப்பைப் பின் வருமாறு குறிப்பிடுகிறாh,;(பக் 9)

1- ஈழத்தில் முதன் முதல் யதார்த்தமான,காத்திரமான சமுகப் பிரச்சினைகளையும்,பாத்திரங்களையும் நாவலில் பிரதிபலித்துக் காட்டியமை
2- மலையக வாழ்க்கையை வரலாற்றாக்கியவை,
3- பிரதேசப் பண்மையும்,விவசாயிகளின் வாழ்க்கையையும் இயல்பாக வெளிக் கொணர்ந்தமை,
4- பெண்நிலை அனுபவங்களை,பிரச்சினைகளை உயிரோட்டமாகப் பேசியமை,
5- போரின் இறுதி நாட்களை எழுத்துக்களின் ஊடாக ஆவணப்படுத்தியமை,
6- புகலிட அனுபவங்களை வெவ்வேறு களங்கள்,பிரச்சினைகள்,பண்பாடுகள்,வழியாகப் பேசுதல்,அரசியல் கருத்துக்களையும் முன்வைத்தல்,
7-பெண்ணிச் சிந்தனைகள்,ஆண்களின் உளவியலை,சமுகவியற் பின்னணியுடன் முன்வைத்தமை
என்று வகைப் படுத்தியிருக்கிறார்.

பெண்கள் எழுத்துக்களில் பட்டென்று வந்து சிந்தனையை ஊடுருவது,அவர்கள் வாழும் உலகத்தைப் பற்றி ஆழமாகவும், மனித நேயத்துடனும் பார்க்கும் அவர்களின் இலக்கியக் கண்ணோட்டமாகும். கதைகளில் வரும் கருத்துக்களைத்தாண்டிப் படிப்பவரின் உள்மனத்தைச் சுரண்டி, உணர்வுகளின் அத்தனை அம்சங்களையம் தங்கள் கதையின் வாசிப்புக்குள் வலைபோட்டு இழுக்கும் எழுத்துத் திறமையுள்ளவாக்களில் தாமரைச் செல்வியும் ஒருத்தர் என்பது அவரது கதைகளை வாசிக்கத் தொடங்கிய சொற்ப நேரத்தில் தெரிய வந்தது.

இவைகள் கதைகள் அல்ல, அந்த மண்ணிற் பிறந்த எழுத்தாளப் பெண்மணியின் கண்ணீர்த்துளிகள். உதிரத்தையும்,உணர்வையம் சேர்த்துப் பிழிந்தெடுத்த வேதனையை வெளிப்படுத்தி வாய்விட்டழவும் முடியாத நேரத்தில், மன ஓடையிலிருந்துது வாய்க்காலாய் வழிந்தோடும் துல்லிய துயர்ப் படிமங்கள்.

இந்தக் கதைகளின் கருத்துக்கள் என்ன என்று யாரும் கேட்டால், சட்டென்ற வந்த சமுதாயமாற்றத்தில் பாரிய வாழ்க்கை விழுமியங்கள் அர்த்தமற்றுப் போகும் போது,மண்ணோடு தங்களைப் பிணைத்த பெரும்பான்மையான கிராமத்து மக்கள் திசை தெரியாது பல பக்கங்களுக்கும் பாதுகாப்புத் தேடி ஓடும்போது, சாதாரண வாழ்க்கை அசாதாரணமான அவலங்களின் சாட்சியாகியதை இதில் எழுதப் பட்டிருக்கும் பல கதையின் கருத்துக்கள் கண்ணீருடன் தொடர்கிறது என்பதுதான் எனது விளக்கம்.

சட்டென்று சரியும் சரித்திரத் தடயங்கள்:
இதற்கு உதாரணம். இவரது படைப்பின் பெயரான,’வன்னியாச்சி’ என்ற சிறுகதை. அந்தக் கிராமத்திலேயே வயதுபோன,எண்பத்திரண்டு வயது மூதாட்டியைச் சுற்றிப் படைத்திருக்கும் கதை ஓவியம் இந்தக் கதை. அவளின் அப்பாவின் அழகிய ‘நாச்சியாராக’ வலம் வந்து அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் முன்,சரசாலையிலிருந்து வந்து தன்னை மணமுடித்து, அவ்விடத்து இயற்கை வனப்புகளுடன் இணைந்து திரிந்து.காதலைத் தந்த கணவன்,சட்டென்று பாய்ந்து வந்த ‘இந்தியனின்’ குண்டுக்குப் பலியான துயரத்தை நினைத்துப் பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

கிழவியின் இளவயது நினைவுகள் மூலம்.படைப்பாளி எங்களையும் இழுத்துக் கொண்டு,மாங்குளத்திலிருந்து துணக்காய் போகும் வழியில் இருக்கும் அழகிய கிராமத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.மூதாட்டியின் நினைவலைகளில் தத்தளிகும் கிராமத்தின் பழைய சரித்திரத்தின் மூலம் ஒரு வரலாற்றை எங்கள் முன் விரிக்கிறார் iவாகசி விசாகத்தில் நடக்கும் பொங்கலை நினைத்து ஆதங்கப் படுகிறாள்.கடைசிக் காலத்தில் உயிருக்குப் பயந்தோடிக் கொண்டிருக்கும் தனது குடும்பத்திற்கு அவள் வைத்திருந்த நூறு ரூபாயையும்
எடுத்துக் கொண்டு ஓடிப் போய் உதவி செய்யமுடியாத வேதனையுடன் அந்த மூதாட்டி பொருமுகிறாள். இப்படி நிர்க்கதியாகப் பெருமூச்சுடன் பல கதை மாந்தர்கள் இவரின் படைப்புகளில் நடமாடுகிறார்கள்.

’83ம் ஆண்டு பரந்தன் சந்தியில் விழுந்த குண்டுச் சத்தத்தோடு ஓடத் தொடங்கினார்கள்,இன்னும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் (சாம்பல் மேடு,பக் 77)’. அப்படித் தொடர்ந்து ஓடிய,தாயைச் ஷெல்லடியில் பறி கொடுத்த எழைக் குடும்பத்தில்,சில வினாடிகளில் சீறி எறியப் பட்ட எதிரியின் ஆக்ரோஷத்தில் எரிந்து சாம்பலான ஏணையிற் கிடந்த சிசுவின் மரணம் படிபோர் மனத்தைத் துடிக்கப் பண்ணுகிறது.-சாம்பல் மேடு-(ஈழநாடு-92)

பாரம்பரிய சமய நம்பிக்கைகள்:
பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் போர்ச் ‘சூழலிலும் தொடர்ந்தது என்பதற்கு,’காணிக்கை’வெளிச்சம்-96) கதை ஒரு சான்று.கிராமத்தார் வளர்க்கும் மாட்டிற் கறக்கும் முதற்பாலும்,அவர்கள் நட்ட வாழை மரம் போட்ட முதற் குலையும் காணிக்கையாகக் கடவுளுக்குக் கொடுப்பது சொல்லப் படுகிறது.ஆனால் வறுமையில் வாடும்போது அந்தப் பாரம்பரியத்தின் நியதி மாறுகிறது.காணிக்i சாதாரண மனிதத்தின் தேவையை நிறைவு செய்கிறது.

தாமரைச் செல்வியின் ‘பிராந்தியக்காதல்’ கனிந்த படைப்புக்களைப் படிக்கும்போது அவரின் தனித்துவம் என்பது தன்னைச் சுற்றிய உலகை ஒரு திறமான ஆய்வாளன் போல் ஆவணப் படுத்தியிருப்பதுதான். இன்னும் பல வருடங்களின்பின் திரும்பிப் பார்க்கும்போது,இந்தத் தொகுதியிலுள்ள கதைகளின் வாயிலு+டாகப் பல ஆய்வுகள் நடக்கும்.அவை,பாரம்பரியத்தைப் போற்றி வாழந்த ஒரு சாதாரண சமுதாயம் என்னவென்ற ஒரு குறிப் பிட்ட குறுகிய காலத்துக்கள் அவர்களின் பல தலைமுறைகள் காணாத மாற்றங்களுக்கு முகம் கொடுத்தார்கள் என்பது பெரிய ஆய்வாக இருக்கலாம்.

இடம் பெயர்தல்:
ஓரு மனிதனுக்கு வரும் மன அழுத்தங்களில், மிகப் பெரிய மன அழுத்தம் அவர்கள் அன்புடனும் பாசத்துடனும் நேசித்த உறவினர் இறப்பைத் முகம் கொடுப்பதாகும்.
அதற்கு அடுத்ததாக உலகத்திலுள்ள எந்த மனிதனும் படும் வேதனை,தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த,பிள்ளைகள் பெற்று அவர்களை ஆளாக்கிய, உத்தியோகம் பார்த்து,உறவினர்கள்,சினேகிதர்கள் என்ற ஒரு பெரிய வட்டத்துக்குள் வாழ்ந்த நிலத்தை, அன்பம் அமைதியும் தந்த சூழ்நிலையை,பாரம்பரியத்தைக் கட்டிக்காத்த சமுதாயப் பிணைப்புக்களைச் சட்டென்று இழந்து விட்டு இன்னொரு இடம் பிரிவதாகும்.

தனது எதிர்காலத்தின் தேவைக்காக, உத்தியோக ரீதியாக,திருமணத்தின் தேவைக்காக எனப் பல காரணிகளால் பல நாள் திட்டமிட்டு, ஒரு வீடு வாங்கிக்கொண்டோ.வீடு கட்டிக் கொண்டோ ஒரு மனிதன் போகும்போது வரும,;’பிரிவு’காரணமான மன அழுத்தத்திற்கும், தற்செயலாக வந்த பெருங்காற்றில் சட்டென்று முறிந்து விழுந்த கிளையாக,அனைத்தையும் இழந்து தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடும் போது மன அழுத்தத்திற்கும் உள்ள பாரிய வேறுபாடுகளை, வேதனைகளை வெற்று வசனத்தில் கொட்டி விடமுடியாது. ஆனால் அந்த நிகழ்வுகளைத் தத்ருபமாக பிரதி
பலிக்கும் இவரின் மிகவும் வசன,வார்த்தைத் தொடர்கள் எங்களையும் அந்த மக்களுடன் ஓடப் பண்ணுகிறது.

பிற்போக்குவாத சிந்தனைகள்
சமுதாயத்தில் ஊடுருவிப் போன பழையப் பி;போக்குக் கட்டுமானங்களையும் உணர்வில் சுமந்துகொண்டோடும் சுயநலம் பிடித்த மனிதர்களைச் சுடுவார்த்தைகளால் சாடவேண்டும் என்பதை மௌன மொழியில் ஆணையிடுகிறார்.

ஆண்மையின் ஆளுமை வக்கிர புத்தி,மற்றவர்களை அடக்கியாழவேண்டும் என்ற தன்னிறைவுச் செயற்பாடுகள் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சில தமிழர்களிடமிருந்து அழியப் போவதில்லை என்பது இவரின்’அக்கா’-( நாற்று-1999.)’சுயம்’,(வீரகேசரி1998) போன்ற கதைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன..

வெளிநாடுகளில் பல கடினமான வேலை செய்து உழைக்கும் உறவினர்களிடமிருந்து எத்தனை வழிகளில் பண உதவி பெறலாமோ அவற்றைப் பெற்றுக்கொண்டு,தங்களுக்கு உதவியவனின் அன்றாட துயர் வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தின் பிரக்ஞை அற்ற ஆடம்பரமாக வாழும் ஒரு புதிய பணக்காரக் கூட்டத்தின் வாழ்க்கை முறை சில கதைகளில் திறமாகச் சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

எதிரி கிராமத்தை நோக்கி வரக் காரணமான சில நிகழ்வுகள்

‘சில வேளைகளில் சில இழப்புக்கள்’ஈழமுரசு-1986.’பெடியள் அவங்கட ட்ரக்குக்கு குண்டு வச்சிட்டாங்கள் போல கிடக்கு,அவங்கள் கண்டபாட்டுக்குச் சுடுறான்கள்’.கடன்பட்டு வாங்கிய பாணைக் கூட உண்ணமுடியாமல்,அவர்களின் உயிர்கள் உடமை என்பன சட்டென்று ஒரு நிமிடத்தில் இழந்து விட்டதை உணர்த்தும் கதை

-போர்ச் சூழ்நிலையில் செக் பொயின்ட்ஸ் என்பவை. என்னவென்று அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக்கி அவர்களின் எதிர்காலத்தை நிர்மூலமாக்கியது என்பதை’ ‘அவன்,அவள்,ஒரு சம்பவம்'( ஈழமுரசு 1987) என்ற கதை சொல்கிறது.
– போரின் காரணிகள், போரைத் தொடங்கியவர்கள்,தொடர்பவர்கள், என்ற விடயங்களை யாரும் கேள்வி கேட்டதாகவோ அல்லது தங்களுக்கள்ளே என்றாலும் அசை போட்டுப் பார்க்கவில்லையா? என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு,
– எந்த நாடாக இருந்தாலும் போர் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது அந்தப் போர் பற்றிய விமர்சனங்களை அல்லது அபிப்பிராயங்களை எழுதுவது ஆபத்தான விடயம் என்பதால் மனிதத்தின் உள்ளணர்வின் கேள்விகள் இப்படைப்புக்களில் இடம் பெறவில்லையா?

– போரில் ஈடுபட்ட பல தமிழ் இiளுஞர்கள் இந்தமாதிரிச் சமுகத்திலிருந்தும்தான் சென்றார்கள். அது பற்றிய எந்த சான்றும் இக்கதை மாந்தர்களில் பிரதிபலிக்கப் படவில்லை.

என.;ஜி.ஓ
–‘ஒரு யுத்தம் ஆரம்பம்’-(ஆனந்த விகடன் 1983) யுத்தத்தில் பாதிக்கப் பட்ட எழைகளுக்காக அந்நியர் கொடுக்கும் பணத்தில்,என் ஜி.ஓ. என்ற பெயரில் தாங்களும் தங்களைச் சேர்ந்தவர்களும நன்மை பெறுவதை இக் கதையில் வெளிப் படுத்துகிறார். போர்ச் சூழலை வைத்துப் பல வழிகளிலும் பெரிய மனிதர்களாகுவதைப் போர் தொடங்கிய காலத்திலேயே அவதானித்து எழுதியிருக்கிறார். பிணத்தில் பணம் படைத்த பலர்,சாதாரண கிராமத்துத் தமிழனை மட்டுமல்ல இந்தக் கதையில் வரும் பட்டதாரியையயம் ஏமாற்றி,உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் இன்று பெரிய மனிதர்களாக உலவி வருகிறார்கள் என்பது தமிழர் அத்தனைபேருக்கும் தெரிந்த உண்மை, இதை இவர் ஒரு வேலையற்ற படித்த பட்டதாரியின் பார்வையில் எழுதியிருக்கிறார். ஏனெ;றால் துயர் பட்ட தமிழ் மக்களைத் தங்கள் உயர் நிலைக்குப் பாவிக்கும்போது படித்தவர்களும் ஏமாற்றப் படுகிறார்கள் என்ற உண்மை துல்லியமாக இக்கையூடாகச் சொல்லப் படுகிறது.

போரினால் விலையேறும் கல்யாணச் சந்தை:
இளம் தலைமுறை ஆண்கள் போரினால் அழிந்துகொண்டிருந்த காரணத்தால், காலம் காலமாகவே நடைமுறையிலிருந்த ‘சீதனம்’கல்யாணத்திற்கு ஆண்கள் தட்டுப்பாட்டால் எப்படி ஏறிக் கொண்டு போகிறது என்பதைச் சில கதைகள் விபரிக்கினறன.’விழிப்பு’ (ஈழமுரசு 94) என்ற கதையில்,ஜேர்மன் மாப்பிள்ளைக்கப் பெண்பேசும் மாப்பிள்ளை வீட்டார்,’வெளி நாட்டுப் பொம்புளயள் நிறைய நகை நட்டுப் போட்டிருக்கினம்,வீடியோவில பார்த்தம்,பொம்பளக்க நிறைய நகை நட்டு வேணும்,வீடு.ஒன்றும வேணும்,சொத்து ஒன்டு இருக்கத்தானெ வேணும்’ என்று சொல்லி முப்பது பவுண் நகைக்கும்,மேற்கு நாட்டில் வாழப் போகும் தம்பதிகள் இலங்கையில் சொத்த வைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் மாம்பிள்ளை வீட்டார் பேரம் பேசுவது என்ற பாரம்பரியம் தொடர்கிறது. அதிபயங்கரமான போர்ச் சூழலிலும் பேராசை பிடித்தவர்கள் ஒரு நாளும் மாறப் போவதில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.

