நினைவில் நிற்கும் நாள்-10.4.2004: புலிகளால் மேற் கொள்ளப் பட்ட வாகரைப் படுகொலையும் பாலியற் கொடுமைகளும்

நினைவில் நிற்கும் நாள்-10.4.2004:
புலிகளால் மேற் கொள்ளப் பட்ட வாகரைப் படுகொலையும் பாலியற் கொடுமைகளும்

-இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.10.4.2019

துரியோதன சகோதரர்களும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களும் பகிரங்கமான கூட்டத்தின் நடுவே திரவுபதியின் ஆடையை அவிழ்த்து அவளை அவமானம் செய்கிறார்கள். அதைத் தொடர்ந்து மகாபாரதப் போர் வருகிறது. இராவணன் சீதையைக் கடத்திச் சிறைவைத்ததால் இராமாயண யுத்தம் வருகிறது. இவை இதிகாசங்கள்.ஆண்களால் எழுதப் பட்டவை.ஆனாலும் பெண்களைப் பாலியற் கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்கினால் அதன் விளைவாக அழிவுகள்,மாற்றங்கள், புதிய சிந்தனைகள் என்பன பிறக்கின்றன என்பது மேற்குறிப்பிட்ட கதைகளிலிருந்து தெரிய வருகின்றன.

பேராசிரியர் திருமதி மேரி பேர்ட் என்பவரின் பி.பி.சி.சரித்திர டாக்குமென்டரியில்,பெரும்பாலான பழைய சரித்திரங்களில்,பெண்கள் ஆற்றிய செயற்பாடுகளோ அல்லது அரசியல்.பொருளாதார,பாலியல் ரீதியாகஅனுபவித்த துன்பங்களோ சரித்திரத்தில் எழுதப் படவில்லை என்கிறார்.ஆண்களின் பார்வையில் சரித்திரங்கள் படைக்கப்படுகின்றன என்கிறார்.
எங்கள் சரித்திரமும் அப்படியேதான் என்பது எங்கள் பலருக்குத் தெரியும்.

இலங்கை அரசியற் பிரச்சினைகள் பேசுப்படும்போது, பெரிய அளவான தமிழர்கள்; சிங்கள் பேரினவாதத்தால் கொலை செய்யப் பட்டார்கள், கொடுமைக்காளாகினார்கள்,பாலியல் வதைக்குள்ளாகினார்கள்,துரத்தப் பட்டார்கள் என்ற விதமான செய்திகளைப் புலி விசுவாசிகள் தொடர்ந்து பரப்பிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அவர்களாற்; துரத்தப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம் மக்களைப் பற்றிச் சொல்ல மாட்டார்கள்.
அத்துடன்,புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்ட மற்ற இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களும,புலிகளுடனிருந்த மாத்தையா குழுவினரும்;; தமிழர்கள்தான் என்பதை அவர்கள் மறைத்துவிடுவார்கள்.அல்லது சொல்வதற்கு மறந்து விடுவார்கள்.

‘கந்தன் கருணை’ போன்ற நிகழ்வுகளில் புலிகளாற் நரபலி எடுக்கப் பட்ட ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ் போராளிகளை அந்த இயக்கத்தினர் ஒவ்வொரு வருடமும் நினைவுகொள்கிறார்கள் அதே போல் புலிகளால் தெருக்களில் பிடித்து வைத்து கழுத்துக்களில்,டையர்போட்டு உயிருடன் கொலை செய்யப் பட்ட 800-900 டெலோ போராளிகளையும் அந்த இயக்கத்தினர் மறக்க மாட்டார்கள்.

புலிகளால் தமிழர்களுக்குச் செய்யப் பட்ட இப்படியான எத்தனையோ கொலைகளைப் பட்டியலிட்டுக் கொண்டெ செல்லலாம். ஆனால் 10.4.2004ம் ஆண்டு கிழக்கிலங்கை வாகரைப் பகுதியில்,புலிகளிடமிருந்து கருத்து வேறுபாடு காரணமாகப் பிரிந்து போன குற்றத்திற்காகப் படுகொலை செய்யப் பட்ட நூற்றுக்கணக்கான கிழக்கிலங்கைப் போராளிகளையோ அல்லது அன்று புலிகளால் பாலியல் கொடுமைகள் செய்து அங்கங்களை அறுக்கப்பட்டு மிருகங்கள் மாதிரிக் குத்தி,வெட்டி குரூரக் கொலை செய்யப்பட்ட நூற்றி இருபதுக்கும் மேலான கிழக்கிலங்கை முன்னாள் புலிப்போராளிப் பெண்களையோ இவர்கள் பேசமாட்டார்கள். அநியாயமாக இறந்த இவர்களைப் பற்றிய எந்த ஆவணமும் இருக்காது.

2011ம் ஆண்டு வாகரைப் பகுதிக்கு நான் சென்றபோது அங்குள்ள ஒரு வயது போன தமிழ்க்கிழவர்,அவரின் குரல் தடுமாற, கண்கள் கடலாக, முகம் இருளாக எனக்குச் சொன்ன விடயங்கள் எனது ஆத்மாவை சிலிர்க்கப் பண்ணியது. தமிழ்ப் பெண்ணாக,ஒரு பாட்டியாக.ஒரு தாயாக, ஒரு சகோதரியாக,மனித உரிமைக்குக் குரல் கொடுக்கும்; போராளியாக வாழ்ந்து கொண்டு புலிக் கொடியவர்களால் அன்று நடத்தப் பட்ட கொடிய கொலை வெறியை,கிழக்கிலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் என்பதால் அவர்கள் அன்று செய்த பாலியல் கொடுமைகளுக்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லையே என்று அன்று வந்த வேதனை எனது வாழ்நாள் முழுதும் எனைத் தொடரும்.

அந்த முதியவர் சொன்ன தகவலை இங்கு அப்படியே தருகிறேன். அந்தக் கிழவர் வாகரைக் காடுகளில் சேனை செய்து பிழைக்கும் நூற்றுக் கணக்கான ஏழைத் தமிழர்களில் ஒருத்தர்.புலிகளால் நடத்தப் பட்ட கொடுமையை நேரில் பார்க்கும் அவலத்தை எதிர்நோக்கியவர்களில் ஒருத்தர்.அதாவது புலிகள், இந்த ஏழை சேனைத் தொழிலாளர்களைப் பார்வையாளர்களாக வைத்துக் கொண்டுதான்; தங்கள் மிருக வெறியை அரங்கேற்றினார்களாம்.

‘2004ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில்,புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கும் கிழக்கிலங்கைப் போராளிகளுக்கும் வந்த கருத்து வேற்றுமையால்,தங்கள் உயிருக்குப் பயந்து காடு வழியாகக் கிழக்கைச் சேர்ந்த பல ஆண்,பெண் புலிப் போராளிகள் கால் நடையாக இருளில் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்களைத் தேடிவந்த பிரமாண்டமான தொகையுள்ள,பிரபாகரன் குழுவினரால் கிழக்குக்குத் தப்பி வந்த பழைய போராளிகள்;, பெருங் காடுகளால் சூழப்பட்ட வாகரைச் சேனைப் பகதிகளில் வைத்து வளைத்துப் பிடிக்கப் பட்டார்கள்.படு பயங்கரமான விதத்தில் சித்திவதை செய்யப் பட்டு, பெட்றோல் டாங்குகளில் அவர்களை உயிருடன் போடப்பட்டு வெடிக்கப் பண்ணி,சிதறி இறக்கப் பண்ணினார்கள்.

சேனைகள் வழிவராமல்,காடுவழியோ ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது,மேற்குறிப்பிட்ட சுவாலையைக் கண்ட மிகுதிப் போராளிகளும்,தாங்களும் வளைத்துப் பிடிக்கப் படுவோம்,இனித் தப்பமுடியாது என்று முடிவு கட்டிக் கொண்டு,; தங்களை வேட்டையாட வந்தவர்களிடம் சரணடைந்தார்கள்.

அவர்களின் நிலை இன்னும் படுபயங்கரமாகத் தொடர்ந்தது.ஒருபோராளியைப் பாவித்து அவனுடன் வந்த சக போராளியைச் சித்திரவதை செய்யச் சொன்னார்களாம்.

பெண்களின் நிலை வாயாற் சொல்ல முடியாத,வார்த்தைகளால் எழுத முடியாத பாலியற் கொடுமைக்காளாக்கப் பட்டு. அவர்களின் அங்கங்கள் வெட்டப்பட்டு காடுகளில் அவர்கள் உடற்பாகங்கள் எறியப்பட்டதாம். அழுகும் பிணத் துண்டுகளின் நாற்றத்தை மோப்பம் பிடித்து மிருகங்கள் வந்தால் தங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து வரும் என்று,சேனை செய்யும் இந்த ஏழைத் தமிழர்கள் பயந்தார்களாம். அடுத்த நாள்,அந்த அழுகிய பிணத் துண்டுகளை எடுத்துப் புதைக்க முயன்றபோது பிரபாகரனின் குழுவினர் வந்து இந்த ஏழைகளை அடித்துத் துன்புறுத்தி, புதைத்த துண்டுகளை தோண்டச் சொல்லி அந்தத் துண்டுகளை,மிருகங்களின் உணவாக காடு முழுதும் எறிந்தார்களாம்.
அந்தக் கொடிய பிணநாற்றத்தால் சேனையில் வாழும் சிறு குழந்தைகள், கர்ப்பவதிகள், வயதுபோன முதியோர் என்போர் வாந்தியெடுத்து அவஸ்தைப் பட்டார்களாம்.

இது நடந்து எட்டு; மாதமும் பதினாறு நாட்களும் கடந்தபின்.26.12.2004ம் ஆண்டு, சுனாமிப் பேரலை வந்து, அப்பகுதியிலிருந்த புலிகளின் பிரமாண்டமான பாசறைகளைத் துவம்சம் செய்து அழித்ததுமல்லாமல் நூற்றுக்கணக்கான புலிப்போராளிகளையும் கடலோடு இழுத்துக்கொண்டு போனது.அத்துடன் ஆரம்பித்த புலிகளின் தோல்வி 2009ம் ஆண்டு வைகாசி மாதம் பதினெட்டாம் திகதி முற்றுப் பெற்றது.

தற்போது வெளிநாடுகளில் வாழும் இலங்கைத் தமிழர்களில் பலவிதமான அரசியல் நோக்குள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள். அந்த நிலைப்பாடுகளின் பிரதிபலிப்பை இங்கு நடக்கும் கலந்துரையாடல்கள்,சர்ச்சைகள் என்பனவற்றில் கண்டுகொள்ளலாம். அதே நேரத்தில்.தங்களைத் தமிழர் மத்தியில் பிரமுகர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளத் துடிக்கும் போலித் தமிழ்த் தேசியவாதிகள் இன்னும் விடாப்படியாகத் தங்களை ஒரு பிரமாண்டமான அரசியல் சக்தியாகக் காட்டப் பல நடவடிக்கைகளையம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை உலகத்தற்கு ஒரு அப்பாவி இனமாகக் காட்டி அந்தத் தமிழ்த் தேசிய ‘வியாபாரத்தில’; நிறைய உழைக்கிறார்கள்.

இலங்கைத் தமிழரின்; எதிர்கால நன்மைக்கு இந்த அணுகு முறை பிழை என்று சொல்பவர்களை,நேர்மையாக வாழ்பவர்களை,உண்மைகளைச் சொல்பவர்களை,எழுதுபவர்களை,ஒட்டு மொத்த மக்களின் மேன்மையான வாழ்வுக்கும் வளத்திற்கும் உழைப்பவர்களை ஏளனம் செய்கிறார்கள்,அவமதிக்கிறார்கள்.படித்தவர்கள், பண்புள்ளவர்களை அழித்து விட்டார்கள்.
தர்மமற்ற போர்முறை தமிழ் இனத்தின் ஒரு தலைமுறையை அழிந்து விட்டது. எல்லாம் இழந்து ஏனோ தானோ என்று இருப்பவர்களையம் ஒரு மனவியாதிகள் மனப்பானமையில் வைத்திருக்கும் திட்டத்தில் பெரும்பாலான தமிழ் ஊடகங்கள் செயற்படுகின்றன. தங்கள் தோல்வியை மற்றவர்கள் தலையில் கட்டிவிட்டுப் பழிவாங்கல் செய்யும் திட்டங்கள் தொடர்கின்றன..

அறநெறியை மறந்து,அநியாயத்தை நிலைப்படுத்த முயல்பவர்கள்,அவர்களின் வாழ்க்கையில் பல ‘சுனாமிகளை’ எதிர்நோக்குவது தவிர்க்க முடியாதது.

அன்று நடந்த இந்தக் கொடுமையை ஞாபகத்தில் எடுத்துக் கொண்டு,எங்கள் இளம் தலைமுறைக்கு உண்மைகளைச் சொல்லி அவர்களை நல்வழிப் படுத்தி எங்கள் சமுதாயத்தை மேம்படுத்தத் தயவு செய்து முன்வாருங்கள்.

Advertisements
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘டார்லிங்’

‘டார்லிங்’

லண்டன் 2019-

அது ஒரு அழகான காலைநேரம். லண்டனில் வசந்தகாலம் முடிந்து விட்டது.சாடையான இளம் குளிர்காற்றின் தழுவலில் தோட்டத்து செடி கொடிகள் இணைந்து சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்தன.பழுத்துக் கொண்டிருக்கும் தக்காளிகள் காலைச்சூரியனின் இளம் சூட்டில் பளபளத்தன. வேலியில் படர்ந்து பூத்துக் கிடந்த சிறுமல்லிகையின் மணம் மனத்திற்கு இதமளித்தது. வசந்த காலம் முடியப்போகிறது. தோட்டத்தில் போட்டிருந்த மரக்கறிவகைகள் தங்கள் சேவையைமுடித்த திருப்தியுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாடத் தொடங்கி விட்டன. ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன் விதைத்த சிறு பயிர்கள் முளைத்து வளர்ந்து அதைச் செய்தவளுக்குப் பல விதமான பரிசுகளைக் காய்களென்றும் பழங்களென்றும் கொடுத்துவிட்டு கால மாற்றத்தில் தளர்ந்து,முதிர்ந்து தங்கள் வாழ்க்யை முடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘நானும் அப்படியா? இந்த செடி கொடிகள் தங்களை இந்தப் பூமியில் விதைக்கச் சொல்லி யாரையும் கேட்கவில்லை, எனது திருப்திக்கு எனது தேவைக்கு விதைத்தேன், பாதுகாத்தேன், இன்று அந்த விதையின் பல பரிமாணங்களை ஒரு பாதுகாவலன் மாதிரிப் பார்த்தக் கொண்டிருக்கிறேன்’ வாடித் தளர்ந்து கொண்டிருக்கும் திராட்சையிலைகளைத் தடவியபடி யோசித்துக் கொண்ட போது அவள் மனம் சட்டென்று அவளைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்டது.

‘வாழ்க்கை என்ற வெற்றுக் கானல் நீரோட்;டத்தில் நானும் இப்படித்தானா? என்னைப் போன்ற பல பெண்களும் இப்படித்தானா, சுயமாக எதுவும் செய்ய முடியாத வெற்றுவிதைத் தொடர்களா,கானல் நீரோட்டத்தில் வெறும் பிம்பங்களா? ஞானேஸ்வரி தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, வீட்டுக்குள்ளிருந்து அவள் கணவரின் குரல் சத்தமாக அவளையழைத்தது.
‘ஞானேஸ்வரி. யாரோ கதவைத் தட்டுகினம்’. அவர் மிகவும் சத்தமாக அவளையழைக்கிறார்.

அவளின் கணவருக்குப் பல வருத்தங்கள். பெரிதாக நடந்து திரிய முடியாது. அவள் ஒரு இயந்திரம்.அவர் அழைத்த குரலுக்கு அசைந்து திரியும் ஒரு நடமாடும் மனித இயந்திரம்.
அவள் தோட்டத்திலிருந்து வீட்டுக்குச் சென்று கதவைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ்வரி தனக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நின்றிருந்த ஆங்கிலேயப் பெண்மணியை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள். அன்று திங்கட் கிழமை.வெளியில் பாடசாலை போகும் குழந்தைகள், வேலைக்குப்போகும் மாந்தர்கள் என்று தெருவில் பல சந்தடிகள். வந்து நின்ற ஆங்கிலேயப் பெண்மணி,’ ஹலோ எனது பெயர் மேரி டானியல், உள்ளூராட்சியின் முதியோர் நலவிடயங்களைச் சார்ந்த விசாரணைப் பிரிவிலிருந்து வருகிறேன். நீங்கள் திருமதி அருளம்பலம் ஞானேஸ்வரிதானே?’.

அவள் ஒரு அழகிய பெண். குரலும் மிகவும் இனிமையாகவும் கனிவாகவுமிருந்தது. முதியோர்களின் பராமரிப்புக்கென்றே பிறந்த அன்பான முகத்தில் ஒரு அழகிய சிறு புன்முறுவல் தவழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

தங்கள் வீட்டு வாசற்படியில் வந்து நின்றிருக்கும் ஆங்கிலேயப் பெண்ணுக்கு முப்பது வயதுக்கு மேலிருக்காது என்று ஞானேஸ்வரி தனக்குள் ஏன் நினைத்துக் கொண்டாள் என்று தெரியாது. ஞானேஸ்வரியின் கணவர் அருளம்பலத்திற்குப் பல வைத்திய சேவைகள் இருப்பதால் அதையொட்டிப் பல தரப்பட்ட உத்தியோகத்தர்களும் அடிக்கடி வருவது வழக்கம். அவர்களிற் பெரும்பாலோர் கிட்டத்தட்ட முப்பது நாற்பது வயதுடையவர்களாக இருப்பதை ஒரு காலத்தில் ஆசிரியையாகவிருந்த ஞானேஸ்வரி ஊகித்துக் கொண்டாள்.

வந்திருந்த பெண்மணியை வீட்டுக்குள் வரவேற்று அழைத்துச் சென்ற ஞானேஸ் அவளின் கணவர் அமர்ந்திருக்கும் முன்னறையில் அவளை அமரச் சொன்னாள். வந்திருந்த பெண்மணி அருளம்பலத்தாருக்கு,’குட்மோர்ணிங்’ சொல்லித் தன்னை அறிமுகம் செய்தபின்; தனது பைலைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ் வந்திருந்த உத்தியோகத்தருக்கு அருந்துவதற்கு என்ன கொடுக்கலாம் என்ற யோசனையில் கணவரிற் தனது பார்வையைச் செலுத்தினாள். வந்திருப்பவள் பட படவென்று சில பேப்பர்களை எடுத்தாள். பின்னர். துpரு. அருளம்பலத்தைப் பார்த்து, ‘மிஸ்டர் அருளம்பலம், நீங்கள் இங்கு உங்களுக்கு உதவிக்கு இங்கு வந்திருந்த வேலையாள் ஒருத்தர் உங்கள் மனைவியுடன் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு செய்திருக்கிறீர்;கள். அதைப்பற்றிக் கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்டாள் வந்திருந்த ஆங்கிலப் பெண்மணியின் தொனியில் ஒரு அழுத்தமான தொனி தெரிந்தது.

அதைக் கேட்ட ஞானேஸ்வரிக்கு மேரி டானியல் என்ற அந்த ஆங்கிலப் பெண் என்ன பேசுகிறாள் என்று தெரியவில்லை. ஞானேஸ்வரியும் அவர் கணவர் அருளம்பலமும் வயதுபோன தம்பதிகள் குழந்தைகள் கிடையாது. சொந்தக்காரர்களும் தூரத்திலிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்ய சோசியல் சேர்விஸ் அல்லது உள்ளு+ர் ஆட்சியிலிருந்து அவ்வப்போது முதியோர்களுக்கு உதவி செய்யும் வேலையாட்களையனுப்புவார்கள்.

அவர்கள் யாரும் தன்னிடம் ‘தேவையற்ற’முறையிற் பேசவில்லை என்று ஞானேஸ்வரிக்குத் தெரியும்.
கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் அவர் மனைவியைக் கவனிக்காமல், தனது தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு’ நாங்கள் உங்களை விட வித்தியாசமான கலாச்சாரத்தைக் கொண்டவர்கள். கூலிக்கு வேலைக்கு வருபவர்கள் எங்களுக்குரிய மரியாதையைத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள்’ என்று ஆரம்பித்தார்.
‘அதைத்தான் விசாரிக்க வந்திருக்கிறேன்.உங்களின் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவர் உங்கள் மனைவியுடன் தகாத மொழியில் பேசியதாகக் குற்றம் சாட்டியிருக்கிறிர்கள்.அதை விபரமாகச் சொல்ல முடியுமா?’

ஞானேஸ்வரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அருளம்பலத்தார்,இருதய நோய்,நீரழிவு நோய் என்று நாற்பது வயதிலிருந்தே பல வருத்தங்களுடன் வாழ்பவர். நோய்காரணமாக அவர் எதுவும் பெரிதாகச் செய்ய முடியாததால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யச் சிலரை அவர்கள் சோசியல் சேர்விஸில் கேட்பார்கள். அப்படி வருபவர்களில் யாரும் தன்னிடம் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக அவளுக்குத் தெரியாது.

வந்திருந்த பெண் ஞானேஸ்வரியைப் பார்த்து,அழகிய புன்முறுவலைத் தன்முகத்தில் தவழவிட்டாள்.ஞானேஸ்வரிக்க அவள் தன்னை ‘விசாரிக்கப் போகிறாள்’ என்று புரிந்தது. ‘எனது கணவர் சொல்வதுபோல் இங்கு எங்களுக்கு உதவி செய்ய வந்த யாரும் என்னிடம் தேவையற்ற முறையிற் பழகவில்லை’என்று சொல்ல நினைத்தவள் அதைச் சொல்லவில்லை. தேவையற்ற மொழியில் அவளுடன் யாரோ ஒருத்தர்; பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு கொடுத்திருக்கும் கணவனின் முறைப்பாட்டை எதிர்த்து அவள் ஏதும் சொன்னால் அதன்பின் அந்த வீடு போர்க்களமாகிவிடும் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

ஆனாலும் அந்தப் பெண் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமற் கணவரைச் சாடையாகப் பார்த்தாள். அவர் வேறு எங்கேயோ பார்ப்பதுபோல் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டார்.

வந்திருந்தபெண் தனக்கு முன்னாலிருந்த தமிழ்த் தம்பதிகளைப் பார்த்தாள். ஞானேஸ்வரி தயங்குவது அவளின் முகபாவத்திலிருந்து தெரிந்தது.அருளம்பலம், மனைவியைப் பார்க்காமல், மேரியைப் பார்த்துச் சொன்னார்,’எனது மனைவி மிகவும் சங்கோஜமான பிறவி. மனம் விட்டு எதையும் சொல்லமாட்டாள்.நான் உங்களுக்கு எழுதிய கடிததத்தில் இங்கு எங்கள் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவன் எனது மனைவியிடம் தேவையற்ற முறையில் பழகினார் அது எங்களை அவமதிப்பதாகவும் எனது மனைவிக்குக் கடும் மன உளைச்சலைத் தந்ததாகவும் எழுதியிருந்தேன்’ என்று தொடங்கினார்.
மேரி அவரின் விளக்கத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஞானேஸ்வரிக்கத் தன் கணவர் என்ற சொல்லத் தொடங்குகிறார் என்று சாடையாகப் புரியத் தொடங்கியது.
அவர் தொடர்ந்தர்,

‘எனது மனைவியை அவர் திருமதி அருளம்பலம் என்றுதான் அழைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த வேலையாள் எனது மனைவியை டார்லிங் என்று அழைத்தார். நாங்கள் தமிழர்கள். எங்கள் மனைவியை டார்லிங் என்று கண்டவன் நிண்டவன் எல்லாம் கூப்பிட அனுமதிக்க மாட்டோம். அந்த வேலையாள் அப்படி அழைத்ததால் எனது மனைவி பட்ட மன உளைச்சல் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நான் பல வருத்தங்களாலும் மிகவும் துன்பப்படுவன். என்னைப் பார்க்க எனது மனைவி மட்டும்தானிருக்கிறாள். அவளின் மனமும் சரியில்லாவிட்டால் எங்கள் நிலமை என்னவாகும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்’. அவர் குரல் கரகரத்தது.

கணவரின் முகபாவமும் குரலும் நடிப்பும் ஞானேஸ்வரிக்குப் புரியத் தொடங்கியது.
அவளுடன் யாரும் அன்பாகப்பேசுவது அவருக்குப் பிடிக்காது என்பது அவளுக்கு எப்போதிருந்தோ தெரியும். அவர்களின்; வீட்டு டாய்லெட் பிரச்சினை தந்தபோது அதை என்னவென்று பார்த்து உதவி செய்ய வந்த அந்த வேலைக்காரன் ஒரு மூதாட்டியை டார்லிங் என்றழைத்தது அவரின் கவுரவத்திற்து அவமானமாக இருந்ததாகச் சொல்கிறார். அவள் பேசாமலிருந்தாள்.ஞானேஸ்வரியின் மவுனம் மேரிக்குத் தர்ம சங்கடத்தையுண்டாக்கியிருக்கவேண்டும்.

‘ ஐயாம் வெரி சாரி மிஸஸ் அருளம்பலம், அந்த வேலையாள் வேண்டுமென்றே உங்களைத் தவறானமுறையில் நினைத்துக் கொண்டு அப்படிச் சொல்லி உங்களை மனவருத்தம் தந்திருந்தால் தயவு செய்து உங்கள் கைபட என்ன நடந்தது என்று எழுதித் தரவும் அதன்பின் அவரை வேலையிலிருந்து நீக்குவதா இல்லையா என்று நாங்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுப்போம்’. மேரி அதிகம் பேசாமல் சென்று விட்டாள்.

ஞானேஸ்வரி கணவரிடம் ஒன்றும் கேட்காமல் வழக்கம்போல் சமயலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவர் அவளைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு இந்த உலகத்தையே பழிவாங்கத் தயங்காதவர் என்பதை அவள் யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாள், சொல்ல முடியாது. அவள் அவரின் முகத்தைப் பார்க்காமல், ஏன் இப்படி ஒருத்தனில் அபாண்டப் பழி போடுகிறீர்கள் என்று கேட்காமல் நகர்ந்து விட்டாள். கணவன் மனைவியாக ஒரு வீட்டில் வாழும் இருவேறு ‘பிறவிகள்’ அவர்கள்.

அவளின் தனிப் பட்ட உலகம் சமயலறையம் தோட்டமும்தான். சமயலறைப் பாத்திரங்களும் தோட்டத்துச் செடிகொடிகளும் அவளின் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்பவை.

டாய்லெட் பிரச்சினையில் அதைத்திருத்த வந்த சாம் என்ற வெள்ளையன் ‘ஹலோ டார்லிங்’ என்று தன்னையழைத்தது ஞானாவுக்குப் பிரச்சினையில்லை. வயதுபோன முதியவர்களைக் கடை கண்ணி வைத்திருப்பவர்கள், வேலைக்கு வருபவர்கள் ‘டார்லிங்’ என்ற அழைப்பது ஆங்கிலேய உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பழக்கவழக்கங்களில் ஒன்று என்பதை ஞானா லண்டனுக்கு வந்து சொற்ப நாட்களிலியே உணர்ந்து கொண்டவள்.

லண்டனுக்கு வரும்போது அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது. லண்டனுக்கு வந்த கால கட்டத்தில் சொந்தக்காரர் வீட்டிலிருந்ததார்கள். அங்கிருந்த ஞானாவின் மாமி முறையான ஒரு மூதாட்டியுடன் லண்டன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போகும்போது பெரும்பாலும் ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் ‘வட் யு வான்ட் மை டியர்’ என்றோ அல்லது ‘கான் ஐ ஹெல்ப் யு டார்லிங்’ என்று கேட்பதை ஞானா அவதானித்தாள்.

அதைப் பற்றித் தனது மாமியார் மூதாட்டியிடம் கேட்டபோது,’ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் தாய்மாரை அல்லது வயதுபோனவர்களை அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்’ என்றாள். ஆனாலும் ஒரு சில ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் தங்களிடம் சாமான்கள் வாங்க வரும் பெண்களை ‘ஹலோ டார்லிங்’ அல்லது,’ ஹை சுவீட்டி,’ அல்லது,’,ஹலோ மை டியர்’ என்பதும் பரவலான விடயம்.

அருளம்பலத்தாருக்கு அது கொஞ்சமும் பிடிக்காது.’இவன் என்ன தொட்டுத் தாலி கட்டியவன் மாதிரி’ டார்லிங்’ சொல்கிறான் என்று பொருமுவார். ஆனால் அவர் தொட்டுத் தாலி கட்டிய ஞானேஸ்வரியை டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டது கிடையாது.
அவளைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவதே அருமை.
‘ ஏய்’ அல்லது’ இஞ்ச பார்’ அல்லது, ‘என்னப்பா’ என்ற மொழிகளிற்தான் அழைப்பார்.யாரும் வீட்டுக்கு வந்திருந்தால் மட்டும் ‘ஞானேஸ்வரி’ என்று அழைப்பார். அவளின் சொந்தக்காரர்கள் அவளை ‘ஞானா’ என்று அழைத்தாலும் அவருக்குக் கோபம் வரும்.
‘ஞானா என்றால் ஆண்பிள்ளைத் தனம் ஒலிக்கும்’ என்று சொல்வார்.

ஞானேஸ்வரி அவருக்கெதிராக எதுவும் பேசுவது கிடையாது. அவரைப் பகைத்தால் என்ன நடக்கும் என்று அவளின் சிறுவயதிலேயே தெரிந்துகொண்டவள்.
அவளின் நினைவு எங்கேயோ விரிகிறது.
——- ————– ————
ஞானேஸ்வரி ஓரு பரவாயில்லாத வசதி படைத்த குடும்பத்தின் முதற்பெண். இரண்டு தங்கைகளும் இரண்டு தம்பிகளுமுடன் சந்தோசமான வாழ்க்கையில் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவளின் தகப்பனார் கொழும்பில் ஒரு அரச உத்தியோகத்தராகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தார். மாதத்திற்கு ஒரு தரம் ஊருக்கு வருவார்.அவரது மனைவி ஊரில் ஆசிரியையாக வேலை பார்த்துக்கொண்டு தனது குழந்தைகளை மிகவும் கவனமாக வளர்த்தாள்.
அப்பா என்பவர் மாதமொருமுறை கொழும்பிலிருந்து வருபவர்.அல்லது,ஊரில் திருவிழா,உற்றார் உறவினர் திருமணம் அல்லது இறந்த வீட்டு நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒரு சில நாட்கள் வந்து போகிறவர் என்ற நினைவே ஞானேஸ்வரியின் நினைவில் பதிந்திருந்தது.அவர்களின் குடும்பத்திற்கு அவளின் தாயே நிர்வாகி,பாதுகாப்பாளர்,அன்பைச் சொரிந்து அணைத்துக் கொள்பவர்.பெரும்பாலான வசதியான பெண்கள் மாதிரியல்லாமல் அவர்களின் வீட்டுக்கு வரும் வேலைக்காரியையும் அம்மா அன்பாக நடத்துவாள். அம்மாவின் அத்தனை பண்புகளும் ஞானாவிடமிருந்தது.தம்பி தங்கைகளை அன்புடன் பார்த்துக் கொள்வாள்.

ஞானாவும்; அவளின் சகோதர சகோதரிகளும் படிப்பில் கெட்டித்தனமான இருப்பதற்கு அவளின் தாய் மிகவும் ஊக்கம் எடுத்தாள். மூத்த இரு பிள்ளைகளையும் டியுட்டரியிலும் சேர்த்தாள்.கண்டவர்களுடன் பழகக் கூடாது என்று மிகவும் கடுமையாக எச்சரித்து அனுப்பினாள்.அப்போது அங்கு, மிகவும் கோபக்காரக் குணமுள்ள, பணக்காரத் திமிருள்ள,சாதி வெறி பிடித்த அருளப்பலம் மத்ஸ் ஆசிரியராகவிருந்தார். அவரைக் கண்ட முதல் நாளே ஞானா ஒரு பயத்துடன் பழகினாள் அவர் பார்வை அவர் ஒரு ஆசிரியர் என்பதற்குப் பதிலாக அவளில் மேய்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.

ஆனால் அவரின் நடத்தையை யாரிடமாவது வாய்விட்டுச் சொன்னால் அவரை அப்படிப் பழகுவதற்கு ஞானாவின் பார்வையும் குணபாவங்களும்தான் காரணிகளாகவிருக்கும் என்று பழிபோட அவர் மட்டுமல்ல இன்னும் எத்தனையோ இருப்பார்கள் என்பதை அந்த இளம் வயதிலேயே அவளது தீர்க்கமான உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து கொண்டவள்.

அப்போது அவளின் துரத்துச் சொந்தகக்காரனான கிருஷ்ணராஜா தனது படிப்பை முடித்துக் கொண்டு கொழும்பில் போலிஸ் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனின் தகப்பன் ஒரு ஆங்கில ஆசிரியர் ஊரில் மிகவும் மதிப்புடையவர் நிறைய வாசிப்பவர். அதனால் அவரைச் சுற்றி ஒரு மாணவர் வட்டம் வாஞ்சையுடன் உலவி வரும்.

அவரின் மகனான கிருஷ்ணாவும்; தகப்பனைப் போலவே இலக்கியத்திலும் எழுத்திலும் ஆர்வமுள்ளவன்.வாட்டசாட்டமானவன். நிறைய வாசிப்பவன்.’ கண்டதும் கற்றால் பண்டிதர் ஆகலாம்’ என்று விளையாட்டாக அவளிடம் குறும்பு செய்பவன்.அவள் கல்கியும் கலைமகளுடனும் காலத்தைக் கழிப்பவள்.ஆங்கிலப் பத்தகங்களையும் படிக்கச் சொல்லி அவளைத் துண்டுபவன்.

அவனின் சிரித்தமுகத்தில் எபபோதும் ஒரு அலாதியான கவர்ச்சி தவழும். அந்த முகத்தை ஒரு நாள் பார்க்காவிட்டாலும் அவளுக்கு ஏதோ தவிப்பு வருவதை அவள் உணர்ந்து கொண்டபோது அதன் அர்த்தத்தைச் சாடையாகப் புரிந்து கொண்டதும் அவள் தனக்குள் நாணிக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் உறவுக்காரர் என்பதால் அவர்கள் கோயில், அல்லது டியுட்டரிக்குப் போகும்போது சந்தித்துப் பேசிக்கொள்வதை அவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் சந்தேகமாகப் பார்ப்பதற்கு இடமில்லை.

அவன்,ஞானாவை விட கொஞ்சம் வசதி குறைந்த குடும்பத்திற் பிறந்தாலும் அவனுடைய போலிஸ் படிப்புக்கப்பால் அவனது பெரும் விருப்பமாக நிறையப் புத்தகங்கள் படிப்பதும் அவ்வப்போது கவிதைகளை எழுதிப் பிரசுரிப்பதும் பலருக்குத் தெரியும்.

சிறுவயதிலிருந்தே அவளிடம் அவன் மிகவும் பிரியமாகவிருந்தான் என்பதை அவர்கள் வளர்ந்து வந்த காலத்தில்,வாய்விட்டுச் சொல்லாமல் மனம் விட்டு எழுதிய சில கவிதைகளை அவளிடம் கொடுத்தபோது அவற்றை ஆயிரம் தடவைகள் தனிமையில் படித்து ஆனந்தப் பட்டவள்.கிருஷ்ணனின் ராதையாக அவள் சிறுவயதிலேயே அவனிடம் தன் மனதைப் பறி கொடுத்து விட்டாள்.

எப்போதாவது அவன் அவளின் டியுட்டரியின் வாசலிற் தற்செயலாக வருவதுபோல் வருவதையும் அவள் கடைக் கண்களால் இனிய பார்வையை அவனின் பக்கம் காட்டுவதையும் ஒரு நாள் அருளம்பலம் மாஸ்டர் தனது குரூரக் கண்களால் அவதானித்து விட்டார்.
தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் அவர்களின் பின் புலத்தை விசாரித்தார்.

கிருஷ்ணன் ஞானேஸ்வரியை விட நான்கு வயது மூத்தவன்.இரு தங்கைகளைக் கரையேற்றிவிட்டுத்தான் அவனின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று பொறுப்பையுணர்ந்தவன்.தங்களை விட வசதி குறைந்த அவனிடமுள்ள அவளின் ஈர்ப்பைத் தனது தாய் தகப்பன் எப்படி எடுத்துக்கொளவார்கள் என்ற பயமிருந்தாலும்,கிருஷ்ணனின்; குடும்பத்திலுள்ள நல்ல பெயரால்,தங்கள் குழந்தைகளின் சந்தோசமான எதிர்காலத்தை விரும்பும் தனது தாய் தகப்பன் எப்படியோ ஒரு காலத்தில்அவளது ஆசையை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்று அவள் நம்பினாள்.