சாதகம் பொருத்தம் பார்த்தல்@
நாளோடும் பொழுதொடும் போர் தொடர்ந்து கொண்டு மக்கள் எதிரியின் குண்டடியில் விட்டில் பூச்சிகள்பொல் விழுந்த மடிந்து கொண்டிருக்கும் போதும், திருமணங்களுக்கச் சாதகமும் பொருத்தமும் பார்ப்பதும் தொடர்கிறது;. கல்யாணமாகிச் சொற்ப நாளில் ஷெல்லடியில் மனைவி சிதறிச் செத்த சில மாதங்களில் அவன் குடும்பத்தினர்,சாதகப் பொருத்தம் பார்த்துப் பெண்பார்க்கிறார்கள்.’ முதல் செய்த கல்யாணத்துக்கும் சாதகம் பாhத்துத்தானே நடந்தது’ என்ற அவனின் கேள்வி, சாதகம், கடவுள் நம்பிக்கை என்பன போர்க்காலத்தில் அர்த்தமற்றுப் போவதை எடுத்துரைக்கிறது.

ஒரு சமூகத்தின் அடித்தளமான விவசாயம்:
இக்கதைகள் பல விவசாய சமூகத்தைப் பற்றியது. அதனால் போர்ச்சூழலில், மண்ணை நம்பி வாழும் மக்களின் விவசாயம் சார்ந்த பல விடயங்கள் சீர்குலைந்ததால் அவர்கள் படும் துன்பம் சிறு சிறு சம்பவங்கள் மூலம் ஆவணப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.’ஓட்டம்’ (பக் 284)(வெளிச்சம்-2001) என்ற கதையில்,’90களில் வயல் செய்வது என்பதும் சிரமம் ஆயிற்று.கிருமிநாசினிகளின் தடையால் நெல் விளைச்சல் குறைந்து விட்டது.ஆனாலும் வயல் செய்வதை விட முடியவில்லை.96ம் ஆண்டு எல்லாமே திசை மாறிவிட்டது’ என்ற கதாபாத்திரங்களிக் ஏக்கமான குரல்களின் வழியே விவசாயிகள் என்ன துயர்பட்டார்கள் என்ற பதிவிடப் பட்டிருக்கிறது.ஏனென்றால்,மிதி வெடிகளுக்குப் பயந்து வயலுக்கள் யாரும் இறங்கவில்லை.பசளை வாங்க முடியாத நிலை,நெல் சங்கங்களில் நெல் விற்கமுடியாத நிலை,போன்ற விவசாயிகளின் நிலையை இக்கதையில் காணலாம்.

போரினால் மனநிலை சிதறிய சிலர். கொழும்பில் பிடிபட்டுச் சித்திரவதைபட்டதால் மனநிலை சிதறியவர்கள்,கொழும்பில் விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டதால் அயலவர்களால் சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்பட்ட அப்பாவிப் பெண்கள் என்று போரினாற் பாதிக்கப் பட்ட அத்தனை மக்களையும் தாமரைச் செல்வியின் கதைகள் பிரதி பலிக்கின்றன.

போரினால் பலியாகும் இளம் குழந்தைகள்:

தமிழ்-சிங்கள புத்தாண்டைக் கொண்டா அதிகாலையில்(14.4.18) எழுந்தபோது,பி.பி.சி செய்தியில்,அமெரிக்கா,பிரித்தானியா,பிரான்ஸ் போன்ற மூன்று பெரும் மேற்கு நாடுகள் சிரியாவில் குண்டு போட்டுத் தகர்த்துக் கொண்டிருப்பதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் அதற்கச் சொல்லிய காரணம், சிரியா நாட்டில் கெமிக்கல் ஆயதங்களால் குழந்தைகள் பாதிக்கப் படுகிறார்கள் அதைத் தடுக்க நாங்கள் நடவடிக்கை எடுக்கிறோம் என்பதாகும். இலங்கையில் தொடர்ந்த போரில் பல்லாயிரக் கணக்கான இளம் குழந்தைகள் இறந்தார்கள். போருக்குப் பிரமாண்டமான ஆயதத்தை யார் கொடுத்தார்கள் என்று தெரியும் தாமரைச் செல்வியின் கதைகளில் என்னை அழப் பண்ணிய கதைகள் பல. முக்கியமாக ஏணையில் ஆடிக்கொண்டிருந்த தாயற்ற சிசு(‘சாம்பல் மேடு’-ஈழநாடு,92) சில வினடிகளில் கருகிய பரிதாபம், பசி தாங்காமல் குண்டு வருவதையும் தாங்காது ஒருவாயச் சோற்றுக்கு ஓடிப் போய் இறந்த சிறுவன் (‘பசி’சிரித்திரன் 94) ) என்று எத்தனையோ கதைகள் எங்கள் சமுகத்தின் எதிhகால வாரிசுகள் எப்படிக் கொடுரமாகக் கொல்லப் பட்டார்கள் என்பதை விபரிக்கின்றன.

போரைத் தாங்கும் மனபாவம்:
-புற்று நோய் என்று வைத்தியர் சொன்னபோது இனி உயிருடன் இருக்கும் நாட்களை எப்படியும் வாழ்ந்து முடிக்கவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தத்துடன் வாழும் நோயாளிபோல்,போர்ச் சூழலில் வாழந்த மக்கள்,ஹெலியும், கிபீர் விமானமும்,பொம்மரும் பறந்து வந்து குண்டுகளைக் கொட்டி மக்களையழிக்கும்போது அவர்கள் அதை எதிர்பார்த்து வாழப் பழகிய மனநிலையை,’ எங்கேயும் எப்போதும்’ (முரசொலி,87) சொல்கிறது.

காணாமற் போனவர்கள்: போர் முடிந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன். ஆனால் எங்கள் தமிழ் மக்கள் ‘காணாமற்போன தங்கள் உறவினர்களைத் தேடியலையும் துயரத்தை அடிக்கடி பார்க்கிறோம். ‘அடையாளம்'(ஞானம் 2002) என்ற கதையில்,எலும்பாக் கண்டு படிக்கப் பட்ட மனித உடலின் மிச்ச சொச்சங்களை வைத்துத் தங்கள் உறவினர்களைத்தேடத் தமிழினம் படும் துயர் நெஞ்சைப் பிழிகிறது.’வேலிபாய்ந்து ஓட முற்பட்ட அந்தக் கணத்தில் சுடப்பட்டு வேலி மேலேயே தொங்கிக் கொண்டிருந்த அதே நிலையில் எலும்புக் கூடாகப் போயிருந்த மனிதன்’பக்308) என்ற வசனங்கள் கண்களில் நீரைக் கொட்டின.

தலைவர்கள் பற்றிய தாமரைச் செல்வியின் கதை,’ஊர்வலம்'(வெளிச்சம்-99) என்ற பெயரில் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.83;ம் ஆண்டு போர் தொடங்கி எத்தனையோ இழப்புக்களைத் தமிழர்கள் எதிர்நோக்கி அழிந்து கொண்டிருந்தாலும்,’யாழ்ப்பாணத்துத் தலைவர்கள் வருவதால் கூட்டம் முக்கியத்துவம் பெறும்'(பக்253) என்று பெருமைப் படுகிறான் இளவயதிலிருந்து’தமிழர்’ அரசியலுக்காகத் தன் வாழ்க்கையைச் சின்னாபின்னமாக்கிக் கொண்ட ஒரு தமிழன். தலைவர்கள் வரும் பாதையில் அவர்களின் கால் பதித்து வர நிலப்பாவாடை விரித்து வரவேற்று ‘தலைவரின்’ அடுக்கு மொழியில் உணர்வு பொங்கித் தன் வாழ்க்கையையே இழப்புக்களுக்காக இழந்து விட்ட தகப்பன், மகனை ஊர்வலத்திற்கு வரக் கேட்க. ஆந்த இளைஞன் கேட்கிறான்,’அதுக் கென்ன வாறன்,ஆனால் இந்த ஊர்வலங்கள் நடப்பதால் மட்டும் எங்கட பிரச்சினை தீர்ந்திடுமே’ என்று மகன் கேட்கும்போது, தனது பதினேழுவயதில் எனக்கேன் இது தோன்றாமற் போனது? ஏன்று சிந்திக்கிறான் தகப்பன்.

உதவிகள்: போரினாற் துயர் பட்ட எம்மக்களுக்குப் புலம் பெயாந்த மக்களின் சிறு உதவியும் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை உரக்கமாகச் சொல்கிறது,’தூரத்து மேகங்கள்'(தினக் குரல் 2005) என்ற படைப்பு

 

நம்பிக்கை:
தங்கள் இடத்தை ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கும் இலங்கைப் படையை,வியட்நாமை ஆக்கிரமித்த அமெரிக்கரோடு படைக்கப் பட்ட கதையியான,’ நாளைய செய்தியில்’ (ஈழநாடு 96), நாங்கள் எங்கள் மண்ணை மீட்டெடுப்போம்,எதிரிகள் தோல்வியுடன் திரும்பிப் போவார்கள் என்ற நம்பிக்கையின் தொனி. ஒலிக்கிறது. ஆனால் அமெரிக்கப் படை 1967ல் வியடநாமை விட்டுப் போனது. இலங்கையில் எதிரியின் குரூரம் 2009 வரை தொடர்ந்தது.

எந்த சார்புமற்ற இலக்கியமா?
தாமரைச் செல்வியின்,அத்தனை கதைகளையும் படித்தபின்,இத்தொகுதிக்கான விமர்சனத்தை எழுத முயன்றபோது. கதைகளில் நான் எடுத்த குறிப்புக்களை மிகவும் கவனமாக ஆராய்ந்தேன் ஏனென்றால் ஒரு படைப்பாளி தனது அடிமனத்துக்குள் புதைந்து கிடக்கும் தனது,’படைப்பின் அற நிலையை’ மிகவும் ஆழமாக ஏதோ ஒரு விதத்தில் பதிவிடுவான். இவரது,முதலாவது கதை,’பாலம்'(ஈழநாதம்-1992). இக்கதைதையை இவர், தனது முதலாவது கதையாக வேண்டுமென்றே பதிவிட்டிருக்கிறாரா என யோசித்தேன். ஏனென்றால்,

இக்கையில் வரும் ‘பாலம்’ வெறும் பாலமல்ல. இவரின் எண்ணத்தில் தொங்கி நின்ற கருத்துக்களின் ‘பாலம்’. புழைமையையும் புதுமையையும் பாரம்பரியமாகச் சுமந்து நின்ற பாலம்.
கல்லாலும் மண்ணாலும் கட்டப் பட்ட பாலமல்ல பாரம்பரிய கிராமத்து மக்களின் உறவு. தொடர்பு. சரித்திரம், சம்பிரதாயம், எதிர்பார்ப்பக்கள்,என்பவற்றின் அடையாளமான பாலம்.

அதைக் கடந்து எதிரி தங்கள் கிராமத்துக்கு முன்னேறப் போகிறான் என்பது நிதர்சனம். அதைத் தடுக்க என்ன செய்வது?

அவன் பாலத்தை ஒரு தமிழ்ப் போராளி; தகர்க்கிறான். பாலத்தை மட்டுமா? ஏதிரியால் அழிக்கப் படப்போகம் தங்கள் வாழ்நிலையை அவன் தகர்க்கிறான். வாழ்ந்த பாரம்பரியத்தைத் தகர்க்கிறான். ஏனென்றால், முற்றுகையிட வந்த எந்த எதிரியும்,தான் பிடித்து வைத்திருக்கும் பூமியில் பல நாள் தங்கி விடப் போவதில்வை என்ற சரித்திரம் அவனுக்குத் தெரியும். போர்ச் சூழலால் சிதறப் படப் போகும் ஒரு சமுதாயத்தைத் தன்னால் முடியுமட்டும் காப்பாற்ற, எதிரி தன் இடத்திற்கு வரும் வழியை அடைத்து ‘ அகதி’ நிலைக்குள்த்தான் அல்லற்படப் போவதும் அவன் எதிர்பார்த்ததே. ஆனால் ஒரு காலத்தில: இந்தப் பழைய பாலம்’ மட்டு மல்ல அவர்களால் உடைக்கப் பட்ட பாடசாலைகள், குளக் கட்டுக்கள்,கோயிற் கோபுரங்கள்,அழகிய வீடுகள்,தெருக்கள்,தெருக்கள் என்ற அத்தனையும்,புதிதாகக்’ கட்டப் படும் என்ற அறிவு அவனக்குண்டு. ஏனென்றால் இடம் மாறித் தத்தளித்து எங்கேயோ ஓடிய இந்த மண்ணின் மைந்தர்கள் திரும்பி வருவார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். இது மக்களின் இலக்கியம்,அதில் ஒரு எதிர்பார்ப்பு இல்லமலிருப்பது அசாதாரணம்.

 

தாமரைச் செல்வியின் படைப்புக்களில் ‘அரசியல்’ இல்லை என்பவர்கள் ‘பாலம்’ என்ற கதை மட்டுமல்ல வேறு சில படைப்புக்களையும் ஆழமாகப் படிக்கவும்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘சுவாமி விபுலானந்தர் அடிகள் – கிழக்கிலங்கைச் சமூகத்தை மேம்படுத்த முன்னெடுத்த கனவுகளைத் தொடர்வோம் ‘ இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்- 7.4.18.

swami Vibulanthar-4 photos[12205]

‘சுவாமி விபுலானந்தர் அடிகள் –
கிழக்கிலங்கைச் சமூகத்தை மேம்படுத்த முன்னெடுத்த கனவுகளைத் தொடர்வோம் ‘
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்- 7.4.18.

முன்னுரை:

‘ஒரு மனிதனின் கல்வி அவனின் சொந்த வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல,அவனின் குடும்பத்திற்கும் அவன் வாழும் சமுகத்திற்கும் எழுச்சியும் விழிப்புணர்வு கொடுக்கக் கூடியதாக இருக்கவேண்டுமென்பது எனது கருத்து. அக்கருத்து, பல வருடங்களாக லண்டனிலிருந்துகொண்டு தொடர்ந்த,பலதரப்பட்ட படிப்புகள், அனுபவங்கள்,ஆய்வுகளால் வந்ததாகும்.’

‘சுவாமிகள்’ என்றதும் அதன் வரைவிலக்கணம் பெரும்பாலும் காவியணிந்த, பழமைக் கருத்துக்களைத் தழுவிய,அக்கருத்துக்களை மக்களிடம் ஏதோ ஒரு வகையில் திணிக்கும் ஒரு சமயவாதி என்ற நினைவுதான் பலருக்கும் வரும். சுவாமி விபுலானந்தர் இந்த வரையறைகளுக்குள் அமிழ்த்தப்படமுடியாத பன்முகத் திறமை கொண்ட மிகச் சிறந்த புத்திஜீவியாக வாழ்ந்து பல சமய, அரசியல், இலக்கிய, சமுதாய மாற்றங்களைச்; செய்தவர்.

தமிழர்களுக்கான முதலாவது பல்கலைக்கழகமான இந்தியாவில்,அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகம்
உருவாகக்காரணியாக இருந்தவர்களில் ஒருத்தர் மட்டுமல்ல அண்ணமலைப் பல்கலைக் கழகம்,இலங்கைப் பலகலைக்கழகத் தமிழ்துறைக்கு முதலாவது பேராசிரியராகவிருந்த பெருமையும்,ஆளுமையும் கொண்ட ஒரே ஒருத்தர்,சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார்.

கல்வியில் மட்டுமல்லாது,சுவாமி விவேகானந்தரின்; முக்கிய நூலான ‘யாழ்நூல்’ எழுதப்பட்டதற்கு,விஞ்ஞான பட்டதாரியான விபுலானந்தருக்கு இளமையிலிருந்து அவர் வணங்கிய கண்ணகி அம்மையும்,கண்ணகியுடன் தொடர்புள்ள சிலப்பதிகாரத்திலுள்ள ஈர்ப்பும்,அதையொட்டி ஊரில் நடக்கும் சமய சடங்குகளும் அவர் அடிமனத்தில் பதிந்து கிடந்து’யாழ் நூல்’ எழுதும் உந்துதலைக்கொடுத்ததா?

அல்லது, இந்தியாவில் அவர் வாழ்ந்;த காலத்தில் தமிழகத்தில் எழுச்சி பெற்ற’தமிழ்ப் பாரம்பரியம்’ பற்றிய கருத்துக்கள் அந்த நூலுக்கு உரு கொடுத்ததா என்பதை ஆய்வது மிகவும் அவசியமான வேலையாகும்.இசையில் ஞானம் உள்ளவர்கள் அந்தப் பணியைக் கட்டாயம் தொடர்வார்கள் என்ற நப்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.
முத்தமிழ் வித்தகராக. உலகுக்கு அறியப் பட்ட அவர் தமிழ் மொழிக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் மட்டுமல்லாது ஒட்டுமொத்த மானுடத்தின் வளர்ச்சிக்குச் செய்த பணிகள் மிகவும் விளக்கமாக ஆராயப்படவேண்டியவையாகும்;.

‘யாழ்நூல்’ ‘மாதங்க சூளாமணி’ போன்ற அற்புத நூல்களை எழுத முதல், விபுலானந்த அடிகளார்,கிழக்கிலங்கை,கல்வியின் மேம்பாட்டையுயர்த்தப் பாடுபட்டார்.அதன் நீட்சியாக,ஒட்டுமொத்தமாகக் கிழக்கிலங்கையின் உயர்மூச்சுடன் இணைந்த பாரம்பரிய இசை,இயல்,நாடக மரபை உயர்த்த எப்படி அவர் வழிகாட்டினார் என்பதையும்,கிழக்கிலங்கையின்
சமூக மேம்பாட்டை முன்னெடுத்ததற்கு அவருக்கு உந்துதல்களாகவிருந்த பேராளுமைகள் யார்,என்பதையும் விளக்காமல்,சுவாமி விபுலானந்தரைப் பற்றிப் பேசமுடியாது.

1832ம் ஆண்டு,பிரித்தானியரின் கணக்குப்படி 117 எண்ணிக்கையிலுள்ள படித்த மாணவர்களைக் கொண்ட கிழக்கிலங்கையில் சுவாமிகளின் சேவையால் கல்வியும் கலைகளும் வளர்ந்தன.அவர்
காலத்தில் வாழ்ந்தவரும் அவரின் நண்பர் ஏ.எம்.ஏ அஷீர் என்பரும் தமிழ், முஸ்லிம் குழந்தைகளின் கல்வியை மேம்படுத்தினார்கள் என்பதும் சரித்திரத்தில் பதிந்திருக்கும் ஒருதகவல்.

இலங்கையிலுள்ள அனைத்துத் தமிழ் பேசும் மக்களுக்காக,அதிலும்,கிழக்கிலங்கையரின் வாழ்க்கையில் உள்ள தமிழ்,முஸ்லிம் மக்களின் வாழ்க்கையில் பிரமாண்டமான கல்வியாலான மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்த அவரின் அன்றைய தூய கனவின் தொடரை இன்று நாங்கள் என்னவென்று முன்னெடுக்கலாம் என்று விரிவாக ஆராய வேண்டும் என்பதற்காக இக்கட்டுரையை எழுதுகிறேன்.இளம் தலைமுறையினர் இப்பதிவைப் படித்தால் நல்லது.

1-அந்நியராட்சியில் மாற்றமடைந்து கொண்டு வந்த பாரம்பரிய கலாச்சார விழுமியங்கள்:

இலங்கையும் இந்தியாவும் ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் ஆங்கிலேயரால் நிர்வகிக்கப் பட்டுக்கொண்டிருந்த 18-19ம் ஆண்டு காலத்தில் கிறிஸ்தவ பாதிரிகளால் பல பாடசாலைகள் நிறுவப் பட்டன. விபுலானந்தர்; வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் (1882-1947),மேற்கத்திய ஆளுமையால் அழிந்து கொண்டிருக்கும் தங்கள் பாரம்பரிய கலாச்சார,சமய,பண்பாட்டு விழுமியங்களைக் காப்பாற்றி, மீழ் திறனுடன் மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்ல இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் பல அரசியல் சமுதாய மாற்றங்களைப் பல அறிஞர்கள் முன்னெடுத்தார்கள்.

அந்த வரிசையில் இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில்,சங்காலத்தில்,ஈழத்தைச் சேர்ந்த பூதந்தேவனார் தொடங்கிக் கடந்த நூற்றி ஐம்பது வருடங்களாக இலங்கையில் தமிழின் மேன்மையை வளர்க்கும் அறிஞர்களாக, ஆய்வாளர்களாக மேற்கோள் காட்டப்படும்,நல்லூர் அரசகேசரி,சபாபதி நாவலர்,சங்கர பண்டிதர்,சி.வி.தாமோதரம் பிள்ளை,சுன்னாகம் குமாரசாமிப் புலவர்,நவாலியுhர் சோமசுந்தரம் பிள்ளை,நல்லூர் ஞானப் பிரகாசம்,தனிநாயகம் அடிகள், பண்டிதமணி கணபதிப் பிள்ளை,திருகோணமலை கனகசுந்தரம்,போன்ற தகைமைகளுடன் சுவாமி விபுலானந்தரும் தமிழ் மக்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தப் படுகிறார்

கிழக்கிலங்கை காரைதீவைத் தாயகமாகக்கொண்ட சாமித்தம்பி கண்ணம்மை தம்பதிகளின் புதல்வர் மயில்வாகனம் எனபவர் இளமையிலேயே அதிபெரும் புத்திஜீவியாக இருந்தார் என்பதற்கு அவர் படித்த கல்வியின் தராதரங்கள் சாட்சியங்களாகும். 1925ம் ஆண்டுக்குப் பின்,அவரின் பல திறமைகளில் ஒன்றான,அவரின் கல்வித் திட்டத்தால் கிழக்கிலங்கையிலும் மற்ற இடங்களிலும் நடந்த சமூக மாற்றங்களை இச் சிறு பதிவிற் காணலாம்;.

மயில்வாகனம் என்ற,விஞ்ஞான ஆசிரியர், துறவறமெடுப்பதற்குக் காரணம்,அக்காலத்தில் இராமகிருஷ்ண மிசன் மூலம் சமதாய மாற்றங்கள் செய்து கொண்டிருந்து விவோகானந்த அடிகளும்; (12.1.1863-1902),அத்துடன் சாதி மதம் கடந்த கல்வித் தொண்டு செய்வதற்கு,மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியாரும் உந்ததலாகவிருந்தார்கள்; என்பதே என்பது சரித்திரத்தில் பதிந்திருக்கும் பிரமாண்டமான உண்மைகளாகும்;.

இந்தியா,இலங்கை அரச நிர்வாகத்தில் ஆங்கிலேயரால் கிறிஸ்தவக் கல்வியால் ஆளுமை கொண்டிருந்த ‘உயர் சாதியினர்’,சமய கலாச்சார விழுமியங்களால் ‘வர்ணாஸரமம்’ அடிப்படையாகக் கொண்ட பலதரப் பட்ட ஒடுக்கு முறைகளைக் பாவித்து,சாதி,சமய,பாலின ரீதியில் பெரும்பான்மை மக்களை அடக்கி வைத்திருந்தார்கள்.

இந்திய மக்கள் அன்னியராட்சியாலும்,சமயத்தை முன்னெடுத்து மக்களைப் பிரித்து அந்தக் கட்டுமானங்களால்; நன்மை பெறும் ஒரு ஆதிக்க சக்தியாலும் துன்பப்பட்டு வாழ்க்கையில் முன்னேற முடியாமல் தத்தளித்தபோது, விவேகானந்தர்,எந்த சமய கட்டுமானங்கள் மக்களை வருத்துகிறதோ அதே சமயக் கோட்பாட்டிலுள்ள ஆத்மீகக் கருத்துக்களை முன்னெடுத்து மக்கள் வாழ்க்கையை மாற்றலாம் என்று போதித்தார்.

விவேகானந்தர் (நரேந்திரன்).அவர் தனது இளமைக்காலத்தில் இசையோடு மிகவும் இணைந்திருந்தார்.சமய உபதேசங்களின் வாயிலாக இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் சீடரான விவேகானந்தர்,1886ல் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் இறந்ததும் அவர்களின் சீடர்கள் நரேனும் மற்ற சீடர்களும் வராக நகரில் ஒரு ‘சிறுமடம்'(முதலாவது இராமகிருஷ்ணமடம்) அமைத்தார்கள் அப்போது நரேன்’விவிஷானந்தர்’ என்ற பெயரில் அறியப் பட்டார்;.

பெரும்பான்மையான மக்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மேம்பட முடியாத நிலையையுண்டாக்கி வைத்திருக்கும் சாதி,சமய,காரணிகளைக் கண்டு மனம் நொந்தார்.

அக்கால கட்டத்தில், சாதி சமய அடிப்படையில் பெரும்பான்மை மக்கள் அநியாகமாக ஒடுக்கப் படுவதைத் தடுக்க பிரித்தானிய அரச முயற்சித்தாலும் ஆளுமையிலிருந்த பார்ப்பனியக் கட்டுமானங்களால் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் சமுக சிந்தனையையும் அவர்களால் மாற்ற முடியாதிருந்தது.

‘சமயம் விழுமியங்கள் என்ற பெயரில்,இறந்த கணவனின் பிணத்தோடு உயிருடன் பெண்களைத் தள்ளி எரிப்பவர்கள் இந்தியக் காட்டுமிராண்டிகள்,சாதி ரீதியில் மக்களை மிருகமாக நடத்தும் மனிதமற்ற பிறவிகள்’ என்பது போன்ற பல இந்தியாவைப் பற்றிய கருத்துக்கள் அப்போது ஐரோப்பிய நாடுகளிற் பரவியிருந்தன.

இந்திய மக்கள், புதிய சிந்தனைகளுடன் பழைய கருத்துக்களைத் தூக்கியெறிந்து முன்னேற என்னவென்று உதவுவது என்று திணறினார் விவேகானந்தர்;.
மக்களின் முன்னேற்றத்தைக் கண்ணும் கருத்துமாகவிருந்த அவர் வெறும் சமய உபதேசங்களில் நம்பிக்கையிழந்தார்.
இந்திய மக்கனை மேம்படுத்த என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையுடன்,தெற்கு நோக்கி வந்த விவிஷானந்தர். கன்னியாகுரிரிக் கடற்கரை அலைகளை நீந்திப் போய் ஒரு கற்குன்றில் மூன்று நாள் தியானம் செய்தார்.
அதன்பின் சென்னை வந்தார். ஓட்டுமொத்த மக்களின் முன்னேற்றத்திகுச் சாதி மதபேதம் கடந்த அறிவு கொடுக்க வேண்டும் என்று சென்னையிலுள்ள இளம் தலைமுறைக்குப் போதித்தார்.

சாதி சமயம் தாண்டிய மனித நேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பல கம்பீரமான உபதேசங்களால் மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு கொடுக்க முனைந்தார்.

அவரின் மனித நேயம் சார்ந்த உபதேசங்கள் எங்கும் பரந்தது.இந்தியாவின்,தொன்மையான தத்துவமான,’ஒன்றே குலம் ஒருவனே கடவுள்’ என்ற அறம் சார்ந்த ஆத்மிகத்தை,இந்தியருக்கு மட்டமல்லாமல்,அந்நியருக்கு உபதேசம் செய்யவேண்டும் என்றும் விவேகானந்தரிடம்; பலர் சொன்னார்கள்.

கேத்ரி மன்னரின் உதவியுடனும் அவர் சுவாமிக்கு வழங்கிய ‘விவேகானந்தர்’ என்ற பெயருடன்,அமெரிக்கா சென்றார்.1893ம் ஆண்டு,சிக்காவோவில் நடந்த அகில உலக சமயப் பாராளுமன்ற மகாநாட்டில் அவர் ஆற்றிய உரை,அமெரிக்கா மட்டுமல்லாது,அகில உலகமே இந்தியாவின் ஆத்மிக வழிமுறைகளைத் திரும்பிப்பார்க்க வைத்தது.
மக்களை இறுகப் பிடித்திருக்கும் சமுதாயக்கட்டுமானங்களைத் தகர்த்து, சமயம் சார்ந்த அறமிகுந்த ஆத்மீகம் பணியின் துணையோடு இந்தியா மட்டுமல்ல, உலகம் பரந்த விதத்தில் ஒரு புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் போதனைகளைத் தொடர்ந்தார்; சுவாமி விவேகானந்தர்.
சமுதாய மாற்றத்திற்குப் பெண்களின் கல்வி ஞானம் அத்தியாவசியம் என உணர்ந்தார்

விவேகானந்தரின்; சிந்தனையால்,நிவேதிதா அம்மையார்,அவருக்கு,1895ல் சீடையாகி இந்தியா வந்து பெண்களுக்கான கல்வியை (1898)அறிமுகப் படுத்தினார் நிவேததிதா தேவி(மார்க்கரெட் எலிசபெத் நோபல் (28.10.1867-13.10.1911) என்ற மேற்கத்தியமாது. சுவாமி,விபுபலானந்த அடிகளாரின், மக்களை மேம்படுத்தும் கல்விச்சேவையைத் துண்டிய விவேகானந்தரின் கோட்பாடுகள் எப்படி சுவாமி விபுலானந்தரின் பொதுப்பணிகளுடன் இணைந்து கிடக்கிறது என்பதை ஆய்வுகள் செய்யும்போது அறிந்து கொள்ளலாம்.

அத்துடன் சுவாமி விபுலானந்தர் காலத்திற்கு முன்னரே, வட இலங்கையில் தமிழ் மொழி,சைவ விழுமியங்களை மீண்டெடுக்கப் பல பணிகள் செய்த ஆறுமுகநாவலா,(18.12.1822—5.12.1879) அவர்களின் சேவையும், தென் இலங்கையில் சிங்கள மொழி, பௌத்த மதத்தின் வளர்ச்சியைத் தூண்ட பல முன்னெடுப்புக்கள் எடுத்த அநாகரிக தர்மபால(17.9.1864—29.4.1935) என்ற
பௌத்த நலவாதியின் வேலைகளும் எவ்வளவு தூரம் விபுலானந்தரின் கிழக்கிலங்கையின் வளர்ச்சி பற்றிய சிந்தனைகளைத் தூண்டியது என்பதும் ஆய்வு செய்யப் படவேண்டிய முக்கிய பகுதிகளாகும்;.

ஆறுமுக நாவலர் கல்வி மூலம்,சைவ வெள்ளாள மேலாண்மையை நிலை நிறுத்தப் பாடுபட்டார். அநாகரிக தர்மபால,என்பரும் பல செயற்பாடுகள் மூலம் ‘ஆரிய சிங்கள’ அடையாளத்தை நிலைப் படுத்தப் பாடு பட்டார்.ஆனால் விபுலானந்தா அடிகளாhர் சாதி,மத.பாலின வேறுபாடற்ற கல்வியின் மூலம் மக்களின் அறிவை மேம்படுத்திய தொண்டுகள் செய்தார்

 

சமயவாதிகளின் இறுகிய போக்குகளை உடைக்க மக்களுக்குக் கல்வி கொடுத்து அவர்களை மேம்படுத்திய,இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர்,விவேகானந்தர்,பாரதி,அம்பேத்கார்,பெரியார்,அண்ணா போன்ற அறிஞர்கள் வெவ்வேறு கால கட்டங்களில் அவர்களின் வெவ்வேறு ஆளுமையின் அடி;படையில்,மனித நேயம் சார்ந்த பல கருத்துக்களை முன்கொண்டு வந்தார்கள்.