1980ம் ஆண்டு தைமாதம், ஞானா ஆசிரியை பயிற்சியைத் தொடங்கக் காத்திருந்தாள். ஒரு நாள்ப் பின்னேரம் கோயிலுக்குச் சென்றபோது, போலிஸ் படிப்பு முடிந்து கம்பீரமான உடையுடன் டியுட்டிக்கு நின்றிருந்த கிருஷ்ணனைக் கண்டு அவள் கண்ணனைக் கண்ட ஆண்டாளாக மகிழ்ந்து போனாள்.

அன்று அவன் அவளுக்கு ஒரு கவிதைக் கடிதம் வடித்திருந்தான். வழக்கம்போல என்னுயின் ஞானா என்று தொடங்காமல் ‘மை டார்லிங் ஞானா’ என்று ஆங்கித்தில் அழைத்திருந்தான்.அவள் அந்தக் கடிதத்தை அவள் இருதயத்துடன்அவனை இணைத்ததுபோல் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

இலங்கையின் வடபகுதியில் அரசியல் குழப்பங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த காலம். இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு முடிவு காண ஆயுதப் போராhட்டத்தைத் தவிர வேறொரு வழியும் கிடையாது என்ற கோஷம் வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஓரு சிலர் அதைச் செயற்படுத்த இரகசிய முறையில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதை அடக்க இலங்கை அரசு தனது போலிஸ் படையைத் தயார் செய்தது.
‘தமிழீழப் போராளிகள் பதினாறு குழுக்களுக்குமேல் விரிந்து பரந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப்; ‘பயங்கரவாதிகளாக’ வலைபோட்டுப் பிடித்து வதை செய்து போராளிகளின் சிதைந்த உடல்களைப் பகிரங்கத் தெருக்களில் எறிந்து விட்டும்போகும் போலிசாருக்கு எதிராகத் தமிழீழப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் வாலிபர்கள் அவ்வப்போது தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். சில தமிழ்ப் போலிசார்,தமிழ்ப் போராளிகளின் அந்தத் தாக்குதல்களில் பலியாகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அன்று ஒருநாள்,ஞானேஸ்வரி தனது அன்பனான கிருஷ்ணனைக்; கோயிலில் கண்டபோது, இளமையும் கண்ணியமுமான அவனது உத்தியோக தோற்றம் அவளுக்குப் பெருமையாயிருந்தது. அவன் அனுப்பியிருந்த கவிதையின் காதல் மொழிகள் அவளின் ஆத்மாவுடன் நுழைந்து விட்டன.

தமிழ்ப் போராளிகள் விடயத்தில் அவனை எச்சரிக்க வேண்டும்போலிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒன்றிண்டு நாட்களுக்கு முன் பலியாகிய, மூன்று குழந்தைகளின் தந்தையாகிய ஒரு தமிழ்ப் போலிசார் பற்றி ஊரெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள. அவளின் பாட்டியார் தங்களுடன் வந்திருந்த ஒரு மாமியுடன் பெரிய சத்தத்தில் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தபோது.யாரும் பார்க்காத தருணம் பார்த்து, கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நகர்ந்து கொண்டு, ‘கவனமா இருங்கோ’ என்று பதட்டத்துடன் சொன்னாள்.

அவன் அவளது கட்டளைளைக்கு புன்முறுவலுடன் தலையசைத்து ‘அப்படியே மை டார்லிங்’ என்று காதல் பொங்கக் கிசுகிசுத்தான். அந்தப் புன்னகையிலிருந்த அன்பு. பாசம்,அளப்பரிய காதல் அவளைத் திக்கு முக்காடப் பண்ணியது.

‘இந்த ஆழமான காதலைத் தனது ஆத்மாவுடன் பிணைத்து வைத்திருக்கும் இந்தக் கம்பீரமான ,கவுரமான, கண்ணியமான மனிதன் இன்னும் சிலகாலத்தில், என்னுடையவனாக இருக்கப் போகிறவன்’ என்று உண்மை அந்தக் கோயிலின் சன்னிதானத்தில் அவளின் சிந்தனையில் தெறித்து விழுந்தது.

அவனது பாதுகாப்பு பற்றி ஒரு சில வார்த்தைகளை விளக்கமாகப் பேசவேண்டு என்று அவள் முடிவுகட்டிக் கொண்டு,கோயில் பூசை முடியத் திரும்பி வரும்போது, அவளுடன் வந்த பாட்டியிடம் ஏதோ சாட்டுச் சொல்லி விட்டுப் போலிசார் நின்றிருந்த கடைப் பக்கம் சென்றாள். கோயிலால் வருபவர்கள் தொகையாகவிருந்தததால், அந்த நேரத்தில் இவர்களை விசேடமாக அவதானிக்கப் போவதில்லை என்று அவளின் பேதை மனம் சொன்னது.

அவனைச் சந்திக்க போலிசார் நின்றிருந்த ஒதுக்குப் புறமான பக்கத்தை நெருங்கும்போது அவளுக்கு முன்னால் நந்தி மாதிரி வந்து நின்ற அருளம்பலம் மாஸ்டரை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.
‘என்ன ஞானேஸ்வரி, வீட்டுக்குப் போறவழி இந்தப் பக்கமில்லையே’ என்ற அருளப்பலம் மாஸ்டரின் குரலிலிருந்த நக்கலான தொனி,அவரின் நயவஞ்சகமான பார்வை அவளுக்கு ஒரு சில வினாடிகளில் எத்தனையோ விடயங்ளையுணர்த்தியது.அவர் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து உளவு பார்க்கிறார் என்ற அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.

‘இல்ல மாஸ்டர் கடையில் தண்ணி வாங்கப் போறன்’ அவள் வாயில் வந்த பொய்யைச் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தாள். அவள் வலது கண் துடித்தது. உடம்பு படபடத்தது.இரவில் நித்திரை வரவில்லை.மனம் மிகவும் பதட்டத்தடன் எதையெல்லாமோ யோசித்தது.

அடுத்த வெள்ளிக் கிழமை எப்படியும் அவனுடன் பேசவேண்டும் என்று முடிவுடன் அடுத்த நாள் அதி; காலையிலெழுந்தபோது தூரத்தில் வெடித்த துப்பாக்கி சத்தம் அவளின் இதயத்தைப் பிழந்து கொண்டு போனது.

ஓரு சில நிமிடங்களில்@’கிருஷ்ணராஜா என்ற போலிஸ்காரனைப் பெடியன்கள் சுட்டுப் போட்டான்கள்,யாரோ அந்தப் போலிஸ்காரனைப் பற்றிப் பெடியன்களுக்குச்; சொல்லியிருக்க வேணும்’ என்ற தகவல் பரவத் தொடங்கியது. கிருஷ்ணராஜா போலிஸ் பயிற்சி முடித்து விட்டு யாழ்ப்பாணத்துக்கு வந்து சிலமாதங்களே ஆகியிருந்தன.

அநியாயமாகக் கொல்லப் பட்ட தனது அன்பன்,கிருஷ்ணாவுக்காக ஞானாவால் வாய்விட்டழவும் முடியாது. அவளின் ஆத்மா,’ சமுதாயப் பிரச்சினையின்றி வாழ்வதாகவிருந்தால் இன்றிலிருந்து நீ ஊமையாக இருக்கப் பழகிக் கொள்” என்று ஆணையிட்டது.ஒன்றிரண்டு நாட்கள் இரவு பகல் என்ற வித்தியாசம் தெரியாமல் அவள் சித்தம் மரத்திருந்தது. தன்னோடு பிணைந்திருந்த உண்மையான ஞானேஸ்வரி என்ற பெண் இறந்து போனதான ஒரு உணர்வு அவளையிறுக்கியது.

வாழ்வென்ற யதார்த்த தொடர் நாடகத்தில், மற்றவர்களுக்காக இன்னுமொரு பாத்திரமாக அவள் நடமாடவேண்டிய துரதிர்ஷ்டத்தை அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.இரு தங்கைகளுக்கும் இரு தம்பிகளுக்கும் மூத்தவள் அவள்.அவளின் செயற்பாடுகளில் அவர்களின் எதிர்காலம் தங்கியிருக்கிறது.

இதுவரைக்கும் அவன் காதலின் நினைவில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ஞானாவின் உயிரின் பாதி
அவனின் இறப்புடன் சட்டென்று பிரிந்தததை யாரும் பரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவனின் கொலையை, ‘தமிழருக்கெதிரான’ இன்னுமொரு போலிசாரின் இறப்பாக ஊரார் எடுத்துக் கொண்டார்கள். கிருஷ்ணராஜா அவர்களின் தூரத்துச் சொந்தக்காரன் என்பதை விட ஞானாவின் குடும்பத்தினருக்கு அவனின் கொலை எந்தத் தாக்கமுமில்லை. ஞானாவுக்கும் அவனுக்குமுள்ள தொடர்பைத் தெரிந்த ஒரே ஒரு பேர்வழியான அருளம்பலம் அவர்களுக்கு அதைச் சொல்ல மாட்டார் என்று அவளின் உள்ளுணர்வு சொல்லியது.

போராளிகளால் ‘தமிழ்த் துரோகிகள்’ என்று சுடப்பட்ட பலரின் மரணச் சடங்குக்குப் பொதுமக்கள் போகப் பயந்தார்கள்.அந்தப் பயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு
ஞானாவின் தாயார் சாட்டுக்காக ஒரு சில நிமிடங்கள் தலையைக் காட்டி விட்டு வந்தாள்.

‘தமிழருக்கு எதிராக வந்த போலிசைக் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்’.

‘போராளிகளுக்குப் பிடிக்காத தமிழரின்’ சடுதியான இறப்புக்களுக்குக் காரணங்களும் நியாயப் படுத்தலும் மிகவும் கவனமாக நிலை நிறுத்தப் பட்டன. அதைக் கேள்வி கேட்க யாருக்கும் துணிவில்லை. யாருக்கும் யாரையும் பிடிக்காவிட்டால் அந்தத் தமிழனைத் ‘துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுக்க’ அருளம்பலம் மாதிரியான ஒரு கேவலமான மனிதக்கூட்டம் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

கிருஷ்ணராஜா இறந்த எட்டாம் நாள் இரவு அவளின் கனவில்,அருளம்பலம் மாஸ்டரின் கோரமான சிரித்த முகம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து குரூரமாகச் சுடப் பட்டு விழுந்த கிருஷ்ணாவின்; இரத்தம் வடியும் உடலை அவள் தாங்குவதாக அந்தக் கனவு தொடர்ந்தது.
தன் உயிரைப் பறித்தவன் யாரொன்று கிருஷ்ணாவின் ஆவி கனவில் வந்து அவளிடம் கதறுகிறதா,?

அவள் எழுந்தாள் காலையிருள் சாடையாகப் பிரிந்து கொண்டிருந்தது. அவளின் அன்பன் கிருஷ்ணாவைக் காட்டிக் கொடுத்தது யார் என்று ஞானாவுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
ஞானா ஆசிரியை பயிற்சிக் கலாசாலைக்குப் போனாள்.படித்தாள் ஆசிரியையானாள்.

1983ம் ஆண்டு கலவரம் கொழும்பிலுள்ள தமிழர்ளை அகதிகளாக்கி யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பி விட்டது. அவள் தகப்பன் எப்படியோ உயிர் தப்பி அவரின் குடும்பத்திடம் வந்தார். அவர் கொழும்பில் பட்ட கொடுமைகளைச் சொல்லிக் குழந்தை மாதிரி விம்மியழுதார். அந்தக் குடும்பம் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்பட்டது. வேலையிழந்தால் மனமுடைந்த தகப்பன்.அவரைத் தாங்கித் தவிக்கும் தாய். குடும்ப நிலை அவளைத் துயர்பட வைத்தது.

அடுத்தநாள் என்ன நடக்குமோ என்று தெரியாதமாதிரி அநியாயங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ந்தன.
தகப்பனார் வீட்டோடு இருப்பதால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிச் சிலவேளை எல்லேரிடமும் பாய்ந்து விழுந்தார் அல்லது அமைதியாக வெறித்துப் பார்த்தடி இருந்தார். குழந்தைகளையும் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றத் தவிக்கும் தவிப்பு ஞானேஸ்வரியைத் துயரப்படுத்தியது. தாயும் மகளும் ஊரிலேயே ஆசிரியைகளாக இருப்பது ஒரு விதத்தில் நிம்மதியாகவிருந்தாலும் வீட்டில் வளரும் ஆண்குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பற்றிய கவலை அந்த வீட்டில் எல்லோர் மனதிலும் வியாபித்திருந்தது.

யாழ்ப்பாணம் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. பல தமிழ் இளைஞர்கள் ‘போராளிகளாகப’ பல குழுக்களில் சேர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். வசதியுள்ளவர்கள் தங்கள் பையன்களை எப்படியோ வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் அவளது பெரிய தம்பியை வெளிநாடு அனுப்பத் திட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது.அதற்குத் தேவையான பணத்தை எப்படிப்புரட்டுவது என்பது அவர்களுக்குப் பெரிய கவலையாயிருந்தது. அத்துடன் வீட்டிலிருக்கும் வயது வந்த பெண்களுக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை தேடுவதும்; தலையிடியைத் தந்தது.

பெரிய இடத்து முக்கிய மனிதர்களில் ஒருத்தரான அருளம்பலம் மாஸ்டரும் லண்டன் போவதாகக் கதையடிபட்டது. அது மட்டுமல்லமல்,அருளம்பலம் மாஸ்டர் ஞானாவைத் திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகச் சொல்லியனுப்பியபோது. அவளின் தாய் தகப்பன் மிகவும் பூரிப்புடன் லண்டன் செல்லப் போகும் அவளின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

அவருக்கும் அவளுக்கும் பத்து வயது வித்தியாசம் என்பது பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை.அவளுக்கு அவரைத் திருமணம் செய்ய விருப்பமா என்று கூட யாரும் கேட்கவுமில்லை, கவலைப்படவமில்லை.அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது,அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயது,அத்துடன் அவருக்கு அப்போதே ‘ கர்ம வியாதி’ என்று சொல்லப் படும் நீரழிவு நோய் இருந்தது.திருமணத்தில் அவளின் கருத்துப்பாட்டுக்கு அக்கறை எடுக்க அந்த நெருக்கடியான சந்தர்ப்பத்தில் யாருக்கும் பொறுமையோ அல்லது தேவையோ இருக்கவில்லை.
அவளின் முடிவில் அவளின் தம்பி லண்டன் செல்வது தங்கியிருக்கிறது. அத்துடன் தங்கைகளின் எதிர்காலமும் தங்கியிருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

அவள் மவுனமாக அவருக்குத் தலையைத் தாழ்த்தித் தாலியை மாட்டிக் கொண்டாள். ஊர் உலகிற்காக,ஒரு நடமாடும் பிணமான அவளைத் தன்னுடையவளாக்கி அவர் அவள் உடம்புடன் புணரப்போவதை நினைத்து அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

லண்டன் வாழ்க்கை கடினமானது. அவரின் படிப்புக்குரிய வேலை கிடைக்கவில்லை. அவர் எதிர்பார்த்தபடி திருமணவாழ்வும் அவருக்கு மிகவும் அதிருப்தியாகவிருந்தது. இரவின் அமைதியில் இன்னொரு உயிர் தன்னருகில் படுக்கிறதா என்று கூட அவருக்குச் சந்தேகமாகவிருந்தது.அமைதியான வெற்றிருளில் அவர் அவளின் உடம்புடன் புணர்ந்து முடிந்ததும் அவர் அயர்ந்து தூங்கிவிடுவார். அவள் குளியலறைக்குச் சென்று குளித்து விட்டுப் படுப்பாள்.

யாரும் வந்தால் கல கலப்பாகவிருக்கும் ஞானா, அவர்கள் இருவரும் தனிமையாக இருக்கும்போது அவருக்குரிய கடமைகளைச் செய்தாள். அதற்கப்பால் அவர்கள் இருவருக்குமிடையில் பெரிதாக எந்த இணைப்பும் கிடையாது.அவளின் அசாதாரண மவுனம் அவரைப் பயமுறுத்தியது.
அவர் தனது நோய்களுக்கு விடிவு தேடிக் கோயில்களை நாடினார். ஆனால் வயது கூடிக்கொண்டுவர,அவரின் நோய்களும் விரிந்து முக்கல்களும் முனகல்களும் இரவை நிறைத்தது. அவள் அவருக்குக் ‘கரைச்சல்’ கொடுக்குக் கூடாது என்று தனியறையில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டாள். அவளுக்கு அப்போது வயது நாற்பது.

ஞானா மிகவும் திறந்த நிர்வாகியாகஅவர்களின் (அவரின்?) வீட்டை நிர்வகித்தாள். ஏற்கனவே சலரோகக்காரனான அவருக்குத் தேவையான உணவு வகைகளைத் தயாரித்துக் கொடுத்தாள். இருவரும் ஒரே வீட்டில் ஒட்டுதலற்ற ஒரு கவுரவத் தம்பதிகளாகப் பவனி வந்தார்கள்.

அவர்கள் கார் வாங்கினார்கள்.அவரின் விரக்தியை மறைக்கக் கொஞ்சம் குடிக்கத் தொடங்கினார்.நீரழிவு நோயுடன் குடியும் சேர்ந்ததால் அவரின் ‘சினேகிதர்களாக’ லண்டனுக்கு வந்த கொஞ்சகாலத்தில் அவருக்கு இருதய நோயும் பிளட் பிரஷரும் வந்தன
.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. லண்டனுக்கு வந்த காலத்தில் அவர்கள் ஞானாவின் தம்பியுடன் ஒரு வீட்டில் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்தார்கள.;ஞானாவின் தம்பிக்கு மூன்று குழந்தைகள்.அவனது மனைவி ஒரு அவளது வீட்டில் ஒரே செல்லப் பிள்ளை அத்துடன்,லண்டன் குளிரால் அடிக்கடி தடிமலும் இருமலும் என்று அவதிப் படும் ஒரு நோஞ்சான்,அத்துடன் குழந்தை வளர்ப்பு அதிகம் தெரியாதவள்.

தம்பி தங்கைகளுடன் வளர்ந்த ஞானா தம்பியின் முதலாவது குழந்தை மைதிலியைத் தனது குழந்தைமாதிரி வளர்த்தாள். மைதிலியின் அணைப்பும், ஆறுதலும் ஞானாவின் ஒடிந்து விட்ட இதயம் ஒரேயடியாகச் செயற்படமல் விடுவதைத் தடுத்து ஞானாவின் வாழ்வில் எதோ ஒரு பிடிப்பையுண்டாக்கியது.’மை டார்லிங் பேபி’ என்று கட்டிக் கொஞ்சுவாள.;

மைதிலியை அவள் கட்டிக் கொஞ்சுவதை அருளம்பலத்தார் அதிகம் விருப்பமில்லை. ஆனால் ஞானாவை ஒரு ‘மலடி’ என்று அவரால் திட்டவும் முடியவில்லை.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லாமைக்கு அவரின் நோய்கள்தான் ஒருகாரணம் என்று அவர் மனம் சொல்லியது.மைதிலி மாமி ஞானாவின் அளப்பரிய அன்பில் வளர்ந்தாள்.மைதிலியுடன் ஞானா இறுக்கமாக இருப்பதை அவர் விரும்பவில்லை. கூடிய விரைவில் தங்களுக்கு ஒரு வீடு வாங்கிக்கொண்டு அவர்கள் தனிக்குடித்தனம் வந்தார்கள்.டாக்டராக இப்போது வேலை செய்யும் மைதிலிக்குத் தனது மாமி ஞானாவில் மிகவும் பற்று.

அருளம்பலத்துக்கு இப்போது எழுபது வயது. ஞானேஸ்வரிக்கு அறுபது வயது. அவர்கள் லண்டனுக்கு அகதிகளாக வந்து வந்து முப்பத்தைந்து வருடங்களாகின்றன. அருளம்பலத்தார் ஞானாவை நடத்தும் விதம் மைதிலிக்கு அறவே பிடிக்காது.
அருளம்பலத்தாரின் சம்பளமற்ற வேலைக்காரியாகத்தான் ஞானா அந்த வீட்டிலிருக்கிறாள் என்று மைதிலிக்குத் தெரியும்.மைதிலிக்குத் தனது மாமியின் வாழ்க்கை புரியத் தொடங்கியிருப்பதை ஞானா உணர்ந்து கொண்டாள். ஆனால் மைதிலி தங்களின் தனிப் பட்ட வாழ்க்கைக்குள் உள்நுழைவதை அவள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்லி விட்டாள்.

—————————– ———————————-
அருளம்பலத்தாhரின் வீட்டுக்கு டாய்லெட் திருத்த வந்த ஆங்கிலேயன் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டதற்காக உள்ளுராட்சியில் முறைப்பாடு செய்த சில தினங்களில் மைதிலி மாமியைப் பார்க்க வந்திருந்தாள்.

அருளம்பலத்தார் மிகவும் ஆத்திரத்துடனிருப்பதற்கு மைதிலிக்குக்; காரணம் தெரியவில்லை. அவளின் விசாரணையின்போது, தனது மனைவியின் தூய்மைக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் வகையில் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று அழைத்த அந்த ஆங்கிலேய வேலைக்காரனைப் பழிவாங்க ஞானா உதவி செய்யவில்லை,அந்த ஆங்கிலேயனின் ‘டார்லிங்’ வார்த்தையால் ஞானா மன உளைச்சலால் வருந்தினாள் என்று எழுதித்தர மறுக்கிறாள் என்று அருளம்பலத்தார் துள்ளிக் குதித்தார்.

மைதிலி லண்டனிற் பிறந்து வளர்ந்தவள். ‘டார்லிங்’ என்ற வார்த்தைக்கும் தமிழுணர்வின் பரிசுத்த சிந்தனைகளுக்கும் ஒரு சம்பந்தமுமில்லை என்று தெரிந்தவள். வயதுபோன பெண்களை கடைக்காரர்கள்,மட்டுமல்ல,ரெயில்வெ உத்தியோகத்தர். டக்சிக்காரர்கள் என்போர் ‘டார்லிங்’ என்று சொல்வது சர்வ சாதாரணம் என்று மைதிலி அவருக்கு விளங்கப் படுத்தினாள்.

ஞானாவுக்கு அவரின் வஞ்சக உணர்வு தெரியும். அன்று வேலைக்கு வந்திருந்த ஆங்கிலேயன் ஐம்பது வயதுள்ளவன். கல கல வென்று பேசிக் கொண்டிருந்தவன். ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டவன். அன்று அவன் அன்புடன் அவளுடன் ‘டார்லிங்’பேசியது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.அவளை அன்புடன் நேசித்தவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற தெரியும்.இந்த வேலைக்காரனுக்கு எதிரான முறைப் பாடு கொடுத்தால் அவனுக்கு வேலை போவது மட்டுமல்ல, முதியோருடன் கவுரவக் குறைவாக நடந்த குற்றத்தின் அடிப்படையில் இனி அவனுக்கு எந்த வேலையும் கிடைக்காமலும் போகலாம்.

டாய்லெட் திருத்த வந்தவன் ஞானாவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தனக்கு இரு வளர்ந்த குழந்தைகளிருப்பதாகவும், முதற்பெண் தாயாகப் போவதாகவும் தனது பேரக் குழந்தைக்குத் தொட்டில் வாங்கிக் கொடுக்க ஓவர் டைம் செய்வதாவும் ஞானாவுக்குச் சொல்லியிருந்தான்.

அவனுக்கு வேலை போக ஞானா உதவி செய்ய மாட்டாள்.அவன் ஒரு நல்ல தகப்பன் என்று அவனின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்தது. அருளம்பலத்தார், ஞானாவின் பிடிவாதம், தன்னை மதிக்காத அகங்காரம் பற்றி மைதிலிக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஏனோ அந்த நேரம் ஞானாவின் ஞாபகத்தில் அவள் அன்பனாகவிருந்த கிருஷ்ணன் வந்தான். அவனின் கவிதைகளில் ‘எனது உயிரின் மறுபாதி’ என்றுதான் தொடங்கினான். உறவு நெருங்கியிணைந்த காலத்தில் ‘மை டார்லிங்’ என்று அவளைக் கூப்பிடத் தொடங்கியிருந்தான்.அவனுடன் வாழக் கொடுத்து வைத்திருந்தால், இரவின் தனிமையில் காதலில்; அவளையணைத்துக் கொண்டு ‘மை டார்லிங் என்று கொஞ்சியிருப்பானா?

அருளம்பலத்தாரைவிட ஆங்கிலத்தில் மிகவும் திறமையுள்ள கிருஷ்ணன் அவளை’டார்லிங்’ என்று அழைத்திருப்பான் என்று நினைத்து மனதுக்குள் கொதிப்படைந்து,அவளை யாரும் ,’டார்லிங்’ என்றழைத்தால் எரிச்சல் படுகிறாரா அவள் கணவர்? அல்லது, அவள் டியுட்டரியிற் படித்த காலத்தில்,அவளுக்குத் தெரியாமல் கிருஷ்ணாவின் கடிதங்களை அருளம்பலம் கள்ளமாகப் படித்திருப்பாரா?

ஞானாவைக் காதலித்த குற்றத்திற்காகத், தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு கிருஷ்ணனை ஒரு தமிழ்த் துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுத்து அவனின் உயிரை எடுத்து விட்டு ஞானாவைத் தன் சேவகியாகப் பழிவாங்குபவர்; தனது கணவர் என்பதை ஒருநாளைக்கு மைதிலிக்குச் சொல்ல வேண்டும்போலிருந்தது.

தோட்டத்து, மரம் செடி கொடிகளைத் தடவும்போது அவளுக்குக் கிருஷ்ணாவின்; ஞாபகம் வரும். மலர் மொட்டுக்கள் ‘மை டார்லிங்’ என்று கிசுகிசுத்துக்கொண்டு காற்றுடன் அவளைத் தடவுவதாகக் கற்பனை செய்வாள். பூத்துக் குலுங்கும் மல்லிகையில் அவனின் புன்னகை நிழலாடும். அவள் இறந்து அழியும்வரை அவளின் தொலைந்து விட்ட பாதி உயிர் யாழ்ப்பாணத்தில்,அவளின் ‘டார்லிங்’ கிருஷ்ணாவின்; நினைவில் ஊசலாடும்.
‘டார்லிங்’

லண்டன் 2019-

அது ஒரு அழகான காலைநேரம். லண்டனில் வசந்தகாலம் முடிந்து விட்டது.சாடையான இளம் குளிர்காற்றின் தழுவலில் தோட்டத்து செடி கொடிகள் இணைந்து சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்தன.பழுத்துக் கொண்டிருக்கும் தக்காளிகள் காலைச்சூரியனின் இளம் சூட்டில் பளபளத்தன. வேலியில் படர்ந்து பூத்துக் கிடந்த சிறுமல்லிகையின் மணம் மனத்திற்கு இதமளித்தது. வசந்த காலம் முடியப்போகிறது. தோட்டத்தில் போட்டிருந்த மரக்கறிவகைகள் தங்கள் சேவையைமுடித்த திருப்தியுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாடத் தொடங்கி விட்டன. ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன் விதைத்த சிறு பயிர்கள் முளைத்து வளர்ந்து அதைச் செய்தவளுக்குப் பல விதமான பரிசுகளைக் காய்களென்றும் பழங்களென்றும் கொடுத்துவிட்டு கால மாற்றத்தில் தளர்ந்து,முதிர்ந்து தங்கள் வாழ்க்யை முடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘நானும் அப்படியா? இந்த செடி கொடிகள் தங்களை இந்தப் பூமியில் விதைக்கச் சொல்லி யாரையும் கேட்கவில்லை, எனது திருப்திக்கு எனது தேவைக்கு விதைத்தேன், பாதுகாத்தேன், இன்று அந்த விதையின் பல பரிமாணங்களை ஒரு பாதுகாவலன் மாதிரிப் பார்த்தக் கொண்டிருக்கிறேன்’ வாடித் தளர்ந்து கொண்டிருக்கும் திராட்சையிலைகளைத் தடவியபடி யோசித்துக் கொண்ட போது அவள் மனம் சட்டென்று அவளைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்டது.

‘வாழ்க்கை என்ற வெற்றுக் கானல் நீரோட்;டத்தில் நானும் இப்படித்தானா? என்னைப் போன்ற பல பெண்களும் இப்படித்தானா, சுயமாக எதுவும் செய்ய முடியாத வெற்றுவிதைத் தொடர்களா,கானல் நீரோட்டத்தில் வெறும் பிம்பங்களா? ஞானேஸ்வரி தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, வீட்டுக்குள்ளிருந்து அவள் கணவரின் குரல் சத்தமாக அவளையழைத்தது.
‘ஞானேஸ்வரி. யாரோ கதவைத் தட்டுகினம்’. அவர் மிகவும் சத்தமாக அவளையழைக்கிறார்.

அவளின் கணவருக்குப் பல வருத்தங்கள். பெரிதாக நடந்து திரிய முடியாது. அவள் ஒரு இயந்திரம்.அவர் அழைத்த குரலுக்கு அசைந்து திரியும் ஒரு நடமாடும் மனித இயந்திரம்.
அவள் தோட்டத்திலிருந்து வீட்டுக்குச் சென்று கதவைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ்வரி தனக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நின்றிருந்த ஆங்கிலேயப் பெண்மணியை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள். அன்று திங்கட் கிழமை.வெளியில் பாடசாலை போகும் குழந்தைகள், வேலைக்குப்போகும் மாந்தர்கள் என்று தெருவில் பல சந்தடிகள். வந்து நின்ற ஆங்கிலேயப் பெண்மணி,’ ஹலோ எனது பெயர் மேரி டானியல், உள்ளூராட்சியின் முதியோர் நலவிடயங்களைச் சார்ந்த விசாரணைப் பிரிவிலிருந்து வருகிறேன். நீங்கள் திருமதி அருளம்பலம் ஞானேஸ்வரிதானே?’.

அவள் ஒரு அழகிய பெண். குரலும் மிகவும் இனிமையாகவும் கனிவாகவுமிருந்தது. முதியோர்களின் பராமரிப்புக்கென்றே பிறந்த அன்பான முகத்தில் ஒரு அழகிய சிறு புன்முறுவல் தவழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

தங்கள் வீட்டு வாசற்படியில் வந்து நின்றிருக்கும் ஆங்கிலேயப் பெண்ணுக்கு முப்பது வயதுக்கு மேலிருக்காது என்று ஞானேஸ்வரி தனக்குள் ஏன் நினைத்துக் கொண்டாள் என்று தெரியாது. ஞானேஸ்வரியின் கணவர் அருளம்பலத்திற்குப் பல வைத்திய சேவைகள் இருப்பதால் அதையொட்டிப் பல தரப்பட்ட உத்தியோகத்தர்களும் அடிக்கடி வருவது வழக்கம். அவர்களிற் பெரும்பாலோர் கிட்டத்தட்ட முப்பது நாற்பது வயதுடையவர்களாக இருப்பதை ஒரு காலத்தில் ஆசிரியையாகவிருந்த ஞானேஸ்வரி ஊகித்துக் கொண்டாள்.

வந்திருந்த பெண்மணியை வீட்டுக்குள் வரவேற்று அழைத்துச் சென்ற ஞானேஸ் அவளின் கணவர் அமர்ந்திருக்கும் முன்னறையில் அவளை அமரச் சொன்னாள். வந்திருந்த பெண்மணி அருளம்பலத்தாருக்கு,’குட்மோர்ணிங்’ சொல்லித் தன்னை அறிமுகம் செய்தபின்; தனது பைலைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ் வந்திருந்த உத்தியோகத்தருக்கு அருந்துவதற்கு என்ன கொடுக்கலாம் என்ற யோசனையில் கணவரிற் தனது பார்வையைச் செலுத்தினாள். வந்திருப்பவள் பட படவென்று சில பேப்பர்களை எடுத்தாள். பின்னர். துpரு. அருளம்பலத்தைப் பார்த்து, ‘மிஸ்டர் அருளம்பலம், நீங்கள் இங்கு உங்களுக்கு உதவிக்கு இங்கு வந்திருந்த வேலையாள் ஒருத்தர் உங்கள் மனைவியுடன் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு செய்திருக்கிறீர்;கள். அதைப்பற்றிக் கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்டாள் வந்திருந்த ஆங்கிலப் பெண்மணியின் தொனியில் ஒரு அழுத்தமான தொனி தெரிந்தது.

அதைக் கேட்ட ஞானேஸ்வரிக்கு மேரி டானியல் என்ற அந்த ஆங்கிலப் பெண் என்ன பேசுகிறாள் என்று தெரியவில்லை. ஞானேஸ்வரியும் அவர் கணவர் அருளம்பலமும் வயதுபோன தம்பதிகள் குழந்தைகள் கிடையாது. சொந்தக்காரர்களும் தூரத்திலிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்ய சோசியல் சேர்விஸ் அல்லது உள்ளு+ர் ஆட்சியிலிருந்து அவ்வப்போது முதியோர்களுக்கு உதவி செய்யும் வேலையாட்களையனுப்புவார்கள்.

அவர்கள் யாரும் தன்னிடம் ‘தேவையற்ற’முறையிற் பேசவில்லை என்று ஞானேஸ்வரிக்குத் தெரியும்.
கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் அவர் மனைவியைக் கவனிக்காமல், தனது தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு’ நாங்கள் உங்களை விட வித்தியாசமான கலாச்சாரத்தைக் கொண்டவர்கள். கூலிக்கு வேலைக்கு வருபவர்கள் எங்களுக்குரிய மரியாதையைத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள்’ என்று ஆரம்பித்தார்.
‘அதைத்தான் விசாரிக்க வந்திருக்கிறேன்.உங்களின் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவர் உங்கள் மனைவியுடன் தகாத மொழியில் பேசியதாகக் குற்றம் சாட்டியிருக்கிறிர்கள்.அதை விபரமாகச் சொல்ல முடியுமா?’

ஞானேஸ்வரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அருளம்பலத்தார்,இருதய நோய்,நீரழிவு நோய் என்று நாற்பது வயதிலிருந்தே பல வருத்தங்களுடன் வாழ்பவர். நோய்காரணமாக அவர் எதுவும் பெரிதாகச் செய்ய முடியாததால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யச் சிலரை அவர்கள் சோசியல் சேர்விஸில் கேட்பார்கள். அப்படி வருபவர்களில் யாரும் தன்னிடம் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக அவளுக்குத் தெரியாது.

வந்திருந்த பெண் ஞானேஸ்வரியைப் பார்த்து,அழகிய புன்முறுவலைத் தன்முகத்தில் தவழவிட்டாள்.ஞானேஸ்வரிக்க அவள் தன்னை ‘விசாரிக்கப் போகிறாள்’ என்று புரிந்தது. ‘எனது கணவர் சொல்வதுபோல் இங்கு எங்களுக்கு உதவி செய்ய வந்த யாரும் என்னிடம் தேவையற்ற முறையிற் பழகவில்லை’என்று சொல்ல நினைத்தவள் அதைச் சொல்லவில்லை. தேவையற்ற மொழியில் அவளுடன் யாரோ ஒருத்தர்; பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு கொடுத்திருக்கும் கணவனின் முறைப்பாட்டை எதிர்த்து அவள் ஏதும் சொன்னால் அதன்பின் அந்த வீடு போர்க்களமாகிவிடும் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

ஆனாலும் அந்தப் பெண் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமற் கணவரைச் சாடையாகப் பார்த்தாள். அவர் வேறு எங்கேயோ பார்ப்பதுபோல் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டார்.

வந்திருந்தபெண் தனக்கு முன்னாலிருந்த தமிழ்த் தம்பதிகளைப் பார்த்தாள். ஞானேஸ்வரி தயங்குவது அவளின் முகபாவத்திலிருந்து தெரிந்தது.அருளம்பலம், மனைவியைப் பார்க்காமல், மேரியைப் பார்த்துச் சொன்னார்,’எனது மனைவி மிகவும் சங்கோஜமான பிறவி. மனம் விட்டு எதையும் சொல்லமாட்டாள்.நான் உங்களுக்கு எழுதிய கடிததத்தில் இங்கு எங்கள் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவன் எனது மனைவியிடம் தேவையற்ற முறையில் பழகினார் அது எங்களை அவமதிப்பதாகவும் எனது மனைவிக்குக் கடும் மன உளைச்சலைத் தந்ததாகவும் எழுதியிருந்தேன்’ என்று தொடங்கினார்.
மேரி அவரின் விளக்கத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஞானேஸ்வரிக்கத் தன் கணவர் என்ற சொல்லத் தொடங்குகிறார் என்று சாடையாகப் புரியத் தொடங்கியது.
அவர் தொடர்ந்தர்,

‘எனது மனைவியை அவர் திருமதி அருளம்பலம் என்றுதான் அழைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த வேலையாள் எனது மனைவியை டார்லிங் என்று அழைத்தார். நாங்கள் தமிழர்கள். எங்கள் மனைவியை டார்லிங் என்று கண்டவன் நிண்டவன் எல்லாம் கூப்பிட அனுமதிக்க மாட்டோம். அந்த வேலையாள் அப்படி அழைத்ததால் எனது மனைவி பட்ட மன உளைச்சல் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நான் பல வருத்தங்களாலும் மிகவும் துன்பப்படுவன். என்னைப் பார்க்க எனது மனைவி மட்டும்தானிருக்கிறாள். அவளின் மனமும் சரியில்லாவிட்டால் எங்கள் நிலமை என்னவாகும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்’. அவர் குரல் கரகரத்தது.