விபுலானந்தரின் சமத்துவ,உணர்வுகளைத் தட்டி எழுப்பியவர்களில் இன்னுமொரு பெரிய சக்தியான மகாகவி பாரதியார், நிவேதிதா தேவியை 1906ம் ஆண்டு காசியில் நடந்த காங்கிரஸ் மகாநாட்டில் சந்தித்தார். பாரதியார்,நிவேதிதா தேவியாரின் சமத்துவக் கோட்பாடுகளாற் கவரப் பட்டார். பாரதியின் பாடல்கள்,சமத்துவ சமதாயத்தைப் படைக்கும் ஆவலைச் செயற்படவைத்தது.

இலங்கை இந்திய நாடுகளில் நடந்த இம்மாற்றங்களுக்கு அடிகோலாக அமைந்த திருப்பங்களில் சில முக்கியமான நிகழ்ச்சிகள், மேற்கு நாடுகளில்19ம் நூற்றாண்டில், பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் நடந்த அரசியல் மாற்றங்களாகும். இதன் எதிரொலியாக.இந்தியாவில்;.வெள்ளையரின் ஆட்சிக்கு எதிராகவும்.சாதி பேதத்தால் மக்களைத் தீண்டாதவர்களாக்கி அடிமட்டத்தில் வைத்திருக்கும் பார்ப்பனிய கொள்கைகளுக்கும் எதிரான
சமூகமாற்றத்திற்கான பல சக்திகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன.

இதன் உந்துதால் சகல மக்களுக்கும் சமத்துவம் தேடி தமிழ் நாட்டில் உருவாகிய நீதிக் கட்சியின் ஆரம்பம் பற்றிய ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்லலாம். இந்தியாவில் காலம் காலமாகத் தங்கள் சாதித் திமிரால் பெரும் ஆளுமைகளை வைத்து மற்றவர்களின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்துக் கொண்டிருக்கும் பிராமண ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக இக்கட்சி உருவாகிப் பல மாற்றங்களைச் செய்தது.

1902ம் ஆண்டு வீரமுனி விவேகானந்தர் இறந்தார். ‘ஒன்றே உலகம் ஒருவனே கடவுள்’என்ற இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் தத்துவக் கொள்கைகளளை இராமகிருஷண மிசன் மூலம் அவரின் சீடர்கள் தொடர்ந்தார்கள்.1907ம் ஆண்டு மட்ராஸ் இராமகிருஷ்ண மிசன் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.

அக்கால கட்டத்தில், சாதி சமயம் கடந்த முறையில் மக்களை மேம்படுத்த அரசியல் விழிப்புணர்வுடன் செயற்படப் பலர் உருவானார்கள்.
1909ம் ஆண்டு மட்ராசில்,பிராமண ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து ,அவர்களால் சாதி ரீதியாகப் பிரித்து வைக்கப் பட்டிருந்து மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்த ‘நீதிக் கட்சி’ ஆரம்பிக்கப் பட்டது.அவர்களால் ஒட்டுமொத்த மக்களுக்குமான பல நல்ல திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப் பட்டன.

அக்கால கட்டத்தில் மக்களின் விழிப்புணர்வைத் தூண்டப் பல கவிதைகளைப் படைத்தவர் சுப்பிரமணிய பாரதியார்.பார்ப்பன சாதியிற் பிறந்த பாரதியும் சாதி மத பேதங்களை எதிர்த்துக் கவிதைகள் எழுதினார். அதன் பின் வந்த கால கட்டத்தில்,இந்தியாவில் பேராசிரியராக வாழ்ந்த காலத்தில், சுவாமி விபுலானந்தர் பாரதியாரின்; சமத்துவக் கோட்பாடுகளை உலகுக்கு அறிமுகப் படுத்தப் பெருமுயற்சிகள் செய்தார். பார்ப்பனியரால் வெறுக்கப் படும் பாரதியை,’ சமத்துவத்தைக் கவிதையால் போதிக்கும் ‘மகாகவி’ என்று பெருமைப்பட்டார். பாரதி கனவு கண்ட,சாதி மத பேதமற்ற சமுதாயத்தை உருவாக்க சுவாமி விபுலானந்தர் வழிதேடினார்;.

அக்கால கட்டத்தில் காங்கிரஸ்காரனாகத் தனது அரசியலை ஆரம்பித்த,பெரியார்.இ.வே.இராமசாமி காங்கிரஸ்காரரின் ‘தீண்டாமைக் கொள்கையை’எதிர்த்து வெளியேறி, நீதிக்(ஜஸ்டிஸ்) கடசியிற் சேர்ந்தர். 1924ல்’ சுய உரிமைக்’ கட்சியை ஆரம்பித்தார் அதன்பின், அத்துடன்,டாக்டர் அம்பேத்காரின் சாதிக்கெதிரான போராட்டங்களும்(தலித் விடுதலை-1927) ஒன்றோடு ஒன்றிணைந்த வரலாற்று சரித்திரங்கள்.

தமிழர்களின் பாரம்பரிய அடையாளத்தை நிலை நிறுத்தப் பெரியார் இ.வே.ராமசாமி அவர்களின் உண்டாக்கிய’திராவிட சிந்தனைகளும்,விபுலானந்தரின் தமிழ்க்கலைத் தேடலின் ஒரு நீட்சியாகி’யாழ்நூல்’பிறக்கக் காரணமாகவிருந்தது என்பதா என்பது அடிகளாரை ஆய்வு செய்வோருக்குத் தோன்றும் ஒரு கேள்வியாகவிருக்கலாம்;.
இந்த சமுக நலவாதிகள்,இந்தியாவில் செய்த மாற்றங்கள் சுவாமி விபுலானந்தரை எப்படி ஈர்த்தன,எந்த கால கட்டத்தில் சுவாமி விபுலாந்தர் இந்த அரசியல் சமுதாய மாற்றங்களைக் கவனித்தார் என்பதெல்லாம் அவரது வாழ்க்கையின், மாற்றங்களைக் கவனமாக ஆராயும்போது தெரியவரும்.

2-இலங்கையில் நடந்த மாற்றங்கள்:

அமெரிக்காவில் நடந்த சுதந்திர போராட்டத்தின்பின ;(1765-17830) பெருவாரியான அமெரிக்க பாதிரிகள் பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளுக்கு வந்து கல்வியின் அடிப்படையில்,கிறிஸ்தவ மதம் பரப்பும் வேலையில் ஈடுபட்டார்கள்.
இந்தியாவில்,181ம் ஆண்டு, கிட்டத்தட்ட 111 கிறிஸ்தவ பாடசாலைகள் திறக்கப்பட்டன. இலங்கையிலும் கல்வியின் மூலம்; சமயத்தைப் பரப்பும் அவர்களின் வேலை ஆரம்பமானது.இலங்கையில்,கிறிஸ்தவமதத்தினரால் அறிமுகம் செய்யப்பட்ட கல்வியால் யாழ்ப்பாணத்தில் பல பாடசாலைகள் நிறுவப்பட்டன. வெள்ளாள சாதியினர்,அமெரிக்கப் பாதிரிகளின் கல்விக் கூடங்களிற் ஆங்கிலம் படித்த,ஒரு அதிகார வர்க்கமாக உருவானார்கள்.

தமிழர்கள்,கத்தோலிக்க கல்வியின் மூலம்; படித்து யாழ்ப்பாணத்து வேளாள சமுதாயம் மேம்பட வேண்டுமென்பதற்காக,கிறிஸ்தவர்களின் வேத நூலான பைபிளைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்த ஆறுமுகநாவலர்(1822-1879);,இலங்கையில் தொடரும் அந்நியர் ஆட்சியில் தாழ்த்தப் பட்ட மக்களுக்குக் கல்வி கொடுக்க முனைந்தபோது, தமிழர்களின் ‘சைவ வேளாள கலாச்சார ஆதிக்கம்;’ அழிக்கப் படுவதையுணர்ந்து சைவ,தமிழ் வளர்ச்சிக்கான பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தார்.

அவரின் கொள்கைகள் இந்தியாவில் பார்ப்பனியர் தங்கள் சாதியை முன்படுத்தியதுபோல்,இலங்கையில் (யாழ்ப்பாணத்தில) ‘மேல்;சாதி என்று தன்னை வரித்துக் கொண்ட’வேளார்களுக்கு’ மட்டும் முன்னுரிமை கொடுத்தது. தமிழ் ஆர்வலர்களால்
1820ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ் அச்சகம் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.

‘மேற்குடி’ வெள்ளான அதிகாரம்,ஆங்கிலேயக் கல்வி முறையில் தாழ்த்தப் பட்ட மக்களுக்கு வழங்கிய கல்வி உரிமைகளை வெறுத்தது.அந்த கால கட்டத்திற்கு முன்பிருந்தே இலங்கையில் கல்வியின் விளைநிலமாகக் கருதப் பட்ட யாழ்ப்பாணத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குக் கல்வி கிடைப்பது கடினமாகவிருந்தது.

1832ல் பிரித்தானியர் எடுத்த இலங்கை பற்றிய முதலாவது,கணக்கின்படி யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள மக்கள் தொகை 145638 என்றும் அத்துடன், சாதி அடிப்படையில் ஆண்கள் பெண்கள் உட்பட 20543 மக்கள்,எந்த வித அடிப்படை உரிமையுமில்லாமல், பெரிய சாதியினரின் அடிமைகளாகவிருந்தார்கள். (ஆதாரம்:’வுhந hளைவழசல ழக டீசவைiளா நஅpசைந———————‘டில சுழடிநசவ ஆழவெபழஅநசல ஆயசவin நளங -1832)

1833ம் ஆண்டளவில், பிரித்தானிய காலனித்துவ நிர்வாகத்திலிருந்த,’அடிமை’முறைகள் தகர்த்தப் பட்டன.கிறிஸ்தவர்களால் ஆரம்பிக்கப் பட்ட யாழ்ப்பாண சென்ட்ரல் கொலிஜ்ஜில், பொறுப்பிலிருந்த பீட்டர் பேர்ஸிவல் என்பவர்;,தாழ்த்தப்பட்ட தமிழ் மாணவர்களைப் பாடசாலையில் சேர்த்துக் கொண்டபோது அதை எதிர்த்த ஆறுமுகநாவலர் 1847ல் பாடசாலையை விட்டு வெளியேறினார்.வண்ணார்பண்ணையில் ‘உயர்சாதியினருக்கு’ மட்டுமாக ஒரு பாடசாலையை உண்டாக்கினார்.அதன் பின் நெடுங்காலம், சைவம், வேதம் வளர்க்கும்; பல தொண்டுகளுடன் வேளாளரை முன்படுத்தும் பல வேலைளையும்; தொடர்ந்தார்.
1876ல் யாழ்ப்பாணத்தில் மக்கள் பலர் பட்டினியால் மக்கள் அவதிப் பட்டபோது நாவலர் ‘ உயர்சாதி’ மக்களுக்கு மட்டும் உணவு சேர்த்துக் கொடுத்தார்.

3- மனித நேயத்தில் ஈர்ப்பு கொண்ட பன்முக ஆளுமைகள்;:

அக்கால கட்டத்தில்,கிழக்கிலங்கையின் பொருளாதாரம் கல்வி நிலைகளைப் பற்றி எந்த அக்கறையையம் யாரும் எடுக்கவில்லை. 1815ம் ஆண்டு இலங்கை முழுவதையும் தங்கள் ஆடசிக்குள் கொண்டுவந்த பிரித்தானியர்,தங்கள் பாதுகாப்புக்காகத் திருகோணமலைத் துறைமுகத்தைக் கொஞ்சம் வளம் படுத்தினார்கள். 1832;ம் ஆண்டு ஆங்கில அரசின் தகவல்களின்படி,மட்டக்களப்பு மக்களின் தொகை 29031 என்றும் அதில் படித்தமாணவர்கள் தொகை 39,என்றும்,திருகோணமலை மக்கள் தொகை 12461,’அடிமைகளாக'(சாதி ரீதியாக?) இருந்தவர்கள் 34 மக்களென்றும் பதிவிடப் பட்டிருக்கிறது. மக்கள் தொகைளில் படித்தவர்கள் தொகை அக்காலத்தில 117 என்று (ஆண்கள் மட்டும்) என்ற பதியப் பட்டிருக்கிறது.

1871ல் மட்டக்களப்பில் கத்தோலிக்க பாதிரிகளால் புனித மைக்கல் கல்லூரி தொடங்கப்பட்டது. கல்முனையிலுள்ள கிறிஸ்தவ பாசாலையிற் தொடங்கிய மயில்வாகனத்தின் படிப்பு,மட்டக்களப்பு புனித மைக்கல் கல்லூரியிற் தொடர்ந்தது.
1912 ம்; ஆண்டில் ஓரு தமிழாசிரியராகப் பரிணமித்த மயில்வாகனம்,1916ல்,அவரின் இருபத்துநான்கு வயதில், தனது தமிழ்ஞானப்படிப்பால்,மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்தால் நடத்திய பரீட்சையில் ‘பண்டிதர்’பட்டம் பெற்ற முதல் இலங்கையர் ஆனார்;.
லண்டன் பல்கலைக்கழக விஞ்ஞான பரிட்சையில் பட்டதாரியாகப் பட்டம் பெற்றாh.; இடைவிடாத அவரின் அறிவுத் தேடலால்,அவரது பல மொழி அறிவு,தமிழ்,கிரேக்கமொழி,லத்தின்,சமஸ்கிருதம்,சிங்களம் எனப் பரந்தது அது அம்மொழிகளிலுள்ள பிரபல்யமான கலைப் படைப்புகள்,அறிவு சார்ந்த விழுமியங்களை உணர உதவியது. இதாரணமாக அடிகளாரின் நாடக நூலான ‘மாதங்கசூளாமணி’ ஆங்கில நாடகாசிரியான வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் (1564-23.4.1616) நாடகங்களை ஆழமாக அறிந்திருக்காவிட்டால் எழுதியிருக்கமுடியாது.

உலகமெங்கும் உள்ள பெரிய சக்திகள் தங்களின் ஆளுமையை நிலை நிறுத்த முதலாவத உலகப் போரைத் தொடங்கிய 1914ம் ஆண்டு பிரித்தானிய ஆதிக்கத்திலிருந்த பல நாடுகளிலுமிருந்து பலர் போர்முனைக்குச் சென்று மடிந்தார்கள். ஆங்கிலேயர் இரண்டாம் போருக்கு ஆட்கள் தேடிக் கொண்டிருக்கும்போது, மயில்வாகனம் கண்டியிலுள்ள இராணுவமுகாமில் இராணுவப் பயிற்சி பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. உலகப்போர் தொடர்ந்த கால கட்டத்தில் மக்களின் மேன்மைக்கான பல தேசிய சிந்தனைகள் பல நாடுகளிலும் உருவெடுத்தன.இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்குப் போராட காந்தியடி அவர்கள் தென் ஆபிரிக்காவிருந்து 1915ம் ஆண்டு,இந்தியா வந்தார். இந்திய சுதந்திரத்திற்கு இந்து -முஸ்லிம் ஒற்றுமை பற்றிப் பேசினார்.

விபுலானந்த அடிகளார் 1917ம் ஆண்டு இந்தியாவிலிரந்து இலங்கை வந்திருந்த,இராமகிருஷ்ண மிசன் அடிகளாரான சுவாமி தர்மானந்;தாவைச் சந்தித்தார்

அக்கால கட்டத்தில, ஏற்கனவேஈ1893;;ம் ஆண்டு சிக்காகோ நகிரில், அகில உலக மகாநாட்டில் சுவாமி விவேகானந்தரைச் சந்தித்து, சுவாமி விவேகானந்தரின் ஆத்மிகப் பேச்சுக்களில் ஈர்ப்பு கொண்ட இலங்கையைச் சேர்ந்த பௌத்த குருவான அநாகரிக தர்மபால,சிங்களத் தொன்மையை நிலை நாட்ட பல வேலைகளைச் செய்தார் இந்தியவில், புத்தர் ஞானம் பெற்ற போதி மரத்தைக் கொண்ட இடத்தைப் ‘புனித கயாவாக’ மாற்றப் பெரும்பாடு பட்டார்.

இலங்கையில்,20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில்,’ஆரிய சிங்கள’ மேன்மையைப் பரப்பிய அநாகரிக தர்மபாலாவின், இஸ்லாமியர்களுக்கெதிரான பேச்சுக்கள் அக்காலத்தில் இடம் பெற்றன. சிங்கள-முஸ்லிம் கலவரம் 1915ல் வெடித்தது. டட்லி சேனநாயக்கா போன்றோர் கைது செய்யப் பட்டார்கள் அவர்களுக்குவாதா சேர். போன் இராமநாதன் இங்கிலாந்து சென்றார்.

இந்தியாவில் விவேகானந்தரின் வழிவந்த கல்வி முறை பரவலாகிக் கொண்டிருக்கும்போது, வுpபலான்த சுவாமிகளுக்கு,1917ம் ஆண்டு இராமகிருஷ்ணமிசன் சுவாமி தர்மானந்தாவின் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அக்கால கட்டத்தில் (1917) ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்கு விடுதலை கொடுத்த இரஷ்ய புரட்சி வெற்றி பெறுகிறது. இந்தியாவில் அக்காலத்தில், சுப்பிரமணிய பாரதியார்,மானுடம்,கடவுள் பற்றிய கவிதைகள் மட்டுமல்லாது இரஷ்ய,புரான்ஸ்,புரட்சிகள் பற்றிக் கவிதைகள் எழுதினார்;.

1920ம் ஆண்டு மானிப்பாய் இந்துக் கல்லூரியில் அதிபராக இருந்த காலத்தில்
விபுலானந்தரால் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட மகாகவி பாரதி 11.9.1921ம் ஆண்டு இவ்வுலகத்தை விட்டு மறைந்தார்;. பாரதியின் எழுத்துக்கள் மனித நேயத்தின் மேன்மையைப் பிரதிபலிப்பது என்பதையுணர்ந்தவர் சுவாமி விபுலானந்தர். சாதிக்கெதிரானது மட்டுமல்லாமல்,பெண்ணடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான பாரதியின் கொள்கைகளால் பாரதியின்; மரணம்கூட பார்ப்பனியர்களால் பகிஸ்கரிக்கப்பட்டது.பாரதியின் கடைசி யாத்திரை பதின்நான்கு மனிதர்களுடன் நடந்து முடிந்தது.

 

பிரித்தானிய பெண்களின் பல்லாண்டு போராட்டத்தால்,பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளில் ஒட்டுமொத்த மக்களுக்கும் வாக்குரிமை என்ற சட்டம் வந்தபோது,படித்தவர்களுக்குள் ஆளுமை பறிபோவதையுணர்ந்த யாழ்ப்பாணத்து மேற்குடி அதைத் தீவிரமாக எதிர்த்தது.

1929 ஆடி14—புரட்டாதி14 கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் தாழ்த்த பட்ட மக்களுக்;கெதிரான பல மோசமான கலவரம் வெடித்தது. ஓடுக்கப்பட்ட மக்களின் பல வீடுகள் தீக்கிரையாகின. தாழ்த்த சாதி மக்கள்; தங்கள் குழந்தைகளைப் பாடசாலைக்கு அனுப்புவதை நிறுத்தினார்கள்.’டொனமூர் கொமிஸன்’ இலங்கையிலிருந்த(வடக்கிலிருந்த) சாதி அடக்குமுறையை எதிர்த்தது.

அக்கால கட்டத்தில் 1928-29ம் ஆண்டு கிழக்கிலங்கையின் சனத்தொகை 192821 ஆகும். அதில் தமிழர் 101880,சிங்களவர்கள் 8600,முஸ்லிம்ஸ்75475.இந்தியவம்சாவழியினர் 1371.ஆகும் (ஆதாரம் டொனமூர் அறிக்கை).
சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரின் முயற்சியால் சகல மக்களுக்கும் கல்வி புகட்டக் கிழக்கிலங்கைளில் பல,இராமகிருஷ்ண மிசன் பாசாலைகள் பெருகிக் கொண்டு வந்தன.இதில் தமிழர்,இஸ்லாமியர் என்ற எந்தப் பாகபாடமின்றி அத்தனை குழந்தைகளும் கல்வி கற்றார்கள்.

4- சுவாமி விபலானந்தரின் ஆத்மீக குருவாகிய வீரமுனி விவேகானந்தரும் அவரின் சீடையான நிவேதிதா அம்மையாரும்:

இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர்களுக்கெதிரான ஒரு கட்சியாக இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியும் சமுதாயத்தில் மேல் நிலையிலிருந்த பிராமணர்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்தது.அவர்களின் கோட்பாடுகளால் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதிமக்கள் மட்டும் தங்கள் வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.அவர்களின் வாழ்க்கை சமய அடிப்படையில் அவர்களுக்கிருந்த செல்வாக்கைக் காலம் காலமாக நிலநிறுத்திக் கொண்டிருந்தது.
‘ந சூத்ர மதிமம் தத்யா'(சூத்திரனுக்கு எதைக் கொடுத்தாலும் கல்வியை மட்டும் கொடுக்காதே) என்ற பார்ப்பனியக் கோட்பாட்டால் பிராமணர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு; கல்வி கிடைப்பது கடினமாகவிருந்தது.

விவேகானந்தர், பிராமணியக் கோட்பாடுகளைத் தாண்டி அனைத்து மக்களும் ஒரு நாட்டின் சுதந்திர பிரஜையாக வாழவும் தங்களின் நிலையை மேம்படுத்தவும் பல வழிகளைத் தேடினார்.முக்கடலும் முத்தமிடும் தென் இந்தியாவின் கன்னியாகுமரிக் கடற்கரையிலுள்ள குன்று ஒன்றில் மூன்று நாட்கள் அவர் தனது தியானத்தை மேற்கொண்டார்.இறுதியில், அவர், கடவுளால் படைக்கப் பட்ட அத்தனை மக்களும் உலகத்திலுள்ள அத்தனை செல்வங்களுக்கும் உரித்துடையவர்கள்.அதையுணரவும், அடையவும் கல்வி ஞானம் தேவை என உணர்ந்தார்.

அவரின் சிந்தனைக்கு லண்டன் மாநகரில் அவர் சந்தித்த கத்தோலிக்க கன்னியஸ்திரியான செல்வி மார்க்கரெட் எலிசபெத் நோபல்(நிவேதிதா அம்மையாரின) தொடர்பு(1895) மிகவும் உதவியாகவிருந்தது. நிவேதிதா அம்மையார் ஸ்கொட்லாந்த்-அயர்லாந்தைச் சேர்ந்த பிரபுக்கள் பரம்பரையைச் சேர்ந்த சீமாட்டி.

அவரின் தந்தையார் சாமுவேல் றிச்மெண்ட் நோபல் என்பவர்,பிரித்தானியரிடமிருந்து அயர்லாந்து விடுதலை பெறவேண்டும் என்ற போராட்டத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தவர்.அத்துடன் ஏழை எளிய மக்களுக்கு உதபுவர். மார்க்கரெட் எலிசபெத்தும் தகப்பன் மாதிரியே பல பரந்த குணங்களைக் கொண்டவர்.எழுத்திலும் வல்லமை கொண்டவர். படிப்பு முடிந்ததும் ஆசிரிiயாக வேலை செய்தவர்.செல்வமான மார்க்கரெட்எலிசபெத் தனது,அவரின் ஆடம்பர வாழ்வைத் துறந்து பொதுப்பணி செய்ய கன்னியாஸ்திரியாகியிருந்தார்.

அவர் அப்போது லண்டனிற் தங்கியிருந்த சுவாமி விவேகானந்தரை,1895ம் ஆண்டு சந்தித்தார்.
விவோகானந்தரின் தத்துவங்களில் முக்கியமான’கல்வி மூலம் அறத்தையும்,மனதிதத்தையும் மேம்படுத்துவது மிகவும் பிரமாண்டமான சமயத் தொண்டு’என்பதை எலிசபெத் (நிவேதிதா) அம்மையார் புரிந்துகொண்டார்

விவேகானந்தரின் அழைப்பின்படி இந்திய வந்தார்.1989ம் ஆண்டு, விவேகானந்தரின் வேண்டுகோளின்படி பெண்களுக்கான பாடசாலையை கல்கத்தாவில்;, இராமகிருஷ்ணபரமஹம்ஸரின் குலதெய்வமான காளிதேவையின் பூசையன்று ஆரம்பித்தாh

விவேகானந்தரின்; கோட்பாடுகளும் வேலைத் திட்டமும் இந்தியாவிலுள்ள சாதாரணமக்களின் வாழ்க்கையில் கல்வி ரீதியாகப் பல மாற்றங்களைச் செய்தன. விவேகானந்தரின் குருவான இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் இந்திய மக்கள் அத்தனைபேரும் பாரதமாதாவின் குழந்தைகள் என்ற தத்துவத்தைப் போதித்தார். மற்ற சமயங்களான இஸ்லாம், கிறிஸ்டியானிட்டி போன்றவற்றையும் அறிந்து கொண்டார். சாதி மத பேதமற்ற ஒரு உலகத்தை வளர்த்தெடுக்க இராமகிருஷ்ண பரமாத்மா கனவு கண்டார்.

கிறிஸ்தவ கன்னியாஸ்திரியான நிவேதிதா அம்மையார், ஆன்மீகத் தொடரின் நீட்சியான அவரது உள்ளுணர்வின் உந்துதால் சுவாமி விவேகானந்தரைச் சந்தித்தார்.இந்தியா வந்ததும் சுவாமி பரமஹம்ஸரின் மனைவி சாரதா தேவியின் நெருங்கிய சினேகிதியானார். இந்து மத தத்துவத்துடன் ,சமயச் சடங்குகள் தாண்டிய பௌத்த மத தத்துவங்களிலும் அவர் ஈர்ப்புக் கொண்டார்.

நிவேதிதாவின் ஆன்மீகக்குரு விவேகானந்தர்,ஒரு சாதி மக்களின் உயர்வை மட்டும் குறிக் கோளான பார்ப்பனியக் கொள்கைகள் தாண்டி பாரத மாதாவின் அத்தனை மக்களும் கல்வி மூலம் உயர்நிலையடைய வேண்டும் என்ற கொள்கையைப் பரப்பியதால்,அவர்’வீரமாமுனிவர் விவேகானந்தர்’ என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார். விவேகானந்தர், இந்தியாவில் பல பகுதிகளிலும் கல்விக் கூடங்;களை அமைத்துச் சாதாண மக்களுக்குக் கல்வி புகட்டி மகத்தான மாற்றங்களைச் செய்தார்.உயர்சாதியின் சொத்தாக இருந்த கல்வி வளத்தைப் பொதுவுடமையாக்கினார்.நிவேதிதா அவரின் கொள்கைகளைப் பரப்பினார்.அம்மையாரின் தொண்டு இந்தியாவில் பல இடங்களிற் பரவியது.

5- விபுலானந்தரின் வழிகாட்டியான பாரதி,’நிவேதிதா தேவியாவைச்’சக்தியாகக்’கண்டார்;:

பிராமணியக் கோட்பாடுகளைத்தூக்கியெறிந்த சுப்;பிரமணிய பாரதியார், நிவேதிதா அம்மையாரின் சேவையையும்; ஆளுமையைளும்; கேள்விப்பட்டு அவரை 1905ம் ஆண்டு சந்தித்தார்.அந்தச் சந்திப்பு,பாரதியின் வாழ்க்கையின் திருப்பு முனையாக அந்தச் சந்திப்பு இருந்தது. நிவேதிதா அம்மையார் பெண்களின் ‘சக்தி’யின் பிம்பமாகப் பாரதிக்குச் சந்தோசத்தைக் கொடுத்தார்.

மானுட சக்திகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து பிணைந்து ,அன்பு அறம்,நீதி நேர்மை என்பற்றை வளர்க்கத் தேவையான கல்வியைப் பெற வர்ணஸ்ரமத்தால் உண்டாக்கப் பட்ட சாதி பேதம் தடையாயிருப்பதைஉணர்ந்த பாரதி,’சாதிகள் இல்லைடி பாப்பா,’ என்று சொல்லிய பாரதி பாடல் பார்ப்பனிய சமுதாயத்தை ஆத்திரமூட்டியது.

20;ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம் இந்திய அரசியல்,சமூக் சமய வழிகளின் போக்கை மாற்றும் பல ஆளுமைகளை உலகிற்குத் தந்தது.அக்கால கட்டத்தில் லண்டன் பரீட்சையில் விஞ்ஞானத்தில் டிப்ளோமா எடுத்து சித்தியடைந்த சுவாமி விபுலானந்தர் யாழ்ப்பாணம் புனித பட்ரிக் கல்லூரியில் விஞ்ஞான ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தார். அப்போது,வேளை,’உலகத்து மக்களெல்லாம் ஒரு இனத்தவர்,அவர்களை ஒன்று படுத்தவும் மேன்மைப் படுத்தவும் கல்வி ஒரு கருவியாக இருக்கவேண்டும்’;’ என்ற தத்துவத்தைப் போதிக்கும் இராமகிருஷ்ண மிசனைச் சேர்ந்த சுவாமி சர்வானந்தர் 1916ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் வந்திருந்தார்.

பாரதி,’சாதிகள் இல்லைடி பாப்பா,குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்,நீதி உயர்ந்த மதி கல்வி,அன்பு நிறையுடையவர்கள் மேலோர்’- ‘எல்லோரும் ஓரினம் எல்லோரும் ஓர் குலம் எல்லோரும் இந்திய மக்கள்’ என்ற சமத்துவத்தை முன்னெடுத்து சகல மக்களையும் சுதந்திர போராட்டத்தில் இணைக்கப் பாடுபட்டு வெள்ளையரசால் பாரதி கைது செய்யப்பட்ட (1918) அதே கால கட்டத்தில்,அன்றைய,யாழ்ப்பாண கல்வி,பொருளாதாரம் அத்தனையும் உயர்சாதிக் காரர்களின் கையில் இருந்தது.

படித்தவர்கள் மட்டுமே வாக்குரிமையளிக்கும் முறையின் அடிப் படையில் இலங்கையில் மிகவும் கூடுதலான படிப்பாளிகளைக் கொண்ட அடிப்படையில், 1918ல் இலங்கையின் சனத் தொகையில் நான்கு விகிதத்தைக் கொண்ட தமிழர்களுக்கு 50:50 அரசியல் நிர்வாகம் தேவை என்று திரு.பி. அருணாச்சலம் போன்றவர்களால் கேட்ட படியால் பிரித்தானிய காலனித்துவ அரசும் சிங்களத் தலைவர்களம் அதை எதிர்த்தார்கள்.

இவை தொடர்ந்த கால கட்டத்தில்,தன் சொந்த முயற்சியால் லண்டன் விஞ்ஞான பரிட்சையில் பட்டம் பெற்ற மயில்வாகனம்,மானிப்பாய் இந்துக் கல்லூரியின் அதிபராக 1920ம் ஆண்டு பதவியேற்றார்.

தங்கள் நிர்வாகத்திற்குத் தேவையானவர்களுக்குக் கல்வி புகட்ட ஆங்கிலேயர்களால் உண்டாக்கப் பட்ட கிறிஸ்தவ பாடசாலைகளில் கிழக்கிலங்கையைச் சேர்ந்த ஓரு சில குடும்பத்தினரின் குழந்தைகளுக்கு மட்டும் கிடைத்தது. அதிலும் சைவக் குடும்பத்தின் வாரிசான மயில்வாகனம்(விபுலானநத் அடிகாளார்) தனது மேற்படிப்புக்களைக் கிறிஸ்தவ பாடசாலைகளிற் தொடர்ந்ததும் அதற்கு அவ்விடங்களிருந்த ஆசிரியர்கள் உதவி செய்து அவரது கல்வி ஆளுமையை மேம்படுத்தியதம்; கிழங்கிலங்கை செய்த அரிய தவத்தின் பலனாகும்.

20; நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில்,இலங்கையை ஆண்ட அந்நிய அரசோ, அவர்களின் அதிகாரிகளாக இருந்த,ஆங்கிலம் படித்த மேல்வர்க்கமோ,தலைநகருக்கு வெகு தூரத்திலிருந்த கிழக்கிலங்கையையின் கல்வி,பொருளாதார வளத்தை வளர்க்க எந்த அக்கறையும் காட்டவில்லை.ஏனென்றால் கிழக்கிலங்கை,ஆங்கில அரசின் நிர்வாகத்திறகுள் வரமுதல்,கண்டியரசனின் ஆட்சியின் நிர்வாகத்திலிருந்தது. ஆங்கிலேயர் ஆடசி காலத்தில், வடக்கிலிருந்து உத்தியோக ரீதியாக வந்த தமிழ் அதிகாரிகள் கிழக்கிலங்கையின் நிலை புரியவில்லை.

1922ம் ஆண்டு,தனது பதவியைத் துறந்து,பொது மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் சமய நிறுவனமான இராமகிருஷ்ண மிசனில் தன்னைப் பிணைத்துக் கொண்டார். 1924ல்,இராமகிருஷ்ண தீட்சாநாமமான,’சுவாமி விபுலானந்தரானார்’. அவர் இந்தியாவில் வாழ்ந்த காலத்தில் தென்னிந்தியாவில் நடந்த சமுதாய மாற்றங்கள் எவ்வளவு தூரம்,என்னென்ன தாக்கங்களையுண்டாக்கியிருக்கும் என்பது சற்று சிந்திக்க வேண்டிய விடயம்.

1925ல் இலங்கைக்குத் திரும்பி வந்த விபுலானந்த சுவாமிகள்,இலங்கையிலுள்ள இராமகிருஷ்ண மிசனின் வளர்ச்சியின் தார்மிகப் பொறுப்பை 1925ம் ஆண்டு எடுத்துக் கொண்டு உடனடியாகப் பொது மக்களுக்கான அவரின் கல்விப் பணியைத் தொடங்கி விட்டார்.அடுத்த ஆறு ஆண்டுகளில் கிழக்கிலங்கையில் நூற்றாண்டுகளாக நடக்காத பல மாற்றங்களைச் செய்தார்

விவோகானந்தருக்கு ஒரு நிவேதிதா தேவி இருந்து பெண்கள் கல்வியை மேம்படுத்தயதுபோல் விபுலானந்தருக்கு இலங்கையில் யாருமிருக்கவில்லை. விபுலானந்தர் பெண்களின் கல்வி முன்னேற்றம் ஒரு சமுதாயத்தின் முன்னேற்றம் என்பதையுணர்ந்து,காரைதீவில் பெண்களுக்காகச் சாரதா மகளீர் வித்தியாலயம் ஆரம்பித்தார்.அது மட்டுமன்றி ஆதரவற்ற பெண்களுக்கான இல்லங்களையும் அமைத்தார்.

அத்துடன் கிழக்கிலங்கையில் பல பாகங்களிலும் பல கல்வி நிறுவனங்கள் உண்டாகின. மண்டூர்,ஆரையம்பதி,ஆனைப்பந்தி, அக்கரைப்பற்று, போன்ற இடங்களில் தமிழ்க் கல்வி நிறுவனங்களும்,மட்டக்களப்பு கல்லடி உப்போடையில் ஆங்கிலக் கல்விக்காக ‘சிவானந்தா வித்தியாலயமும்’ தொடங்கப் பட்டன.
திருகோணமலை தொடக்கம்,திருக்கோவில் வரை 38 பாடசாலைகள் 1925ம் ஆண்டுக்குப் பின் சுவாமிகளின் முயற்சியால்,நிறுவப்பட்டன.
அத்துடன் சாதி மத பேதமற்ற முறையில் அனாதைக் குழந்தைகளுக்காக யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்தீஸவர வித்தியாலயத்தையும் மட்டக்களப்பில் சிவானந்தா வித்தியாலயத்தையும் நிறுவினார்.
சுpவானந்தாவிற் படித்த முஸ்லிம் ஆளுமைகள் சிலர் இன்று லண்டனில் வாழ்கிறார்கள்.

பாரதியின் கவிதைகளை மக்களிடம் பரப்ப கிழக்கிலங்கை முழுதுமும் பாட்டுப் போட்டிகள்,பேச்சுப் போட்டிகள் முன்னெடுக்கப் பட்டன. பாரம்பரிய நாடகக் கலையை மீட்டெடுக்க நாடகப் போட்டிகள் மாவட்ட ரீதியாக நடத்துவது ஆரம்பிக்கப்; பட்டன.

6- சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரின் இந்திய பயணமும் அங்கு நடந்து கொண்டிருந்த மாற்றங்களும்;:

அவரது திறமையைக் கேள்விப் பட்ட, சிதம்பரம் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகம் அங்கு அவரைத் (1932) தமிழ் பேராசிரியராக்கியது.அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் முதலாவது தமிழ்ப் பேராசிரியராகவிருந்து பெருமை ஒரு இலங்கைத் தமிழனுக்கு அதிலும் கிழக்கிலங்கிலங்கைத் தமிழனுக்குக் கிடைத்த மாபெரும் பெருமையாகும். அதைத் தொடர்ந்து இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தின் முதலாவது தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும் (1943) நியமிக்கப் பட்டார். ஒரே கால கட்டத்தில் இரு நாடுகளில், இருபெரும் பல்கலைக் கழகங்களின் தமிழப் பேராசிரியிருந்த அண்ணல் சுவாமி விபுலானந்தர் மட்டுமே.அந்தப் பெருமையை இன்றுவரை உலகத்தில் யாரும் அடையவில்லை.

‘எம்மதமும் சம்மதமே’என்ற கோட்பாடுடைய அறிஞரான இவர் சாதி பேதங்களை அறுத் தொழிக்கப் பல செயல்களை முன்னெடுத்தார். அடிகளார்,அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகவிருந்த கால கட்டத்தில், தீண்டாத ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக ‘உயர்(?)சாதியிரால் தாழ்த்தப்பட்டு,திருவேட்களம் என்ற இடத்தில் வாழ்ந்த ஆதிதிராவிட மக்களுக்குப் பாடசாலைகளை ஏற்படுத்தினார்.இதனால் பார்ப்பனியர் அவரில் ஆத்திரம் கொண்டு அவர் குடிப்பதற்குத் நல்ல குடிநீர் கொடுக்க மறுத்தார்கள்.அடிகளார் பல காலம் உவர் நிர் குடித்து வாழவேண்டிய நிலையேற்பட்டது.
சுவாமி விபுலானந்தர் பாரதியின் மனித நேயக் கருத்துக்கள் கொண்ட சமத்துவக் கருத்துக்களைப் பரப்ப பல கூட்டங்கள் நடத்தினார்.

அக்கால கட்டத்தில் வட(1937) இந்தியாவில் சாதிக்கெதிராகப் போராடும் டாக்டர் அம்பேத்கார்,’ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்கான,’மூக் நாயக்'(தலித் மக்களின் தலைமை) என்ற பத்திரிகையைத்’ தொடங்கினார்;.

தென் இந்தியாவில் பெரியார்,தமிழர்களின் மேன்மைக்கான ‘திராவிடக்’ கழகத்தைத் தொடங்கினார்.
இந்தியாவில் சுவாமி விபுலானந்தர்; வாழ்ந்த காலத்தில் மனித நேயத்தின் மறுமலர்ச்சிக்காக நடந்த மாற்றங்கள் பல. அத்துடன் தமிழர்களின் மொழி,கலை பண்பாடு பற்றிய புதிய வழிப்பாடும் அறிஞர் அண்ணா போன்றவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டது.
தமிழ் மக்கள் அவர்களின் பாரம்பரியத்தை உணர்ந்து கொள்ள, அவர்களின் புகத்தறிவை வளர்க்கத் தமிழகத் தின் பல முனைகளிலும் அறிஞர் அண்ணாவும் கலைஞர் கருணாநிதியும் நாடகம், சினிமா போன்ற துறைகளைப் பாவித்துத் தமிழ் உணர்வை வளர்த்தார்கள். பாரதி பாடல்கள், பாரதி தாசன் பாடல்கள், என்பனவும் மக்களின் அறிவு எழுச்சிக்கு உதவின. தமிழ்க்கலைகளின் மீழ் எழுச்சி கொடுத்த அந்த நிகழ்வுகளின் நீட்சியாக,சுவாமி விபுலானந்தர்’ தமிழ் இசைபற்றிய ‘யாழ்நூல்’ பற்றி எழுத விழைந்திருக்கலாமா என்பதையும் யோசித்துப் பார்க்கலாம்.

1882ம் ஆண்டு,விபுலானந்தரின் சமத்தவ வழிகாட்டியான பாரதி பிறந்தார்.இந்தியாவில் உ.வே. சுவாமிநாதய்யர் அவர்கள்,சேரநாட்டுச் செல்வன் இளங்கோ அடிகள் எழுதிய சிலப்பதிகாரத்தை 1992ல் வெளியிட்டார். அதே வருடம்,பாரதிக்குப் பத்து வருடங்கள் கழித்துப் பிறந்த (1892) சுவாமி விபுலானந்தர் அவர்கள் தமிழிலும் தமிழ்க்கலைகளிலும் கொண்ட பாரிய ஈர்ப்பால் ‘யாழ்நூல்’ படைத்து 1947ல் வெளியிட்டார்.

1947ம் ஆண்டு அவர் பலகாலங்களாக ஆய்வு செய்து எழுதிய அரிய நூலான’ யாழ்நூல்’ வெளியிடப் பட்டது. அதன்பின்னர் சொற்ப காலத்தின்பின் நோய்வாய்ப்பட்டு எங்களை விட்டப் பிரிந்தார்.’யாழ் நூல்’; மட்டுமல்லாது அவர்,’ஆங்கிலவாணி’,’விவேகானந்த ஞானதீபம’,’கர்மயோகம’;,ஞானயோகம்@ போன்ற வேறு பல நூல்களையும் எழுதியிருக்கிறார்.

கிழக்கிலங்கையின் கல்வி,பொருளாதார,கலை கலாச்சார மாற்றங்களுக்கு அவர் செய்த தொண்டுகள் அளப் பரியன. 20ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில்,கல்லடி,ஆரையம்பதி, கல்லாறு,காரைதீவு,திருக்கோயில், திருகோணமலை போன்ற பல கிழக்கிலங்கை; ஊர்கள் படிப்பில் முன்னேறின. பாரம்பரியக் கலைகளான தென்மோடி,வடமோடி நாடகங்கள் மேம்பட்டது.
கிழக்கிலங்கை,கல்லடியைச் சேர்ந்த பாலு மகேந்திரா இந்தியாவில் கமெராவின் மூலம் கலை படைக்க கிழக்கிலங்கையில் ஆழமாகப் பதிந்து கிடக்கும் கலையார்வம் ஒருகாரணி என்பது கவனிக்கப் படவேண்டியது.

இன்ற பாரம்பரியக் கிழக்கிலங்கை கூத்துக்கலை மட்டுமன்றி,கூத்து.நவீன நாடகத் துறைகளால்; தமிழர் வாழுமிடமெல்லாம் புகழ் பரப்பித் தமிழ் உலகம் போற்றும் கலைஞராகத் திகழும் கிழக்கிலங்கைப் பேராசிரியர் மௌனகுரு போன்றவர்கள் சுவாமி விபுலானந்தவரின் கனவை நனவாக்கும் அற்புதக் கலைஞர்கள்.

ஆனாலும்,கடந்தமுப்பது ஆண்டுகள் தொடர்ந்த போரால் கிழக்கிலங்கை மக்கள் அனுபவித்த துயர்கள் சொல்லில் அடங்காதவை. உயிர்கள் உடமைகள் என்று இழந்த இழப்புகள் எண்ணிலடங்காதவை.விபுலானந்தரால் 1925ம் ஆண்டில் கிழக்கிலங்கையில் தொடங்கிய கல்வி மேம்பாட்டு வேலைகள் கடந்த மூன்று தாசாப்தங்களில் சிதறியழிந்து விட்டது. படித்துப் பட்டம் பெற்று வாழ்க்கையில் பெருமையுடன் தலைநிமிர்ந்து வாழவேண்டிய ஒரு தலைமுறை மண்ணோடு மண்ணாகி விட்டது.

சமூகப் பொருளாதார உறவுகளால் பின்னிப் பிணைந்திருந்த இன உறவுகள் நிர்மூலமாகப் பட்டிருக்கிறது. வடக்கிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அரசியற் கருத்துக்களால்,கிழக்கிலங்கைத் தமிழர்கள் தங்களுக்குள் பல பிரிவுகளையுண்டாக்கிப் போட்டி பொறாமையுடன் வாழ்வதால் எங்கள் மூதாதையர் வளர்த்த,முத்தமிழ் வித்தகர் உரமூட்டிய தங்கள் அழகிய பிரதேசத்தின் பாரம்பரிய பெருமைகள் வளரமுடியாத நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது..

ஆனாலும் ஒருசில நல்ல மனிதர்கள்,கடந்த சில ஆண்டுகளாகக் கிழக்கிலங்கை தனது பாரம்பரியக் கலாச்சார விழுமியங்களை மேம்படுத்தப் பல முயற்சிகளை முன்னெடுக்கிறார்கள். கிழக்கிலங்கை மக்கள்,போரினாற் பாதிக்கப் பட்ட கிழக்குத்தமிழ் பாரம்பரியங்களைக் கட்டியெழுப்ப பல தரப்பட்ட பன்முகக் கட்டுமானங்களை எடுக்கவேண்டியிருக்கிறார்கள். இன்று,சமூகநலத்தில் அக்கறை கொண்ட எழுத்தாளிகள் மட்டுமல்லாது ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சி,இசை,இயல்,நாடகம் என்ற பல துறைகளிலும்; அக்கறை கொண்ட அத்தனைபேரும்,சுவாமியின் தொண்டின் வளர்ச்சியை கிழக்கிலங்கையிற் தொடரவேண்டும் என்பதற்காக இக்கட்டுரையில் அவர் பற்றிய ஆய்வுகளைத் தொகுத்தபோது கிடைத்த பல பன்முகத் தகவல்களை இங்கு பகிர்ந்திருக்கிறேன்;.

20; நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில்,சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரின், சமுதாய முன்னேற்ற சிந்தனையில்;,தமிழ்க்கலைகளில் உள்ள அளவிடமுடியாத ஈர்ப்பால் பரிணமித்த அவரது புனித செயற்பாடுகளால் கிழக்கிலங்கை மக்களின் வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றியது என்பதை ஆய்வு செய்தபோது அவர் பிறந்த பூமியிற் பிறந்தது பெருமையாகவிருந்தது.

ஓரு சாதாரண தமிழ் ஆசிரியராகப் பயிற்சிபெற்றுப் பல மொழிகளிலும் திறமைபெற்று அம்மொழிகள் வாயிலாக உலகத்தின் பலமொழிகளின் திறமைகளையும் அறிந்து தமிழ்மக்களுக்கு எவ்வளவோ நற்பணிகளைச் செய்தது மட்டுமல்லாமல்,கிழக்கிலங்கையின் பாரம்பரியத்தின் தீபத்தை அணையாமற் பாதுகாத்த இம்மாமனிதன்,வீரமாமுனி விவேகானந்தரின் சீடன்,பாரதியின் தாசனான சுவாமி விபுலானந்தர் விழாவுக்கு என்னை’விசேட பேச்சாளராக’ அழைத்ததற்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘இன்று கிழக்கிலங்கையின் மாபெரும் அண்ணல் விபுலாந்த அடிகாளார் பிறந்த நாள்’ என் போன்ற கிராமத்துப் பெண்களின் கல்விக்கு வித்திட்ட புதுமைத் துறவி,விபுலானந்தரை நினைவு கொள்வோம்-27.3.18

 

இன்று உலக நாடகக் கலையைப் போற்றும் நாள். அத்துடன்,எங்கள் கிழக்கிலங்கை மாமனிதன், நாடகத் துறையின் திறமைகளை ஆங்கில நாடகாசிரியர் ஷேக்ஸ்பியரின் பன்னிரண்டு நாடகங்களைப் பன்முகத் தனமையில் ஆய்வு செய்து ‘மாதங்கசூளாமணி’ என்ற நாடக விரிவுரைப் பத்தகம் எழதிய,’யாழ்நூல் தங்த தமிழ்த்துறவி சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார் அவர்களின் பிறந்தநாள்.