கணவரின் முகபாவமும் குரலும் நடிப்பும் ஞானேஸ்வரிக்குப் புரியத் தொடங்கியது.
அவளுடன் யாரும் அன்பாகப்பேசுவது அவருக்குப் பிடிக்காது என்பது அவளுக்கு எப்போதிருந்தோ தெரியும். அவர்களின்; வீட்டு டாய்லெட் பிரச்சினை தந்தபோது அதை என்னவென்று பார்த்து உதவி செய்ய வந்த அந்த வேலைக்காரன் ஒரு மூதாட்டியை டார்லிங் என்றழைத்தது அவரின் கவுரவத்திற்து அவமானமாக இருந்ததாகச் சொல்கிறார். அவள் பேசாமலிருந்தாள்.ஞானேஸ்வரியின் மவுனம் மேரிக்குத் தர்ம சங்கடத்தையுண்டாக்கியிருக்கவேண்டும்.

‘ ஐயாம் வெரி சாரி மிஸஸ் அருளம்பலம், அந்த வேலையாள் வேண்டுமென்றே உங்களைத் தவறானமுறையில் நினைத்துக் கொண்டு அப்படிச் சொல்லி உங்களை மனவருத்தம் தந்திருந்தால் தயவு செய்து உங்கள் கைபட என்ன நடந்தது என்று எழுதித் தரவும் அதன்பின் அவரை வேலையிலிருந்து நீக்குவதா இல்லையா என்று நாங்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுப்போம்’. மேரி அதிகம் பேசாமல் சென்று விட்டாள்.

ஞானேஸ்வரி கணவரிடம் ஒன்றும் கேட்காமல் வழக்கம்போல் சமயலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவர் அவளைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு இந்த உலகத்தையே பழிவாங்கத் தயங்காதவர் என்பதை அவள் யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாள், சொல்ல முடியாது. அவள் அவரின் முகத்தைப் பார்க்காமல், ஏன் இப்படி ஒருத்தனில் அபாண்டப் பழி போடுகிறீர்கள் என்று கேட்காமல் நகர்ந்து விட்டாள். கணவன் மனைவியாக ஒரு வீட்டில் வாழும் இருவேறு ‘பிறவிகள்’ அவர்கள்.

அவளின் தனிப் பட்ட உலகம் சமயலறையம் தோட்டமும்தான். சமயலறைப் பாத்திரங்களும் தோட்டத்துச் செடிகொடிகளும் அவளின் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்பவை.

டாய்லெட் பிரச்சினையில் அதைத்திருத்த வந்த சாம் என்ற வெள்ளையன் ‘ஹலோ டார்லிங்’ என்று தன்னையழைத்தது ஞானாவுக்குப் பிரச்சினையில்லை. வயதுபோன முதியவர்களைக் கடை கண்ணி வைத்திருப்பவர்கள், வேலைக்கு வருபவர்கள் ‘டார்லிங்’ என்ற அழைப்பது ஆங்கிலேய உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பழக்கவழக்கங்களில் ஒன்று என்பதை ஞானா லண்டனுக்கு வந்து சொற்ப நாட்களிலியே உணர்ந்து கொண்டவள்.

லண்டனுக்கு வரும்போது அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது. லண்டனுக்கு வந்த கால கட்டத்தில் சொந்தக்காரர் வீட்டிலிருந்ததார்கள். அங்கிருந்த ஞானாவின் மாமி முறையான ஒரு மூதாட்டியுடன் லண்டன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போகும்போது பெரும்பாலும் ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் ‘வட் யு வான்ட் மை டியர்’ என்றோ அல்லது ‘கான் ஐ ஹெல்ப் யு டார்லிங்’ என்று கேட்பதை ஞானா அவதானித்தாள்.

அதைப் பற்றித் தனது மாமியார் மூதாட்டியிடம் கேட்டபோது,’ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் தாய்மாரை அல்லது வயதுபோனவர்களை அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்’ என்றாள். ஆனாலும் ஒரு சில ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் தங்களிடம் சாமான்கள் வாங்க வரும் பெண்களை ‘ஹலோ டார்லிங்’ அல்லது,’ ஹை சுவீட்டி,’ அல்லது,’,ஹலோ மை டியர்’ என்பதும் பரவலான விடயம்.

அருளம்பலத்தாருக்கு அது கொஞ்சமும் பிடிக்காது.’இவன் என்ன தொட்டுத் தாலி கட்டியவன் மாதிரி’ டார்லிங்’ சொல்கிறான் என்று பொருமுவார். ஆனால் அவர் தொட்டுத் தாலி கட்டிய ஞானேஸ்வரியை டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டது கிடையாது.
அவளைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவதே அருமை.
‘ ஏய்’ அல்லது’ இஞ்ச பார்’ அல்லது, ‘என்னப்பா’ என்ற மொழிகளிற்தான் அழைப்பார்.யாரும் வீட்டுக்கு வந்திருந்தால் மட்டும் ‘ஞானேஸ்வரி’ என்று அழைப்பார். அவளின் சொந்தக்காரர்கள் அவளை ‘ஞானா’ என்று அழைத்தாலும் அவருக்குக் கோபம் வரும்.
‘ஞானா என்றால் ஆண்பிள்ளைத் தனம் ஒலிக்கும்’ என்று சொல்வார்.

ஞானேஸ்வரி அவருக்கெதிராக எதுவும் பேசுவது கிடையாது. அவரைப் பகைத்தால் என்ன நடக்கும் என்று அவளின் சிறுவயதிலேயே தெரிந்துகொண்டவள்.
அவளின் நினைவு எங்கேயோ விரிகிறது.
——- ————– ————
ஞானேஸ்வரி ஓரு பரவாயில்லாத வசதி படைத்த குடும்பத்தின் முதற்பெண். இரண்டு தங்கைகளும் இரண்டு தம்பிகளுமுடன் சந்தோசமான வாழ்க்கையில் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவளின் தகப்பனார் கொழும்பில் ஒரு அரச உத்தியோகத்தராகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தார். மாதத்திற்கு ஒரு தரம் ஊருக்கு வருவார்.அவரது மனைவி ஊரில் ஆசிரியையாக வேலை பார்த்துக்கொண்டு தனது குழந்தைகளை மிகவும் கவனமாக வளர்த்தாள்.
அப்பா என்பவர் மாதமொருமுறை கொழும்பிலிருந்து வருபவர்.அல்லது,ஊரில் திருவிழா,உற்றார் உறவினர் திருமணம் அல்லது இறந்த வீட்டு நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒரு சில நாட்கள் வந்து போகிறவர் என்ற நினைவே ஞானேஸ்வரியின் நினைவில் பதிந்திருந்தது.அவர்களின் குடும்பத்திற்கு அவளின் தாயே நிர்வாகி,பாதுகாப்பாளர்,அன்பைச் சொரிந்து அணைத்துக் கொள்பவர்.பெரும்பாலான வசதியான பெண்கள் மாதிரியல்லாமல் அவர்களின் வீட்டுக்கு வரும் வேலைக்காரியையும் அம்மா அன்பாக நடத்துவாள். அம்மாவின் அத்தனை பண்புகளும் ஞானாவிடமிருந்தது.தம்பி தங்கைகளை அன்புடன் பார்த்துக் கொள்வாள்.

ஞானாவும்; அவளின் சகோதர சகோதரிகளும் படிப்பில் கெட்டித்தனமான இருப்பதற்கு அவளின் தாய் மிகவும் ஊக்கம் எடுத்தாள். மூத்த இரு பிள்ளைகளையும் டியுட்டரியிலும் சேர்த்தாள்.கண்டவர்களுடன் பழகக் கூடாது என்று மிகவும் கடுமையாக எச்சரித்து அனுப்பினாள்.அப்போது அங்கு, மிகவும் கோபக்காரக் குணமுள்ள, பணக்காரத் திமிருள்ள,சாதி வெறி பிடித்த அருளப்பலம் மத்ஸ் ஆசிரியராகவிருந்தார். அவரைக் கண்ட முதல் நாளே ஞானா ஒரு பயத்துடன் பழகினாள் அவர் பார்வை அவர் ஒரு ஆசிரியர் என்பதற்குப் பதிலாக அவளில் மேய்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.

ஆனால் அவரின் நடத்தையை யாரிடமாவது வாய்விட்டுச் சொன்னால் அவரை அப்படிப் பழகுவதற்கு ஞானாவின் பார்வையும் குணபாவங்களும்தான் காரணிகளாகவிருக்கும் என்று பழிபோட அவர் மட்டுமல்ல இன்னும் எத்தனையோ இருப்பார்கள் என்பதை அந்த இளம் வயதிலேயே அவளது தீர்க்கமான உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து கொண்டவள்.

அப்போது அவளின் துரத்துச் சொந்தகக்காரனான கிருஷ்ணராஜா தனது படிப்பை முடித்துக் கொண்டு கொழும்பில் போலிஸ் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனின் தகப்பன் ஒரு ஆங்கில ஆசிரியர் ஊரில் மிகவும் மதிப்புடையவர் நிறைய வாசிப்பவர். அதனால் அவரைச் சுற்றி ஒரு மாணவர் வட்டம் வாஞ்சையுடன் உலவி வரும்.

அவரின் மகனான கிருஷ்ணாவும்; தகப்பனைப் போலவே இலக்கியத்திலும் எழுத்திலும் ஆர்வமுள்ளவன்.வாட்டசாட்டமானவன். நிறைய வாசிப்பவன்.’ கண்டதும் கற்றால் பண்டிதர் ஆகலாம்’ என்று விளையாட்டாக அவளிடம் குறும்பு செய்பவன்.அவள் கல்கியும் கலைமகளுடனும் காலத்தைக் கழிப்பவள்.ஆங்கிலப் பத்தகங்களையும் படிக்கச் சொல்லி அவளைத் துண்டுபவன்.

அவனின் சிரித்தமுகத்தில் எபபோதும் ஒரு அலாதியான கவர்ச்சி தவழும். அந்த முகத்தை ஒரு நாள் பார்க்காவிட்டாலும் அவளுக்கு ஏதோ தவிப்பு வருவதை அவள் உணர்ந்து கொண்டபோது அதன் அர்த்தத்தைச் சாடையாகப் புரிந்து கொண்டதும் அவள் தனக்குள் நாணிக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் உறவுக்காரர் என்பதால் அவர்கள் கோயில், அல்லது டியுட்டரிக்குப் போகும்போது சந்தித்துப் பேசிக்கொள்வதை அவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் சந்தேகமாகப் பார்ப்பதற்கு இடமில்லை.

அவன்,ஞானாவை விட கொஞ்சம் வசதி குறைந்த குடும்பத்திற் பிறந்தாலும் அவனுடைய போலிஸ் படிப்புக்கப்பால் அவனது பெரும் விருப்பமாக நிறையப் புத்தகங்கள் படிப்பதும் அவ்வப்போது கவிதைகளை எழுதிப் பிரசுரிப்பதும் பலருக்குத் தெரியும்.

சிறுவயதிலிருந்தே அவளிடம் அவன் மிகவும் பிரியமாகவிருந்தான் என்பதை அவர்கள் வளர்ந்து வந்த காலத்தில்,வாய்விட்டுச் சொல்லாமல் மனம் விட்டு எழுதிய சில கவிதைகளை அவளிடம் கொடுத்தபோது அவற்றை ஆயிரம் தடவைகள் தனிமையில் படித்து ஆனந்தப் பட்டவள்.கிருஷ்ணனின் ராதையாக அவள் சிறுவயதிலேயே அவனிடம் தன் மனதைப் பறி கொடுத்து விட்டாள்.

எப்போதாவது அவன் அவளின் டியுட்டரியின் வாசலிற் தற்செயலாக வருவதுபோல் வருவதையும் அவள் கடைக் கண்களால் இனிய பார்வையை அவனின் பக்கம் காட்டுவதையும் ஒரு நாள் அருளம்பலம் மாஸ்டர் தனது குரூரக் கண்களால் அவதானித்து விட்டார்.
தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் அவர்களின் பின் புலத்தை விசாரித்தார்.

கிருஷ்ணன் ஞானேஸ்வரியை விட நான்கு வயது மூத்தவன்.இரு தங்கைகளைக் கரையேற்றிவிட்டுத்தான் அவனின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று பொறுப்பையுணர்ந்தவன்.தங்களை விட வசதி குறைந்த அவனிடமுள்ள அவளின் ஈர்ப்பைத் தனது தாய் தகப்பன் எப்படி எடுத்துக்கொளவார்கள் என்ற பயமிருந்தாலும்,கிருஷ்ணனின்; குடும்பத்திலுள்ள நல்ல பெயரால்,தங்கள் குழந்தைகளின் சந்தோசமான எதிர்காலத்தை விரும்பும் தனது தாய் தகப்பன் எப்படியோ ஒரு காலத்தில்அவளது ஆசையை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்று அவள் நம்பினாள்.

1980ம் ஆண்டு தைமாதம், ஞானா ஆசிரியை பயிற்சியைத் தொடங்கக் காத்திருந்தாள். ஒரு நாள்ப் பின்னேரம் கோயிலுக்குச் சென்றபோது, போலிஸ் படிப்பு முடிந்து கம்பீரமான உடையுடன் டியுட்டிக்கு நின்றிருந்த கிருஷ்ணனைக் கண்டு அவள் கண்ணனைக் கண்ட ஆண்டாளாக மகிழ்ந்து போனாள்.

அன்று அவன் அவளுக்கு ஒரு கவிதைக் கடிதம் வடித்திருந்தான். வழக்கம்போல என்னுயின் ஞானா என்று தொடங்காமல் ‘மை டார்லிங் ஞானா’ என்று ஆங்கித்தில் அழைத்திருந்தான்.அவள் அந்தக் கடிதத்தை அவள் இருதயத்துடன்அவனை இணைத்ததுபோல் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

இலங்கையின் வடபகுதியில் அரசியல் குழப்பங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த காலம். இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு முடிவு காண ஆயுதப் போராhட்டத்தைத் தவிர வேறொரு வழியும் கிடையாது என்ற கோஷம் வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஓரு சிலர் அதைச் செயற்படுத்த இரகசிய முறையில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதை அடக்க இலங்கை அரசு தனது போலிஸ் படையைத் தயார் செய்தது.
‘தமிழீழப் போராளிகள் பதினாறு குழுக்களுக்குமேல் விரிந்து பரந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப்; ‘பயங்கரவாதிகளாக’ வலைபோட்டுப் பிடித்து வதை செய்து போராளிகளின் சிதைந்த உடல்களைப் பகிரங்கத் தெருக்களில் எறிந்து விட்டும்போகும் போலிசாருக்கு எதிராகத் தமிழீழப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் வாலிபர்கள் அவ்வப்போது தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். சில தமிழ்ப் போலிசார்,தமிழ்ப் போராளிகளின் அந்தத் தாக்குதல்களில் பலியாகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அன்று ஒருநாள்,ஞானேஸ்வரி தனது அன்பனான கிருஷ்ணனைக்; கோயிலில் கண்டபோது, இளமையும் கண்ணியமுமான அவனது உத்தியோக தோற்றம் அவளுக்குப் பெருமையாயிருந்தது. அவன் அனுப்பியிருந்த கவிதையின் காதல் மொழிகள் அவளின் ஆத்மாவுடன் நுழைந்து விட்டன.

தமிழ்ப் போராளிகள் விடயத்தில் அவனை எச்சரிக்க வேண்டும்போலிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒன்றிண்டு நாட்களுக்கு முன் பலியாகிய, மூன்று குழந்தைகளின் தந்தையாகிய ஒரு தமிழ்ப் போலிசார் பற்றி ஊரெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள. அவளின் பாட்டியார் தங்களுடன் வந்திருந்த ஒரு மாமியுடன் பெரிய சத்தத்தில் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தபோது.யாரும் பார்க்காத தருணம் பார்த்து, கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நகர்ந்து கொண்டு, ‘கவனமா இருங்கோ’ என்று பதட்டத்துடன் சொன்னாள்.

அவன் அவளது கட்டளைளைக்கு புன்முறுவலுடன் தலையசைத்து ‘அப்படியே மை டார்லிங்’ என்று காதல் பொங்கக் கிசுகிசுத்தான். அந்தப் புன்னகையிலிருந்த அன்பு. பாசம்,அளப்பரிய காதல் அவளைத் திக்கு முக்காடப் பண்ணியது.

‘இந்த ஆழமான காதலைத் தனது ஆத்மாவுடன் பிணைத்து வைத்திருக்கும் இந்தக் கம்பீரமான ,கவுரமான, கண்ணியமான மனிதன் இன்னும் சிலகாலத்தில், என்னுடையவனாக இருக்கப் போகிறவன்’ என்று உண்மை அந்தக் கோயிலின் சன்னிதானத்தில் அவளின் சிந்தனையில் தெறித்து விழுந்தது.

அவனது பாதுகாப்பு பற்றி ஒரு சில வார்த்தைகளை விளக்கமாகப் பேசவேண்டு என்று அவள் முடிவுகட்டிக் கொண்டு,கோயில் பூசை முடியத் திரும்பி வரும்போது, அவளுடன் வந்த பாட்டியிடம் ஏதோ சாட்டுச் சொல்லி விட்டுப் போலிசார் நின்றிருந்த கடைப் பக்கம் சென்றாள். கோயிலால் வருபவர்கள் தொகையாகவிருந்தததால், அந்த நேரத்தில் இவர்களை விசேடமாக அவதானிக்கப் போவதில்லை என்று அவளின் பேதை மனம் சொன்னது.

அவனைச் சந்திக்க போலிசார் நின்றிருந்த ஒதுக்குப் புறமான பக்கத்தை நெருங்கும்போது அவளுக்கு முன்னால் நந்தி மாதிரி வந்து நின்ற அருளம்பலம் மாஸ்டரை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.
‘என்ன ஞானேஸ்வரி, வீட்டுக்குப் போறவழி இந்தப் பக்கமில்லையே’ என்ற அருளப்பலம் மாஸ்டரின் குரலிலிருந்த நக்கலான தொனி,அவரின் நயவஞ்சகமான பார்வை அவளுக்கு ஒரு சில வினாடிகளில் எத்தனையோ விடயங்ளையுணர்த்தியது.அவர் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து உளவு பார்க்கிறார் என்ற அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.

‘இல்ல மாஸ்டர் கடையில் தண்ணி வாங்கப் போறன்’ அவள் வாயில் வந்த பொய்யைச் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தாள். அவள் வலது கண் துடித்தது. உடம்பு படபடத்தது.இரவில் நித்திரை வரவில்லை.மனம் மிகவும் பதட்டத்தடன் எதையெல்லாமோ யோசித்தது.

அடுத்த வெள்ளிக் கிழமை எப்படியும் அவனுடன் பேசவேண்டும் என்று முடிவுடன் அடுத்த நாள் அதி; காலையிலெழுந்தபோது தூரத்தில் வெடித்த துப்பாக்கி சத்தம் அவளின் இதயத்தைப் பிழந்து கொண்டு போனது.

ஓரு சில நிமிடங்களில்@’கிருஷ்ணராஜா என்ற போலிஸ்காரனைப் பெடியன்கள் சுட்டுப் போட்டான்கள்,யாரோ அந்தப் போலிஸ்காரனைப் பற்றிப் பெடியன்களுக்குச்; சொல்லியிருக்க வேணும்’ என்ற தகவல் பரவத் தொடங்கியது. கிருஷ்ணராஜா போலிஸ் பயிற்சி முடித்து விட்டு யாழ்ப்பாணத்துக்கு வந்து சிலமாதங்களே ஆகியிருந்தன.

அநியாயமாகக் கொல்லப் பட்ட தனது அன்பன்,கிருஷ்ணாவுக்காக ஞானாவால் வாய்விட்டழவும் முடியாது. அவளின் ஆத்மா,’ சமுதாயப் பிரச்சினையின்றி வாழ்வதாகவிருந்தால் இன்றிலிருந்து நீ ஊமையாக இருக்கப் பழகிக் கொள்” என்று ஆணையிட்டது.ஒன்றிரண்டு நாட்கள் இரவு பகல் என்ற வித்தியாசம் தெரியாமல் அவள் சித்தம் மரத்திருந்தது. தன்னோடு பிணைந்திருந்த உண்மையான ஞானேஸ்வரி என்ற பெண் இறந்து போனதான ஒரு உணர்வு அவளையிறுக்கியது.

வாழ்வென்ற யதார்த்த தொடர் நாடகத்தில், மற்றவர்களுக்காக இன்னுமொரு பாத்திரமாக அவள் நடமாடவேண்டிய துரதிர்ஷ்டத்தை அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.இரு தங்கைகளுக்கும் இரு தம்பிகளுக்கும் மூத்தவள் அவள்.அவளின் செயற்பாடுகளில் அவர்களின் எதிர்காலம் தங்கியிருக்கிறது.

இதுவரைக்கும் அவன் காதலின் நினைவில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ஞானாவின் உயிரின் பாதி
அவனின் இறப்புடன் சட்டென்று பிரிந்தததை யாரும் பரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவனின் கொலையை, ‘தமிழருக்கெதிரான’ இன்னுமொரு போலிசாரின் இறப்பாக ஊரார் எடுத்துக் கொண்டார்கள். கிருஷ்ணராஜா அவர்களின் தூரத்துச் சொந்தக்காரன் என்பதை விட ஞானாவின் குடும்பத்தினருக்கு அவனின் கொலை எந்தத் தாக்கமுமில்லை. ஞானாவுக்கும் அவனுக்குமுள்ள தொடர்பைத் தெரிந்த ஒரே ஒரு பேர்வழியான அருளம்பலம் அவர்களுக்கு அதைச் சொல்ல மாட்டார் என்று அவளின் உள்ளுணர்வு சொல்லியது.

போராளிகளால் ‘தமிழ்த் துரோகிகள்’ என்று சுடப்பட்ட பலரின் மரணச் சடங்குக்குப் பொதுமக்கள் போகப் பயந்தார்கள்.அந்தப் பயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு
ஞானாவின் தாயார் சாட்டுக்காக ஒரு சில நிமிடங்கள் தலையைக் காட்டி விட்டு வந்தாள்.

‘தமிழருக்கு எதிராக வந்த போலிசைக் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்’.

‘போராளிகளுக்குப் பிடிக்காத தமிழரின்’ சடுதியான இறப்புக்களுக்குக் காரணங்களும் நியாயப் படுத்தலும் மிகவும் கவனமாக நிலை நிறுத்தப் பட்டன. அதைக் கேள்வி கேட்க யாருக்கும் துணிவில்லை. யாருக்கும் யாரையும் பிடிக்காவிட்டால் அந்தத் தமிழனைத் ‘துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுக்க’ அருளம்பலம் மாதிரியான ஒரு கேவலமான மனிதக்கூட்டம் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

கிருஷ்ணராஜா இறந்த எட்டாம் நாள் இரவு அவளின் கனவில்,அருளம்பலம் மாஸ்டரின் கோரமான சிரித்த முகம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து குரூரமாகச் சுடப் பட்டு விழுந்த கிருஷ்ணாவின்; இரத்தம் வடியும் உடலை அவள் தாங்குவதாக அந்தக் கனவு தொடர்ந்தது.
தன் உயிரைப் பறித்தவன் யாரொன்று கிருஷ்ணாவின் ஆவி கனவில் வந்து அவளிடம் கதறுகிறதா,?

அவள் எழுந்தாள் காலையிருள் சாடையாகப் பிரிந்து கொண்டிருந்தது. அவளின் அன்பன் கிருஷ்ணாவைக் காட்டிக் கொடுத்தது யார் என்று ஞானாவுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
ஞானா ஆசிரியை பயிற்சிக் கலாசாலைக்குப் போனாள்.படித்தாள் ஆசிரியையானாள்.

1983ம் ஆண்டு கலவரம் கொழும்பிலுள்ள தமிழர்ளை அகதிகளாக்கி யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பி விட்டது. அவள் தகப்பன் எப்படியோ உயிர் தப்பி அவரின் குடும்பத்திடம் வந்தார். அவர் கொழும்பில் பட்ட கொடுமைகளைச் சொல்லிக் குழந்தை மாதிரி விம்மியழுதார். அந்தக் குடும்பம் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்பட்டது. வேலையிழந்தால் மனமுடைந்த தகப்பன்.அவரைத் தாங்கித் தவிக்கும் தாய். குடும்ப நிலை அவளைத் துயர்பட வைத்தது.

அடுத்தநாள் என்ன நடக்குமோ என்று தெரியாதமாதிரி அநியாயங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ந்தன.
தகப்பனார் வீட்டோடு இருப்பதால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிச் சிலவேளை எல்லேரிடமும் பாய்ந்து விழுந்தார் அல்லது அமைதியாக வெறித்துப் பார்த்தடி இருந்தார். குழந்தைகளையும் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றத் தவிக்கும் தவிப்பு ஞானேஸ்வரியைத் துயரப்படுத்தியது. தாயும் மகளும் ஊரிலேயே ஆசிரியைகளாக இருப்பது ஒரு விதத்தில் நிம்மதியாகவிருந்தாலும் வீட்டில் வளரும் ஆண்குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பற்றிய கவலை அந்த வீட்டில் எல்லோர் மனதிலும் வியாபித்திருந்தது.

யாழ்ப்பாணம் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. பல தமிழ் இளைஞர்கள் ‘போராளிகளாகப’ பல குழுக்களில் சேர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். வசதியுள்ளவர்கள் தங்கள் பையன்களை எப்படியோ வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் அவளது பெரிய தம்பியை வெளிநாடு அனுப்பத் திட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது.அதற்குத் தேவையான பணத்தை எப்படிப்புரட்டுவது என்பது அவர்களுக்குப் பெரிய கவலையாயிருந்தது. அத்துடன் வீட்டிலிருக்கும் வயது வந்த பெண்களுக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை தேடுவதும்; தலையிடியைத் தந்தது.

பெரிய இடத்து முக்கிய மனிதர்களில் ஒருத்தரான அருளம்பலம் மாஸ்டரும் லண்டன் போவதாகக் கதையடிபட்டது. அது மட்டுமல்லமல்,அருளம்பலம் மாஸ்டர் ஞானாவைத் திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகச் சொல்லியனுப்பியபோது. அவளின் தாய் தகப்பன் மிகவும் பூரிப்புடன் லண்டன் செல்லப் போகும் அவளின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

அவருக்கும் அவளுக்கும் பத்து வயது வித்தியாசம் என்பது பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை.அவளுக்கு அவரைத் திருமணம் செய்ய விருப்பமா என்று கூட யாரும் கேட்கவுமில்லை, கவலைப்படவமில்லை.அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது,அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயது,அத்துடன் அவருக்கு அப்போதே ‘ கர்ம வியாதி’ என்று சொல்லப் படும் நீரழிவு நோய் இருந்தது.திருமணத்தில் அவளின் கருத்துப்பாட்டுக்கு அக்கறை எடுக்க அந்த நெருக்கடியான சந்தர்ப்பத்தில் யாருக்கும் பொறுமையோ அல்லது தேவையோ இருக்கவில்லை.
அவளின் முடிவில் அவளின் தம்பி லண்டன் செல்வது தங்கியிருக்கிறது. அத்துடன் தங்கைகளின் எதிர்காலமும் தங்கியிருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

அவள் மவுனமாக அவருக்குத் தலையைத் தாழ்த்தித் தாலியை மாட்டிக் கொண்டாள். ஊர் உலகிற்காக,ஒரு நடமாடும் பிணமான அவளைத் தன்னுடையவளாக்கி அவர் அவள் உடம்புடன் புணரப்போவதை நினைத்து அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

லண்டன் வாழ்க்கை கடினமானது. அவரின் படிப்புக்குரிய வேலை கிடைக்கவில்லை. அவர் எதிர்பார்த்தபடி திருமணவாழ்வும் அவருக்கு மிகவும் அதிருப்தியாகவிருந்தது. இரவின் அமைதியில் இன்னொரு உயிர் தன்னருகில் படுக்கிறதா என்று கூட அவருக்குச் சந்தேகமாகவிருந்தது.அமைதியான வெற்றிருளில் அவர் அவளின் உடம்புடன் புணர்ந்து முடிந்ததும் அவர் அயர்ந்து தூங்கிவிடுவார். அவள் குளியலறைக்குச் சென்று குளித்து விட்டுப் படுப்பாள்.

யாரும் வந்தால் கல கலப்பாகவிருக்கும் ஞானா, அவர்கள் இருவரும் தனிமையாக இருக்கும்போது அவருக்குரிய கடமைகளைச் செய்தாள். அதற்கப்பால் அவர்கள் இருவருக்குமிடையில் பெரிதாக எந்த இணைப்பும் கிடையாது.அவளின் அசாதாரண மவுனம் அவரைப் பயமுறுத்தியது.
அவர் தனது நோய்களுக்கு விடிவு தேடிக் கோயில்களை நாடினார். ஆனால் வயது கூடிக்கொண்டுவர,அவரின் நோய்களும் விரிந்து முக்கல்களும் முனகல்களும் இரவை நிறைத்தது. அவள் அவருக்குக் ‘கரைச்சல்’ கொடுக்குக் கூடாது என்று தனியறையில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டாள். அவளுக்கு அப்போது வயது நாற்பது.

ஞானா மிகவும் திறந்த நிர்வாகியாகஅவர்களின் (அவரின்?) வீட்டை நிர்வகித்தாள். ஏற்கனவே சலரோகக்காரனான அவருக்குத் தேவையான உணவு வகைகளைத் தயாரித்துக் கொடுத்தாள். இருவரும் ஒரே வீட்டில் ஒட்டுதலற்ற ஒரு கவுரவத் தம்பதிகளாகப் பவனி வந்தார்கள்.

அவர்கள் கார் வாங்கினார்கள்.அவரின் விரக்தியை மறைக்கக் கொஞ்சம் குடிக்கத் தொடங்கினார்.நீரழிவு நோயுடன் குடியும் சேர்ந்ததால் அவரின் ‘சினேகிதர்களாக’ லண்டனுக்கு வந்த கொஞ்சகாலத்தில் அவருக்கு இருதய நோயும் பிளட் பிரஷரும் வந்தன
.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. லண்டனுக்கு வந்த காலத்தில் அவர்கள் ஞானாவின் தம்பியுடன் ஒரு வீட்டில் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்தார்கள.;ஞானாவின் தம்பிக்கு மூன்று குழந்தைகள்.அவனது மனைவி ஒரு அவளது வீட்டில் ஒரே செல்லப் பிள்ளை அத்துடன்,லண்டன் குளிரால் அடிக்கடி தடிமலும் இருமலும் என்று அவதிப் படும் ஒரு நோஞ்சான்,அத்துடன் குழந்தை வளர்ப்பு அதிகம் தெரியாதவள்.

தம்பி தங்கைகளுடன் வளர்ந்த ஞானா தம்பியின் முதலாவது குழந்தை மைதிலியைத் தனது குழந்தைமாதிரி வளர்த்தாள். மைதிலியின் அணைப்பும், ஆறுதலும் ஞானாவின் ஒடிந்து விட்ட இதயம் ஒரேயடியாகச் செயற்படமல் விடுவதைத் தடுத்து ஞானாவின் வாழ்வில் எதோ ஒரு பிடிப்பையுண்டாக்கியது.’மை டார்லிங் பேபி’ என்று கட்டிக் கொஞ்சுவாள.;

மைதிலியை அவள் கட்டிக் கொஞ்சுவதை அருளம்பலத்தார் அதிகம் விருப்பமில்லை. ஆனால் ஞானாவை ஒரு ‘மலடி’ என்று அவரால் திட்டவும் முடியவில்லை.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லாமைக்கு அவரின் நோய்கள்தான் ஒருகாரணம் என்று அவர் மனம் சொல்லியது.மைதிலி மாமி ஞானாவின் அளப்பரிய அன்பில் வளர்ந்தாள்.மைதிலியுடன் ஞானா இறுக்கமாக இருப்பதை அவர் விரும்பவில்லை. கூடிய விரைவில் தங்களுக்கு ஒரு வீடு வாங்கிக்கொண்டு அவர்கள் தனிக்குடித்தனம் வந்தார்கள்.டாக்டராக இப்போது வேலை செய்யும் மைதிலிக்குத் தனது மாமி ஞானாவில் மிகவும் பற்று.

அருளம்பலத்துக்கு இப்போது எழுபது வயது. ஞானேஸ்வரிக்கு அறுபது வயது. அவர்கள் லண்டனுக்கு அகதிகளாக வந்து வந்து முப்பத்தைந்து வருடங்களாகின்றன. அருளம்பலத்தார் ஞானாவை நடத்தும் விதம் மைதிலிக்கு அறவே பிடிக்காது.
அருளம்பலத்தாரின் சம்பளமற்ற வேலைக்காரியாகத்தான் ஞானா அந்த வீட்டிலிருக்கிறாள் என்று மைதிலிக்குத் தெரியும்.மைதிலிக்குத் தனது மாமியின் வாழ்க்கை புரியத் தொடங்கியிருப்பதை ஞானா உணர்ந்து கொண்டாள். ஆனால் மைதிலி தங்களின் தனிப் பட்ட வாழ்க்கைக்குள் உள்நுழைவதை அவள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்லி விட்டாள்.

—————————– ———————————-
அருளம்பலத்தாhரின் வீட்டுக்கு டாய்லெட் திருத்த வந்த ஆங்கிலேயன் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டதற்காக உள்ளுராட்சியில் முறைப்பாடு செய்த சில தினங்களில் மைதிலி மாமியைப் பார்க்க வந்திருந்தாள்.

அருளம்பலத்தார் மிகவும் ஆத்திரத்துடனிருப்பதற்கு மைதிலிக்குக்; காரணம் தெரியவில்லை. அவளின் விசாரணையின்போது, தனது மனைவியின் தூய்மைக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் வகையில் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று அழைத்த அந்த ஆங்கிலேய வேலைக்காரனைப் பழிவாங்க ஞானா உதவி செய்யவில்லை,அந்த ஆங்கிலேயனின் ‘டார்லிங்’ வார்த்தையால் ஞானா மன உளைச்சலால் வருந்தினாள் என்று எழுதித்தர மறுக்கிறாள் என்று அருளம்பலத்தார் துள்ளிக் குதித்தார்.

மைதிலி லண்டனிற் பிறந்து வளர்ந்தவள். ‘டார்லிங்’ என்ற வார்த்தைக்கும் தமிழுணர்வின் பரிசுத்த சிந்தனைகளுக்கும் ஒரு சம்பந்தமுமில்லை என்று தெரிந்தவள். வயதுபோன பெண்களை கடைக்காரர்கள்,மட்டுமல்ல,ரெயில்வெ உத்தியோகத்தர். டக்சிக்காரர்கள் என்போர் ‘டார்லிங்’ என்று சொல்வது சர்வ சாதாரணம் என்று மைதிலி அவருக்கு விளங்கப் படுத்தினாள்.

ஞானாவுக்கு அவரின் வஞ்சக உணர்வு தெரியும். அன்று வேலைக்கு வந்திருந்த ஆங்கிலேயன் ஐம்பது வயதுள்ளவன். கல கல வென்று பேசிக் கொண்டிருந்தவன். ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டவன். அன்று அவன் அன்புடன் அவளுடன் ‘டார்லிங்’பேசியது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.அவளை அன்புடன் நேசித்தவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற தெரியும்.இந்த வேலைக்காரனுக்கு எதிரான முறைப் பாடு கொடுத்தால் அவனுக்கு வேலை போவது மட்டுமல்ல, முதியோருடன் கவுரவக் குறைவாக நடந்த குற்றத்தின் அடிப்படையில் இனி அவனுக்கு எந்த வேலையும் கிடைக்காமலும் போகலாம்.

டாய்லெட் திருத்த வந்தவன் ஞானாவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தனக்கு இரு வளர்ந்த குழந்தைகளிருப்பதாகவும், முதற்பெண் தாயாகப் போவதாகவும் தனது பேரக் குழந்தைக்குத் தொட்டில் வாங்கிக் கொடுக்க ஓவர் டைம் செய்வதாவும் ஞானாவுக்குச் சொல்லியிருந்தான்.

அவனுக்கு வேலை போக ஞானா உதவி செய்ய மாட்டாள்.அவன் ஒரு நல்ல தகப்பன் என்று அவனின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்தது. அருளம்பலத்தார், ஞானாவின் பிடிவாதம், தன்னை மதிக்காத அகங்காரம் பற்றி மைதிலிக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஏனோ அந்த நேரம் ஞானாவின் ஞாபகத்தில் அவள் அன்பனாகவிருந்த கிருஷ்ணன் வந்தான். அவனின் கவிதைகளில் ‘எனது உயிரின் மறுபாதி’ என்றுதான் தொடங்கினான். உறவு நெருங்கியிணைந்த காலத்தில் ‘மை டார்லிங்’ என்று அவளைக் கூப்பிடத் தொடங்கியிருந்தான்.அவனுடன் வாழக் கொடுத்து வைத்திருந்தால், இரவின் தனிமையில் காதலில்; அவளையணைத்துக் கொண்டு ‘மை டார்லிங் என்று கொஞ்சியிருப்பானா?

அருளம்பலத்தாரைவிட ஆங்கிலத்தில் மிகவும் திறமையுள்ள கிருஷ்ணன் அவளை’டார்லிங்’ என்று அழைத்திருப்பான் என்று நினைத்து மனதுக்குள் கொதிப்படைந்து,அவளை யாரும் ,’டார்லிங்’ என்றழைத்தால் எரிச்சல் படுகிறாரா அவள் கணவர்? அல்லது, அவள் டியுட்டரியிற் படித்த காலத்தில்,அவளுக்குத் தெரியாமல் கிருஷ்ணாவின் கடிதங்களை அருளம்பலம் கள்ளமாகப் படித்திருப்பாரா?

ஞானாவைக் காதலித்த குற்றத்திற்காகத், தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு கிருஷ்ணனை ஒரு தமிழ்த் துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுத்து அவனின் உயிரை எடுத்து விட்டு ஞானாவைத் தன் சேவகியாகப் பழிவாங்குபவர்; தனது கணவர் என்பதை ஒருநாளைக்கு மைதிலிக்குச் சொல்ல வேண்டும்போலிருந்தது.

தோட்டத்து, மரம் செடி கொடிகளைத் தடவும்போது அவளுக்குக் கிருஷ்ணாவின்; ஞாபகம் வரும். மலர் மொட்டுக்கள் ‘மை டார்லிங்’ என்று கிசுகிசுத்துக்கொண்டு காற்றுடன் அவளைத் தடவுவதாகக் கற்பனை செய்வாள். பூத்துக் குலுங்கும் மல்லிகையில் அவனின் புன்னகை நிழலாடும். அவள் இறந்து அழியும்வரை அவளின் தொலைந்து விட்ட பாதி உயிர் யாழ்ப்பாணத்தில்,அவளின் ‘டார்லிங்’ கிருஷ்ணாவின்; நினைவில் ஊசலாடும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

Sexual abuse in the North of Sri Lanka’

‘Women in Sri Lanka’s North exploited for rape tapes, snuff videos: Legislator
Mar 14, 2019 15:11 PM GMT+0530 | 0 Comment(s)
ECONOMYNEXT – Women and children in Sri Lanka’s North are being exploited to produce rape tapes and snuff videos by members of the community who are returning from abroad to prey on them, a legislator said.
“There is a rape film industry,” Bimal Ratnayake, a legislator for Sri Lanka’s Janatha Vimukthi Peramuna told parliament.
“This is a great tragedy. It is being done by members of the area who had gone abroad.
“They come back for a period and engage in this racket. This is not a lie. We know this.”
Ratnayake said the rape and murder of a school girl in the Pukuduthivu, which gained wide publicity had had also been filmed.
“This was not just a rape. It was video taped for sale,” he said.
He said the problem was known to be happening in the islands in Jaffna and remote areas in the Vanni where there was extreme poverty.
“It is being done willingly in some cases for money and by force in others,” Ratnayake said.
“If some one promises 100,000 rupees, it is big amount. For many years a person cannot earn such a sum.”
He said the government should take action to counter the problem.
Ratnayake said according to known statistics there were about 90,000 war widows in the North including 38,000 in Jaffna, who were undergoing great hardships and sexual harassment.
During rising alcoholism, domestic violence was also on the rise, he said.
Though he had not personally gone to verify the data, a women’s activist in the region had said that a large number of widows numbering about 50,000 were below 30 to 40 years of age, even 10 years after the war.
“During the women got married at the age of 15 and 16 to avoid being recruited for the war,” he said. “In some cases there have also been divorces.”
He said under the government’s definition a war widow was classified as a person whose husband was lost during the war and was entitled to government help. It could be a militant or other person he said.
But some of them had got married during war time did not have government documents to prove it and in the case of a divorce also they were not caught in the statistics, and government programs he said.
There were tens of thousands more widows on that basis he said.
He said the government should change the definition and help them also. He said the actual female headed households may about 30,000 higher. (Colombo/Mar14/2019)
sexual abuse

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘பெண்களின் மேம்பாடு மட்டுமல்லாது,ஒட்டுமொத்த ஒடுக்கு முறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடிய அகில உலகப் பெண்களின் வரலாறு’ அகில உலக மாதர் தினம். பங்குனி 8.2019

thenee-2‘பெண்களின் மேம்பாடு மட்டுமல்லாது,ஒட்டுமொத்த ஒடுக்கு முறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடிய அகில உலகப் பெண்களின் வரலாறு’
அகில உலக மாதர் தினம். பங்குனி 8.2019
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.

1.

‘பெட்டர் த பலன்ஸ் ,பெட்டர் த வோர்ல்ட்-‘சமத்துவம் வளர்ந்தால் சமத்துவ உலகமும் உயரும்’

இந்த உலகில் ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களின் உழைப்பும் ஈடுபாடும் பலதுறைகளிலும் முன்னேறிக்கொண்டு வருகிறது. அந்த வெற்றிக்கு அத்திவாரமிடப் பல போராட்டங்கள் கடந்த காலங்களில் பெண்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டன. அந்த வெற்றிகளின்; பிரதிபலிப்புத்தான் இம்மாத ஆரம்பத்தில் நடக்கவிருக்கும்; அகில உலக மாதர்தின விழாக்களாகும் .

தங்களுக்காகவும் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்காகவும்,பத்தொன்பதாம்,இருபதாம் நூற்றாணடுகளில்;,பெண்கள் தொடங்கிய போராட்டங்கள் மானுட வரலாற்றின் பிரமாண்டமான மாற்றங்களைத் தந்தன.
உலக நாடுகளில் மிகப் பெரிய நாடுகளான இரஷ்யா,iசானாவில் நடந்த அரசியற் புரட்சிகள் மட்டுமல்லாது, தொழிற் துறைப் புரட்;சிகள், விஞ்ஞான மாற்றங்கள் என்பன கடந்த நூற்றாண்டில் அதிவிரைவாக நடந்து கொண்டிருந்தபோது,சமத்துவத்திற்கான மனித மேம்பாட்டுக்கான விழிப்புணர்வுகளும் முளையிட ஆரம்பித்தன.

பல்லாயிரம் வருடங்களாக,கலாச்சார, சமய, குடும்பக் கட்டுமானங்களால் ஆண்களின் அதிகாரத்தில் ‘தனித்துவமான உணர்வுகளும், அறிவுமுள்ள பெண்கள்’ என்ற சுயமையின் அடையாளத்தை இழந்து,ஆண்களின் தேவைகளுக்காகப் பிறந்த ஒரு பிறவியாக நடத்தப்பட்ட பெண்களுக்கு, பல தரப்பட்ட அரசியல்,பொருளாதாரம், தொழில் வளர்ச்சிகள் போன்ற மிக விரைவான நவீன உலக மாற்றங்கள்,பெண்களின் சாதாரண நிலையை,வேறொரு முற்று முழுதான பரிமாணத்திற்குள் சிந்திக்கப் பண்ணிய பல போராட்டங்கள் கடந்த இரு நூற்றாணடுகளிற்தான் தொடங்கியது.

அதன் நீட்சியாகப் பெண்கள் தங்களால் முடிந்தவரைக்கும்,தாங்களே -பெண்கள் மட்டுமே ஒன்று கூடிப் பல விடயங்கள் பற்றிப் பேசவும்,அரசியல்,பொருளாதார சமத்துவத்திற்காகப் போராடியும் பல வெற்றிகளையடைந்தார்கள். பெண்களின் போராட்டத்தால் அடைந்த வெற்றி உலகிலுள்ள அத்தனை ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் வெற்றியுமாகும்.thenee-4

ஆனாலும் ஆண்களின் தரத்தோடு படிப்பும் அனுபவும் இருந்தாலும் இன்றுவரை பெண்கள் வேலை செய்யுமிடத்தில்,;ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களுக்கு ஊதியம் கிடையாது. அது போலவே, மக்களுக்காக மக்களே தேர்ந்தெடுக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகளில் பெண்களின் விகிதம் சமமாக இருப்பதில்லை. இப்படியே ஒவ்வொரு துறையிலும் பெண்களுக்குப் பாரபட்சம் இருப்பதால்,
இவ்வருட அகில உலக மாதர்; தினத்தின் முக்கிய கோஷமாக,’;பெட்டர் த பலன்ஸ் பெட்டர் த வோர்ல்ட்;’ அதாவது, ‘சமத்துவ வளர்ந்தால் உலகமும்; உயரும்’;; என்பது உரக்க ஒலிக்கப் போகிறது.

மேற்கு நாடுகளில் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கான போராட்டங்கள்:

ஒட்டு மொத்த மனித குலத்தின் நன்மைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் ஆண்பெண் என்ற வித்தியாசம் பாராத ஒன்றிணைந்த பணிகள் இன்றியமையாதன. ஆனால் மனித இனம் தோன்றி ஆண்களின் ஆதிக்கம் பலப்பட்ட கால கட்டத்தலிருந்து,ஆண்களின் அதிகாரத்தின் கோட்பாடுகளுக்குள் வரையறை செய்யப் பட்ட, அரசியல், பொருளாதாரக் கட்டுமானங்களின் அடிப்படையில் பெண்கள் ஒடுக்கப் படுகிறார்கள்.இந்த வரைமுறைக்கு, வர்க்க பேதம்,சமயக் கருத்துக்கள், பொருளாதார வலிமை,இந்தியா இலங்கை போன்ற நாடுகளில் சாதி அமைப்பு என்பன துணையாகின்றன.

இவற்றை எதிர்த்துக் கிட்டத்தட்டக் கடந்த இருநாற்றி ஐம்பது வருடங்களாக உலகின் பல பகுதிகளிலும் பல முற்போக்குவாதப் பெண்களும் ஆண்களும் குரல் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.இந்தியாவிற் பரவலாகவிருக்கும் வர்ணாஸ்மர அடிப்படைக் கொடுமையான சாதி,மத அடிப்படையில் பெண்கள் ஒடுக்கப்படுவதை எதிர்த்துப் பலர் பத்தொன்பதாம் ஆண்டின் ஆரம்பத்திலிருந்தே குரல் கொடுக்கத் தொடங்கி விட்டனர். அந்தப் போராட்டங்களால் ஆண்களுக்குச் சமமான உரிமைகள் இந்தியப் பெண்களுக்குக் கிடைக்காவிட்டாலும் சமுதாய மாற்றத்தின் ஏணிப்படிகளில் அவர்கள் மெதுவாக உயர இடம் கொடுத்தது.

ஆனாலும் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் அகில உலக மாதர் தின நிகழ்வுகள் மேற்கு நாட்டுப் பெண்கள் மட்டும்தான் உலகிலுள்ள ஒட்டுமொத்தமான கொடுமைகளுக்கும் குரல் கொடுத்தார்கள் என்ற பிரமையைப் பலருக்குக் கொடுக்கிறது.

அதற்குக் காரணம், பெண்ணிய சிந்தனைகளின் போராட்டங்களைப் பெண்களே பெரும்பாலும் மேற்கு நாடுகளில் முன்னெடுத்தார்கள். பிரான்ஸ் நாட்டின்; அரசியல் மாற்றத்திற்கு பிரான்ஸிய புரட்சிக் காலத்தில்(1789) பெண்களின் பங்குடன்; தொடர்ந்துவந்த மாற்றத்தால் ‘பெண்ணியச்’ சிந்தனைகள் உதயமாகின.அதைத் தொடர்ந்து மேற்கத்திய பெண்ணிய சிந்தனைகள் பன்முகப் படுத்தப் பட்டன என்ற வாதிடுவோருமுண்டு.

அமெரிக்காவில் முதலாளித்துவத்தை முன்படுத்தித் தொடங்கிய தொழில் வளர்ச்சியில் பெண்களின் பங்கு அத்துடன்,அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரில்(1861-1865) பெண்களின் ஈடுபாடு என்பன உழைக்கும் பெண்கள் மத்தியில் புதிய’சுயவிடுதலைச் சிந்தனைகளை உருவாக்கின.

1902ம் ஆண்டு திருமதி மேரி ஹரிஸ் ஜோன்ஸ்(1837-1930) என்பவர் தொழிலாளர்களை ஒன்றிணைத்ததில்; முக்கியமானவராகும். 1910ம் ஆண்டில் சிக்காகோ என்ற நகரில்; பெண்களின் தொழிலாளர் சங்கம் உண்டாகியது. தொழிலாளர்களின் சங்கத்தையுண்டாக்கிப் பெரிய மாற்றங்களைச் செய்ததால் அக்காலத்தில் இவர் அமெரிக்காவின் மிகவும்’அபாயமான பெண்’ என்று ஆதிக்க சக்திகளால்; வர்ணிக்கப்பட்டார்.இவர் தொடக்கிவைத்த போராட்டத்தால் பெண்களுக்கும் பல நன்மைகள் கிடைக்க வழிகள் பிறந்தன.

இங்கிலாந்தில் அடிமைகளின் விடுதலையை முன்வைத்துப் பெண்களால் எடுக்கப் பட்ட சில செயற்பாடுகள்தான் 1780-1860ம் ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய பெண்ணியவாத சிந்தனைக்கு வித்திட்டது என்கிறார்,; ‘கிலாரா மிட்ஜெலி (1991.’ஜென்ட்டர் அன்ட் ஹிஸ்டோரி ‘பக்1). ஆனால் 19ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பெண்களுக்கு வாக்குரிமையில்லாததால் அவர்களால் எந்த விதமான பெரிய மாற்றத்தையும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனால் மார்கரெட் மிடில்டன் சீமாட்டி போன்றவர்கள் அடிமைகளின் விடயத்தில் முன்னணியிற் செயற்பட வில்லியம் வில்பாவொர்ஸ் என்பரை மிகவும் ஊக்கப் படுத்தினார் என்று சொல்லப் படுகிறது.

ஆனாலும் பெண்கள்,பிரித்தானியாவில் மட்டுமல்ல பல மேற்கத்திய காலனித்துவவாதிகளால் கட்டமைக்கப் பட்ட அடிமைமுறையை ஒழிக்கத் தங்களாலான போராட்டங்களைச் செய்தார்கள் என்ற தகவல்களுமுள்ளன. 1792ம் ஆண்டு ஹன்னா மோர்ஸ் என்ற பெண்மணி எழுதிய ‘ஆபிரிக்கன் அடிமை’ என்ற கவிதை போன்றவை, அடிமைகளின் விடுதலை என்ற விடயத்தைக் கூர்மைப்படுத்தின.

இதையொட்டி,பிரித்தானிய அரச பரம்பரைப் பெண்ணான டச்சஸ் ஒவ்; டெவன்ஷையார் ஜோர்ஜினா
என்பவரும், பிறிஸ்டல் என்ற இடத்தைச் சேர்ந்த பால்க்காரியான அன்னா ஜேர்சிலி போன்ற பெண்ணும் அடிமைகளுக்குச் சுதந்திரம் கொடுப்பது பற்றிக் கவிதைகளும் கதைகளும் எழுதினார்கள்.
இதனால் சமுதாயத்தின் பல மட்டத்திலுமுள்ள பெண்களுக்கு அடிமை வியாபாரம் பற்றிய விழிப்புணர்வு வந்தது. அடிமைகளின் உழைப்பில் விற்கப் பட்ட சீனியை வாங்க மறுத்தார்கள்.
பேர்மிங்காம் என்ற நகர்ப் பெண்கள் 80 விகிதமான வீடுகளுக்குச் சென்று அடிமை வியாபாரத்தை ஒழிக்கப் பிரசாரம் செய்தார்கள். அன்னா நைட் போன்ற பெண்கள் பிரான்ஸ் நாட்டுக்கும் சென்று பிரசாரம் செய்தார்கள்.

1823ல் அடிமைகளை,வாங்குவது,விற்பது, வைத்திருப்பதற்கு எதிரான அமைப்பு இங்கிலாந்தில் தொடங்கப் பட்டது.1834ம் ஆண்டு அடிமைகள் வைத்திருப்பது குற்றம் என்ற சட்டம் பிரித்தானியாவில் அமுலுக்கு வந்தது.

1890-1890ம் கால கட்டத்தில் இங்கிலாந்தில்,பெண்களுக்கான வாக்குரிமைப் போராட்டம் காரெட் பவுசெட் என்ற பெண்மணியின் தலைமையில் ஆரம்பித்தது.இந்தப் போராட்டத்தின் வெற்றியாக 1918ம் ஆண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட (மத்திய வர்க்க) பெண்களுக்கு வாக்குpரிமை கிடைத்தது. ஆனால் அவர்களின் தொடர்ந் போராட்டத்தால் (இதில் ஆண்களும் சேர்ந்தார்கள்) ஒட்டு மொத்த பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் வர்க்கரீதியற்ற முறையிலான வாக்குரிமை 1928ல் கிடைத்தது.

பிரித்தானியப் பெண்களின் குடும்பக் கட்டுப்பாடு விடயத்தை முன்னெடுத்தவர் சீமாட்டி ஹென்றி சமர்செட்(1851-1921) என்பவர் ஆகும்.ஆனால், 1960 ஆண்டுகளிற்தான் கர்ப்;பத்தடை மாத்திரைகள் பற்றிய சிந்தனை பரவலாக்கப்பட்டடு.

அமெரிக்கப் பெண்களைப் பொறுத்தவரையில், அமெரிக்க சுதந்திரப் (1775 -1783) போராட்டத்தில்,பெண்களுக்கெதிராக இருந்த இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகளால் அவர்களின் பங்கு பெரிதாகவிருக்கவில்லை.

தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யும் பெண்களின் நிலையையும், சம்பளத்தையும் முன்னெடுத்த முதலாவது போராட்டம் அமெரிக்க நியுயோர்க் நகரில் 1908ம் தொடங்கியது.இது மாசி மாதம் 28ம் திகதி நடந்தது. இது ஒரு ஞாயிற்றுகிழமையாகும். ஞாயிற்றுக் கிழமையான விடுமுறை நாளில் பெண்கள் ஒன்று கூடுதலைத் தவிர்த்து,அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் ஒன்று கூட,1910ம் ஆண்டில், பெண்கள் தினம்,பங்குனி மாதம் 8ம் திகதியில் ஒவ்வாரு வருடமும் கொண்டாடப் படவேண்டும் என்ற முடிவெடுக்கப் பட்டது.

. அமெரிக்காவில் நிகழ்ந்த பெண்களின் போராட்டத்தின் தொடராக,இவ்வருட அகில உலக மாதர் தின நிகழ்வுகள் உலகெங்கும் பல இடங்களில் தொடர்கின்றன.

முதலாவது உலகப் போராட்டத்தை (1914-1919)எதிர்த்துப் பல போராட்டங்கள் நடந்தபோது அதில் பெரும்பாலான பெண்கள் கலந்து கொண்டார்கள். அமைதிக்கான இந்தப் போராட்டம் இரஷ்யப் பெண்களால்’அகில உலகப் பெணகள்’தினமாக மாசி மாதக் கடைசி ஞாயிற்றுக் கிழமையில் நிகழ்ந்தது.

2
இந்தியப் பெண்களின் சமத்துவம் சார்ந்த போராட்டங்கள்:

23.2.19 அன்று அமெரிக்காவில் நடந்த ஒஸ்கார் விருது விழாவில்;,’பீரியட்-என்ட் ஒவ் சென்டன்ஸ்’ என்ற டாக்குயுமெண்டரிக்கான பரிசை றேய்கா ஷெபராச்சி,மெலனி பேர்ற்ரொன் என்ற இருவர் பெற்றிருக்கிறார்கள்.இதற்கு முன்னோடியாகச் செயற்பட்டவர் தமிழகம் கோவை மாநகரைச் சேர்ந்த அருணாசலம் முருகானந்தம் என்பராகும்;;. இவர்,பெண்களின் முக்கிய தேவைகளில் ஒன்றான மாதவிடாய் காலத்திற்கு வேண்டிய சனிட்டரி பாட்களை மிகக் குறைந்த விலையில் உற்பத்தி செய்வதற்கான கண்டுபிடிப்பால் எத்தனையோ கோடி இந்தியப் எழைப் பெண்கள் நன்மை பெறப் போகிறார்கள்.இந்திய அரசு ‘பத்ம சிறி’ என்ற உயர் பட்டத்தையும் இவருக்குக் கொடுக்கப் போகிறது.பெண்களின் வாழ்க்கைத் தரம்,சமுக மேம்பாடு என்பவற்றிற்கு ஆண்களின் ஒத்துழைப்பும் அவசியம் என்பதை மேற்குறிப்பிட்ட மாதியான சரித்திரம் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

தென்னாபிரிக்காவிற்குக் கூலிகளாக இந்தியாவிலிருந்த கிட்டத்தட்ட 152000 தமிழ் மக்கள் 1860-1911ம் ஆண்டுவரை கொண்டு செல்லப் பட்டார்கள். அவர்களில்,தில்லையடிக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த.ஆர்.முனிசாமி-ஜானகி தம்பதிகளின் மகள் தில்லையடி வள்ளியம்மை என்ற பதினைந்து வயதுப் பெண்தான்; காந்தி அடிகள்; சுதந்திரப்போராட்டத்துக்குள் நுழையக் காரணமானவர் என்று பல குறிப்புக்கள் சொல்கின்றன. இந்தத் தகவலைக் காந்தியடிகள்; லண்டனில் நடந்த கூட்டம் ஒன்றில் 1914ம் ஆண்டு கூறியிருக்கிறார்.; இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான சட்டங்களை எதிர்த்துக் காந்தியின் போதனைகளால்ப் பல பெண்களும் தென்னாபிரிக்காவில் போராடினர், அதில் தில்லையடி வள்ளியம்மையும் ஒருத்தர் அதனால் நோய்வயப்பட்டு பதினைந்த வயது வள்ளியம்மை இறந்தார்.வள்ளியம்மையின் இடிந்த கல்லறையை நெல்சன் மண்டேலா 1997ல் திருத்திக் கொடுத்தாராம்.

இந்திய சுதந்திரப் போரிலும்,பல பெண்கள் காந்தியின் போதனையை ஏற்றுக் குதித்தார்கள். இலங்கைப் பெண்களின் வாழ்வின் மேம்பாட்டிற்கும் இந்தியக் கலாச்சாரம், பண்பாடு.சாதி சமய முறைகள் அடித்தளமாகவிருக்கின்றன.எனவே இந்தியாவில் நடக்கும் மாற்றங்கள் இலங்கையைப் பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதால்,மேற்கு நாடுகளில் பெண்களாக முன்வைத்துப் பெண்களின் சமத்துவத்திற்குப் போராட முதஷலெ இந்தியப் பெண்களின் சமத்துவப் போராட்டங்கள் முற்போக்கு ஆண்களாலும் பெண்களாலும் முன்னெடுக்கப்பட்டன என்பது பற்றிச் சிறிதாகவென்றாலும் இங்கு குறிப்பிடுவது இன்றியமையாததாகும்.

1972ம் ஆண்டில்.ஐ.நாடுகள் சபையின் 27வது மகாசபைக் கூட்டத்தில்,1975ம் ஆண்டு தொடக்கம் ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் ஒவ்வொரு வருடமும் பங்குனி மாதம் 8ம் திகதி பெண்கள் தினம்;, கொண்டாடப் படவேண்டும் என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. அது 1975ம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரையும் தொடர்கிறது. பல்லாயிரக் கணக்கான,அரசாங்கம்,அதிகார சார்பற்ற மகளீர் ஸ்தாபனங்களின் பிரதிநிதிகள்; பங்கு கொண்டு தங்கள் கருத்துக்களைச் சமர்ப்பிக்கிறார்கள்.

இந்த மகாநாடுகள் பெரும்பாலும் மேற்கத்திய நாடுகளிலேயே நடந்து கொண்டிருந்தன. 1975ம் ஆண்டு; நடந்த பேர்லின் பெண்கள் மகாநாடு,சமத்துவம்,சமுதாய முன்னேற்றம்,சமாதானம்’ஆகிய மூன்று முக்கிய இலட்சியங்களும் முத்திரை பதித்தன.

1
பாரிஸ்
பிரான்ஸ்
1945
2
புடாபெஸ்ட்,
ஹங்கேரி
1949
3
போபன்ஹேஹன்
டென்மார்க்
1953
4
வியன்னா
ஆஸ்ட்ரியா
1958
5
மொஸ்கோ
இரஷ்யா
1963
6
ஹெல்சிங்கி
பின்லாந்து
1969
7
பேர்லின்
மேற்கு ஜேர்மனி)
1975
(‘மகளிர் இயக்கம்’பக்.17.எம். கல்யாணசுந்தரம்-செயலாளர்.தமிழ் மாநிலக் குழு,இந்தியக் கம்யுனிஸ்ட் கட்சி-1976)

1975ம் ஆண்டு,பேர்லினில் நடந்த மகாநாட்டுக்கு,140 நாடுகளிலிருந்து,2000 பிரதிநிதிகள் வந்திருந்தார்கள்அதில் 700 அறிக்கைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன.

மனித குலத்தின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தடையாகவிருக்கும், மதம்,சாதி,அரசியல் என்ற பல தடைகள் தாண்டிய பொது நலம் சார்ந்த செயற்பாடுகளுக்கு இம்மகாநாடு அத்திவாரமிட்டது.
இந்தியாவிலிருந்து இம்மகாநாட்டுக்கு,145 பிரதிநிதிகள் வந்திருந்தார்கள்.அவர்களில் இந்திய மாதர் தேசிய சம்மேளனத்தின் பிரதிநிதிகளோடு,இந்திய காங்கிரஸ் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்களும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் பொதுச் செயலாளரான திருமதி. புரபி முகர்ஜி தலைமையில் பங்கு கொண்டுள்ளனர்.

அந்தக் கால கட்டத்திருந்து இன்று வரை பெண்கள், கல்வி,தொழில் வாய்ப்பு போன்ற விடயங்களில் முன்னேறிக் கொண்டு வந்தாலும்,இந்தியா போன்ற நாடுகளில்,’பெண்களுக்கான’ சமத்துவம் கிடைப்பது மிகவும் அரிதாகவே இருக்கின்றன.

”சமுதாய வளர்ச்சியும் பெண்களும்’ என்ற தலைப்பில் ‘மகளிர் இயக்கம்’ என்ற சிறு புத்தகத்தில்(1976) ‘பாசா’ என்பரால் எழுதப் பட்ட கட்டுரையில் பக்19-):

‘-வில்லியம் கேரே.எல்பின்ஸ்டன் போன்ற ஆங்கிலேய அதிகாரிகள்.உடன் கட்டை ஏறுதலின் தீமையை விளக்கி அன்றிருந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்திற்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்திருந்தாலும் ஆட்சியிருந்தவர்கள் கவனம் செலுத்தாதலால் ராஜாராம் மோன்ராஜ் என்பவர், உடன் கட்டை ஏறுவதைத் தடுப்பது பற்றி பெரும் கிளர்ச்சி செய்தார்.இதன் எதிரொலியாக 1829ம் ஆண்டிலிருந்து உடன் கட்டை ஏற்றுவது தடை செய்யப் பட்டது. இவர் பலதார மணத்தையும் தடுக்க முயன்றார்.
1828ம் ஆண்டு பிரம்ம சமாசத்தையுண்டாக்கினார்.

-இரவிந்த்ரநாத் தாகூரின் தந்தையாராகிய தேவேந்த்ரநாத் தாகூர்,மறுமணம் செய்த கைம்பெண்களுக்கு எதிராக எழுந்த தடைகளை நீக்கி வெற்றி கண்டார்.வங்காளத்தில் பெண்களுக்காகப் பல பள்ளிகளை நிறுவினார்.

-இந்து சாஸ்திரங்களில் நன்கு பயிற்சி பெற்ற வித்யாசாகர்,கைம்பெண் மறுமணத்திற்கான சட்டம் இயற்ற கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்ட வெற்றி கண்டார்.பெண்களுக்குப் பல பள்ளிகளை நிறுவினார்.கைம்பெண்கள் மறுமணம் செய்து கொள்வதற்கான சட்டமியற்றக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டு வெற்றி கண்டார்.1856ம் ஆண்டு இந்து கைம்பெண்கள் மறுமண சட்டம் பிறப்பிக்கப் பட்டது.

-1875ல் ஆரிய சமாஜத்தைத் தோற்றுவித்த தயாநந்த்த சரஸ்வதி வடமொழி வல்லுனர், பெண்களுக்காகப் பல பள்ளிகளை நிறுவினார்.பலதார மணம்,கைம்பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை மறுக்கப் படுதல்,பெண்களுக்குக் கட்டாய திருமணம் போன்ற கொடுமைகளை எதிர்த்துப் போரிட்டார்.
இந்து சமயம் மிக உயர்ந்த சமயம்,இந்திய மக்கள் வேதகாலத்துக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பன இவர் கருத்துக்கள்.எனவே, இந்து சமயக் கட்டுக் கோப்புக்குள்,பல சீர்திருத்தங்கள் சாத்தியப் படும் என்று கருதி,அச்சீர்திருத்தங்கள் மறுக்கப் பட்டால் இந்து சமயம் அழியும் என்று வற்புறுத்தினார்.

-1795-1804 ஆண்டுகளில் குழந்தைகளைக் கொல்வது தடை செய்யப் பட்டது.
-கைம்பெண்களுக்கு மறுமணம் தடுக்கப் படக் கூடாது என்ற கிளர்ச்சி வைதிகர்களின் எதிர்ப்பையும் தாண்டிய கிளர்ச்சி ஈஸ்வர சந்திர வித்யசாகர் தலைமையில் தொடங்கியதால் 1856ம் ஆண்டு இந்து கைம்பெண்கள் மறுமணச் சட்டம் பிறப்பிக்கப் பட்டது.

-சாலிக்ராம் பகதுர் என்பவர் பெண்டிர் பர்தாவை ஒழிக்கவும்,யோகப் பயிற்சியிலும் பிரார்த்தனையிலும் ஈடுபடச் செய்தார்
– கேசவ சந்த்ர சென்:பிரம்ம சமாஜத்தைச் சேர்ந்தவர்.சமுதாயச் சீர் திருத்தத்தில் அரிய பங்காற்றியவர்.பெண்களின் கல்வி,கைம்பெண்களின் மறுவாழ்வு,மறுமணம் இவற்றுக்காகப் பாடுபட்டார்.

மேற்கத்திய பெண்ணிய சிந்தனைகள் வித்திட முதல் இந்தியாவில்,பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகப் பாடுபட்டவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஆண்கள் என்பது உண்மை.
இந்த வரிசையில்: ரவீந்தரநாத தாகூர், விவேகானந்தர், பாரதியார், ஈ.வே.ராமசாமி (பெரியார்) என்போரின் பணி இந்தியப் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கு அத்திவாரமாக அமைந்தவையாகும் (பக்20);.

– ஈ.வே.ரா:(பக் 21) தமிழகத்தில் பெண்ணுரிமை,பால்ய மணத்தின் கொடுமை,ஆண்பெண் சமத்துவம்,கைம்பெண் மறுமணம்,போன்ற கொள்கைகளுக்காக ஏறத்தாள ஐம்பது ஆண்டுகள் பெருந்தொண்டாற்றிய பெருமை பெரியார் ஈவெ.ராவுக்கு உரியது.மூடப் பழக்க வழக்கங்கள்,புராணப் பொய் புனைச் சுருட்டுக்கள், மத நம்பிக்கைகளை எதிர்த்துச் சாடியதில் வேறு எவரும் பெரியாருக்கு இணையில்லை.தமிழகத்தில்,கைம்பெண் திருமணங்கள்,சீர்திருத்தத் திருமணங்கள்,இவற்றைப் பெருமளவில் செய்து காட்டியவர் பெரியார்.’பெண் ஏன் அடிமையானாள்?’ என்னும் அவர் நூல் பல புதுமைக் கருத்துக்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. சோவியத் நாட்டில் பெண்கள் அடைந்துள்ள ஏற்றத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பல கட்டுரைகளில் எழுதியுள்ளார்.

இந்தியாவில் மாதர் இயக்க முன்னோடிகளான பெண்கள்.(பக் 21)

-;,பண்டித ராமாபாய் முக்கியமானவர்(1858-1922).மராட்டிய சித்பவன் பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தவர்.தந்தை அனந்த சாஸ்திரி அவர்களால் ராமாபாய்க்கும் அவரின் தாய்க்கும் சமஸ்கிருதம் படிப்பிக்கப்பட்டது. இதனால் அவர்களின் உறவினர்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப் பட்டனர். வறுமையில் தாய் தந்தையிறந்ததும் தன்னந் தனியளாய் ராமாபாய் வங்காளம் சென்றார்.சமஸ்கீரதப் பயிற்சி இந்து சமய சட்டங்களைப் பயிலத் துணை நின்றது. பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்காகப் பேசியும் எழுதியும் பல அரிய கடமைகள் செய்தார். 1880ல்; காயஸ் வகுப்பைச் சேர்ந்த விபின் பிஹார்தாஸ் என்பவரைக் கலப்புத் திருமணம் செய்தார்.

பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கு ராஸாராம் மோகன் மாதிரிப்; பல தொண்டுகளைச் செய்தார் இவரைப் போலவே. ராமாபாய் ரானடே (1862-1924),என்பவர் அத்துடன் இந்தியப் பெண்களின் கல்விக்குத் தொண்டாற்றிய,தோரு தத், ஆனந்திபாம் ஜோஷி,பிரான்சினா சோரப்ஜி,ஆனி ஜெகநாதன்,ருக்குமாபாய் போன்றோர் சரித்திரத்தில் இடம் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

பெண்ணிய இயக்கத்தில் முன்னணியில் தன் இருத்தலைக் காட்டியவர் மேடம் ருஸ்தகாமா என்பராகும்; (பக்23). 1907ம் ஆண்டு ஸ்ருட்கார்ட்டில்(ஜெர்மனி) நடைபெற்ற லெனின் கலந்து கொண்ட சோஷலிஷ்ட் சர்வதேச மகாநாட்டில் இந்தியாவின் ‘மூவர்ணக் கொடியைத் தூக்கி வந்தேமாதரக்’ கோஷத்தை உலகமறியச் செய்தார்.

இதேபோல் விவேகானந்தரின் சிஷ்யையான நிவேதிதா தேவி,அன்னி பெசண்ட்,போன்றோரும் இந்தியப் பெண்களின் முன்னேற்றுக்கு மட்டுமல்ல இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கும் உறுதுணையாகவிருந்தவர்களாகும்.அன்னி பெசண்ட் அம்மையரால் ஈர்க்கப் பட்டவர்களில் கிருஷ்ணமேனனும் ஒருத்தர் (மேற்குறிப்பிட்ட இரு பெண்களும் பிரித்தானிய ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான ஜரிஷ் பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்).

இந்தியாவில்,’ஹோம் ரூல்’ (தேசிய ஆட்சி) என்ற இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்ததுடன், இந்தியப் பெண்களுக்கு வாக்குரிமைப் போராட்டத்தை இந்தியாவிற்; தொடங்கியவர் அன்னி பெசண்ட் அம்மையாராகும்.1914ல் சென்னையில்’ எழுக இந்தியா’ என்ற பெயரில் கோஷத்தை முன்வைத்தார் இந்திய மாதர் இயக்கம் ஆரம்பிக்கக் காரணியாகவிருந்தார்.
1926ம் ஆண்டு அனைத்திந்திய மாதர் மகாநாடு நடந்தது.

இந்தியப் பெண்களின் கல்வி மேன்மைக்கும், சமத்தவத்திற்கும்,சாதி, சமய,கலாச்சார அடிப்படையிலான கொடுமைகளுக்கும் எதிராகப் பல பெண்கள் போராடியும், எழுதியும், பிரசாரம் செய்தும் பல மாற்றங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள்.
அவர்களில்:இந்தியா சுதந்திரம் பெறமுதல் பெண்ணின மேம்பாட்டுக்காக உழைத்தவர்கள்.-சரளாதேவி,சௌதுராணி,சரோஜினி நாயிடு,ருஸ்தும்ஜி பரிதான்ஜி,ஹீராபாய் டாடா,டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டி,துர்க்;காபாய் தேஷ்முக்,ராஜகுமாரி அமுத கௌரி,விஜயலஷ்மி பண்டிட்,கமலாதேவி சட்டோ பாத்யாயா,பீதம் சரியா அமீது.மங்களாம்பாள் சதாசிவ ஐயர்,கார்ஸீலீயா சோரப்ஜி, என்போர் குறிப்படத்தக்க பணிகள் செய்ததாகத் தகவல்கள் சொல்கின்றன.

இதையும் விட 1886ல் பிரம சமாஜத்தின் ஆதரவின் கீழ்,கவர்ண குமாரி என்பவர் ஒரு மாதர் சங்கத்தை அமைத்தார்.பல கட்டுரைகளை எழுதிப் பெண்களை விழித்தெழச் செய்தார்.
-சாரதா சாதன்,முக்தி சாதன்,மஹாபத்ர ரூப்ராம்,அனந்தாஸ்ரமம்,ஸொராஸ்டிரிய மண்டல்,குஜராத்தி ஸ்திரி மண்டல்,சேவாதாசன்,மஹினசபை,வாஹினி சமாஜ போன்ற அமைப்புக்கள் இந்தியாவில் ஆங்காங்கே தோன்றிப் பெண்களுக்கான பல மேம்பாட்டு வேலைகளைச் செய்தன.

1917ல் இந்திய மாதர் சங்கம் தோன்றி,சென்னை,ஸ்ரீநகர்,கள்ளிக்கோட்டை,விஜவாடா,பம்பாய்,முதலான இடங்களில் கிளைகளையமைத்த,அன்னி பெசண்ட அம்மையார் சிறந்த தலைவியாக விளங்கினார்.
1953ல் சுவிடன் நாட்டு ஸ்டொக்ஹோம் நகரில் நடந்த சர்வதேச மாதர் மஹாநாட்டில் இந்திய மாதர் சம்மேளனத்திற்கு பெண்களின் கல்வி.சமத்தவம்,முன்னேற்றம், சம்பளம் போன்ற விடயங்களில் பல மேம்பட்ட வழிகள் காட்டப்பட்டன. (மேற்கண்ட தகவல்கள் ‘மகளிர் இயக்கம்’ என்ற புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டவைகளாகும்.இவ்வெளியீடு 44, கீழவெண்மணி தியாகிகளான,குழந்தைகள்,பெண்கள்,ஆண்களுக்கு(தாழ்த்தப்பட்ட தொழிலாளர்களுக்கு)அர்ப்பணம் செய்யப் படுகிறது.21.4.1976).
3
இலங்கையினல் பெண்களின் தற்போதைய நிலைகள்;.

தென்னாசிய நாடுகளில் பல கல்வி நிலையங்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளால் தொடங்கப் பட்டன.இலங்கையின் வடபகுதியில் பெண்களுக்கான பல கல்லூரிகள் ஆரம்பிக்கப் பட்டன. காலக்கிரமத்தில் இலங்கையின் பல நகரங்களிலும் பெண்களுக்கான கல்வி நிறுவனங்கள் தொடங்கப் பட்டன. திரு. பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அவர்கள் சைவ சமயப் பெண்களுக்காக இராமநாதன் கல்லூரி போன்றவற்றை ஆரம்பித்தார். 1927ம் ஆண்டுகள் தொடக்கம் சுவாமி விபுலானந்தர் கிழக்கின் கல்வியை மேம்படுத்தப் பல கல்வியமைப்புக்களை நிர்மாணத்தார் அதில் பெண்களுக்காக அமைக்கப் பட்ட காரைதீவு விபுலானந்தர் பெண்கள் வித்தியாலயமும் ஒன்று. 1981ம் ஆண்டு, ஐ.நா. அறிக்கையின்படி தென்னாசியாவில் உயர் கல்வி கற்ற பெண்களின் நிலவரத்தில் இலங்கை முன்னிலமை வகித்தது. ஆனால் பொருளாதார நிலை காரணமாக வட,கிழக்கு ஏழைப்பெண்களும் மலையகப் பெண்களும் மேற்படிப்புப் படிப்பது என்பது சிரமமான விடயமாகும்.

தோட்டத் தொழிலாளர்கள்: இலங்கையின் பொருளாதார அடிமட்டத்தில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் பெண்களே. அதிலும் இலங்கைத் தோட்டத்துப் பெண் தொழிலாளர்களின் நிலை இன்னும் மிகவும் அடிமட்டத்திலேயே தங்கி இருக்கிறது. தேயிலையின் உற்பத்தி 2013ம் ஆண்டு மிகவும் உயர்ந்த தளத்திற்குச் சென்றாலும் அதைப் பறித்துக் கொடுக்கும் நிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் கிடையாது.shutterstock-180137912small_main_1447075728204[1]

பி.பி.சி.4.10.2018,செய்தியின்படி,’இலங்கையின் 5 விகிதமான மக்கள் இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலை செய்கிறார்கள்.இவர்களின் பாரம்பரியம் 1887லிருந்து தொடர்கிறது. இவர்கள் ஒருநாளைக்கு 18 கிலோகிராம் தேயிலைக் கொழுந்து பறித்தால் £.2.70 சம்பளமாகப் பெறுகிறார்கள்.அந்த நிறையளவு கொழுந்துக்களைப் பறிக்க முடியாவிட்டால் £.1.30 மட்டுமே ஊதியமாகக் கிடைக்கிறது.’
இவர்கள், 1920ம் ஆண்டில் பிரித்தானியரால் (1796-1948) கட்டப் பட்ட அடிப்படை வசதிகளற்ற ஒரு அறை வீடுகளில் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.tea-weighing-at-tea-estate-near-norwood-sri-lanka-women-pickers-watch-FATNK3[1]

இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளிகளாகத் துயர்படும் தமிழ் உழைப்பாளிகள் 1820; ஆண்டுகள் தொடக்கம் தென்னிந்தியக் கிராமங்களிலிருந்து இலங்கைக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட ஏழைத் தமிழ் மக்கள். இவர்களின் வாழ்க்கையின் முன்னேற்றத்திற்குத் தமிழ்த் தலைமைகளோ இலங்கை அரசோ பெரிய உதவிகளைச் செய்தது கிடையாது என்பதை விட, அவர்களின் தொடரரும் துன்ப வாழ்க்கைக்கே மேற்குறிப்பட் தலைமைத்துவங்களின் ‘வர்க்க’ உணர்வே பெரும் தடையாக இருக்கிறது என்பதைச் சரித்திரத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தாற் தெரியும்.

தாங்கள் அடிமைப் படுத்தும் நாடுகளிலுள்ள மக்களைப் பல வழிகளிலும் பிரித்தாளும்விதத்தில்,1797ல் பிரித்தானிய ஆட்சி சிங்கள ‘கோவிகம’சாதியினரையும், தமிழர்களில் ‘வெள்ளாரையும்’ தங்கள் வேலைகளுக்கு அமர்த்திக் கொண்டார்கள்.அவர்கள் தங்களின் வர்க்க நலம் கருதிய நிர்வாகத்தையே இன்றும் தொடர்கிறார்கள்.

இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளார்களின் போராட்டத்தை ஒடுக்கச்,சிங்கள சக்திகளுடன் சேர்ந்து,ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் போன்ற தமிழ்த்தலைவர்கள்,1948ம் ஆண்டு இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் பலரின் பிரஜாவுரிமை பறிபோக உதவினார்கள்.

1964ம் ஆண்டு, இலங்கைப் பிரதமர்,திருமதி பண்டாரநாயக்காவுக்கும் இந்தியப் பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்குமிடையிலான இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர் பற்றிய ஒப்பந்தம் 9.75.000 இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாடற்றவர்களாக்கியது. இதில் 5.25.000 தோட்டத் தொழிலாளிகள் இந்தியா சென்றார்கள்.
மிகுதியானவர்களில் 3.00.000 தமிழ் மக்களை இந்தியாவும் இலங்கையும் இந்தியாவும் பகிர்ந்து கொள்ளச் சம்மதித்தன.ஆனால் 1981ம் ஆண்டின் சனத்தொகை மதிப்பிட்டின்படி இலங்கையரசு 280.000 தோட்டத் தொழிலாளர்களைத் திருப்பியனுப்பிட்டது. 1.60.000 மக்களுக்கு மட்டும் இலங்கைப் பிரஜாவுரிமை கொடுக்கப் பட்டது.

தமிழ்த் தேசியத்தை முன்வைத்துத் தேர்தலில் வென்று தங்களின் சொந்த வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்திக் கொள்ளும் தமிழ்த்; தலைமைகள் ஒருகால கட்டத்திலும் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களைத் தமிழர்களாகக் கணிக்கவுமில்லை.அவர்களின் வாழ்வாதாரத்துக்கோ சமத்துவத்திற்கோ போராடவுமில்லை என்பது வரலாற்றைத் தேடினாற் தெரிய வரும்.

இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களில் 50 விகிதமானவர்கள் பெண்கள்.அடிமட்ட ஊதியம், தரம் குறைந்த வீடுகள், கல்வி,சுகாதார உதவிகள் பெற உதவியின்மை,என்பன இவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் விடயங்களில் ஒரு சில இவர்களுக்காக,பெரிதாகக் குரல் கொடுக்க இலங்கையின் பெரிய தமிழத் தலைமைகளோ,சமயத் தலைவர்களோ ஆளுமையான பெண் தலைவிகளோ கிடையாது. ஒருநாளைக்கு ஆயிரம் ரூபாய்களைச் சம்பளமாகப் (கிட்டத்தட்ட ஒரு முழுநாளுக்கும் £5) பெறுவதற்குக் கூடப் பெரும் அரசியற் தலைமைகள் ஒத்துக் கொள்ளாதது இலங்கையில் இந்திய வம்சாவழித் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான ஒட்டுமொத்த பாரபட்சத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறது. இந்தக் கொடுமைகளை எதிர்த்து உலக அரங்கில் குரல் கொடுத்து நீதி தேட யாருமில்லாத நிலையால் இவர்கள் துயர் தொடர்கிறது.

வட கிழக்கிலுள்ள பெண்தலைமைக் குடும்பங்கள்:

இலங்கையின் சனத் தாகையில் 23.5 விகிதமான(1.2 கோடி) குடும்பங்கள் பெண்கள் தலைமையில் வாழ்கின்றன.இவர்களின் வாழ்வாதாரங்களைக் கவனிக்க அரசால் எடுக்கப் படும் முயற்சிகள் எத்தனைதூரம் பிரயோசனமானது என்று தெரியாது.

2015ம் ஆண்டின் ஐ.நா,தகவல்களின்படி இலங்கையின் வடகிழக்கில். 58.121 பெண்கள் தலைமைத்துவக் குடும்பங்கள் இருக்கின்றன என்ற சொல்லப் படுகிறது.
அதில் 4 விகிதமானவர்கள் திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர்கள் ( சட்டப்படி திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர்கள், சமய முறைப்படி திருமணம் செய்தவர்கள்,இருவரும் சேர்ந்து ஓன்றாக இருந்தவர்கள் என்று இவர்களைக் கணிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்). வடக்கிலும்; கிழக்கிலும் 90.000 விதவைகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் வாழ்க்கை நிலை மிகவும் வறிய நிலையிலேயே இருக்கினறது. தமிழ்த் தலைமைகளாலோ,மத்திய அரசு சார்ந்தோ இவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தும் திட்டங்கள் எதுவும் அமைக்கப் பட்டதாக எனக்குத் தெரியாது.

இரு வருடங்களுக்கு முன் லண்டன வந்திருந்த தமிழ்ப் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியிடம், தமிழ்ப் பகுதியிலுள்ள விதவைகள், பெண்களின் தலைமையிலுள்ள குடும்பங்களுக்கு உதவி செய்யும் திட்டங்களைப் பற்றிக் கேட்டேன். அவர் ‘அப்படி ஒரு திட்டமும் கிடையாது ‘ என்று எனக்குப் பதில் சொன்னார்.

பெண்களின் வாழ்க்கை மேம்பாட்டுக்காகச் செயற்படுவதாக இலங்கையின் பல பாகங்களிலுமிருந்து அன்னிய அமைப்புக்களிடமிருந்து பொருளாதார உதவி பெறும் பெண்கள் அமைப்புக்கள் இப்படியான பெண்களுக்கு என்ன திட்டங்களை வைத்திருக்கிறார்கள், என்னென்ன உதவி செய்கிறார்கள் என்பதை ஆய்வது கடினமாகவிருக்கிறது.

இலங்கையின், சாதி, மத,இன,வர்க்க,பிராந்திய,பிரிவனைகளைத் தாண்டி பெண்களுக்கான முன்னேற்ற நடவடிக்கைககைள எடுப்பது கல்லில் நார் உரிப்பது போன்ற விடயமாகும்.
பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் அரசு மட்டுமல்லாத,ஊடக,சமய, சமுதாயம் சார்ந்த அமைப்புக்களின் பல மட்டங்களிலும் இருந்தாற்தான் பெண்களுக்கு ஒரு நல்ல வழிகிடைக்க உதவும். இன்றைய மேற்கத்திய கோஷமான,’பெட்டர் த பலன்ஸ்,பெட்டர் த வோர்ல்ட்’ என்பதை ஆயும்போது,இந்தியா இலங்கை போன்ற நாடுகளில் ஆண்களின் பிடியிலிருக்கும் அரச, ஊடக,சமய.சமுதாய அமைப்புகளுக்குள்ளால் பெரிதாக எதுவும் செய்ய முடியுமா என்ற கேள்வி எழும்புகிறது.

இலங்கையில் பாராளுமன்ற பிரதி நிதித்துவத்தில் பெண்களின் பங்கு ஆகக்குறைந்து 25 விகிதம்
இருக்கவேண்டும் என்பதை நியதியாகக் கொண்டாலும் இதுவரைக்கும் பாராளுமன்றத்தில் 6 விகித பெண்களே பாராளுமன்றவாதிகளாகவிருக்கிறார்கள். 1930ம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை பெண்களின் பாராளுமன்ற பிரதிநிதித்துவத் தொகையில் பெரிய மாற்றமில்லை.உள்ளூராட்சியில் 2 விகித பெண்களே நிர்வாகத்திலிருக்கிறார்கள்.

பெரும்பாலான பெண்; தலைமைக் குடும்பங்கள் விதவைகளாலானவை.இவர்கள் சமுதாயத்தில் ‘அன்னியப்’ படுத்தி நடத்தப் படுகிறார்கள் இளம் விதவைகள் பாலியற் சுரண்டல்கள், தொல்லைகளால் வதை படுகிறார்கள். போதிய வருமானற்ற நிலையால் குழந்தைகளின் படிப்பு. ஆரோக்கியம் என்பன பல சிக்கல்களை எதிர் நோக்குகின்றன.

தங்களின் மேம்பாடு நோக்கிய பெண்களின் ஈடுபாட்டை, சமயவாதிகள் மட்டுமல்லாது, சமுகத்தின் பிரபலங்களும் மறைமுகமாவது தடுக்க முயல்கிறார்கள் என்பதற்குப் பல தடயங்களுள்ளன. அத்துடன் மக்களின் சிந்தனையை மாற்றியமைக்கும் வலிமையுள்ள இலங்கைப் பத்திரிகைகளிலும் பத்திரிகையில் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கான விடயங்கள் பிரசுரிக்கப் படவேண்டும் என்று கோரிக்கையை முன்வைக்கும் ஆற்றலுள்ளவர்களின் பங்களிப்பு அதிகமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இலங்கையிலிருந்து வெளிவரும் தமிழ்ப் பத்திரிகைகள்:
கொழும்பு: பத்திரிகைகள்:
– வீரகேசரி,தினகரன்,தினத்தந்தி,சுடரொளி.தினக்குரல்,
யாழ்ப்பாணம்:
உதயன்,தினக்குரல்,வலம்புரி.காலக்கதிர்,தினப் புயல்,தீபம்,எதிரொலி,புதுவிதி
மட்டக்களப்பு:
அரங்கம். அத்துடன் வவுனியாவிலிருந்து ஒரு பிராந்திய பத்திரிகையும் வருவதாகத் தெரிகிறது.
இவற்றில் எத்தனை விகிதமான படைப்புக்கள் பெண்கள் முன்னேற்றம், வழிகாட்டல்,விழிப்புணர்வு பற்றி வெளிவருகின்றன என்று தெரியாது.

வீட்டுப் பணிவேலைகளுக்கு வெளிநாடு செல்லும் இலங்கைப் பெண்களின் நிலை:
இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாளிலிருந்து பெரிய விதத்தில் எந்த விதமான தொழில் வளர்ச்சியும் நடைபெறாததால் வெளிநாடுகளில் வேலை செய்து பிழைக்கப் பலர் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.இவர்களில் படித்தவர்கள், மேற்படிப்புப் படிக்கப் போகிறவர்கள், என்பதைத் தாண்டிப்பல நாடுகளுக்கும் முக்கியமாக மத்தியதரை நாடுகளுக்கு வீட்டு வேலைகளுக்குப் போகும் பெண்களின் தொகை கணிசமானது.1466412183[1]

செல்வி பிலேஷா வீரரத்னா அவர்கள், வீட்டு வேலைகளுக்குச் செல்லும் இலங்கைப் பெண்களைப் பற்றி எழுதிய புத்தகத்தில் பல தகவல்களைத் தந்திருக்கிறார். 2013ம் ஆண்டு இலங்கையை விட்டுப் பல தரப்பட்ட வேலைகள் நிமித்தமாக வெளியேறிய 293.105 இலங்கையர்களில் 40 விகிதமானவர்கள் பெண்கள்.இவர்களில் வீட்டு வேலைக்காகச் சென்றவர்களில் 82 விகிதமானவர்கள் பெண்கள். அந்தப் பெண்களில் 98 விகிதமானவர்கள் மத்தியதரை நாடுகளுக்குப் பெரும்பாலும் செல்கிறார்கள். சவுதி அரேபியா, குவெய்ட, போன்ற நாடுகளுக்குச் செல்கிறார்கள்.
2012ம் ஆண்டு வீட்டுப் பணிப் பெண்கள் மத்தியதரை நாடுகளிலில் வேலை செய்யும் இடங்களில் படும் பலதரப்பட்ட துன்பங்களை,10.220 முறைப்பாடுகள் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.Capture-46-768x516[1]

முப்பதாண்டு இலங்கையில் நடந்த உள்நாட்டுப் போருக்குப் பின்,இன்று இலங்கையில் அமைதி நிலவுகிறது.ஆனால்,சுதந்திரம் பெற்ற நாட்களிலிருந்து உழைக்கும் மக்களுக்கு,அதிலும் இலங்கையின் அன்னிய செலவாணியைப் பெருமளவில் உழைத்துக் கொடுக்கும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கான பெண்களின் முன்னேற்றம் பற்றி பெரிதாகச் சொல்வதற்கில்லை.

லண்டனில்,3.3.19 பெண்களுக்காகப் பெண்கள் (வுமன் போர் வுமன்) என்ற அமைப்பிலிருந்து,பிரிட்டா பெர்ணாண்டஸ் ஸ்மிட என்ற பெண்மணி பி.பி.சி.2 றேடியோ நிகழ்வில் பேசும்போது,’இன்று உலகில் வளரும் தொழி;ல் வளர்சிக்கு 66 விகிதமான பெண்கள் முக்கிய பங்களிக்கிறார்கள்,உலகத்திற்கத் தேவையான உணவுகளில் 50 விகிதமானவை பெண்களின் உழைப்பில்; உண்டாகிறது.ஆனால் சொத்து வைத்திருக்கும் பெண்கள் 1 விகிதம் மட்டுமே. அத்துடன் உலகிலுள்ள பெண்களில் மூவரில் ஒருபெண்; ஏதோ ஒரு வன்முறையை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.’ என்று சொன்னார்.
இந்த வார்த்தைகள் ஒரு பெண்ணின் குரலல்ல. ஓடுக்கப் படும் பெண்களின் சமத்துவத்திற்காக உலகெங்கும் பரந்து ஓங்கி ஒலிக்கும் பல்லாயிரம் பெண்களின் குரல்களாகும்.

இன்று உலகெங்கும் ஒலிக்கும் ‘பலன்ஸ் போர் த பெட்டர்’ என்ற கோஷத்தின் ஒரு சிறு துளி மாற்றமாவது இலங்கை,இந்தியா போன்ற நாடுகளில் அடிமட்டத்தில் வாழும் பெண்களுக்குக் கிடைக்க பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கும் மேம்பாட்டுக்கும் குரல் கொடுக்குபம் பலர் ஒத்துழைப்பது இன்றியமையாதது.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘புலிகளின் அழிவுக்குக் காரணம் தேடிய பிரேத பரிசோதனை’ டாக்டர் நடேசனின் நாவலான ‘கானல் தேசம்’ பற்றிய சிறு விமர்சனம். ( 1)

ltte-massacre-1-300x216[1]ltte-massacre[1]

 

புலிகளின் அழிவுக்குக் காரணம் தேடிய பிரேத பரிசோதனை’

டாக்டர் நடேசனின் நாவலான ‘கானல் தேசம்’ பற்றிய சிறு விமர்சனம். ( 1)
‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவல் தமிழ்த் தேசியத்தைக் காப்பாற்ற, பல பிரமாண்டமான எதிர்பார்ப்புகளுடன் ஆயுதம் தாங்கிய அற்புத அவதாரமாய்’ வளர்ந்த விடுதலைப் போராளிகளின் போராட்டம் என்னவென்று சட்டென்று அழிந்து சாம்பலானது என்பதை,ஒரு மருத்துவர் பல காயங்களுடன் இறந்துவிட்டவனின் உடலின் முக்கிய பகுதிகளை வெட்டியெடுத்து ஆராய்ந்து,அவனின் இறப்புக்குக் காரணங்களைத் தேடும் பிரேதப் பரிசோதனை செய்வதுபோல் டாக்டர் நடேசனால் ‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவல் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.
எதிர்காலத்தில் தமிழ் மாணவர்கள், இலங்கைத் தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டம் பற்றி ஆய்வு செய்ய முயலும்போது,நடேசனின் ‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவலும் மிக உதவும் என்ற குறிப்புடன் எனது சிறு விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறேன்
இலங்கையில் தமிழர்களின் விடுதலைக்கான போராட்டம்,(1977-2009) தமிழ் சமுதாயம் சார்ந்தது என்ற வரையறையைத் தாண்டி,ஒரு சிறு இனத்தின் போராட்டம் எப்படி உலக அரசியலுடன் பின்னிப் பிணைந்தது, ஏன் படு தோல்வியுற்றார்கள் என்ற சரித்திரத்தின் வரலாற்றை, டாக்டர் நடேசன் ‘கானல் தேசம்’ என்ற தலைப்புடனான இலக்கியமாக்கியிருக்கிறார். நவகாலத்தில் வரும் பல இலக்கிய,கலைப் படைப்புக்கள், பழைமையான பல பழைய சமுதாயக் கட்டுடைப்புக்களைச் செய்கின்றன. அதே பாணியில். ‘தமிழ்ப் போராட்ட அரசியலில்’ பல கொடுமையான,மனித நேயத்திற்கப்பாற்பட்ட,தர்மத்தைக் காலிற்போட்டு மிதித்த அகங்காரமான செயற்பாடுகளை மனம் திறந்து பேசமுடியாத விடயங்களாக மூடிவைத்திருப்பதை உடைத்தெறிந்து பேசுகிறது.’கானல் தேசம்’.ltte-massacre-2-300x180[1]
அவரின் ‘உடல் இந்த நாட்டில் இருந்தாலும் எனது உயிர் இலங்கையிலிருக்கிறது'(பக்106) என்று அவரின் கதாபாத்திரம் சொல்வதாக எழுதியிருக்கிறார்.என்னைப் பொறுத்தவரையில், நடேசன் ‘பெற்ற தாயும் பிறந்த பொன்னாடும் நற்றவானிலும் நனி சிறந்தனவே’ என்று எங்கள் மூதாதையர்களால் சொல்லிக் கொடுக்கப் பட்ட அறத்தை உணர்ந்தவர். பிறந்த நாட்டிற் பிறந்த அத்தனை இன மக்களின் அமைதிக்கும்,மேன்மைக்கும் ஒரு நாட்டிற் பிறந்த பல சமுதாயங்களின் ஒன்றிணைவும்; புரிந்துணர்தலும் அடிப்படையானது என்ற தத்துவம் இந்நாவலின் ஆத்மிக மூச்சாக ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
யாழ்ப்பாணத்தில் வேரூன்றியிருந்த,சாதி சமய,வர்க்க.பிராந்திய வெறிகளையுடைத்து,ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இளைஞர்களையும் தமிழர் விடுதலைக்கு ஒன்று சேர்த்த போராட்டம்தமிழ் உணர்வைத்’ தாண்டி,என்னவென்று புலம் பெயர்ந்த மேற்தட்டுத் தமிழர், தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தங்களின் இலாபம் ஈட்டும் வியாபாரமாக்கி விடுதலைப் போர் தோல்வியடைந்ததின் மிக முக்கிய காரணிகளாக இருந்தார்கள் என்பதை இப்படைப்பிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.
இக்கதை,1987ம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 16ம் திகதி இந்தியப் படையினரால் (பக்35) அனாதையாகிய ஒரு எட்டு வயது இளம் பையன் அசோகனையும் அவனைத் தேற்றித் தங்கள் மகனாக வளர்த்த ஒரு அருமைத் தமிழ்க் குடும்பத்தையும் வைத்துப் பின்னப் பட்டிருக்கிறது. அது அவர்களின் தனிக்கதை அல்ல. அன்றைய பெரும்பாலான தமிழர்களின் சோக வரலாறு. இந்நாவலில்,இந்திய ஆர்மிக்குப் பயந்து,புலிகளுக்குப் பயந்து அதற்கு முன் மற்ற இயக்கங்களுக்குப் பயந்து'(பக்38) வாழ்ந்த தமிழர்களின் துயர்க் கதைகள் பரந்து கிடக்கின்றன. அவர்களின் அந்தத் துயர்,’நோய் வந்தால் சாவது போல் இப்போது ஆயுததாரிகள் வந்திருக்கிறார்கள்'(பக்40)என்ற தமிழ்த் தாயின் பொருமலில் அந்தக் காலத்தில் அவர்கள் அனுபவித்த துயர் பீறிட்டுவெடிக்கிறது.ltte-old-photos-300x200[1]பல்லாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தைத் தங்கள் தாயகமாகக் கொண்டு வாழ்ந்த ஆயிரக் கணக்கான இஸ்லாமிய மக்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ஒரு சோடி உடுப்பும் 500 ரூபாய்களுடனும் கண்ணீரும் கம்பலையுடனும் உடனடியாக விரட்டப்பட்ட காட்சி படிப்பவர்களின் கண்களைக் குளமாக்கும் விவரணச் சித்திரம்.(பக்294). அந்த நிமிடம்,’எம்மதமும் சம்மதமே என்ற அறத்தைத் தழுவி சைவத்தைப் பேணி வளர்த்த யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழனைப் பார்த்து தர்மம் தலை குனிந்தழுத நேரமாகவிருக்கலாம்.
ஐந்து வருடகாலத்தில் தமிழர்கள் என்னவென்று இஸ்லாமியர்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியேற்றினார்களோ அதே மாதிரி,இலங்கை இராணுவம் தமிழர்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து 1995ம் ஆண்டு விரட்டியடிக்கியது.ipkf[1]
அசோகனின் இளவயதில் அவருடன் விளையாடிய கணேசன்,சாதிக் கொடுமைகளால் ஊரை விட்டுத் துரத்தப் படுகிறான். அதை அவர் அசோகன் வாயிலாக விளக்கும்போது’நைனாதீவில் 1958ம் ஆண்டு இனவாதம் பிடித்த சிங்கள இராணுவத்தினன் எனது தாத்தாவுக்கு அவனின் மூத்திரத்தைப் பருக்கி உதைத்தபோது எனது மனம் காயமடைந்தது. இப்போது அவனை (அவரின் நண்பன் கணேசன்) விதானையார் பிரித்தபோது கோபம் கொண்டேன்.என் சிறுபிராயம் என்னிடமிருந்து பலாத்காரமாகப் பிரிக்கப் பட்டபோது நான் காயமடைந்ததாகத் தெரியவில்லை.(பக்.268) என்று சாதி சொல்லித் தமிழனைப் பிரித்தழிக்கும் யாழ்ப்பாண மேல்மட்டத்துச் சாதிக் கொடுமையைச் சாடுகிறார்
‘உணர்வுகளை வார்த்தைகளில் அதிகம் பயன்படுத்தாத ஈழத்தமிழாக வாழ்ந்தவன் அசோகன்’ என்று தன் கதாபாத்திரத்தில் மூலம் தமிழர் அனுபவித்த கொடுமைகளுக்குக் காரணம், ஒருத்தொருக்கொருத்தர் கலந்து பேசி வித்தியாசங்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆயுதத்தால் முடிவு தேடி அழிவைத் தேடிக்கொண்டார்கள் என்பதைத்தான் சொல்கிறாரா என்ற கேள்வி வருகிறது.
யாரும் ஒரு டாக்டராகவோ, பத்திரிகையாளனாகவோ,பணம் படைக்கும் வியாபாரியாகவோ அல்லது இலக்கிய ரசனையுள்ள எழுத்தாளனாகவோ பிறப்பது கிடையாது.அவர்கள் பிறந்த இடத்து வாழ்க்கையமைப்பு, வசதி அல்லது வசதியற்ற சூழ்நிலை,அவர்களின் கல்வி நிலை என்பன ஒரு மனிதனின் எதிர்கால வாழ்க்கையுடன் சம்பந்தப்பட்ட வழியைத் தேட அறிவு நிலை சார்ந்த தூண்டுதலைக் கொடுக்கிறது.
திரு நடேசன் அவர்கள், தற்செயலாக இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியத் துறைக்குள் தன்னையறியாமல் இணைத்துக் கொண்டவர்;. இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு எதிராக இலங்கையில்,யு.என்.பி அரசு 1980ம் ஆண்டுகளில் கட்டவிழ்த்து விட்ட கொடுமைகளால் புலம் பெயர்ந்து அவுஸ்திரேலியாவில் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டவர். காலக்கிரமத்தில் அங்கு அவர், இலங்கைத் தமிழர் பற்றிய அரசியலில், அவுஸ்திரேலியத் தமிழர்கள் சிலர் நடந்துகொண்ட நேர்மையற்ற,சுயநலமான,அரசியற் செய்கைகளால் கொதிப்படைந்தார்.அந்த ஆக்ரோஷத்தின் எதிர்ப்புக் குரலாக அவரால் ‘உதயம் பத்திரிகை வெளிவந்தது. அந்தப் பத்திரிகைக்குத் தமிழ்த் தேசியவாதிகளிடமிருந்து கிடைத்த வக்கிரமான எதிர்ப்பு,பயமுறுத்தல்கள்,வசைகள் என்பன அவரை ஒரு இலக்கியவாதியாக உருவெடுக்க உதவியிருக்கிறது என்பதை இந்நாவல் படிப்போர்கள் உணர்வார்கள்.
70ம் ஆண்டின் கடைசிக் கால கட்டத்திலிருந்து,முப்பது வருட காலம்,உலகத்திலேயே பிரமாண்டமாகப் பேசப்பட்ட ஒரு ஆயுதக் குழு ஒரு அடையாளமற்றதாக,2009ம் ஆண்டு வைகாசி மாதம்,இலங்கை அரசபடைகளால் அழித்தொழிக்கப் பட்டுவிட்டது.இதை அவர்,’பெரிய சமுத்திரமாகப் பேசப்பட்ட விடுதலைப் புலிகளின் இயக்கம்,கோடைக்காலத்தில் மணற்தரையில் இறைத்த நீராக, இருந்த அடையாளம் அற்றுப் போய்விட்டது'(பக் 367),என்று சொல்கிறார்.
இதற்கான அவரது பார்வையும் விளக்கங்களும் 399 பக்கங்களில் பல திருப்பங்களைக் கொண்ட துப்பறியும் நாவலாக எழுதப்பட்டிருப்பதுபோற் தோன்றினாலும்,புலிகள் எப்படித் தங்களைத் தாங்களே தோற்கடித்துக் கொண்டார்கள்; என்ற பரிதாபத்தை அவர் பல வழிகளிலும் விளக்க வருவது தெரிகிறது. இக்கதையில், காதல், காமம், என்ற தனிமனித உணர்வுகளின் வெளிப் படுத்தல்களுடன், சாதித்திமிர்,வர்க்க பேதம்,பாலியல் வக்கிரங்கள்,பல தரப்பட்ட சக்திகளின் உளவாளித்தனம், காட்டிக் கொடுப்பு,அவலப்படும் தமிழர்களுக்குச் சேர்த்த பணத்தைத் தங்களுக்காகக் கையாண்டு- குபேர வாழ்க்கை கண்ட,இன்னும் காணும் தமிழத்தேசியவாதிகளின்(?) கயமைத்தனம்,போன்ற பல முக்கிய விடயங்கள் காரசாரமாகப் பேசப்படுகின்றன.
புலிகளின் பாரதூரமான அந்தத் தோல்விக்குக் காரணங்களில் ஒன்று, புலிகளின்; தெளிவற்ற அரசியல் பார்வையா அல்லது அவர்களை வளர்த்து வாழ்த்துப்பாடி, புலிகளையே தங்கள் வாழ்க்கையின் இலாபத்துக்காகப் பாவித்துக் கொண்ட மிக மிகச் சுயநலமான தமிழ்ச் சமுதாயத்தின்,ஊடகங்கள்,சமய,சமூகநலம் என்ற பெயர்களிலியங்கும் பரிமாணங்களா என்ற கேள்விக்கு இந்த நாவலில் பதில்களுள்ளன.
அடுத்தது,1970ம் ஆண்டுகள் தொடக்கம்,உலக அரங்கில், தங்களின் பொருளாதார தேவைக்கப்பால் எதையும் கணக்கெடுக்காத மேற்கு அரசுகளின் கபடநாடகங்களில் அகப்பட்டுக் கொண்டு பல இன்னல்களையும் அழிவுகளையும் அனுபவித்த, அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் சமூகங்களில் இலங்கைத் தமிழினமும் ஒன்று என்பதைப் புலிகள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதை,ஆசிரியர் பல இடங்களிற் சொல்கிறார்.
1970களின் பிற்பகுதியில்,பாகிஸ்தான்,ஆப்கானிஸ்தான்,இலங்கை போன்ற நாடுகளில் மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆளுமை தலைதூக்கியது மேற்கு நாடுகள்,இந்தியாவில் சீக்கியர்களின் தனி நாட்டுக் கொள்கைகளுக்குப் பாகிஸ்தான் மூலம் ஆதரவளித்தார்கள். அதனால்,இந்தியா, மேற்கு நாடுகளின் செல்லப் பிள்ளையான இலங்கை அரசில் உள்ள கோபத்தில் தமிழ்க் குழுக்களுக்குப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள்.அந்தத் தமிழ்க் குழுக்கள் தங்களுக்குள் தாங்களே அடிபட்டுக் கடைசியில் ஒட்டுமொத்தத் தமிழரையும் அவலத்திற்காளாக்கினார்கள்.
போதாக் குறைக்கு இந்தியப் பிரதமரைக் கொலை (1991) செய்து அவர்களையும் தமிழர்களின் விடுதலைப் போருக்கு எதிரிகளாக்கினார்கள்.
அக்கால கட்டத்தில்,’இந்தியப் படைகளை இலங்கையிலிருந்து விரட்டத் தமிழரின் பரம வைரிகளான சிங்கள இராணுவத்தினரிடமிருந்து பொலனறுவை மற்றும் வன்னிக் காடுகளில் வைத்துப் பணமும் ஆயுதமும் வாங்கினர்’;(பக் 247).இதிலிருந்து, புலிகள் எந்த விதமான கோட்பாட்டுக்குள்ளும் தங்களை வரையறுத்துக் கொள்ளாதவர்கள் என்பது மட்டுமல்ல தங்களின் சுய ஆதாயத்திற்கு யாருடனும் சேரத் தயங்காதவர்கள் என்பது சொல்லப் படுகிறது.ltte-and-ipkf-605x340[1]
தாங்கள் வாழும் ஒட்டுமொத்த மக்களின் மேம்பாட்டுக்குமான ஒரு சமுதாயப் புரட்சிக்குத் தேவையான அரசியல் விளக்கங்கள்,ஆய்வுகள்,எதுவுமின்றி,ஒரு குறிப்பிட்டவர்களின் நலனை மட்டும் கருத்திற்கொண்டு ஒரு மாற்றத்திக்கான போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தபோது அது நிச்சயம் தோல்வியடையும் என்பதைப் பல உதாரணங்களுடன் ஆசிரியர் பெரியப்பா சதாசிவம் என்ற இடதுசாரி வாயிலாக,'(ஆயுததாரிகள்) அழிவு கடவுள்கள்'(பக்60)
‘புலிகளால் தமிழர்களுக்கு அழிவுதான் ஏற்படும்'(பக்57)’september11-300x293[1]
(பெரியப்பா)விடுதலைப் புலிகளை இராணுவ ரீதியான ஒரு பாஸிஸ்ட் அமைப்பு எனத் தீர்மானித்து விட்டார்,அதனை மனித மலத்தைப்போல் பார்க்கும் அவர்’பக்95) என்று ஆரம்பத்திலேயே விளக்குகிறார்.
இக்கதை படிக்கும் பல தமிழர்களுக்கு, இக்கதையில்,ஆசிரியர் படைத்திருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் தர்மசங்கடத்தையுண்டாக்கலாம். இலங்கையில் கத்தோலிக்க பாதிரிகள் ‘பயங்கரவாதிகள்’ என்று உலகத்தால் அடையாளம் காணப்பட்ட புலிகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறார்கள்.பிற்காலத்தில் அசோகனைத் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவிக்க, அவனது வறுமை நிலையைப் பாவித்துக் கத்தோலிக்க பாதிரியார் அவனை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அனுப்புகிறார்.அதை வெளியில் சொல்லும்போது, ‘பைபிள் படிக்க ரோமாபுரிக்கு அனுப்பவதாகக், கூறினார்கள்; (பக்49)
பல நாடுகளிலுமுள்ள படித்த தமிழர்கள், புலிகளின் கொடிய செயல்களைக் கண்டும் காணாமலிருந்துகொண்டு புலிகளுக்கு உதவுகிறார்கள்.இதன்மூலம் கிடைக்கும் கொமிஷன் மூலம் சமுதாயத்தில் பெரிய மனிதர்களாக வலம் வருகிறார்கள், புலிகள்; மற்ற தமிழ்க்குழக்களுக்குச் செய்த சொல்ல முடியாத கொடுமைகளைத் தட்டிக்கேட்கத் தைரியமற்றவர்களாக இருப்பதால், புலிகளின் கொடுமைகள் வலுக்கின்றன. ‘வெளிநாட்டுத் தமிழர்கள் பலருக்குத் தங்களைப் பெரியவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள உள்நாட்டில் நடக்கும் போரும் வெளிநாட்டு அமைப்புக்களும் உதவுகிறார்கள்’ (பக்131) என்று எழுதித் துக்கப் படுகிறார்.
ஹிட்லர் ஆஷ்விச் என்ற இடத்திலும் வேறு பல இடங்களிலும் வைத்திருந்த சித்திரவதைக் கூடங்கள் மாதிரி துணுக்காய் போன்ற இடங்களில் புலிகள் பெரிய சித்திரவதை முகாம்களை வைத்திருந்து தங்களுக்குப் பிடிக்காத தமிழர்களைக் கொடுமை செய்கிறார்கள். அங்கு புலிகளால் சிறை பிடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தமிழன்,’சிங்களவன் போராடத் தந்த சுதந்திரத்தையும் பறித்த மரண தேவதைகளே எனக் கூக்குரல் எழுப்புவான்'(பக்310) எனச் சொல்கிறார்.ltte-torture[1]
அப்பாவித் தமிழரைப் பல சாட்டுகளை முன்வைத்துப் புலிகள் கொலை செய்வதை ஒரு சாதாரண விடயமாகப் பொதுமக்கள் எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்பதை அசோகனின் இடதுசாரிப் பெரியப்பா சதாசிவத்தின் நாட்குறிப்பிலிருந்து படிக்கிறான். அவருடன் வேலை செய்த குணம் என்ற இளைஞனைச் சுட்டுக் கொலை செய்ததை,’தைமாதம் 1982ம் ஆண்டு ‘யாரையோ பொடியன்கள் சுட்டுப் போட்டிருக்கினம்’ ltte-massacre-1-300x216[1]என்ற வார்த்தை தமிழில் புதிதாக வந்த சொற்பதங்களாகின என்று விளக்குவதன் மூலம் பொது மக்களின் அசாதாரண மனநிலையைப் பெரியப்பாவின் டையறியைப் படிக்கும் அசோகன் தெரிந்து கொள்கிறான்.
புலிகளால் மற்ற இயக்கத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்கள் ஆரியக்குளம் சந்தியில் வைத்து உயிருடன் கொழுத்திக் கொலை செய்யும்போது தமிழ்ப் பொதுமக்கள் பார்வையாளர்களாகப் பங்கு பற்றுகிறார்கள். எதிரித் தமிழனின் உயிரற்ற உடல் புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்டுச் சந்தையிலொரு கம்பத்தில் தொங்குவதைச் சட்டை செய்யாமல் குழந்தை குட்டிகளுடன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போய்வருகிறார்கள்.அண்மையில் வந்த ‘டிமன்ஸ் ஒவ் பரடைஸ்’ என்ற டாக்குயுமென்டரியில் துணுக்காய்ச் சிறையிலிருந்த 3800 மேற்பட்ட தமிழர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்ற கேள்வி கேட்கப் பட்டது. புலிகளால் கிட்டத்தட்ட 20.000 சாதாரண தமிழர்கள் கொல்லப் பட்டதாகச் சொல்லப் பட்டது.800-900 டெலோ போராளிகள் புலிகளால் கொல்லப் பட்டதாகவும், கொலை செய்த புலிகளுக்குத் தாகம் தீர்க்கப் பொது மக்கள் கோலா உடைத்துத் தந்ததாக அந்தக் கொலை நிகழ்வில் பங்கு பற்றிய வாசு என்பவர் குறிப்பிட்டார்.

2003ம் ஆண்டு அமெரிக்க இரட்டைக் கோபுரம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகளால் தகர்க்கப்பட்டபின், மேற்கத்திய அரசுகள் ‘புலிகள் விடுதலைப் போராளிகள்’ என்ற கருத்திலிருந்து விலகி அவர்களைப் பயங்கரவாதிகளாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். தென்னாசிய கடற்பரப்பில் புலிகளின் ஆயுதக் கப்பல்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினார்கள்.தென்னாசியக் கடற் பிராந்தியத்தில் புலிகளின் கடல் ஆதிக்கம் விரிகிறது. இதனால், சோமாலியா கடற் கொள்ளைக்காரர்கள் மாதிரிப் புலிகளும் மிக வலிமையான கடற் சக்தியாக வளர இடமுண்டு எனச் சிந்திக்கிறார்கள்.புலிகளை அழிக்க மேற்கு நாடுகள் திட்டம் தீட்டுகின்றன.ltte-charge-300x166[1]
அதைத் தொடர்ந்து,இலங்கை,இந்தியா மட்டுமல்லாமல் பல நாட்டு உளவாளிகள்; வருகிறார்கள்.
முக்கியமாக அவரின் காதலியாக வரும் ஜெனி (ஜெனிபர்) என்பளும் ஒருத்தி. உளவாளிகளாக இக்கதையில் வரும் நியாஸ்,பர்னாந்து.மகிந்த,ரோனி,சாந்தன்,பாண்டியன், போன்ற பலரையும் விட ஜெனி வித்தியாசமானவளாகப் படைக்கப் பட்டிருக்கிறாள்.
சாணக்கிய தந்திரங்களில்,பெண்களைப் பாவித்து எதிரியை ‘வசியம்'(?) பண்ணுவது குறிப்பிடப் பட்டிருப்பாகத் தெரிகிறது. பெண்களின் இளமையான உடற் கவர்ச்சி, பெண்மையின் அடிப்படையான அன்பும் தாய்மை சேர்ந்த தொடர்புகளும் எந்த மனிதனையும் மனம் விட்டுப் பேசவைக்கும் என்ற உண்மை பலருக்கும் தெரியும். இந்த நாவலில்,கல்யாணம் வரைக்கும் தன் உடலைப் ‘பரிசுத்தமாக’ வைத்திருக்கும் இருபத்தைந்து வயதுத் தமிழ் இளைஞன் அசோகன்,இந்தியாவின் வடமேற்குப் பிரதேசமான ராஜஸ்தானின் பாலைவனத்து பூரணைநிலவும் இரவின் மோனமும் சிவப்பு வைனும் தந்த போதையில் ஜெனிபர் என்ற பெண்மையின் காமத்துக்கு முன்னால் நிலை தடுமாறிவிடுகிறான். அந்த சம்பவத்தை ஒரு நாள் உல்லாச ஞாபகம் என்று அவன் உதறிவிட நினைத்தாலும் அவள் அவனைத் தொடர்கிறாள்.
பிரித்தானியரால் அவுஸ்திரேலியாவுக்குக் கைதியாக அனுப்பப் பட்ட ஜரிஷ் ஜிப்ஸி பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றுசொல்லிக் கொண்டு போதையில் முனகும் ஜெனிபர், ஜிப்ஸிகள் இந்தியாவிலிருந்து நாடோடிகளாகப் பல மேற்கத்திய நாடுகளுக்கும் சென்றவர்கள் என்ற சரித்திரத்தை அசோகனுக்குச் சொல்லி ‘இந்தியனான'(?) அசோகனுக்கும் தனக்கும் பூர்வீகத் தொடர்பு இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டு அவனைத் தொடர்கிறாள்.
அவள் அவுஸ்திரேலிய நாட்டு உளவாளி என்பது தெரியாமல் அசோகன் அவளுடன் பழகுகிறான். அவனின் நேர்மை, அப்பாவித்தனம் என்பன அவளைக் கவர்கின்றன.அவனில் உண்மையாகவே அவளுக்குக் காதல் வருவதாகக் கதை தொடர்கிறது. ‘ஜிப்ஸிக்’கவர்ச்சிக் கன்னியாக வந்து இளைஞன் அசோகனைக் காதலால்(காமத்தால்) வயப் படுத்துகிறாள். ‘ஜேம்ஸ் பொண்ட்’ படங்களில் வரும் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த கவர்ச்சிக் கன்னிகள் அந்தப் படம் வெற்றிபெற உதவுவதுபோல் இக்கதையில் அசோகனும் ஜெனியும் ‘ஒன்றுபடுமிடங்கள்'(!) மேற்கத்தியப் படங்களை ஞாபகப் படுத்துகின்றன. jamesbond[1]ஜெனிபரின் வேலை அவனைப் பின் தொடர்ந்து அவுஸ்திரேலியாவில்,பயங்கரவாதிகளாக உலகில் தடைசெய்யப் பட்ட புலிகளுக்காகப் பணம் சேகரிக்கும் தமிழ்க் கும்பலை வளைத்துப்பிடிப்பதாகும்.
ஜெனிபர்-அசோகன் காதலை விட, புலிப் புலனாய்வுத் துறை சாந்தனுக்கும் அசோகனின் தங்கை கார்த்திகாவுக்கும் உண்டாகும் (தெய்வீகக்)காதல், புலியின் புலனாய்வுத்துறை ‘பொட்டம்மானுக்கும், மட்டக்களப்புப் போடியாரின் மகளுக்குமுண்டான காதலின் பிரதிபலிப்பா என்ற கேள்வி இந்நாவல் படிக்கும்போது எனக்குள் வந்தது.Pottu-amman[1]
இந்நாவலில் தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்குத் தமிழ் இளைஞர்கள் தங்கள் உயிரையும் எதிர்காலத்தையும் தியாகம் செய்ய முன்வந்தார்கள் என்பதைப் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறை உத்தியோகத்தனாக வரும் சாந்தன் மூலமும், தன் அன்புக்குரிய சினேகிதி கார்த்திகாவைத் தற்கொலைப் போராளியாப் பாவிக்கப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்ததும் தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்ய வந்த பெண்புலி செல்வியின் தியாகம் மனத்தை உலுக்கியது.ltte-cadre[1]
வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்து, உடுவில் பெண்கள் பாடசாலையில் படித்த,ஆங்கிலம் தெரிந்த செல்வி, அவளது காதலன் அவளைக் கைவிட்டுக் கனடாவுக்கு ஓடியதால் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளப் புலிப் போராளியாகிறாள். ஆனால் கார்த்திகா இயக்கங்களின் பயத்தால் புலிகளில் சேர்ந்தவள். கார்த்திகாவைக் காப்பாற்றத் தன் உயிரை மட்டுமல்லாமல்,அந்தச் செயற்பாட்டுக்காக அவளின் பெண்மை எதிர்கொண்ட பாலிய வன்முறைகளைத் தனது இனத்துக்காக மட்டுமல்ல உயரிய சினேகிதத்திற்கு தியாகம் செய்வதைப் படித்தபோது ,இப்படியான உயரிய கொள்ளையுள்ளவர்களை இந்தக் கொடி போர் பலிவாங்கியதை நினைத்து ஆத்திரம் வருகிறது.
அடுத்தது, காதலின் மேன்மையையுணர்ந்து எதிரியான சுனில் ஏக்கநாயக்காவுக்கு உயிர் கொடுத்த புலிகளின் புலனாய்வுத்துறைப் போராளி சாந்தனின்(பக்384) உயரிய பண்புகள் என்பன பூவை வைத்துப் போற்ற வேண்டியவை.புலிகள் இயக்கத்தை வைத்துப் பிழைக்கும் தமிழர்கள் இப்படி உயரிய உள்ளம் தமிழர்களைப் பலி எடுத்த சாத்தான்கள்.
இலங்கையில் இனப் போர் நீண்டகாலம் தொடர இரு பக்க அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் சுயநலத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்திப் பொது மக்களை அழியப் பண்ணினார்கள் என்பதை,’விதை நெல்லை அவித்துத் தின்னும் விவசாயியாக இரண்டு இனத் தலைவர்களும்,மாறி மாறி இளைஞர்களை அழித்துவிட்டார்கள்'(பக் 131).’தர்மன் சூதாட்டத்தில் பாஞ்சாலியைப் பகடையாக வைத்தாடியதுபோல்,இன அரசியற் போராட்டத்தில் உயிருடன் நகர்த்தப்படும் பகடைக் காய்களாக அவனது ஒரு கண்ணிலும் மறுகண்ணில் அவர்கள் உயிர் வாழ்வதாகத் தொடர்ந்து போராடும் காவிய நாயகர்களாகவும் தெரிந்தனர்'(பக்157) என்று விவரிக்கிறார்.ltte-charge-300x166[1]
புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அடிமைகள்போல் வாழ்ந்து போரின் தொடர்ச்சியால் துயர் படும்; தமிழ் மக்களைப் பார்த்து,’பாலைவனத்தில் நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அலைந்த யூதர்களுடன் இவர்களை ஒப்பிட முடியுமா’என்றும், ‘கனவு தேசத்தில் கானலை நம்பி அலையும் மான்களா’ இவர்கள் என்றும் பெருமூச்சு விடுகிறார்.
புலிகள் மற்ற இயக்கத்தாரை மட்டுமல்ல தங்களுக்குச் சந்தேகமான புத்திஜீவிகளையம் அழித்ததோடு தங்கள் இயக்கத்துக்குள்ளேயே புலி இயக்கத்தின் முன்னோடிகளாயிருந்த மன்னார் விக்டர்,mannar-victor-161x300[1]அதன் பின்னர் மாத்தையா.போன்றோரைப் போட்டுத் தள்ளியதையும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார்(பக்315).
ஆனால்,1986ம் ஆண்டுப் பகுதியில் புலிகளால் கொடுமையாக அழிக்கப்பட்ட மற்ற தமிழ்க் குழுக்களையோ அல்லது கிழக்குப் போராளிகள் பிரிவையோ அதைத் தொடர்ந்து கிழக்குப் போராளிகளுக்கெதிராக நடத்தப் பட்ட கொடுமைகளையோ அவர் எழுதவேயில்லை. புலிகளின் அழிவுக்கு அவர்கள் தங்கள் இனத்திற்குச் செய்த கொடுமைகளும் ஒருகாரணம் என்பது இப்பெரிய நாவலில் சில வார்த்தைகளாகவும் ஆவணப் படுத்தவில்லை.
அதாவது, இந்திய உளவு சக்திகளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததாக 1986ல் டெலோ போராளிகள் யாழ்ப்பாணத்தில் சந்து பொந்துகளில் வைத்து மிருகங்களாக வேட்டையாடப்பட்டுப் புலிகளால்; கொலை செய்யப் படுகிறார்கள். 1987ம் அதே இந்தியாவை பூமாலை போட்டு பொங்கல் வைத்துப் புலிகள் வரவேற்கிறார்கள்.அந்த ஆரவாரம் சில மாதங்கள் நீடித்தாலும் இந்தியாவுடன் அக்டோபர் 1987ல் புலிகள் போர் தொடுத்ததால், புலிகள் டெலோவுக்குச் செய்த கொடுமைகளை இந்தியப் படைகள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்கிறார்கள். பொது மக்கள்; மிருகங்கள் மாதிரி வேட்டையாடப் பட்டுக் கொலை செய்யப்படுகிறார்கள்.
அதைத் தொடர்ந்து,1991ம் ஆண்டு இந்திப் பிரதமர் ரஜீவ் காந்தியைப் புலிகள் கொலை செய்ததால் இந்தியா புலிகளை; பயங்கரவாதிகளாகப் பிரகடனப்படுத்துகிறது. அதைப் பல மேற்கத்திய நாடுகளும் பின் பற்றுகின்றன. அந்த நாளிலிருந்து புலிகளின் வளர்ச்சியில் இறங்கு திசை தொடங்குகிறது.
அதே மாதிரி,10.4.2004ல் புலிகளிடமிருந்து பிரிந்த கிழக்கைச் சேர்ந்த 120 மேற்பட்ட பழைய பெண்புலிகள் வாகரையில் வைத்துப் பிரபாகரன் ஆதரவாளர்களால்க் கொடூரமான பாலியல் கொடுமைகளுக்காளாகி,உடல்கள் சிதைக்கப்பட்டு காடுகளில் அவர்களின் உடற் பாகங்கள் மிருகங்களின் உணவாக எறியப் பட்டன(கிராமவாசியின் வாக்குமூலம்).தட்டிக்கேட்பார் யாருமில்லை.அதே ஆண்டு.அந்தப் பெண்கள் அழிந்த எட்டே மாதங்களில் அவர்களின் சாபத்தில் பிறந்தெழுந்த அரக்கனாக 26.12.2004ம் ஆண்டு வந்த சுனாமிப் பேரலையில் வாகரை போன்ற கரையோரங்களிருந்து புலிப்போராளிகள் பலரும் அவர்களின் ஆயுதக் கிடங்குகளும் நாசமாகின.
இந்த சுனாமியலையால் தொடக்கி வைக்கப்பட்ட சரிவு புலிகளின் அழிவுக்கு அத்திவாரம் போட்டது.
2002ம் ஆண்டில் சமாதான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து வைத்து விட்டு,இன்னொரு போருக்குப் புலிகள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போது,இலங்கையில் சுனாமிப்பேரலை வந்ததை,’விவிலிய வேதத்தில் சொல்லப் பட்ட வெள்ளப் பெருக்கோடு’ ஒப்பிடுவது மட்டுமல்லாமல், சுனாமிப் பேரலை,துன்பப் பட்ட தமிழ்ச்சமுதாயத்திற்குப் புலிகள் மேலும் துயரைக் கொடுப்பதைப் பார்த்து,’கடல் வெகுண்டு இத்தனை உயிர்களை அழித்தது ஏனென்று தெரியவில்லையா?இது மனிதர்களுக்கு அழிவைத் தடுக்கக் காட்டப்படும் சிறப்புக்கொடி,அதையாவது யோசித்துப் பார்க்கிறார்களா?’ என்று கேட்பது போலிருந்தது இந்நாவல் ஆசிரியர் துக்கப்படுகிறார்.
புலிகளும் இலங்கையரசும் வெளிநாட்டார் முன்னிலையில்; போர்நிறுத்தம் செய்த கால கட்டத்திலும், மற்ற இயக்கத்தினரையோ தங்களுக்குச் சந்தேகமானவர்களையோ அழித்தொழிப்பதைப் புலிகள் நிறுத்தவில்லை. சமாதான காலத்தில் பணம் படைத்தவர்கள் புலிகளுக்குப் பணம் கொடுத்துத் தங்கள் உறவினர்களைப் போராட்டத்திலிருந்து வெளியில் எடுத்து விடுகிறார்கள். ஒருசிலர் ‘சமாதானம் மக்களுக்கு’ கொடுத்த சந்தோசத்தில் புலிகள் இயக்கத்திலிருந்து வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றார்கள் ஆனாலும் புலிகள் ஊர் ஊராகச் சென்று இளவயதினரைப் போருக்குச் சேர்ப்பதைத் தொடர்ந்தார்கள்.
போருக்கு இருபகுதியினரும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாலும்,இலங்கை இராணுவத்துக்குள் புலிகளுக்காதரவான உளவாளிகள் இருந்தார்கள் என்று இந்த நாவலில் சொல்லப் படுகிறது.அத்துடன் இராணுவ அதிகாரிகளுக்குள் முறிவுகள், பிரிவுகள்,என்பன போரை நீட்டின. இதனால்,கடைசிக் கட்டத்தில் சில நடவடிக்கைகள் இராணுவ மட்டத்தில் மட்டுமல்லாது.பாதுகாப்பமைச்சின் நேரடி அதிகாரத்துக்குள்ளும் நடந்தன என்கிறார்(பக்388).
2009ம் ஆண்டு போர் முடிந்ததும் 11000 புலிப் போராளிகள் இலங்கை அரசால் கைதுசெய்யப் பட்டுப் புணர்வாழ்வு கொடுக்கப் பட்டனர்.ஆனால் புலிகளின் மேல்மட்ட தலைமையை வெளியில் விட்டால் அவர்களால் பிரச்சினை தொடரும் என்பதால் அவர்களை ‘அழித்து விடும்படி'(பிரபாகரன் உட்பட?) 200952412592247580_5[1]இராணுவத் தலைமை உத்தரவிட்டதாக எழுதியிருக்கிறார்(பக்387).
இந்நாவலைப் படித்து முடித்ததும் அவர் பல இடங்களில் மனிதநேயம், இன ஒற்றுமை, சமாதான செயற்பாடுகள் என்பவற்றில் எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகிறார் என்பது புரியும்.
‘போர் என்பது எதிரியை மனிதன் அல்ல என நினைத்து,உடல் உள்ளம் எங்கும் மிருக வெறியைத் தேக்கி கொலை செய்வதற்கு அலைவது.சமாதானம் என்பது,காருண்ணியத்தை மனதிற் நிறைத்து எதிரியை இதயத்தால் தழுவி மனிதனாக நினைப்பது'(பக்227).என்று குறிப்பிடுகிறார்
நடேசனின் தமிழ் எழுத்து நடை மிகவும் ரசிக்கக்கூடிய விதத்தில் உள்ளது. அவர் எழுவைதீவுக் ezhuvaitivu-480x360[1]கிராமத்தில் சிறுவயதைக் கழித்தவர். சுவாரஸ்யமாக எழுதுபவர். இந்நாவலில் பழமொழிகள் கலந்த அவரின் நடையில் ஆச்சிகளின் சொல்லாடல்கள் சிலவும் மிகவும் ரசிக்கக் கூடியவை.
ஆச்சி பயத்தில் நடுங்குவதை,’நெஞ்சு சுளகு போல படக்கு படக்கு என்று அடிக்கிறது'(பக்43)
ஆங்கிலம் படித்த ஜெனிபர் விசிலடிப்பதை,
-‘கூவிற பெட்டைக் கோழியும் விசிலடிக்கிற பொம்பிளயும் குடும்பத்திற்குதவாது'(பக் 72) என்றும்
இடம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் குழந்தை குட்டிகள்,சாமான்களுடன் அலைவதை,
-‘பெட்டை நாய் குட்டிகளை இடத்துகிடம் காவியது'(பக்39),
-‘பழிவாங்குவதால் இழப்பின் வேதனை தீர்ந்து விடுமா?'(பக்143),
-‘எங்களது சங்கக்கடை வியாபாரம்போல் இறுதியில்;(புலிகளின் ஆயதப்போராட்டம்)நட்டத்திலேதான் முடியும்'(பக்144)
-‘வெளி நாடுகளில் பணம் சேர்ப்பது தேனெடுக்கும் தொழில்.விரலை நக்குவதும்,கைகளில் அள்ளிக் குடிப்பதும் அவரவர் இயல்பைப் பொறுத்தது'(பக்163)
– பெரியம்மாவின் கொய்யகச் சேலையில் முடிந்த சில்லறையாகத் தொங்கிக் கொண்டு வந்தவள்'(பக்176)
-‘இலையில் ஒட்டியிருந்த கூட்டுப்புழு பட்டாம் பூச்சியான கதை கடந்த ஐந்து வருடத்தில் நடந்திருக்கிறது'(பக்176)
-‘அவர்கள் கேட்கும் உயிர்ப்பலியைக் கொடுக்கத்தானே வேணும்'(பக்283)
-‘இருபது வயதையொட்டிய இளைஞர்கள் சித்திரவதைகளைப் பலவிதமாகச் செய்கிறார்கள்'(பக்305)
-‘மரணமடைந்த நாயிலிருந்து வெளியே வந்த தெள்ளாகினர்'(பக்332)
-‘சமாதானத்திற்கான விருப்பம் ஒதுக்குப் புறமான பழைய கட்டிடத்தில் விழுந்த ஆலம் விதைபோல் இயக்கத்தில் பலரிடம் முளை விட்டது'(பக்345)
-‘கொத்தும்போது மண்ணுக்கு வலியா வெட்டும்போது பயிருக்கு நோவா என்ற விவசாயி பார்ப்பானா?'(பக்352)
-‘வார்த்தைகளுக்கு அவசியமற்றபோது,உடையற்ற உயிர்கள்.மொழியற்ற மூதாதையர்களின் காலத்திற்குப் பயணமாயின-இனம்-மதம்-என எதுவுமற்ற காலம்.விரும்பிய உள்ளங்கள் உடல்களால் சேருவதற்குத் தடையற்ற காலத்திற்கு இருவரும் பயணமாயினர்'(பக்375)
என்ற சொல்லாடல்கள் மூலம் பெரிய சம்பவங்களின் விளக்கத்தை ஒரு வரியிலோ சில வரிகளிலோ அற்புதமான கவிதை நடையில்; விளக்குகிறார்.
இந்நாவல் பல பரிமாணங்களில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியது.அரசியல் நாவலா,போரின் சரித்திரமா என்ற கேள்விகளைத் தாண்டி மனித உணர்வுகளுடன் பின்னிப்பேரிணைந்த ‘மஜிக்கல்’ றியலிசம் என்ற கோட்பாட்டுக்குள் இந்நாவலை ஆராயலாம்.
ஆனால் சில இடங்களில் ஜெனியும் அசோகனும்(காதலா காமமா?); சேருமிடங்களில் பாவிக்கப்படும் வசனநடையில் சிறு கவனம் செலுத்தியிருந்தால் இந்த நாவலைப் படிக்கும் இளம் தலைமுறையினரின் தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.
இந்நாவல் ஒரு சாதாரண நாவலல்ல,இலங்கைத் தமிழரின் போராட்ட காலத்தின் மிக முக்கியமான கால கட்டத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்ட ஒரு ‘இலக்கிய’ ஆவணம். ஆனால் போரின் முக்கியமான சில சம்பவங்களை ஏன் எழுதாமல் விட்டார் என்று சில இடங்களில் தோன்றுகிறது. அதாவது:
இதில் இந்நாவலுக்கு வலிமை கொடுக்கக் கூடிய பல தகவல்கள் சொல்லப்படவில்லை,அவை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப் பட்டதா அல்லது இக்கதையில் புலிகளின் அழிவுக்கான காரணிகளாகப் பல கதைகள் சொல்லும் ‘புலனாய்வாளர்கள்'(உளவாளிகள்!) சொல்ல வேண்டிய வேண்டிய பலவற்றைத் தவிர்த்தார்களா என்ற கேள்வியும் வருகிறது.
-2005ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் இலங்கை வெளிநாட்டமைச்சர் லஷ்மன் கதிர்காமர்,’புலிகளால்(?) ‘ கொலை செய்யப் பட்டது Lakshman-Kadirgamar-216x300[1]அதைத் தொடர்ந்து,புலித்தலைமை,2005ம் ஆண்டு இலங்கைப் பாராளுமன்றத் தேர்தலைப் புறக்கணித்து,ரணில் விக்கிரம சிங்காவைப் பதவிக்கு வராமற் தடுத்து மஹிந்தாவைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்ததன் மூலம் புலிகள் தங்கள் அழிவுக்குத் தங்களின் சொந்தப் பணத்தில் தங்கள் அழிவைத் தேடிச் சூனியம் வைத்தார்கள். இளம் தலைமுறையின் கழுத்தில்; சையனைட்டைக் கட்டிப் போர்க்களம் அனுப்பிய தலைவர் வெள்ளை சேர்ட்டுடன் எதிரியிடம் சரணடைய வந்ததாக வந்த செய்தி உண்மையானால் அது ஒரு போர்த் தலைவனின் தர்மமான செயற்பாடா?
இக்கதை படிக்கும் தமிழ் வாசகர்கள் கேட்கக்கூடிய கேள்விகளில் ஒன்று. இலங்கை இராணுவம்,தனது நாட்டைப் பாதுகாக்க சிங்கள,தமிழ். என்ற வேறுபாடின்றி நாட்டுக்கு எதிராக ஆயதம் எடுத்தவர்களை அழித்து முடிப்போம் என சிங்கள இராணுவ அதிகாரி மகிந்த தயாரெத்ன சொல்வதாக ஆசிரியர் சொல்கிறார். இலங்கைத் தமிழர்களை ஆயுதம் எடுக்கப் பண்ணியதே 1958ம் ஆண்டு தொடக்கம் தமிழர்களுக்கு எதிராகப் பாய்ந்த இலங்கை இராணுவத்தின் அரச பயங்கரவாதமே என்ற உண்மையான சரித்திரத்தை அசோகன் சொல்லாமல் விட்டது ஏன்? அதை எழுத இரண்டு வரிகள் போதுமே

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘Me too’

‘Me too’
stock-photo--me-too-written-in-african-american-palm-for-women-of-colour-black-women-feminism-and-women-s-1071480665[1]
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-25.10.18

‘மீ டூ’என்ற கோஷத்துடன் உலகில் உள்ள பல பெண்கள், வேலைசெய்யுமிடங்களிலும், படிக்குமிடங்களிலும்.அத்துடன் அவர்கள் நம்பிக்கையாகப் பழகும் ஆண்கள்; அவர்கள் அனுபவித்த பாலியல் கொடுமைகளைச் சொல்ல அக்டோபர் மாதம் 5ம் திகதி 2017ம் ஆண்டிலிருந்து முன்வந்திருக்கிறார்கள்.
2017ம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் ஹொலிவுட் படவுலகின் பிரபலமான ஹார்வி வெயின்ஸ்ரெயின் என்பரின் பாலியல்க் கொடுமைகளைச் சொல்வதை நியுயோர்க் டைம்ஸ் என்ற பத்திரிகை வெளியிட்டது. வேயின் ஸ்ரெயினின் காமலீலைகள் பற்றிய கொடுமைச் செயல்களை அமெரிக்க நடிகைகளான றோஸ் மக்கோவன்,ஆஷ்லி றட் என்ற நடிகைகள் அம்பலப் படுத்த முன்வந்தனர். அதைத் தொடர்ந்து பிரித்தானிய நடிகையான றொமெலா கைரி என்பவரும் 9.10.18ல் முன்வந்தார்.th[1]

அதைத் தொடர்ந்து,மெரில் ஸ்ரிப், ஆன்ஜலீனா ஜோலி,க்னவுத் பாhல்ட்ரொவ் போன்ற நடிகைகளின் போராட்டக் குரல்களுக்கு, அமெரிக்க முன்னாள் ஜானாதிபதி பராக் ஓபாமா, ஹெலிவுட் நடிகர் லியனாடோ டிகாப்பிரியோ, பிரித்தானிய நடிகர் பெனிட்க்ட் கம்பபார்ச் என்போர் ‘மீ டூ’ பெண்களுக்குத் தங்கள் ஆதரவைத் தெரிவிக்க வெயின்ஸ்ரெயினுக்கு எதிர்ப்புக் குரல்களை எழுப்பினர். இதைத் தொடர்ந்து பாலியல் வன்முறைகளைத் தொடர்ந்து செய்த வெய்ன்ஸ்ரைன்மீது வழக்குப் பதிவானது.

வசதி படைத்தவர்கள், ஆதிக்க வலிமையுடையவர்கள்,அதிகாரத்தைத் தங்கள் கையில் வைத்திருப்பவர்கள்,சாதி மமதையுடன் வாழ்பவர்கள் என்ற பல ஆளுமைத் தகுதிகளையும்; கொண்டவர்களால்,அவர்களுடன்; பணிசெய்யும்,அல்லது படிக்கும் அல்லது உதவிகேட்கும் நிலையில் இருக்கும்போது செய்யும் பாலியல் வன்முறைகளுக்கெதிராக அகில உலகிலும் பெண்கள் குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.181004-metoo-protest-new-york-ew-1156a_688682acee523bceaac0b4bd5b352889.fit-1240w[1]

இந்தியாவிலும் இதன் பிரதிபலிப்பு ஒலித்தது.பல பெண்கள்,தங்களுடன் வேலை செய்யும்,பழகிய,தங்களுக்கு மேலிடத்திலிருக்கும் அதிகாரமுள்ள ஆண்களால் இழைக்கப் பட்ட பாலியல் வன்முறைகளை உலகுக்குச் சொல்ல 2006ம் ஆண்டிலிருந்து முன்வந்திருக்கிறார்கள். புpரபல பெண் எழுத்தாளரான அனுராதா ரமணன் என்பவர் சங்கராச்சாரியரில் ஒரு பாலியல் முறைப்பாடு வைத்த விடயம் இந்திய வாரப் பத்திரிகை ஒன்றில் வந்தது. அது பற்றிப் பெரிதாக யாரும் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. சங்கராச்சாரியார் ஒரு மேன்மைதங்கிய மதத்தலைவர் என்ற படியால் அந்த விடயம் சாதுர்யமாக மூடிமறைக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

சில மாங்களுக்குப் பின் சிறி ரெட்டி என்ற தெலுங்குப்பட நடிகை தனக்கு இழைக்கப் பட்ட பாலியல் கொடுமைகளைச் சொல்லும்போத யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் இல்லை என்ற ஆதங்கத்தில் பகிரங்க இடத்தில் அரைகுறை ஆடைகளுடன் போராட்டம் நடத்தினார். யாரும் கண்ட கொள்ளவில்லை.

20.12.16ல் இந்தியாவிலுள்ள அரியலு+ர் என்னுமிடத்தில் நந்தினி என்ற ஒடுக்கப் பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண் அவளின் காதலனாலும் அவனின் சினேகிதர்களாலும் பாலியற் கொடுமை செய்யப் பட்டுப் பயங்கரமாகக் கொலை செய்யப்பட்டு கிணற்றில் எறியப் பட்டிருந்தாள்.அவளுக்காக ‘மீ டூ’ சொல்லிப் போராட்டம் நடக்கவில்லை.

31.5.17ல் இலங்கை மூதுர் பகுதியைச் சேர்ந்த,5.7 வயதுடைய மூன்றுசிறு தமிழ்க்குழந்தைகள் முஸ்லிம்களால் பாலியற் கொடுமை செய்யப் பட்ட கேஸ் கோர்ட்டுக்கு வந்தபோது அவர்களுக்காக வாதாட யாருமேயில்லை. அவர்களுக்காக,’மீ டூ’ போராட்டம் நடக்கவில்லை.
இந்தியாவின் வடக்கில் ஆஷிபா என்ற முஸ்லிம் இளம்பெண் இந்துமதவாதிகளால் பாலியல்க் கொடுமைசெய்து கொலை செய்யப்பட்டபோது ,’மீடூ’ கோஷம் ஒலிக்கவில்லை.
இந்த நிகழ்வுகள் வறுமையான பெண்களை வசதிபடைத்த பிறமதத்தவர் எவ்வளவு சீரழித்தாலும்,அரசியல்,மதத் தலைமைகள் தலைமை வாய் மூடியிருக்கும் என்பதைப் புலப்படுத்தியது.

பிரித்தானியா,அமெரிக்கா,அவுஸ்திரேலியா அயர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் கத்தோலிக்கப் பாதிரிகளால் பல்லாயிரக்கணக்கான இளம் ஆண்களும் பெண்களும் பல்லாண்டுகளாகப் பாலியற் கொடுமைகளுக்கானார்கள் பல தடவைகள் புகார்கள் வந்திருக்கின்றன. புனித பாப்பாண்டவர் என்ன நடவடிக்கை எடுத்தார்? இந்த அப்பாவிக் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் மதத் தலைவர்களாற் சீர்குலைக்கப்பட்டது.மத ஆணவம் இன்னும் கொடிகட்டிப்பறக்கிறது.

3.10.2005ம் ஆண்டு யாழ் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் ‘பொங்குதமிழ்’ ரி. கணேசலிங்கம் என்பரால்,முள்ளியவளையைச் சேர்ந்த 13 வயது வேலைக்காரப் பெண்ணான யோகேஸ்வரி என்பவர் 7 வயதிலிருந்து 40 தடவைகள் பாலியற் கொடுமை செய்ததாக வழக்கறிஞர் திரு றெமேடியஸ் அவர்களால் வழக்குத் தொடரப் பட்டபோது அன்று கோர்ட்டுக்கு ஆயிரக் கணக்கான பெண்கள் அந்தப் பாலியல் கொடுமையை எதிர்த்துக் கோஷம் போட்டார்கள்.ஆனால் அவர் இன்று மதிப்புக்குரிய விரிவுரையாளராகத்தான் பணி புரிந்துகொண்டிருக்கிறார். யோகேஸ்வரி இருந்த இடமே யாருக்கும் தெரியாமல் ‘புதைக்கப்’ பட்டவிட்டது.இதுதான் அதிகாரமுள்ளவர்களின் வெற்றி. இதுதான் இலங்கை இந்தியாவில் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டு வருகிறது.

ஆனால் மேற்கு நாடுகளில் இப்படியான செயல்களைத் தண்டிக்கப் பல சட்டங்கள் இயற்றப் பட்டிருக்கின்றன.ஆனால் அதிகாரமும் ஆதிக்கமும் இருந்தால் பெரும்பாலானவர்கள்; எப்படியும் தப்பித்துக்கொள்வார்கள் என்பதும் பலருக்கும் தெரியும்.

சில தினங்களுக்குமுன் ஹடஸ்லி என்ற பிரித்தானிய நகரிலுள்ள 11-15 வயதுள்ள பல சிறுமிகளைப் போதைப் பொருள் மதுபானங்கள் கொடுத்துப் பாலியல் கொடுமை செய்ததாற்காக 20 பாகிஸ்தானிய முஸ்லிம்கள் 225 வருடங்களுக்குச் சிறையிலடைக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.இந்தச் சிறுமிகள் வறுமையான ஆங்கிலேயக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்.இவர்களுக்கு நடந்த கொடுமையை வெளிக் கொண்டுவர முற்போக்காக பலர் கூக்குரல் போட்டதால் மிக நீண்டகாலத்தின்பின் அவர்களின் கதை வெளியில் வந்தது.

‘மீ டூ’ இயக்கத்தின் பின், இலங்கை,இந்தியா போன்ற நாடுகளில் ஒருசில பெண்கள் தங்களுக்கு நடந்த பாலியற் கொடுமைகளைப் பகிரங்கமாகச் சொல்ல முன்வந்தாலும் கோடிக்கணக்கான பெண்கள், தங்களின் குடும்ப கவுரவம், சமுதாயத்தில் தங்களுக்குள்ள அந்தஸ்துகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள மவுனமாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறார்கள்.
அதிலும் சினிமாத் துறையைப் பொறுத்தவரையில்’ பாலியல் ‘கொடுக்கல் வாங்கல்கள்’அந்தத் தொழிலின் பரிமாணத்தில் ஒரு அங்கமாகப் பார்க்கப் படும்போது,ஒரு நடிகையோ அல்லது பாடகியோ தங்களுக்கு நடந்த பாலியற் கொடுமைகளைச் சொல்லும்போது அந்த விடயம் சரியாகக் கையாளப்படாமற் தட்டிக்கழிக்கப் படுகிறது.

இந்திய, இலங்கைப் படையினராலப் பாலியற் கொடுமைகளுக்குள்ளான பல இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் ‘மீ டூ’ கோஷம் போட்டு நீதிகேட்டுப் போராடுவார்களா?தமிழ் அரசியல் ஆளுமைகள் உதவி செய்வார்களா?
தேசியத்தின் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில்,காஷ்மிர், நாகலாந்து போன்ற பல பகுதிகளால் இந்திப் படையினரின் பாலியற் கொடுமைக்காளாகும் பெண்களுக்காக யார்,’மீ டூ’ கோஷம் போடுவார்கள்?

இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் அவர்களின் புராண இதிகாசங்களில் ,ஆண்களின் திருப்திக்காகப் பெண்கள் பட்ட கொடுமைகளுக்காக,’மீ டூ’ சொல்ல ஒரு பிரமாண்டான அறிவுப் புரட்சி வரவேண்டும். தேவலோகத்து இந்திரனே காமவெறியில் அகலியைக் கொடுமை செய்ய அதைப் பார்த்திருந்த அவள் கணவன் அவளைக் கல்லாகச் சபித்து விடுகிறார். தனது மனைவியின் பெண்மை, பாதுகாப்பு பற்றி அங்கு அவர் எந்தக் கவலையும் படவில்லை.

சூர்ப்பனகை தன்னைப்பார்த்து ஆசைப்பட்டதற்காக அவள் மூக்கையும் முலையையும் வெட்டித்தள்ளுகிறான் இலக்குமணன்.ஆனால் திரவுபதியைப் பகிரங்கமாக நிhவாணமாக்கிப் பாலியல் கொடுமைக்கு அனுமதியளித்த ‘தர்மன்’ஆண்கள் பார்வையில் கதாநாயனாகிறான்.இப்படிப் பல மாறான தத்துவங்களைக் கொண்டது இந்திய சமயப் பாரம்பரியம்.

பல கோபிகளுடன் பாலியல் சல்லாபம் செய்யும் கண்ணன்’கடவுளாக’ வழிபடப்படுகிறான். கோயில்களில் ஒரு குலப் பெண்களைத் ‘தேவதாசிகளாக்கிப்’பாலியற் கொடுமைகள் செய்தவர்கள் பார்ப்பனர்களும் பணக்காரர்களும். பிரித்தானியரால் அந்தக் கொடுமை சட்டவிரோதமானது.

இப்படியான மத,கலாச்சாரப் பின்னணியில் வளர்ந்த ஆண்கள் பெண்களைத் தங்களின் இன்பப் பொருட்களாக நடத்திக் கொடுமை செய்வது தொடர்கிறது. மனிதன் கற்பனையிற் படைத்த கடவுள் அவதாரங்களை வைத்து அரசியல் வியாபாரம் செய்பவர்கள் ‘சமத்துவத்திற்கான’ பகுத்தறிவை முன்னெடுக்கப் போவதில்லை என்பது சபரிமலை விபகாரத்திலிருந்து தெரிகிறது. மதம் என்பது ஆண்களினால் ஆண்களின் திருப்திக்காக வரையறைசெய்யப்பட்ட ஒரு கோட்பாடாகும்.அங்கு பெண்களின் சமத்துவத்திற்கு இடமில்லை;அவளின் உடல்,பொருள் அத்தனையும் ஆணின் சொத்தாக மதிக்கப்படுகிறது._103774084_db800a23-b7df-4adf-b928-d2433c606f21[1]

ஆதிக்கமும் அதிகாரமும் பெண்மையைச் சூறையாடுவதை சமுதாயம் தெரிந்து கொள்ளாமல் தன்பாட்டுக்கு நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
ஆண்கள் மட்டும்தான் தங்கள் அதிகாரத்தை வைத்துப் பெண்களைப் பாலியல் சுரண்டல்கள் செய்கிறார்கள் என்பதைத் தொடர்ந்து,ஆதிக்கத்திலுள்ள பெண்களும் தங்களின் தரத்திற்குக் குறைவான ஆண்கள்; பாலியல் கொடுமை செய்ததாகப் பழி சொல்லும்பொது ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு இரங்காத ஆதிக்கவர்க்கம் எப்படி அந்த ஒடுக்கப் பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்த ஆணைப்பழிவாங்கும் என்பதை 1960ம் ஆண்டு அமெரிக்கப் பெண் எழுத்தாளர் ஹார்ப்பர் லீ எழுதிய ‘டு கில் எ மொக்கின் பேர்ட்’என்ற நாவலிற் காணலாம். இந்நாவல் படமாக வந்தது.ஓரு கறுப்பு ஆணுக்குகெதிராகச் செக்ஸ் கொடுமை செய்தான் என்ற பெயரில் ஆதிக்கசாதி வெள்ளையினப் பெண் கொண்டு வந்த பொய்யான கோர்ட் கேஸ் அமெரிக்காவில் பல அரசியல் மாற்றங்களையுண்டாக்கியது. அமெரிக்காவில் கறுப்பு இனமக்கள் தொடங்கிய சமத்துவப் போராட்டத்திற்கு இந்நாவலும் ஒரு உந்துதலாகவிருந்தது.

இலங்கையில் பல பெண்கள் தேயிலைத் தோட்டங்களில், வேறு பல தொழிற்சாலைகளில், பாடசாலைகளில் பல்கலைக்கழகங்களில் என்று பல இடங்களில் நாளாந்தம் பாலியற் தொல்லைக்குள்ளாகிறார்கள். இவர்கள் தங்களுக்கு நடக்கும் கொடுமைகளை வெளியிற் சொல்லப் பெண்கள் அமைப்புக்கள் உதவவேண்டும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஆண்கள் பெண்கள் இருபாலாரும் வெளியிற் சென்று உழைத்துத்தான் குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவேண்டும் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டிருக்கிறார்கள்.
ஒருகாலத்தில் திருமணமானதும் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதும் குழந்தை பிறந்தவுடன் வேலைக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிடுவது அல்லது பகுதி நேர வேலை மட்டும் செய்வது வழக்கமாகவிருந்தது. இன்றைய வாழ்க்கை நிலையில் முடியுமானவரை பெண்களும் வேலைசெய்வது தவிர்க்க முடியாததாகவிருக்கிறது. பொருளாதார, கல்வி நிலை,சமுதாய நிலை ,வாழ்க்கைநிலை என்பவற்றில் பன்முக மாற்றங்கள் வந்தாலும் பெண்கள் பற்றிய ஆண்களின் பார்வைகள்,கருத்துக்கள்.பழக்கவழக்கங்கள் பெரும்பாலான மாற்றங்களைக் காணவில்லை என்பது ஆண்களினால் பாலியல் தொந்தரவுக்குள்ளாகும் பெண்களின் நிலைகளைவைத்துக் கணிக்கும்போது தெரியவரும.;
படிக்குமிடங்களிலும் வேலைசெய்யுமிடங்களிலும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பான சட்டங்கள் வந்து அமுல் நடத்தப்படும்வரை இப்படியான கொடுமைகள் தொடரும். ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்று சேர்ந்து கவுரமான எதிர்காலத்தை உருவாக்கப்பாடுபடுதல் கட்டாயமாய முன்னெடுக்கப்படவேண்டிய விடயமாகும்.இதற்குப் பெண்களும் ஆண்களும் சேர்ந்த விழிப்புணர்வுப் போராட்டங்கள் மிக அத்தியாவசியமானவை.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘காதலுக்கு ஒரு போர்.’- – -இலங்கை-1995

‘காதலுக்கு ஒரு போர்.’- – -இலங்கை-1995
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்- லண்டன்

அந்த ஊரில் கடந்த நான்கு நாட்களாக ஊரிலுள்ள இருகுடும்பங்களுக்கிடையே ஒரு பெரிய போர் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனால் அந்த ஊரின் மட்டுமல்ல அடுத்த ஊர்களிலுள்ள மக்களின் சாதாரண அன்றாட வாழ்க்கையில் பல பிரச்சினைகள் தோன்றியிருக்கின்றன. சமுதாயத்தின் அடிவேர்களான,கல்வி நிலையங்கள் (பாடசாலை,வாசிகசாலை), கோயில்,சில கடைகள் என்பன சாதாரணமாக இயங்க முடியாமற் தடுமாறுகின்றன. போர் புரியும் இரு குடும்பங்களுக்குமிடையே இருக்கும் அந்தப் பொதுத் தெருவைக் கடந்து செல்லும் அரசாங்க ஊழியர்களான தபாற்காரன்,பாடசாலை ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள்,வயல்களுக்குச் செல்லும் விவசாயிகள்,அவர்களின் வண்டில் மாடுகள், அண்டை அயற்கிராமத் தொழிலாளர்கள்,அடுத்த ஊரிலிருந்து இந்த ஊரைத்தாண்டிச் சந்தைக்கும் வேறு பல விடயங்களுக்கும் பொது மக்கள் என்று பல ரகத்தினரும் அந்த ஊரிற் தொடரும் ‘போரின்; எதிரொலியால்,போரின் கருவிகளாக அவ்வப்போது,இருதரப்பும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் எறிந்து தாக்கும்போது, தங்களுக்குக் கிடைக்கும் கல்லெறி, பொல்லெறி, மண்ணெறிகளிலிருந்து தப்புவதுதற்குப் படாத பாடு படவேண்டியிருக்கிறது.

காலையில் இராணுவ வண்டிகள் ரோந்து வரும் நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் இந்தப் போர் தொடர்கிறது. போரில் ஈடுபட்டவர்களின்; ஆயதங்களில் மிகப் பலம் வாய்ந்ததான ‘வசை’மொழிகள் செம்மொழியின் மிகவும் அருமையான எதுகை,மோனையுடன், சிலவேளை கவிதை நடையில். சிலவேளை மிகவும் அருவருப்பான தூஷண மொழியில் இருபக்கத்திலிருந்தும் வாரி வழங்கப் படுகின்றன.

வெளிப்பகுதிகளிருந்து வரும் ஒரு சிலர்;,இந்தப் போரின் தாக்கத்திலிருந்த தப்ப ஊரை ஊடறுத்துச் செல்லும் பெரிய றோட்டைத் தவிர்த்து ஊரைச் சுற்றிப் பிரயாணம் செய்யும்போது,அவர்களைத் துரத்தும் கடிநாய்களின் தொல்லையால் அவர்கள் உலக ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள் மாதிரி ஓடவேண்டியிருக்கிறது.

அன்று காலை,அந்த அழகிய கிராமத்தைச் சுற்றியோடும் தில்லையாற்றை, இளங்கதிரவன் தனது தங்கக் கதிர்களால் அன்பாக அணைத்துக் கொண்டெழுந்தான். தில்லையாற்றின் ‘பெருங்குடிகளான’ எருமை மாடுகளும், சிவப்புக் கால்களையும் நீண்ட கழுத்துக்களையுமுடைய கொக்குகளும் பெருந்தெருவில் நடக்கும் ‘போரின்’ சீற்றத்துக்குள் அகப் பட்டுக் கொள்ளாததால் வழக்கம்போல் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்கின்றன.தென்னங் கீற்றுக்களைத்தாண்டி வந்த மெல்லிய சூட்டில் சில நாய்கள் சோம்பேறித்தனமாகப் படுத்துக் கிடந்தன. காலையில் தன் குஞ்சுகளுகு;கு இரைதேடத்தாய்க் கோழி பரபரத்துக் கொண்டிருந்தது.

பாடசாலைக்குச் செல்லும் குழந்தைகள்,அழகிய சிறு பறவைக கூட்டங்கள்போல் அந்தத் தெருவில் ஆங்காங்கு தென்பட்டார்கள. வயலுக்குச் செல்பவர்கள், கடை கண்ணிகளுக்குச் செல்பவர்களென்று தெருவில் நடமாட்டம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் குடும்பங்களின் சண்டையால் இன்று தங்களுக்கு எந்தக் காயமும் வரக் கூடாது என்று அவர்கள் நினைப்பது பெரும்பாலோரின் விரைவான நடையிற் பிரதிபலித்தன.

மனிதர்கள் மட்டுமல்ல அப்பாவிப் பிராணிகளும் கடந்த சில நாடகளாகத் தொடரும் இந்தச் சண்டையால் காயமுற்றன. இரு வீட்டு நாய், பூனை,கோழிகள் என்பன,மனிதர்கள் மூர்க்க குணத்தின் பரிமாணங்களையறியாமல்,தங்களின் வழக்கமான இரைதேடல்,அல்லது அக்கம் பக்கத்தில் சுதந்திரமாகத் திரிவதுபோன்ற நாளாந்த வேலைகளைத் தொடரும்போது பல அதிரடித்தாக்குதல்களை எதிர்நோக்கி வேண்டியிருக்கின்றன.து.அண்மையில் தனக்குக் கிடைத்த பத்துக் குஞ்சுகளுடன்
வேலியிடுக்குகளைத் தாண்டிப் பவனி வந்துகொண்டிருந்த தாய்க்கோழி,தனது அழகிய குஞ்சு ஒன்று,எதிரெதிர் வீடுகளிலிருந்து எறியப்பட்ட தடியால் காலுடைந்ததகை; கண்டு மிக ஆத்திரத்துடன் தனது குரலை எழுப்பித்திட்டித் தீர்த்தது (ம்ம்,கொக்கரித்துக் கொட்டியது).

பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள சமயலறைகளில் பத்திரமாக வைத்திருக்கும் மீன் பொரியலைத் தேடும் பூனைகளுக்கும் அதே நிலையே. கிராமத்தில் எல்லாவிடத்திலும் சுதந்திரமாகத் திரிந்து, தங்களுக்குப் பிடித்தவர்களைக் கண்டால் வாலாட்டுவதும், பிடிக்காதவர்களைக் கண்டால் ஆத்திரத்தில் குரைத்து அவர்களைத் துரத்துவதையும் தங்கள் பணியாகக் கொண்டிருந்த இருவீட்டார் நாய்களும். தங்களுக்கிடைத்த கல்லெறி, பொல்லெறிகளின் நோவுடன், அடுப்பங்கரைகளில் முனகிக் கிடக்கின்றன.

தொடர்ந்து நடக்கும் அந்தப் போரிற் காயப்படுவோருக்குச் சிகிச்சை செய்யும் டாக்டர் சந்திரசேகர் இருகாதலர்களுக்காக அடித்துக்கொள்ளும் தனது சொந்தக்காரர்களில் ஆத்திரமாகவிருக்கிறார். இதுவரை தொடரும் போரில்; கல்லெறி மண்ணெறி, பொல்லெறி பட்டுக்காயம்படாதமற் தப்பிய ஒரு சிலரில் அவரும் ஒருத்தர்.
அவரிடம் கடந்த நான்கு நாட்களாகச் சிகிச்சைக்கு வரும் நோயாளிகளிற் பலர் சண்டை செய்யும் இருகுடும்பத்தினரும் பாவித்துக் கொள்ளும் கல்,மண்,பொல்,கத்தரிக்காய்,மாங்காய்,பூசணிக்காய்,மரவள்ளிக் கிழங்கு போன்ற ஆயுதங்களின் தாக்குதல்களால் சிறுகாயமும் பெருங்காயங்களுக்குமள்ளானவர்கள்;;.

கடந்த மூன்று நடன்களாகத் தொடரும் இந்தக் காதலப்’;போரால் கிராமத்தாரின் மட்டுமல்லாமல் அக்கம் பக்கக் கிராம மக்களும் துன்புறவதால், நான்காம் நாளான இன்று அந்தப் போருக்கு எப்படியும் இன்று ஒரு முடிவு கட்டவேண்டு;ம் என்ற யோசனையில் தனது மோட்டார் பைக்கில் வந்தவரின் தலையில் வேகமாக ஒரு கல் வந்து விழுந்து காயப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல் தனது பைக்கைத் தடமாறவைத்தது கல்லெறியா,பொல்லெறியா அல்லது பிரமாண்டமான மரவள்ளிக்கிழங்கா என்று யோசிக்க முதல் டாக்டர்; தடுமாறி விழுந்து விட்டார்.

அவரது நிலையைக் கண்ட ஒரு சிலர் பதறிப் போய்த் தெருவில் கிடந்த அவருக்கு உதவி செய்ய ஓடிவந்தார்கள். ‘இந்தக் கொடுமையைக் கேட்பார் யாருமில்லையா?’ ஒரு கிழவி ஆத்திரத்துடன் ஓலமிட்டது. இப்படி ஆரவாரமான ஒரு விடயம் நடந்துகொண்டிருந்தபோதும் சண்டை நடக்கும் ஒரு வீட்டிலிருந்து வந்த பெரிய பூசணிக்காய்த் துண்டு ஒன்று ஓலமிட்ட கிழவியின் தோளைப் பதம்பாhத்;;தது. கிழவி வாய்விட்டுக் கத்தத் தொடங்கியது.

‘மிலிட்டரிக்குப் போய்ச் சொல்’ கூட்டத்தில் யாரோ கூச்சல் போட்டார்கள். பொறுத்ததுபோதும் பொங்கி எழு என்ற ஆத்திரம் அவரின் குரலில்ப் பிரதிபலித்தது.
‘இது மிலிட்டரி விசயமில்லை,சிவில் பாதுகாப்புவேலை’ இன்னொருத்தர் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து இரைந்து கொண்டிருந்தார். இனவெறி பிடித்த சிங்கள் ஆர்மிக்காரன், ஊரில் தொடரும் காதலுக்கான சண்டையைக் காரணம் காட்டி அப்பாவி இளைஞர்களை ஆடுமாடுகள்போல் மிலிட்டரி வாகனங்களில் அடைபடுவதை அவர் விரும்பவில்லை என்பது பணிவான அவரின் குரலில் தெரிந்தது.

இருகுடும்பத்துக்கும் நடக்கும் போரின் உக்கிரத்தால் நடக்கும் இத்தனை அசாதாரணங்களுக்குக் காரணியான முக்கிய பேர்வழிகளான இரு காதலர்கள் அல்லது அவர்களின் ‘காதல்’ பற்றிச் சற்றுப் பார்த்து விட்டு மேலே இக் கதையைத் தொடரலாம்:
————- ————— ———————-
உலகத்தில் இதுவரை நடந்த பல போர்கள் காதலுக்காக (பெண்களுக்காக) நடந்திருக்கின்றன.இங்கேயும் அதுதான் நடக்கிறது. கிரேக்கிய ஹோhமரின் படைப்பான ‘ட்ரோயன் போர்’அழகி ஹெலனுக்காக நடந்த போர், இந்தியக் காப்பியங்கள் உருவாக நடந்த, தூக்கிக்கொண்டோடிய, துகிலுரி கதைகள் மாதிரி இந்தக் கதையில் பெரிய அம்சங்கள் இல்லை.ஆனால் மூலப்பொருள் ஒன்றுதான். ஊரிற் பெரிய பணக்காரியாரியான(அதிகம் படிக்காத) கண்ணைக்கவரும் அழகும் இளமையும்,துடிப்பும் குறும்புத்தனங்களும் செல்வத் திமிரும் கொண்ட போடியாரின் பேத்தி தாமரையை-(போடியாரின் மகளான சிந்தாமணியின் மகளை),அவளின் மைத்துனனான, ஊரில் நன்றாகப் படித்தவனாக மதிக்கப்பட்ட (அதிகம் பணமில்லாத),எல்லோருக்கும் படித்த மரியாதைக்குரிய,கம்பிரமான பரிமளத்தின் மகன் கேசவன் ‘கூட்டிக்கொண்டு’ ஓடிவிட்டானாம்!

(‘தூக்கிக் கொண்டு’ ஓடிவிட்டான், ‘கிளப்பிக் கொண்டு’ ஓடிவிட்டான்’,அள்ளிக் கொண்டு’ அல்லது ‘அப்பிக் கொண்டு’ என்று பல விதமாகத் தங்களுக்குப் பிடித்த அல்லது தெரிந்த வசனநடையில்’ ஓடிவிட்ட காதலர்களைப்’ பற்றிய விவர்ணச்சித்திரம் நீண்டு கொண்டிருந்தது).இதுதான் இங்கு நடக்கும் போரின் மூலம்.

யார் யாரைக் ‘கூட்டிக்கொண்டு ஓடியது’ என்பதன் முழுதார்ப்பரியத்தையும் அறிந்து கொள்வது மிகக் கஷ்டம்.

அப்பாவியான(?) (ஆனால் மிகவும் கம்பீரமான) பரிமளத்தின் மகன் கேசவனை, தாமரை (ஆடம்பரக்காரி )என்ற சிந்தாமணியின் மகள் கூட்டிக்கொண்டு போனாளா அல்லது கல்யாணமாகாத இளம் தமிழ் ஆண்கள் பெண்களைப் போர் முனைக்கு இழுத்துக்கொள்ள முயலும் தமிழர் விடுதலைப் போராளிகளிடமிருந்து தப்பக் கேசவன் தனது காதலியான தாமரையைக் கல்யாணம் செய்யக் கூட்டிக்கொண்டு போனானா என்பது கேள்விக்குரிய விடயம்.(அக்காலத்தில் திருமணமானவர்களையும்; தங்கள் போருக்குள் இழுப்பதைத் தமிழ்ப் போராளிகள் தொடங்கியிருக்கவில்லை).

கேசவனை; அவன் தாய் பரிமளம்,தனது மகனின் பாதுகாப்புக்கருதி,அவனைத் தமிழ்ப் போராளிகள் வந்து பிடித்துக்கொண்டு போர்முனையில் பலியிடாமல் இருப்பதற்கு கேசவனை ஒரு ‘அப்பாவியாக’ வர்ணனைப் படுத்தி மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவன் அப்பாவியல்ல. நிறைய வாசிப்பவன்,உலக விபரங்களை அலசிப்பார்க்கத் தெரிந்தவன்.அந்த வாலிப வயதிலுள்ள பல இளைஞர்கள்போலில்லாமல் பெரும்பாலும் தனது நேரத்தைப் ‘போருக்கு’ அப்பாலான சூழ்நிலையில் செலவழிப்பது அவனது தாய்க்குச்; சந்தோசமே. அவனுடன் படித்த இளைஞர்கள் பலர் இராணுவத்துக்குப் பயந்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுடன் சென்று விட்டார்கள். அப்படியல்லாலோர்,தங்கள் சைக்கிள்களில் ஏறிக் கொண்டு. கோயிலடியிலோ, வாசகசாலையிலோ, பலர் கூடும் சந்திகள் அல்லாது கடைகளிலோ வம்பளந்து காலத்தைக் கழிப்பது போலல்லாமல்,கேசவன்; அவன் அம்மா சொல் கேட்டு அடங்கி நடப்பான்.

அவனை அவன் தாய் பரிமளம் அப்படித்தான் வளர்த்தாள். அவளுக்கு ஒரே ஒரு மகன். இலங்கையில், சிங்கள இராணுவம், இந்திய இராணுவம், தமிழ்க் குழுக்கள் என்றெல்லாம் தொடரும் அக்கிரமங்களிலிருந்து தனது மகனைக் காப்பாற்ற, தாய்க் கோழிபோல் அவனைத்;தன் சிறகுகளுக்குள் வைத்துப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருப்பவள பரிமளம்;.

இலங்கையில்த் தமிழ் வாலிபம் என்பது பலியெடுக்கப் படவேண்டியது என்ற அரசியற் கோட்பாட்டைச் சிங்கள இனவாதம் கொண்டு வந்தாலும் அதை இப்போது பல தமிழ்க் குழுக்களாகப் பிரிந்த தமிழர்களே தங்களுக்குள் ஒருத்தர் மோதிக் கொண்டு பலியெடுப்பதிலிருந்து தன் மகனைப் பாதுகாக்கப் பரிமளம் படாதபாடு பட்டாள்.

அவன் இப்போது அவனது காதலியான (அவர்கள் காதலித்தது பரிமளத்துக்கோ சிந்தாமணிக்கோ அல்லது அவர்களுடன் படித்த அத்தனைபேருக்குமோ அல்லது அந்த ஊரிலுள்ள பலருக்கோ தெரியாத விடயமில்லை!!) தாமரையுடன் ‘ஓடிவிட்டான்’ அல்லது அவர்கள் இருவரும் நான்கு நாட்களுக்கு முன் ஓடிவிட்டார்கள்’ அல்லது அந்தக் காதலர்கள்,’தலைமறைவாகி விட்டார்கள்’. ஊரார் இப்படிப் பல விதமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் இருவரும் ‘ ஒன்றுபட்டுவிட்டார்கள்'(அந்த ஊரில் காதல் சோடி வீட்டை விட்டு ஓடிப்போவதை அந்தக் காலத்தில் அப்படித்தான் சொல்வதுண்டு).
இப்போது, அவர்கள்’ஓடிப்போனதின்’ ஆரம்பத்திற்கு வருவோம்.

கேசவன் ஒன்றும் அவன் தாயார் சொல்லிக்கொண்டு திரிவதுபோல் ‘அப்பாவியில்லை’ வாழத்தெரிந்தவன். மற்றவர்கள் அதாவது அவன் காதலிக்கும் சிந்தாமணி மாமியின் மகள் தாமரையைக் கல்யாணம் செய்யமுதல் எப்படியும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் முன்னுக்கு வரத் துடிக்கிறான். ஆனால் அவனது யோசனைகளை அங்கு தொடரும் அரசியல்நிலை குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. மற்றவர்;கள் மதிக்கத் தக்கதாக ஒரு பணக்காரனாக எப்படி வாழ்வது என்பதை தாமரையைக் காதலிக்கத் தொடங்கிய இளவயதிலேயே தெரிந்து கொண்டவன்.

அரசியற் பிரச்சினையால் நடந்து கொண்டிருக்கும் பல மாற்றங்களால் யார் யார் எதை எதை இழக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டவன் கேசவன்.தனது உயிரைக் காப்பாற்ற அவனது பெற்றோர் இரவு பகலாக எத்தனையோ கடவுளர்களை வேண்டிப் பூஜைகள் வைத்துத் தவிக்கிறார்கள். அவனோடு ஒன்றாக விளையாடிய பலர் இந்தப் போர்க்கொடுமையால் உயிரை இழந்து விட்டார்கள். அப்படி இறந்தவர்களின் ஒன்றிரண்டு தாய்களுக்கு மனநிலை குழம்பி விட்டது. இதெல்லாம் யோசித்துப் பார்த்து விட்டுக் கேசவன் ;இந்த ஊரை விட்டுக் கொஞ்சகாலம் வெளிநாடு போக முடிவுசெய்து விட்டான்.

எப்படியும் அந்த ஊரை விட்டு அயல்நாடுசென்று அதிகம் பணம் சேர்க்கவேண்டுமென்பதைத் தனது அடி மனதில் மிகவும் பத்திரமாக அத்திவாரம் போட்டு வைத்திருப்பவன்.அவனை அவனின் தாய் பரிமளம் மிக மிக உணர்ந்து கொண்டவள். அவனுக்குத் தாமரையிலுள்ள காதலையும் நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டவள். அவனின் வெளிநாடு போகும் விடயங்கள் பற்றி எவ்வளவு அக்கறை எடுக்கிறான் என்பது பற்றித் தனக்குள் பெருமை பட்டுக் கொள்பவள்.அவனைத் தங்கள் இயக்கத்தில் இணைக்க ஓடித்திரியும் தமிழ்க்குழுக்களிலிருந்து காப்பாற்றி அவனை,சமுதாயம் மதிக்கும் மனிதனாக வளர்க்க அவள் எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறாள்.

அவன் ஒரு பணக்காரனாக வரவேண்டுமென்ற சங்கற்பத்துக்கு ஒரு காரணம் அவனுக்கும் அந்த ஊர்ப் பணக்காரியின் மகளான தாமரைக்கும் ‘தொடுப்பு’இருப்பது என்பதும் அவளுக்கும் தெரியும்.(அந்த ஊரில் ஒருத்தரில் ஒருத்தர் வைத்திருக்கும் காதலைத் ‘தொடுப்பு’ என்றுதான் சொல்வார்கள். தமிழ்ப் படங்கள் வந்து இரவு பகலாகக் காதல் பற்றி முழங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் பரிமளத்தின் வயதினர் வெளிப் படையாகக் காதல் பற்றிப் பேசுவது கிடையாது.) தூரத்துச் சொந்தமான தாமரையுடன் பரிமளத்தின் மகன் கேசவன் ‘தொடுப்பு’ வைத்திருபது அவளுக்குத் தெரிந்தபோது அவள் தாமரையின் தாயான சிந்தாமணியின் பணத்திமிரை பற்றி யோசித்து மன நிம்மதியிழந்தாள். தனது ஒரேயொருமகனின் சந்தோசமான எதிர்காலத்திற்காக அந்தத் தாய் இடைவிடாது பல கடவுளர்களை வேண்டிக்கொள்வது கேசவன் நன்றாகப் புரிந்து கொண்ட விடயம். எப்படியும் ‘முன்னுக்கு ‘வந்து விட்டால் அவனின் காதலியைக் கைபிடிப்பது சுலபமாகவிருக்கும் என்பது அவனது நம்பிக்கை.

அவனது காதலியின் தாயான- தூரத்து உறவினரான சிந்தாமணி அவளது வாழ்க்கையில் பணத்தையே குறியாகக் கொண்டவள். அவர்கள் குடும்பத்தில் பரம்பரையாக,காதல் (தொடுப்பு) என்ற பதத்துக்கு எந்த மதிப்;பும் கிடையாது.அப்படி யாரும் அந்தக் குடும்பத்திலுள்ளவர்களுடன் காதல் வயப் பட்டால் அவர்களின் கதி அதோ கதிதான் தனக்குப் பிடிக்காவர்களைப் பழிவாங்க சிந்தாமணி எதுவும் செய்யத் தயங்குவதில்லை. மிரட்டல் பயமுறுத்தல்களுக்; சரிவராதவர்களைச் செய்வினை சூனியத்தின் மூலம் வழிக்குக் கொண்டுவருபவர்களில் சிந்தாமணியும் ஒருத்தி என்பது ஊரில் பலரின் அபிப்பிராயம்.அவள் கணவர் அவள் போட்ட சட்டதிட்டங்களுக்குள் வாழ்பவர்.சிந்தாமணி போட்ட கோட்டைத் தாண்டிப் போய் மலசலம்கூடக் கழிக்கத் தயங்குபவர்.அவர்களின் குடும்பத்தில் நடக்கும் எதையும் முடிவெடுப்பவள் சிந்தாமணி.

அப்படித் திமிர் பிடித்த சிந்தாமணியின் மகள் தாமரையைக் கூட்டிக்கொண்டு (என்ன தைரியம்?!) கேசவன் ஓடிவிட்டான்.
ஒரு அதிகாலையில், சிந்தாமணி தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, வழக்கம்போல் தாமரை எழுந்து குளித்து விட்டுக் கடவுள்களுக்குப் பூவைத்து வணங்குவது நடக்கும். அன்றும் சிந்தாமணி அதிகாலையில் நல்ல நித்திரையாயிருக்கும்போது தாமரை எழுந்து வெளியே சென்றாள்.

தாமரைக்குக் கேசவனின் உயிரைப் பாதுகாக்க அவனது தாய் அயல் நாடு செல்லும் விடயமாகக் கொழும்புக்கு அனுப்பவிருப்பது தெரியும்.அவள் அதை நம்பத் தயாராகவில்லை. இந்தக் கிராமத்தில் உள்ள இளைஞர்கள் பலரை ;தமிழ்ப் போராளிக் குழுக்கள்-முக்கியமாகத் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்’ போர்முனைக்கு இழுத்துக்கொண்டு போகிறார்கள்.
அதற்காகப் பல தாய்மார்கள் தங்கள் பெண்குழந்தைகள் வயதுக்கு வந்ததும் அவசர அவசரமாகத் திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள்.
ஆண் குழந்தைகளைக் (வாலிபர்களை) காப்பாற்ற அயலூர்களுக்கும், தங்களுக்குத் தெரிந்த இஸ்லாமிய நண்பர்கள் வீட்டிலும் பாதுகாப்பாக அனுப்புகிறார்கள். தொடரும் அரசியல் குழப்பங்களால்,இயக்கங்களிலிருந்து கேசவனைக் காப்பாற்றும் சாட்டில்,அவன் தாய் அவனை,ஊரிலிருந்து கடத்திக்கொண்டுபோய் யாரோ அயலூர்ப் பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப் போகிறாள் என்று நினைத்த தாமரை அதை எப்படியும் தடுக்கும் வழிகளைத்’ தேடினாள். அது பற்றி அவளுக்கும் கேசவனுக்குமிடையில் காதற் கடிதங்களைப் பரிமாறும் தரகனான பொன்னம்பலத்தை அவள் கேட்டாள்.
பொன்னம்பலம் என்ற அந்தக் காதல்த் தரகன், கேசவன் நிச்சயமாகக்; கொழும்புக்குப் போகப்போகிறான் என்பதைத் தாமரைக்கு உறுதிப் படுத்தினான். ஆனால் அவனுக்கு இரகசியமாக அவனது தாய் ஏதும் சம்பந்தம் பேசுவது பற்றித் தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்ற தனது தாயின் பெயரில் சத்தியத் செய்தாலும்,கேசவன் ஊரை விட்டு, தன்னைப் பிரிந்து போகப் போகிறான் என்பதை அவளாற் தாங்க முடியவில்லை. கேசவன் அப்படிச் சென்றால் தாமரை தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போவதாக அவள் எழுதியதைக் கேசவன் பெரிதாக எடுக்கவில்லை.

ஒருநாள்க் காலையில், அவன் அதிகாலையில் எழுந்து காலைக் கடனைக் கழிக்க ஆற்றோரம் போகத் தெருப்பக்கமாக வந்தபோது,இருள்பிரியும் அதிகாலையில், அவனின் வீட்டு வேலிக்கப்பால் ஏதோ ‘ உஸ், உஸ் என்ற சத்தத்தைக் கேட்டுப் பயந்து பாம்பு ஏதும் ஊர்கிறதா என்று வேலிக்கப்பால் உற்றுப் பார்த்தபேது, கலங்கிய கண்களும், கையில் எதோ ஒரு சிறு பொட்டலத்துடன் தாமரை நின்றிருந்தாள்.அந்த ஊரின் அழகிய இளம் பெண்களில் அவளும் ஒருத்தி. பருவத்தின் பல மாயவர்ணங்கள் அவளைக் கவர்ச்சியாக வலம் வரப்பண்ணிக் கொண்டிருப்பதற்கு அப்பால் அவளின் செல்வத்தில் வளர்ந்த கொளிப்பு அவள் நடையுடை பாவனையில் அப்பட்டமாகவிருக்கும். அவள் இப்போது அழுத கண்ணும் சிந்திய மூக்குமாக ஒரு ஏழை அபலைமாதிரி அவன் முன்னால் நிற்கிறாள்

கடந்த சில கிழமைகளாக அவர்களுக்குள் நடந்த ஊடலால் அவர்கள் தொடர்புகளை வைத்திருக்கவில்லை. கொழும்புக்குப் போனதும் அவளுக்கு விபரமாக அவர்களது எதிர்காலத் திட்டம் பற்றி எழுதுவது என்று கேசவன் முடிவுகட்டியிருந்தான்..

ஆனால் அவள் இப்போது இருள்பிரியும் அதிகாலையில் இப்படியான மிகவும் பரிதாபமான, அதே வேளையில் பயமுறுத்தும் தோற்றத்துடன் கையில் ஏதோ பொட்டலத்துடன் அவன் முன் வந்திருக்கிறாள். இரவு உடையோடு அழுது கொண்டு நிற்கிறாள். அவனுக்கு அவள் தோற்றம் தர்மசங்கடத்தையுண்டாக்கியது. ஏன் அழுகிறாள்,இரண்டு மூன்று கிழமைகள்; தொடர்பில்லாததற்கு இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாளே?யாரும் பார்த்தால் என்ன நடக்கும்? அவன், வேலிக்கருகில் வந்து,

‘தாமரை என்னம்மா அழுகிறாய்? அதுவும் இந்த நேரத்தில்..?’ அவன் கேட்டு முடிக்க முதல் அவள் இடை மறித்தாள்.
‘ இஞ்ச பாருங்கோ கேசவன். இண்டைக்கு நீங்க உங்களோட என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போகாட்ட கையில் வச்சிருக்கிற எலிப் பாஷாணத்தை விழுங்கிப்போட்டு உங்களுக்கு முன்னால செத்துப்போவன்’அவளின் குரலிலிருந்த கடுமை அவனை நிலைகுலையப் பண்ணியது. அவளையும் அவளின் கையில் வைத்திருக்கும் பாஷாணத்தையும் மாறி மாறி வெறித்துப் பார்த்தான் கேசவன்.

‘எலிப் பாஷாணமா’ அவன் குரல் தடுமாறியது.அவன் அவளையும் அவளின் கையில் வைத்திருக்கும் பாஷாணப் பொட்டலத்தையும் வைத்தகண் வாங்காமல் ஆராய்ந்து பார்த்தான் அழகிய அந்தக் காலைநேரத்தில் அவர்களைத் தடவிப் போகும் இளம் காற்றின் இளம் சூட்டைத்தாண்டி அவன் உடம்பு பயத்தில் வியர்த்தது.

‘ என்ன பார்க்கிறியள்.. பொன்னம்பலத்தைக் கெஞ்சி வாங்கினன்’ அவள் வாய்விட்டழத் தொடங்கி விட்டாள்.
‘நீங்க என்னை விட்டுப் போனா நான் விஷம் குடிச்சுப்போடுவன்’

கேசவனிலுள்ள காதலால் தன் உயிரை விடத் தாமரை தயாராகி விட்டாளா?
‘ என்ன பைத்தியம் உனக்கு சும்மா இரணடு கிழமைக்குக்; கதைக்காலிருந்தால் உன்னை விட்டிட்டுப் போவதாக ஏன் பைத்தியக் கதை கதைக்கிறாய்’ அவன் கோபத்தில் முணுமுணுத்தான்.

காதலுக்காக அவள் உயிரைவிட்ட காதல் சோடிகளின் கதைகள் அவனுக்குத் தெரியும். ரோமியோ யூலியட்,அம்பிகாபதி அமராவதி,லைலா மஜ்னு என்று பல காதலர்களின் பெயர்ப்பட்டியல் அவன் மனத்தில் வந்துபோய்க் கொண்டிருந்தன.
இப்போது இந்த ஊரின் பணக்காரியின் மகளான தாமரை தனது மைத்துனன் கேசவனுக்காக உயிரைவிடத் தயாராக இருக்கிறாள்.
அல்லது வழக்கம்போல் ஏதோ சொல்லி தனது பிடிவாதத்துக்குள் அவனை மடக்கப் பார்க்கிறாள் .
அல்லது இரு குடும்பங்களையும் இந்த ஊர் காணாத ஓர் போருக்குத் தயார் படுத்துகிறாள். அல்லது உண்மையாகவே அவனில்லையெனில் தனக்கு வாழ்க்கை இல்லை என்பதை அவனுக்கு நிலை நிறுத்தப்போகிறாள்.

அவன் முகம் பயத்தால் வெளிறிப்போனதை மங்கலான இருளில் அவள் கவனித்திருக்கமுடியாது.
அவளுடனான அவனது முதல் அனுபவம் மிகவும் ஆழமானது. அவளுக்கு மூன்று வயது, அவனுக்கு ஐந்து வயது. பத்துவயதுக்கு மேலான சிறுவயதுக் குழந்தைகள் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து கைப்பந்து போட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைவிடச் சிறியவர்கள் பக்கத்துப் புற்தரைகளிலிருந்து விளையாட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தாமரை தனது ஒன்றைவிட்ட அக்கா ஏழுவயதுச் சரஸ்வதியுடன்; விளையாட்டுப் பார்க்க வந்திருந்தாள். மழை தூறத் தொடங்கியது. விளையாட்டைப் பார்த்திருந்த பார்வையாளச் சிறுவர்கள் பட்டாம் பூச்சிகள்போல் பல பக்கங்களுக்கும் பறந்து கொண்டிருந்தார்கள்.சட்டென்று வந்த மின்னலும் இடியும் சிறு குழந்தைகளை அலறப் பண்ணியது. தாமரையின் அலறலால் அவளுடைய ஒன்றுவிட்ட அக்காள் சரஸ்வதி பயந்து விட்டாள். கேசவன் இருவரையும் தனது கைகளில் பிடித்துக் கொண்டு ஓடினான்.

‘கேவா எனக்குக் கண் பார்க்க ஏலாது’ தாமரை வீரிட்டலறிக் கொண்டிருந்தாள். தாமரைக்குக் கேசவனின் பெயரைச் சரியாக உச்சரிக்கத் தெரியாத வயது.அவளுடைய தமக்கை நடுங்கி விட்டாள். மின்னல் வந்து இந்தக் கண்களைப் பறித்துவிட்டதா?, மின்னடியால் இறந்தவர்கள் பார்வையிழந்தவர்கள் பற்றிய கதைகளை அந்த ஊர்ச் சிறுவர்கள் கேள்விப் பட்டிருக்கிறார்கள்.தாமரையைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்ததால் சின்னம்மா சிந்தாமணியிடம் எவ்வளவு அகப்பைக் காம்பு அடிவாங்கவேண்டும் எனபது மட்டுமல்ல சின்னம்மா சிந்தாமணி சஸ்வதியின் கண்களையும் வாங்கி விடுவாள் என்று நினைத்துப் பயந்து விட்டாள்.

அப்படி ஓடிப்பொன சிறுவர்கள்,தாமரையின் வளவுப்பக்கம் வந்ததும்,’ தாமரை,கண்ணைத்திற’ சிறுபையன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு அன்புடன் கூறினான்.
‘என்னால ஏலாது கேவா’ தாமரை விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

அவள் தமக்கை சரஸ்வதியும் சேர்ந்தழுதாள்.கேசவனுக்குத் தர்ம சங்கடமும் எரிச்சலும் வந்தாலும் தனக்கு மூத்ததும் இளையதுமான இருபெண்களின் விம்மல் அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்ற உணர்வை ஐந்து வயது ஆண்மைக்குக் கொடுத்தது. மழை குறையத் தொடங்கியது. இடியும் மின்னலும் நின்றுவிட்டன.’தாமரை,எனக்கும் சரஸ்வதிக்கும் கண்கள் மின்னலடித்துக் குருடாகவில்லை என்பதை உன் கண்களைத் திறந்துபார்’ அவனின் கெஞ்சலில் உருகினதாலோ அல்லது மற்றவர்கள் மாதிரி தனது கண்களும் பத்திரமாக இருக்கின்றனவா என்று பார்க்க தாமரை தயங்கித் தயங்கித் தன் கண்களைத் திறந்தாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமகத் திறக்கத் தொடங்கியவள்,தனது கண்களை அகலத் திறந்து கொண்டு மின்னலடித்ததால் தனக்குப் பார்வை போகவில்லை என்ற சந்தோசத்தில் அவளது மழலை முகம் மலரச் சிரித்தாள்.

அவர்கள் வாழ்க்கை தொடர்ந்தபோது,இருவரும் களங்கமற்ற கிராமத்துக் குழந்தைகளாய் ஓடிவிளையாடிப் பிடித்து விளையாடி மகிழ்ந்தகாலம் கழிந்து,அவளின் பருவகாலம் வந்தததும். அவனை நேரே பார்க்காமல். கடைக்கண்ணால் கதைபேசியத் தொடங்கி வளர்ந்தது அவர்களின் காதல்.அப்படி வளர்ந்த காதலை,இப்போது அவள் எலிப்பாஷாணத்தின் உதவியுடன் ஒரு நொடியில் தொலைத்துவிடுவதாகப் பிடிவாதம் பிடிக்கிறாள்.

அவனுக்கு என்ன செய்வது என்ற தெரியவில்லை. பாஷாணத்தைக் காட்டித் தன்னைப் பயமுறுத்துவளில் கோபம் வந்தததை விட அவளுக்கப் பாஷாணம் வாங்கிக்கொடுத்த பொன்னம்பலத்தின் மென்னியைப்பிடித்துத் திருகவேண்டும்போலிருந்தது. அவன் நீpண்டகாலமாக அவர்களின் காதலுக்கு உதவியவன். இன்று அவளின் சாதலுக்கும் உதவியிருக்கிறானா?

அந்த ஊரில் காதலர்களுக்கு உதவி செய்யப் பல காதல்த் தரகர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களை அந்த ஊரார் ‘கூட்டிக்கொடுத்து பிழைப்பவர்கள்’ என்ற தரம் கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டுவதுமுண்டு. அப்படியான ஒரு காதற் தரகன் பொன்னம்பலம் தாமரைக்கும் கேசவனுக்குமிடையில் நடைபெறும் காதற் கடிதப் பரிமாறல்களைச் செய்யும் பணியைச் செய்து, தாமரையிடமும் கேசவனிடமும் ஐந்தோ பத்தோ வாங்கிக்கொள்வான்.
அத்தோடு நிற்காமல்; இப்போது தாமரைக்கு எலிப் பாஷாணம் வாங்கிக் கொடுத்து அவள் தன்னை மிரட்டுவதை கேசவனாற் தாங்கமுடியவில்லை.

அவளிடம் எதைப் பேசி அவனின் நிலையை விளக்குவது என்ற தெரியவில்லை. அந்த ஊரிலுள்ள இளம் பெண்களையும் ஆண்களையும் ‘தமிழுக்கு’ உயிர்கொடுக்கச் சொல்லிப் போராட்டவாதிகள் வீதிகளில் முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடன் செல்லத் தயங்கியவர்களை இழுத்துக் கொண்டு போகிறார்கள்.
இளம் ஆண்கள் பெண்கள் இப்படியான விதத்தில் போர்முனைக்கு இழுபட்டுக் கொண்டுபோகப் படுவதைத் தடுத்த தாய்மார் தமிழ்ப் போராளிகளால் கடுமையாகத் தாக்கப் பட்டதுமுண்டு.
அதனால் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் வயது வந்து குழந்தைகுளுக்கு அவசர அவசரமாகத் திருமணத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

குழந்தைகளின் உயிருக்காகக் கடவுளை வேண்டி விரதமிருந்து உடைந்துபோயிருக்கும் கேசவனின் தாய் அப்படியான கொடுமைகளுக்கு ஆளாகுவதை அவன் விரும்பவில்லை. அம்மாவின் யோசனைபடி வெளி நாட்டுக்குத் தப்பிப் போக நினைப்பது தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் அவன் காதலி அவன் நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல்..?

போர்முனைக்குத் தன்னையிழுக்க முயற்சிக்கும் ‘தமிழ்ப் புலிகளுக்குப்’ பயந்து ஓடவெளிக்கிட்டவனை தாமரை அவன் காதலி எலிப்பாஷாணத்தைக் காட்டி இழுத்து நிறுத்தப் பார்க்கிறாள்!

‘தாமரை…’அவனின் தயக்கம் அவளுக்கு எரிச்சலையுண்டாக்கியது.
.இஞ்சபாருங்கோ.. விடியப்போகுது..ஆக்கள் எழும்பப்போகினம். இப்ப நாங்க இஞ்ச இருந்து ஓடிப் போகவேணும்…’அவள் முடிக்கவில்லை.
‘ தாமரை நாங்க உடுப்புகள் மாத்தி வெளிக்கிடுகிற நேரத்தில ஊர் எழும்பிவிடும்’ அவன் அவளுக்குப் புத்திமதி சொல்லும் விதத்தில் குரலை மாற்ற அவள் பட படவென்று பாஷாணத்தைப் பிரிக்கத் தொடங்கி விட்டாள்.

அவன் நடுங்கிப்போய் வேலி ஓட்டையால் அவள் கைகைளை இறுக்கிப் பிடித்தான்.ஓலையால் வேயப்பட்டிருந்த உதிர்ந்த ஓலைகளின் கூர்மையான ஈர்க்கில்கள்அவனின் கைகளைப் பதம் பார்த்தன. அவளுக்கு எந்த விதமான சமாதான வார்த்தைகளும் இந்தக் கட்டத்தில் வேலைசெய்யாது என்று அவனுக்குப் புரிந்து விட்டது.
‘ என்னுடைய எதிர்கால வாழ்வென்டால் உங்களோடதான் இல்லையெண்டா..’ அவள் கண்கள் அவனைக் கெஞ்சலுடன்; பார்த்தன.
அவளைப்போல் பல இளம் பெண்கள் புலிகளால் இழுத்துக்கொண்டு போர்முனைக்கு அனுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இராணுவத்தின் கொடுமை தாங்காமல் சில பெண்கள் தாங்களாகவே போர்முனையில் தங்களை அர்ப்பணிக்கச் சென்று விட்டார்கள.

தாமரை அவளின் நாட்டுக்காக அல்ல,அவள் காதலித்தவன் பிரிவைத்தாங்காமல் கையில் எலிப்பாஷாணமும் நீர்வழியம் கண்களுடனும் இருள்பிரியா இந்த நேரத்தில், இறப்புக்கும் வாழ்வுக்கும் உனது பதிலைக் காத்திருக்கிறேன் என்று கெஞ்சுகிறாள்.

அவள் நிலை அவனுக்கு விளங்கியது. அவன் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து விடுவானோ என்ற யோசனையில் சித்தம் பிசகி பைத்தியம் முற்றிய நிலையில் அவள் பேசுவது போலிருந்தது.
இந்த நிமிடம் அவன் அவளுக்கு ஏற்ற மாதிரி ஒரு முடிவை எடுக்காவிட்டால் வேலிக்கு அப்பாலுள்ளவள் கையிலிக்கும் விஷத்தை விழுங்கித் தொலைக்கத் தயங்கமாட்டாள். அவன் நினைவுகள் பல்லாயிரம் மைல் வேகத்தில் சுழன்றடித்து வேலை செய்தது.

‘சரி..இப்ப என்ன சொல்லச் செய்யச் சொல்கிறாய்?’
‘என்னை இப்பவே உங்களோட கூட்டிக்கொண்டபோங்கோ’ இரவு உடையுடன் நின்று, ‘ஓடிப் போவதற்கு’ உத்தரவுபோடும் காதலியைக் காலைக் கடன் கழிக்க லுங்கியுடன் வந்த கேசவன்; முறைத்துப் பார்த்தான்.

இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்தால்- தாமரையின் தாயின் கண்களில் அவர்கள் பட்டு விட்டால் தாமரை வைத்திருக்கும் எலிப்பாஷாணத்திற்கு வேலை வைக்காமல் மாமியார் சிந்தாமணி இருவர் உயிர்களையும் உலக்கையால் அடித்துப் பரலோகத்திற்குப் பார்ஸல் பண்ணிவிடுவாள் என்று கேசவன் தனக்குள் நினைத்துக்; கொண்டான்.அவனுக்கு வயது இருபது. அவளுக்கு பதினெட்டு.பெரும்பாலானவர்கள் கிராமத்தார் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கும் வயது.
……………………———————– —————————–

அரை மணித்தியாலத்தின் பின் நித்திரை கலந்த சிந்தாமணி மகளின் தடயத்தைக் காணாமல் குழம்பிப்போய் வீட்டின் நாலாபக்கம், டாய்லெட் பக்கம், கிணற்றடி.பின் தோட்டம் எல்லாம் தேடிமுடிவதற்கிடையில் அவளின் உள்மனம் ஏதோ சொன்னது:
-‘தாமரையை விடுதலைப்புலிகள் போர்முனைக்குக் கடத்திக் கொண்டு போயிருக்க முடியாது. ஏனென்றால் சிந்தாமணி புலிகள் ‘நன்கொடையாகக்’ கேட்கும் தொகையைத் தாராளமாகக் கொடுக்கிறாள். அப்படியான தாராளமனம் படைத்த பணக்காரர்களின் பிள்ளைகளைப் புலிகள் போர்களத்துக்கு இழுத்துச் செல்ல மாட்டார்கள் என்று தெரியும்.
– தாமரைக்குக் கேசவனிலுள்ள காதல் பற்றிய விடயம் பற்றி அவளின் தம்பியும் உளவாளியுமான அழகுப்போடி சொல்லியிருக்கிறான். பரிமளம் மகனை அயல் நாடு அனுப்ப முயற்சிப்பதும் அவளுக்குத் தெரியும் அப்படி நடந்தால் சனியன் தொலைந்தது என்று சொல்லிவிட்டுத் தாமரைக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை பார்க்கச் சிந்தாமணி திட்டம் போட்டிருக்கிறாள்.ஆனாலும்—?
-கேசவனுடன் ஓடிப்போயிருப்பாளோ—?

அந்தப் பாரதூரமான நினைவு வந்ததும்,சிந்தமணியின் சிந்தனை சட்டென்று தடைபட்டது.
உடனடியாக, கும்பகர்ணன் மாதிரி நித்திரை செய்யும் சின்னவன் என்ற உதவியாளனைத் தட்டி எழுப்பி, ‘தாமரையைக் பார்த்தாயா’ என்று மிரட்டினாள்.அவன் திண்ணையிற்படுத்து அந்த வீட்டுக்குப் பாதுகாவலனாகவும் எடுபிடியாளனாகவும் இருப்பவன். ஒரு பிடிச் சோற்றுகாகவும் உடுக்கும் உடுப்புக்கும் உழைக்கும் மனிதன் என்ற இயந்திரம்.கொஞ்சம் மந்த புத்தி என்ற பலரால் எடைபோடப் பட்டவன்.

காதலின் மகிமைபற்றி அவன் அறியான்.அதுவும் கள்ளக்காதல் பற்றி அவனுடன் யாரும் ‘கலந்துரையாடியதில்லை’.
பத்திரகாளியாய் நின்றிருந்த சிந்தாமணி நறுக்கென்ற அவன் தலையில் குட்டினாள்.

மிக மிக அதிகாலையில் எழுந்து காலைக்கடன் கழிக்க ஆற்றங்கரைப்பக்கம் போய்விட்டு வந்த ‘சிந்தாமணியின் புருஷன்’ மனைவியின் பத்திரகாளித் தோற்றத்தைக் கண்டு பதறி விட்டார்.அவர் சிந்தாமணியின் பணபாவங்களுக்கு மிகவும் எதிர்மறையான மனிதன். அவரின் உண்மையான பெயர் சொல்லி அவரை யாரும் பேசுவது கிடையாது. அரச விடயங்களுக்களில் கையெழுத்துப்போட அவருக்கு ஏதும் ஒரு பெயர் இருக்கலாம். ஆனால் அவர் ஊரார் கண்களுக்குச் ‘சிந்தாமணியின் புருஷனாகத்தான்’ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

அவர் அயலூரைச் சேர்ந்தவரென்றபடியால், இளமையில் அந்த ஊரார் ஒருத்தருக்கொருத்தர் வைத்துக் கொள்ளும் ‘பட்டப்பெயரும்’ அவருக்கில்லை. அதாவது அந்த ஊரில் யாரும் அவர்களுக்குத் தாய் தகப்பன் செல்லமாக வைத்த ஒரு பெயருடனிருப்பதில்லை. ‘கஞ்சல்’ சிந்தாமணி,’தரகன்’; பொன்னம்பலம் (சின்னவயதிலியே இருவர் சண்டைகயைத் தீர்த்து வைப்பதில் இருவரிடமும் பணம் வாங்கிக்கொண்டு தரகு வேலை செய்தவன்-இப்போது’காதற்தரகன்’பொன்னம்பலம், போன்ற பெயர்கள் அடைமொழிகளாகவிருக்கும். .

சில அரசியல்வாதிகள் தங்களைப் பெரிய பக்திமானாகவோ அல்லது கௌரமானவராகவோ மற்றவர்களை வைத்து ப்ரமோட் பண்ணுவது மாதிரி. இப்படிப் பல பட்டப் பெயர்கள் அல்லது அடைமொழிப் பெயர்களுடன் பெரும்பாலோர் அந்த ஊரில் வாழ்ந்து வந்தார்கள்.
அவர்களில் ஒருத்தர் ‘சிந்தாமணியின் புருஷன’;- பெரியதம்பி.

அவர் அவருக்குள்ள பெயரிற்தான் பெரியதம்பி ஆனால் வாழ்க்கையில் சிந்தாமணிக்குக் கட்டுப்பட்ட ‘சின்னத்தம்பி’யாகத்தான் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் ஒரு அப்பாவியானவர். யாருடைய பிரச்சினைக்கும் போகாதவர் மகளுக்குத் தன்னைப் போல’ஒரு நல்ல'(?) மாம்பிள்ளையைப் பார்த்துக் கல்யாணம் செய்து வைக்கவேண்டும் என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்.

அதிகாலையிலெழந்து வேப்பங் குச்சியால் பற்களைத் தேய்த்தபடி,தனது காலைக் கடனை முடித்து விட்டு வந்த சிந்தாமணியின் புருஷன்’ மனைவின் ஆக்Nhரஷமான நிலையைக் கண்டு பதறி விட்டார் (பயந்து நடுங்கி விட்டார் என்பதுதான் சரியாயிருக்கும்).

வீட்டு உதவியாளன் சின்னவன் பயத்துடன் நின்றிருந்தான். தாமரை வீட்டில் இல்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட சிந்தாமணி தாமரையின் அறைக்குள்ச் சென்று ஏதும் தடயங்களிருக்கிறா என்று ஆராய்ந்தாள். தாமரையின் இரவு உடையைத் தவிர மற்றப்படி எல்லாம் வைத்த இடங்களில் பத்தரமாகவிருந்தது. தாமரை அணிந்திருந்த இரவு உடுப்புடன் தன்மகள் கேசவனுடன்’ ஓடிவிட்டாள்’ என்பது சிந்தாமணிக்குத் தெரிந்தது. ஆத்திரத்தில் கோழி மூடிவைத்திருக்கும் கூடையை எட்டியுதைத்தாள்.

கோழிக்கூண்டில்; பவுத்திரமாக இரவைக் கழித்த தாய்க்கோழியும் பத்துக் குஞ்சுகளும் பதறியடித்துக் கொண்டு கீச்சிட்டன.இரவு முழுதும் வீடியோவில்; பார்த்து விட்டு குறட்டை விட்டுத் துங்கிக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு மகன்களையும் ஆளுக்கு ஒரு அடிபோட்டு எழுப்பினாள்.
பதினாறு,பதினாலு வயதுதுகளாகும் அந்த வாலிபர்கள் இருவரும் அங்கு என்ன நடக்கிறது என்ற தெரியாமல் நித்திரைக் கலக்கத்தில் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு தாயைப் பயத்துடன் பார்த்தார்கள்;.

அப்பாவி சின்னவன் கும்பகர்ணன் மாதிரி நித்திரை செய்ததால் தனது குடும்ப மானம் போனதாக அவன் தலையில் பட படவெனக் குட்டினாள்.அவன் அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு கைகட்டியபடி ஒதுங்கி நின்றான்.
‘ உடனே ஓடிப்போய்த் தம்பியைக் கூட்டிக்கொண்டுவா’ சிந்தாமணியின் உத்தரவுடன் காற்றாய்ப் பறந்தான் சின்னவன்.சிந்தாமணியின் தம்பி அழகுப்போடி பெரிய சண்டியன்.அவனுக்குப் பயப்படாதவர்கள் ஊரில் இல்லையெனலாம்.

இப்போது காலையிருள் கலைந்து சூரிய பவனி தொடங்கி விட்டது. இரைதேடும் அண்டை அயலார் வீட்டுக் கோழிகள் வேலிகள் தாண்டி பவனி வந்தன.அவைகள் தெருவைத் தாண்டியிருக்கும் கேசவன் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான கோழிகள். அவற்றில் ஒரு கம்பீரமான சேவற் கோழி ஒரு பெட்டைக் கோழியைத் துரத்திக் கொண்டு சிந்தாமணியைத் தாண்டி ஓடியது. பெட்டைக் கோழியைத் துரத்தும் அந்தச் சேவலைக் கண்டதும் மகளைக கொண்டோடிய கேசவனின் ஞாபகம் சிந்தாமணிக்கு வந்ததோ என்னவோ அவள். அந்த அப்பாவிக் கோழிக் குடும்பத்தை ஆக்ரோஷத்துடன் பார்த்தாள் சிந்தாமணி. அடுத்த கணம் பக்கத்திற் கிடந்த விறகுக் கட்டைகள் தாறுமாறாக அந்தக் கோழிகளை முக்கியமாகச் சேவற் கோழியைப்; பயங்கரமாகத் தாக்கின. சேவலின் கால்களிற் காயம்,அந்தக் கோழி கூக்குலிட்டது. சிறு கோழிகள் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு வேலியிடுக்குகளால் தங்கள் உயிர் தப்பப் பாதுகாப்புத் தேடியோடின.

அந்த நேரம் காலைக் கடன் கழிக்கச் சென்ற மகன் திரும்வந்ததும் குடிப்பதற்கு பரிமளம் இஞ்சித் தேனிர் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.அவன் இன்று கொழும்பு செல்லப் போகிறான். பரிமளத்தின் பிரார்த்தனைகளைக் கடவுள்கள் செவிமடுத்துக் கேட்டு உதவி செய்கிறார்கள். பரிமளம் தனது பிரார்த்தனையின் பயனைத் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டு பெருமைப் பட்டுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் அலறிப் புடைக்கும் கோழிகளின் சத்தம் அவள் கவனத்தை ஈர்த்தன.

சேவல் கோழியின் கால்களில் படுபயங்கரமான காயத்தால் நொண்டிக் கொண்டு வந்தததைக் கண்டதும் பரிமளம் பதறிவிட்டாள்.
‘ அய்யோ வாயில்லாப் பிராணிக்கு இந்த அநியாயத்தைச் செய்த மிருகத்தனமானவர்யார்? ‘ பரிமளம் பெரிய குரலில் கத்தினாள். அதைக் கேட்டதும் தெருவுக்கு அப்பாலிருந்து சிந்தாமணியின் குரல் பயங்கரமாக ஒலித்தது.

‘ புள்ளயளச் சரியா வளர்க்கத் தெரியாத தேவடியாள்.. ‘ என்று தொடங்கிய சத்தத்தைக் கேட்டு பரிமளம் மட்டுமல்ல அண்டை அயலார் எல்லாரும் படபடவென்ற விழித்துக் கொண்டார்கள்.

‘ அவன் தன்ர குஞ்சாமணியைச் சரியாகப்பிடித்து மூத்திரம்போகத் தெரியாதவன் என்ட பிள்ளையப் பிடிச்சுக்கொண்டு ஓடிட்டான்,என்ன துணிவு அவனுக்கு’ கேசவன் பற்றிய ஆத்திரம் சிந்தாமணியின் சீற்றமான வார்த்தைகளில் வெடித்தன.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பரிமளம் பனியாய் உறைந்து விட்டாள். தனது மகன் கேசவனுக்குச் சரியாக மூத்திரம் போகத் தெரிந்திருக்காவிட்டாலும், (அது எப்படி சிந்தாமணிக்குத் தெரியும்?) தனது தாயை வேண்டுமென்றே துன்பப் படுத்த மாட்டான் என்று பரிமளத்திற்குத் தெரியும்.தனது மகனைப் புலிகளிடமிருந்து காப்பாற்ற எடுத்த அத்தனை முயற்சிகளும் தாமரையால்த் தவிடுபொடியானது பற்றித் தெரிந்ததும் பதறி விட்டாள்.

அதன் பின் அவர்களுக்கிடையில் பரிமாறப் பட்ட வார்த்தைக் கோவைகள் வயது வந்தவர்களால் மட்டும் கேட்கப் படவேண்டியவை. பாடசாலைக்குப் போகும் வயது வந்த இளம் மாணவர்கள் வசைமொழிகளிளைத் தாண்டிவேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்;.

தாமரையும் கேசவனும் ஓடிப்போனது அரைமணித்தியால இடைவெளியில் ஊரார் அத்தனைபேருக்கும் தெரிந்து விட்டது. அவர்களின் காதலைத் தெரிந்த, காதலுக்காகப் பரிமளத்தை எதிர்த்துக் கொண்டுத் தலைமறைவான காதலர்களை இiளுர்கள் மனதுக்குள் வாழ்த்தினார்கள். பழம்பெருமை பேசும் சில திமிர்பிடித்த கிழங்கள்.’ ஊருக்கு அவமானம்(?) செய்த கேசவனில் கோபம் கொண்டன.
இளம் பெண்களை வைத்திருக்கும் தாய்மார் தங்கள் பெண்களைக் கடைக்கண்ணால்’இவளுக்கும் ஏதும் தொடுப்புள்ளதா’ என்ற தோரணையில் சந்தேகத்துடன் பார்த்தார்கள்.

அந்த ஊரில் இரு குடும்பங்களுக்கிடையிலோ, அல்லது தனிப்பட்டவர்களுகிடையிலோ இப்படி அடிக்கடி சண்டைகள் வருவதும் அப்போது சண்டை செய்யும் இரு பகுதியினரதும் றோட்டில் இறங்கித் தங்கள் பகையைப் பலவழிகளில் காட்டிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள்.
தங்கள் எதிரிகளை நோக்கிய அவர்களின் வசை மொழிகளில்,அவர்களின் குடும்பங்களின் பழைய சரித்திரங்கள் அழுக்கு மூட்டையாய்ப் பகிரங்கமாகக் கொட்டப் படுவதையும் ஊராருக்குத்; தெரியாமலில்லை.
அவர்களின் வாய்ச் சண்டை பெரும்பாலும் அடிதடியில் முடிவதில்லை,ஆனால், ஆத்திரத்தால் அவர்களின் சண்டைக்காக முறிக்கப்படும் கிளைகளால் வேப்பமரம, பூவரச மரம், ஆமணக்கு மரங்கள் என்பன தங்கள் கிளைகளையிழந்து அங்கவீனப்படும்;.

பரிமளத்திற்குக் கையும் ஓடவில்லை.
அவள் திடுக்கிட்டு விட்டாள். வெறும் சரத்துடன் மலம் கழிக்கச் சென்றவன்-இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வெளிநாடு செல்லும் காரணமாக கொழும்பு செல்லவிருந்தவனுக்கு என்ன நடந்தது?
பரிமளம் தாமரையைத் திட்டினாள். தன் மகனின் உயிருக்கு அபாயத்தைத் தரக்கூடிய இந்த விடயத்தைக் கடைசிவரைக்கும் அவள் மகன் கேசவன் முன்னெடுத்திருப்பான் என்பதை அவளால் நம்பமுடியாதிருந்தது.
அவன் உடுத்திருந்த ஒரு சாரத்துடன் எங்கே ஓடியிருக்கமுடியும்?
அண்மையில் பக்கத்து வீட்டுச் சொந்தங்கள்தான் எங்கேயோதான் அவர்கள் மறைந்திருக்கவேண்டும்.எங்கே? யார் உதவி செய்தார்கள்? சிந்தாமணியை விரும்பாத யாரும் உதவி செய்திருப்பார்களா? யாரை அனுப்பி உளவு பார்ப்பது?

பரிமளத்திற்கு வந்த சந்தேகம் சிந்தாமணிக்கும் வந்தது. என்னவென்று தன்மகள் இரவு உடுப்புடன் ஓடியிருப்பாள்?’ யாரோ இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பினனணியாக இருந்து தன் குடும்ப மானத்தை வாங்குகிறாள் சிந்தாமணியின் மனதில் சந்தேகம் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. அந்த ஊரில் உள்ள வயதுபோன கிழவிகள்,எந்த வீடுகளுக்கும், ஏழை பணக்காரர் என்ற பேதமற்று உள்சென்று உரையாடும்(வம்பளக்கும்) தகுதி பெற்றவர்கள் அத்துடன் தேவையானவர்களுக்கு உளவாளிகளாகவுமிருப்பவர்கள். அவர்களின் உதவியை நாடலாமா?;.

சிந்தாமணியின் ஆத்திரம்,கேசவனின் குடும்பத்திலுள்ள ஆயிரம் தலைகளையும் வெட்டி வாங்கித் தொலைக்கவேண்டும் என்று ஆணையிட்டது. அவற்றிற்கு முன்னால், தனக்கு,தனது கௌரவத்திற்கு இழுக்கைக் கொண்டுவந்த மகள் தாமரையைக் கண்டுபிடித்து சிந்தாமணியின் தம்பி அழகுப்போடியின் உதவியோடு (?)மகளை உயிரோடு எரிக்கவேண்டும் அவள் கோபத்தில் சீறினாள்.

ஊரில் வதந்தியாகப் பேசப்படும் ‘காதற் தரகர்கள்’ சிலரைச் சிந்தாமணியின் சண்டியன் தம்பி அழகுப்போடி அழைத்துக் (இழுத்துக் கொண்டு?) வந்தான்.
சிந்தாமணியின் ‘தர்பாரில்’ அழைத்து வந்தவர்கள் பயத்துடன் நின்றிருந்தார்கள் அவர்களிற் சிலருக்குச் சண்டியன் அழகுப்போடியில் ஆத்திரம் வந்தது.அவர்களில் பெரும்பாலோர் காதலர்களுக்காகக் கடிதப் பரிமாற்றம் செய்பவர்களே தவிர,’ஓடிப்போகவோ,இழுத்துக்கொண்டோடவோ அல்லது கடத்திக் கொண்டோடவோ’ ஒத்துழைப்பு செய்யாதவர்கள்.அதனால் வரும் விளைவுகளால்,காதலர்களின் சொந்தக்காரின் ஆத்திரத்தை தங்களின் உடலில் காட்டுவார்கள் என்றும் தெரிந்தவர்கள்.

அவர்களைப் பலவிதங்களிலும் விசாரித்தும் ஒரு தகவலும் கிடைக்காததால் கோயிற் பூசாரியை அழைத்துக் குறிபார்த்து ‘ஓடிப்போனவர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்ற விடயத்தைக் கண்டுபிடிக்கச் சொன்னாள் சிந்தாமணி.பூசாரி சிந்தாமணியின் சந்தேகத்தையுணர்ந்துகொண்டு அவர்கள்’வடக்குப் பக்கம் போய்விட்டார்கள்’ என்று சாத்திரம் சொன்னார். ஏனென்றால் தில்லையாற்றைக் கடந்து தெற்குப் பக்கத்திலிருப்பது ஒரே ஒர ஊர்தான்,அங்கு போயிருந்தால்,அவர்கள் அந்த ஊருக்குச் செல்லும் தூரமான ஒருமைலைக் கடக்கும்போது இரண்டு ஊர்களையும் சேர்ந்த யாரோ ஒருத்தர் பார்க்காமல் ஓடிப் போயிருக்க முடியாது.
அதனால் வடக்குப் பக்கம,;(பஸ் நிலையமிருக்குமிடம்,அங்கிருந்து பல ஊர்களுக்கும் போகலாம்) ஓடிவிட்டார்கள் என்று சொல்வதுதுதான் பூசாரி சிந்தாமணியின் உபத்திரவத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள உதவியான வார்த்தைகளாகவிருந்தன.

சிந்தாமணியின் ஆத்திரம், முதல் நாள் கோழிகள், நாய் பூனையில் காட்டப்ட்டது. இரண்டாம் நாள், முதல் நாள் கோழி,பூனை,நாய்களுக்கு விழுந்த அடிகள் அடுத்தநாள், எதிரிகளின் உறவுகளுக்கு விழுந்தன. சிந்தாமணியின் சண்டியன் தம்பி அழகுப்போடி தனது சகாக்களுடன் றோட்டில் நின்