மக்களின் அறிவு வளர்ச்சிக்கும் அவர்களின் சமுதாயமுன்னேற்றத்திற்கும் கல்வியறிவு முக்கியம் என்பதைச் சொன்ன அறிஞர்களில் கிழக்கிலங்கை பெற்றெடுத்த,முத்தமிழ் வித்தகரான விபுலானந்த அடிகளாரும் ஒருத்தர். சமயத்தின் உயர் தத்துவங்களை சமுதாய மேம்பாட்டுக்குச் செயல்படுத்திய கிழக்கிலங்கைத் துறவியின் பிறந்த நாளான இன்று (18.3.1892),அவரின் சமத்துவக் கல்விச் சேவையினாற் பயனடைந்த என்னைப் போல கிராமியப் பெண்கள் அவரின் பிறந்த தினத்தை ஞாபகத்திற் கொண்டு,அவரை மனமார வணங்குகிறோம்.

அவரின் முயற்சியால் உண்டாகி,’அன்பன்’ நடராஜா என்ற இராமகிருஷ்ண பக்திமான் தலைமை ஆசிரியராகவிருந்த, அக்கரைப்பற்று இராமகிருஷ்ண மகாவித்தியாலயத்தில்,எனது ஐந்தாவது வயதில், வெள்ளித்தட்டில் பல பூசைப் பொருட்களுடன் பரப்பியிருந்த பச்சை அரிசியில், பரமஹஷம்சர் இராமகிருஷ்ணர், சாரதா தேவி, வீரத்துறவி சுவாமி விவேகானந்தர் படங்களுக்கு முன், எனது தகப்பனாருக்கும் ஆசிரியைக்கும் நடுவிவிலிருந்துகொண்டு,தட்டில் பரப்பியிருந்த பச்சையரிசியில் ;ஆனா,ஆவன்னா’ எழுதத் தொடங்கியது எனது இளவயது ஞாபகங்களில்; மிக முக்கியமானதொன்று.

அழகிய காலைநேரத்தில் அந்த ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்கு,எதிர்காலத்தில் எங்கள் அக்கரைப்பற்று மாவட்டத்திலிருந்து லண்டன் வந்து திரைப்படத் துறையில் பட்டதாரியாவாள்,மருத்துவரலாறில் முதுகலைப்பட்டம் பெறுவாள்,அத்துடன் பல மேற்படிப்புக்களையும் தொடர்வாள் என்ற கற்பனை கடைசி வரைக்கும் இருந்திருக்காது.

நான் பிறந்த கோளாவில் கிராமத்தில்,பெண்களுக்கான படிப்பும் அதையொட்டிய மேம்பாடும் மிகவும் அருமையாகவிருந்த கால கட்டத்தில்,பாரதி,காந்தி,பெரியார் போன்றவர்களில் ஈர்ப்பு கொண்ட எனது தந்தை போன்றவர்கள் பெண் கல்வியில் மிகவும் ஆர்வமாகவிருந்தார்கள்.திருக்கோயிலைச் சேர்ந்த எங்கள் உறவினர்(பெயர் ஞாபகமில்லை-தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்) அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தியாவிற் (அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்?) படித்துக் கொண்டிருந்தார்.அவர் வீட்டுக்கு வரும்போது இந்தியாவில் நடக்கும் தமிழர்கள் விழிப்புணர்ச்சி,(திராவிட அரசியலின் எழுச்சி?)பெண்களின் படிப்பு என்பது பற்றியெல்லாம் பற்றி எனது தந்தையாரிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பார்

எங்கள் ஊர்ப் பெண்களுக்கு அக்காலத்தில் மேற்படிப்புக்கள் படிக்கும் வசதிகள் கிடையாது. 1925ம் ஆண்டு சுவாமி விபுலானந்தர் உண்டாக்கிய காரைதீவு சாரதா மகளீர் வித்தியாலயத்தில் எனது மைத்துனியான திருமஞ்சணம் என்பவர் (இந்தியா சென்று தென்னிந்திய நடிகர் பி.யு.சின்னப்பாவுடன் நடித்த மல்யுத்த ஜாம்பவான் எங்கள் மாமா சான்டோ சங்கரதாஸ் அவர்களின் மகள்) ஊரிலிருந்து சென்று அங்கிருந்த விடுதியில் படித்த எங்கள் ஊர் முதல் இளம் பெண்ணாகும்.

அவரது தாயும்(இராசம்மா மாமி,மற்ற மாமிகளான, சீவரத்தினம்,இராசம்மா,போன்ற பலர்)அக்கால கட்டத்;திற்கு முன், அக்கரைப்பற்று மெதடிஸ்ட் மிசன் பாடசாலையில் படித்தார்கள் என்று எனது மைத்துனி திருமதி ஜானகி; காங்கேசபிள்ளை நேற்று என்னிடம் சொன்னார்

அதைத் தொடர்ந்து விபுலானந்தரால் உண்டாக்கப் பட்ட(1925 -1928) அக்கரைப்பற்று இராமகிருஷ்ண மிசன் பாடசாலையில் எனது மூத்த சகோதரிகள் உட்படப் பல பெண்கள், தங்கள் படிப்பைத் தொடங்கினார்கள். அத்துடன் என் போன்ற கிராமத்துப் பெண்களின் படிப்பும் தொடர்ந்தது.

 

இலங்கையில் பௌத்த மதம் வரமுதல் இலங்கையின் தமிழ்ப் பகுதிகளில்,கல்வி இந்தியாவைப்போல், ஒருகுறிப்பிட்ட படித்தவர்களால் படிப்பை விரும்பியவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப் பட்டது. எனது தாத்தா கந்தப்பரின் தந்தை வையாளிப்போடியார் காலகட்டத்தில் (1850ம் ஆண்டு காலகட்டம்?) எங்கள் ஊரில் ‘திண்ணைப் பள்ளிக்கூடம்’ இருந்ததாகவும் அதில்,எனது தாத்தா படித்ததாகவும் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

அக்கால கட்டத்தில் படிப்பு என்பது, மூதாதயைரின் வழிமுறைத் திறமைகள்,கலைப்பாரம்பரியங்களைத் தங்கள் பரம்பரைக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பதற்குச் செயற்பட்டதா என்ற கேள்வி,எங்கள் ஊரின் பழைய சரித்திரத்தைத் திருப்பிப்பார்க்கும்போது எனக்குள் எழுகிறது.

அதாவது எனது தாத்தா மிகவும் ஆளுமையுள்ள சித்தவைத்தியராகவும், மந்திரியத்தில் வல்லவராகவும் வாழ்ந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியும். உதாரணமாக, அவர் இறந்ததும் அவரின் மந்திர ஓலைகளுடன் ஒரு பெட்டியில் வைத்திருந்த மண்டையோட்டையும் மாய மந்திர தந்திரங்களில் நம்பிக்கையற்ற.பகுத்தறிவுக் கொள்கையால் ஈர்க்கப் பட்டிருந்த எனது தகப்பனார் குழந்தைவேல், தூக்கி எறிந்ததாக எனது தமக்கை மீனாட்சி வடிவேல் எனது சிறுவயதில்,எங்கள் தாத்தா பற்றிய பேச்சுக்கள் வரும்போது சொல்லியிருக்கிறார்.

எனது தாத்தைவைப்போல், பல மந்திரத்தின் மூலமும். மூலிகைகள் பற்றிய அறிவு மூலமும் வைத்தியம் செய்பவர்கள் நான் கோளாவில் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறும்வரை இருந்தார்கள். இப்போதும் இருக்கிறார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அத்துடன் எங்கள் கிராமத்தின் ஒரு பகுதியில் சிறந்த வைத்தியர்கள், பாம்புக்கடி வைத்தியம். பைத்தியத்தைக் குணப்படுத்தும் சிகிச்சைகளில் பிரபலம் பெறிறிருந்தார்கள். அவர்களிடம் சிகிச்சை பெற இலங்கையின் பல பாகங்களிலுமிருந்து நோயாளிகள் எங்கள் ஊருக்கு வருவார்கள்.

அத்துடன் ஊரிலுள்ள பல’படித்தவர்களின்’ வீடுகளில் மிகப் பெரிய எழுத்துக்களுடன் உள்ள ‘மகாபாரதம்.இராமயணப் புத்தகங்களுடன் பல சமயப் புத்தகங்களும் இருந்தன. பக்கத்து வீட்டு வைரவப் போடியார் தனது பெரிய ‘மகாபாரதப் புத்தகத்தை விரித்து வைத்து அதில் லயித்துப்; போய் அதை பெரிய சத்தத்துடன் வாசிப்பார்.

‘நீ வெறுக்கிலன்,இருந்த மன்னவர் திகைக்கிலன் பலர் மறக்கிலன்,
ஈ இருக்குமிடம் எனினும் இப்புவியில் யான் அவர்க்கு இடம்;; கொடுக்கிலன்’ என்று பாண்டவர்களுக்கு ஐந்து கிராமங்களென்றாலும் கொடுக்கச் சொல்லிக் கேட்க வந்தகிருஷ்ண கிருஷ்ண பரமாத்மாவுக்குத் துரியோதன் சொன்ன கட்டத்தை
எதுகை மோனையுடன் இரசம் கொட்ட வாசிக்கும் கவனத்திலிருக்கும்போது, நான் எனது தம்பிகளுடன் அவர் வீட்டு மாங்காய்களைத் திருடிக்(மன்னிக்கவும்,இளமையிற் செய்த பல மாங்காய்த் திருட்டுகளில் இதுவுமொன்று) கொண்டது இன்னும் பசுமையான நகைச்சுவை நினைவுகள். அந்தப் புத்தகங்கள் பெரும்பாலும் 1800ம் ஆண்டின் கடைசியில் அச்சிடப்பட்டவை என்பது எனது ஞாபகம்.

எங்கள் வீட்டுப் பெட்டகத்தில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்த பிரமாண்டமான ஏடுகள் பாரம்பரிய ‘கூத்துக்கள்’ பற்றிய விளக்கங்களைத் தன்னில் பதித்திருந்தன.அவற்றில் சிலவற்றை நான் கொப்பிகளில் எழுதி அப்பாவுக்கு உதவி செய்தேன். குத்துவைக்காத எழுத்துக்கள் நிரம்பிய ஏடுகளைப் படித்து விளங்கிக் கொள்வது 10-12 வயதான எனக்கு மிகவும் கடினமான விடயமாகும்.

1900ம் ஆண்டுகளில் கிறிஸ்தவ பாதிரிகளால் உண்டாக்கப்பட்ட பாடசாலைகளில்(அக்கரைப்பற்று ஆர்சி.எம்.பாடசாலை?) எனது தந்தையார் குழந்தைவேலும் (1911ல் பிறந்தவர்) கிராமத்திலுள்ள மற்ற மாணவர்களும் போய்ப்படித்தவர்கள் என்று சொல்லப் பட்டது.

தமிழ்க் கிராமங்களில் இப்படியான படிப்புகள் தொடர்ந்த காலத்தில் சிங்களப் பகுதிகளில்,கல்வி பௌத்த குருமாரின் கையிலிருந்தது.

 

இலங்கையின் கல்வி:

1505ம் ஆண்ட இலங்கையைத் தனவசமாக்கிய போர்த்துக்கீசரோ அல்லது அவர்களுக்குப் பின் வந்த டச்சுக்காரர்களோ (1656) இலங்கை மக்களின் கல்வியைப் பற்றி அக்கறைப்படவில்லை.இலங்கையின் செல்வத்தைச் சுரண்டிக் கொண்டு போவதில் கண்ணாகவிருந்தார்கள்.

டச்சுக்காரரைப் போரில் வென்ற ஆங்கிலேயர் (1796ல்) இலங்கையின் கரையோரங்களிற் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிறுவினார்கள். 1915ல் கண்டி இராசதானியை தங்கள் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவந்த ஆங்கிலேயர், தாங்கள் கொள்ளையடிக்கும் செல்வத்தின் கணக்கு வழக்குகள்,அவை எப்படிச் செலவழிக்கப்படுகின்றன என்பதைப் பதிவிட எழுதுவினைஞர்களைப் பயிலுவித்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் ஆங்கிலேயர்,அதில் ஒருசிலர் இலங்கையர். அதைத் தொடர்ந்து,ஆங்கிலேயர்களுக்குத் ‘தேவையான கல்வி’ இலங்கையர்களையம் உள்வாங்கி ஆரம்பிக்கப் பட்டது. ஆங்கிலேயர்கள் தங்களின் விருப்பத்திற்கிணையக் கூடிய ஒரு படித்த ‘வர்க்கத்தை’ உருவாக்கத் தொடங்கினார்கள்.
அப்படியான கல்வியைப் பெறக் கணிசமான இலங்கைவாசிகள் அந்நிய மதத்திற்கு மாற்றப் பட்டார்கள். இக்கல்வித் திட்டம் பாதிரிகளின் கையிலிருந்தது.

அந்தக் கல்வித் திட்டத்தை அந்நிய ஆதிக்கத்துக்கு அடிபணியும் ஒருவர்க்கம் பயன்படுத்தித் தங்கள் குடும்பத்தையும்,உறவினர்களையும்,சாதியினரையும் வாழ்க்கைத் தரத்தில் முன்னேற்றினார்கள்.
1833ம் ஆண்டு கோல்புறுக் திட்டத்தின் பின் பாதிரிகளின் ஆளுமையிலிருந்த இலங்கையின் கல்வி அரசு கைக்கு மாறியது. ;’கொழும்பு அக்கடமி’ (றோயல் கொலிஜ்) 1935ல் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.அதைத் தொடர்ந்து,கண்டி,காலிப் பகுதிகளிலும் கல்விக் கூடங்கள் பல (1935-37) ஆரம்பிக்கப் பட்டன.

யாழ்ப்பாணத்தில்,அமெரிக்க மிசனரியால் 1813ல் ஆசியாவிலேயே முதலாவதான பெண் பாடசாலை ஆரம்பிக்கப் பட்டது.1843ல் வேம்படி மகளீர் பாடசாலையும்,1896ல் சுண்டிக்குளி மகளீர் பாசாலையும்,ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

கிழக்கிலங்கையில் கிறிஸ்தவ வெஸ்லெயன் மிசனரி பாதிரிகளால், வின்சென்ட் மகளிர் கல்லூரி 1820ல் ஆரம்பிக்கப்பட்டது.கிழக்கிலங்கை பரவலான கல்விவளர்ச்சியின்றி,அத்துடன்; பொருளாதாரத்திலும் பின் தங்கியிருந்தது.
கிழக்கிலங்கை பல்நூறு வருடங்களாகச் சைவ சமயம் சார்ந்த சமுகப் பண்பாடுகளின் பாரம்பரியத்தை,அரச உதவியின்றித் தங்கள் படிப்பின் மூலம்; பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தது. பாரம்பரியக் கலைகளான இயல் இசை.நாடகங்கள் கிராமங்களிலுள்ள கலைஞர்ளால் தொடர்ந்த கற்பித்தலால் வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அப்படியாக காலகட்டத்தில்,கிழக்கிலங்கையின் கல்வித் தேவையையுணர்ந்து,மனித வளத்தின் வளர்ச்சி மேன்மையான சமூகக் கடமை என்றெண்ணி சமத்துவக் கல்விக்காகப் பல பாடசாலைகளை அமைத்த அண்ணல், புதுமைத் துறவி சுவாமி விபுலானந்தரை இன்று நாங்கள் நன்றியுடன் நினைவு கூருவோம். அவர் இலங்கையில் பாரதியின் கவித்துவத்தையும் சமத்துவக் கொள்கைகளையும் பிரபலப் படுத்தினார்.

அத்துடன் பாரதி பற்றிய கவியரங்குகள்,கட்டுரைப் போட்டிகள் பேச்சுப் போட்டிகள் என்பன கிழக்கிலங்கையில் பிரபலமானது. நாடகக்கலை ஊக்குவிக்கப்பட்டது. பல பாடசாலைகள் நாடகப் போட்டிகளில் ஆர்வம் காட்டின.

நாடகக் கலையை மேம்படுத்த கிழக்கிலங்கையில் மாவட்டப் போட்டிகள் நடத்தப் பட்டன. எங்கள் கோளாவில் கிராமத்தின் தமிழ்க் கலவன் பாடசாலையும் பங்கு பெற்றது. ‘அசோகவனத்தில் சீதை என்ற நாடகத்தில் நான் அனுமராக நடித்தேன். அந்த நாடகம் போட்டியின் மூன்றாம் பரிசைத் தட்டிக் கொண்டு பெருமை பெற்றது.

பாரதி பற்றிய பேச்சுப் போட்டி ஒன்றிலும் பரிசைத் தட்டினேன். எந்த வருடம் என்ற ஞாபகமில்லை.மகாகவி பாரதி எனது வாழ்க்கையில் மறக்கமுடியாத இன்னொரு மாமனிதன். ஏனென்றால் எனது எழுத்தின் ஆர்வம்,அக்கரைப்பற்று மாவட்ட கட்டுரைப் போட்டியில் பரிசு பெற்ற, ‘பாரதி கண்ட பெண்கள்’ என்ற எனது முதற்படைப்புடன் ஆரம்பமாகியது.பாரதியின் சமத்துவக் கொள்கைகள்,பெண்கiளின் முன்னேற்றம் பற்றிய கவிதைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு,சமுதாயத்தின் பல தரப்பட்ட மக்களுக்கும் கல்வியறிவைக்கொடுக்க அரும்பாடு பட்டு சுவாமி விபுலானந்த அடிகள்; அமைத்த கல்விக் கூடத்தில் படித்து வெளிநாடு வந்ததற்கும் அத்துடன் பல மேற்படிப்புக்களைத் தொடரவும் வழிகாட்டிய அண்ணலுக்கு என் மனமார்ந்த வந்தனங்கள்.

சாதி,வர்க்க பிரிவுகளின் அடிப்படையில் கல்வியையும் அதன் மேம்பட்ட பலன்களையும் சமுதாயத்தின் ஒருபகுதியின் மட்டும் தங்கள் உடமையாக வைத்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், தனது தளராத உழைப்பாலும் துணிவாலும் சாதாரண மக்களுக்குக் கல்வி கொடுத்த மகானுக்கு என் வந்தனம். தமிழர்களின் அதி உயர்ர்ந்த இலக்கியப் பொக்கிஷமான ‘யாழ்நூல்’ தந்தஞானி, ஆங்கில நாடகாசிரியன் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து’ மாதங்கசூளாமணி’ என்ற அற்புத விளக்கத்தைக் கொடுத்த வள்ளலுக்கு எனது சிரம் தாழ்ந்த வந்தனம்.

என்னைப் பின் பற்றிய பல பெண்கள் எனது கிராமத்திலிருந்தும், இன்னும் பல கிழக்கிலங்கைக் கிராமங்களிலிருந்தும் மேற்படிப்பைத் தொடர்ந்து தங்கள் வாழ்க்கையையும் தாங்கள் வாழும் சமுதாயத்தையம் மேம்படுத்துகிறார்கள் என்பது எங்களின் கல்விக்கு அடித்தளம் கொடுத்த விபுலானந்த அடிகாளாரின் மேன்மையான சரித்திரத்தில் பதிக்கவேண்டிய முக்கிய தகவல்களாகும்.

(அவரின் சமுகக் கடமைகளைச் செயற்பாட்டில் கொண்டுவர உந்துதலாக இருந்த இந்திய வரலாற்று ஆளுமைகள் பற்றி ஒரு விரிவான கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன்.விரைவில் பதிவு நடக்கும்).

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘பிரித்தானியாவில் கடமையாற்றிய கடைசி தமிழ் இராஜதந்திரி திரு.ஏ.தெட்சணாமூர்த்தி’ அவர்கள் பற்றிச் சில வார்த்தைகள். தமிழ்ப் பெண்களின் போராட்ட ஆளுமையைக் கௌரவம் செய்த இராஜதந்திரி.

Mr Thadshnamoorthy SLHC 1983

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-14.3.18

‘இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்த வன்முறைகள்இ தமிழ் மக்களின் அமைதிக்கும் ஜனநாயக வாழ்க்கை முறைக்கும் எதிரானவை.சிங்கள பேரினவாதம் தமிழ்ச் சிறுபான்மை மக்களைத் தன் ஆயுத வன்முறையால் குரூரமாக நடத்துவது மனித இனம் வெட்கப் படவேண்டிய விடயம். இலங்கையின் காலனித்து சக்தியாக இருந்த பிரித்தானியா இந்த விடயத்தில் கவனம் எடுக்கவேண்டும்’ என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்துஇ எனது தலைமையில் உண்டாக்கப் பட்டஇ பிரித்தானிய தமிழ் மகளீர் அமைப்பு 1982ம் இறுதிக்கால கட்டம் தொடக்கம் போராடத் தொடங்கியது. இந்தப் பெண்கள் அமைப்புதான் பிரித்தானியாவில் ஆரம்பிக்கப் பட்ட முதலாவது இலங்கைத் தமிழர்களுக்கான மனித உரிமை அமைப்பாகும்.அக்கால கட்டத்தில் இலங்கையின் இராச தூதுவராக பிரித்தானியாவில் கடமையாற்றியர் திரு. தெட்சணாமூர்த்தி அவர்கள்.

வீதி இறங்கிய எங்களது பல போராட்டங்கள் இலங்கை தூதுவராலயத்தைக்குறி வைத்து நடத்தப் பட்டன. பிரித்தானிய பெரிய.சிறிய ஊடகங்கள் மட்டுமல்லாதுஇபெண்ணியஇ இடதுசாரி ஊடகங்கள்இ மனித உரிமை ஸ்தாபனங்கள்இ பெண்கள் அமைப்புக்கள்இ சிறுபான்மையின மக்களின் அமைப்புக்கள்இஎனப் பன்முக அமைப்புக்கள் இலங்கையில் தமிழர்களுக்கெதிராக நடக்கும் கொடுமைகளைக் கண்டித்தன.

இலங்கை நிலமை குறித்துஇ ப.pபி.சி டி.வியில் எனது பேச்சுக்கள் இடம் பெற்றன.பிரித்தானியப் பொதுமக்கள்; பெரும் பான்மையினர் தங்களின் ஆதரவை எங்களின் (பெண்களின்) @போராட்டத்திற்கு வழங்கினர்.

தொழிற்கட்சி எங்கள் போராட்டத்தை முழுக்க முழுக்க ஆதரித்தது.திரு.ஜெரமி கோர்பின்இதிருஇபேர்னி க்ராண்ட்இதிருமதி ஷெர்லி வில்லியம்இதிருமதி கிளாயா ஷோர்ட்இ போன்ற பாராளுமன்றவாதிகள்; தமிழ் அகதிகளாகப் பிரித்தானியுவுக்கு வருபவர்களுக்கு ஆதரவு தந்தார்கள்.

இலங்கையிற் தொடரும் தமிழர்களுக்கு எதிரான கொடுமையை பிரித்தானிய முற்போக்காளர்களுக்கு விளக்கஇஅக்கால கட்டத்தில் தொழிற்கட்சியின் முக்கிய பிரமுகரான திரு டோனி பென் தலைமையில் லண்டனின் மத்தியிலுள்ள் கொன்வேய் ஹாலில் ஒரு பிரமாண்ட பொதுக்கூட்டம் நடந்தது.

பிரித்தானிய பாராளுமன்றத்தில்இ இலங்கைத் தமிழர்களின் நிலைபற்றிய கேள்விகளும் விவாதங்களும் அடிக்கடி நடந்தன.அன்று ஆடசியிலிருந்த திருமதி மார்கரெட் தச்சர் அவர்களின் அரசு இலங்கையில் பதவியிலிருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு ஆயுத உதவிஇபொருளாதார உதவிகள் செய்து கொண்டிருந்தன. லண்டன் வாழ் தமிழ்ப் பெண்கள் அவற்றையெல்லாம் எதிர்த்துப் பல போராட்டங்களை நடத்தினோம்.இந்த போராட்டங்கள் லண்டனிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்தை நிலை குலையப் பண்ணியது.

அக்கால கட்டத்தில் லண்டனிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவரலாயத்தின் இராஜதந்திரியாக இருந்தவர் ஒரு தமிழர். இலங்கையின் கிழக்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர். படிப்பிலும் பண்பிலும் மற்றவர்களிடம் பெரிய மதிப்பை;ப் பெற்றிருந்தவர் என்று கேள்விப் பட்டிருந்தோம். கொழும்பு ஆனந்தாக் கல்லூரியிற் படித்துஇறோயல் கல்லூரியில் ஆசிரியராகவிருப்பது என்பது அக்கால கட்டத்தில் ஒரு சிறந்த கல்விமகனாற்தான் செய்யமுடிந்த விடயம்.

1983ம் ஆண்டு கலவரத்தின்பின் எங்கள் போராட்டங்கள் உச்ச கட்டங்களைக் கண்டன.பிரித்தானியா மட்டுமல்லாது ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு நடக்கும் கொடுமையை விளக்கும் பேச்சாளராக என்னை அழைத்தார்கள்.ஐரோப்பா சார்ந்த மனித உரிமை ஸ்தாபனங்களிற் சிலஇஇடதுசாரி ஸ்தாபனங்கள் சில எங்கள் போராட்டத்தை ஆதரித்தன.

இந்த ஐரோப்பிய நாடுகள் உள்ளடக்கிய தமிழ்ப் பெண்களின் போராட்டங்கள் இலங்கை அரசைத் தர்மசங்கடத்திலாழ்த்தியது. லண்டனிலுள்ள தழிழர்கள்இ ‘எங்களுக்குக் கொடுமை செய்யும் இலங்கை அரசின் பிரதி நிதியாக ஒரு தமிழன் (மட்டக்களப்புத் தமிழன்!) லண்டனிலுள்ள இலங்கை ஸ்தானிகராலயத்தில் பணிபுரிவதைக் கட்டோடு வெறுத்தார்கள். பிரித்தானியத் தமிழ்ப் பெண்கள் தங்கள் போராட்டத்தால் இலங்கை அரசை ‘வைது’ கொட்;டும் கால கட்டத்தில்இ ஒரு ‘தமிழன்’ இலங்கை ஸ்தானிகராலயத்தில் பெரிய பதவியை வகிப்பதை இனவாதச் சிங்களவர்களும் எதிர்த்தார்கள்.

அந்த மிகவும் சிக்கலான் காலகட்டத்தில்இஇலங்கை ஸ்தானிகராலயத்தில் நடக்கவிருக்கும் ஒரு வைபவத்திற்கு எனக்கு அழைப்பிதழ் வந்தது.
எங்களுக்கு அந்த அழைப்பிதழ் மிகவும் ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. ஏதிரியான சிங்கத்தின்; குகைக்குள் நுழைவதா?

பல விவாதங்களின்பின் அந்த வைபவத்திற்கு நான் போகவேண்டும்இஅங்குபோய் எங்கள் போராட்டத்தைப் பற்றி அவர்களுக்குச் சொல்லவேண்டும் என்ற லண்டன தமிழ் மகளீர் அமைப்பினர் அனுமதி தந்தார்கள்.

அங்கு போனதும்இஅமைதியும்இமுகத்தில் அறிவுச் சுடரும் பரந்த இனிமையான புன்னகையுடன் இலங்கை இராஜதந்தியான திரு தெட்சணாமூர்த்தி அவர்கள் என்னை வரவேற்றார்.

வழமையான அறிமுகத்தின்பின்இ’நீங்கள் இங்கு வந்ததையிட்டுச் சந்தோசப்படுகிறேன்’ என்று சொன்னார்.’
அவரின் சந்தோசம் எனக்குள் பல கேள்விகளை எழுப்பின. அவர் இலங்கைத் தமிழர்களை அடக்கி ஒடுக்கும் ஒரு அரசைப் பிரதிநிதிப்படுத்தும் இராஜதந்திரி. நான் அவர் சார்ந்திருக்கும் அரசின் கொடுமைகயை எதிர்த்துப் போராட்டம் நடத்துபவள்.
ஓயாமல் எங்கள் போராட்டங்கள் பற்றியும் அதை விளக்கும் புகைப் படங்களும் பிரித்தானியப் பத்திரிகைகளில் வந்துகொண்டிருக்கும்போது என்னவென்று என்னைச் சந்திப்பதில் அவருக்குச் சந்தோசம் வரும்?

தமிழ்ப் பெண்களின் போராட்டத்தை மதித்து என்னை அவ்விடம் அழைத்த அவரிடம் எனக்கு மதிப்பு வந்தது. ‘ நீங்கள் பணிபுரியும் உங்கள் அரசின் கொடுமைகளை உலகத்திற்குச் சொல்ல உங்கள் ஸ்தானிகராலயத்திற்கு முன் அடிக்கடி போராட்டம் நடத்தும் உங்கள் எதிரியான என்னை ஏன் உங்கள் ஸ்தானிகராலயத்துக்குள் நுழைய அழைப்பிதழ் அனுப்பினீர்கள்’? என்று அவரை நேரடியாகக் கேடடேன்.

என்னை ஒரு கணம் உற்றப் பார்த்து விட்டுஇ அவர்கண்களை என் முகத்திற பதித்தபடிஇ’ ஒரு அரசை எதிர்த்துப் போரட்டம் நடத்தி உலக கவனத்தை இலங்கைத் தமிழர்பால் திருப்பிய கிழக்கிலங்கைப் பெண்மணியை நேரிற் சந்திக்கவேண்டும்போலிருந்தது’ என்றார்.

அவரின் நேர்மையும்இ இலங்கைத தமிழ்மக்களில் அவருக்கிருந்த அனுதாபமும்இஆனால் உத்தியோக ரீதியில் தமிழர்களின் எதிரிகளுடன் பணிபுரியும் தர்மசங்டமும் அவர் சொல்லாத வார்த்தைகளிருந்து புரிந்துகொண்டேன்.

அவரின் தர்ம உணர்வையுணர்ந்து எனக்கு சிலிர்பு வந்தது.

அடுத்த வருடம் அவர் தனது ‘இராஜதந்திரி’ பதவியிலிருந்து இராஜனாமா செய்து கொண்டார் என்ற கேள்விப் பட்டேன்.

எனது சந்திப்பு அவர் மனத்தையுலுக்கியதா அல்லது சிங்கள இனவாதிகள் அவரை இராஜனாமா செய்யப் பண்ணினார்களா? அல்லது ஒரு தமிழன் இராஜதந்திரியாவிருபதை விரும்பாத லண்டன தமிழர்கள் அவரைப் பயமுறுத்தினார்களா?

பதில்கள் தெரியாத பல கேள்விகள் அக்கால கட்டத்தில் என் மனத்தைக் குடைந்துகொண்டிருந்தன.
என்னவாகவிருந்தாலும் அவர் ஒரு மனிதாபமானமுள்ளஇஅறிவும் பண்புமுள்ள ஒரு திறமையான ‘தமிழ்’ இராஜதந்திரி என்பதை நான் முழுக்க உணர்வேன்.அவரைப் பெற்றெடுத்த ஆரையம்பதி மிகவும் அதிர்ஷ்டம் செய்த பூமி என்று வாழ்த்துகிறேன்.

;

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment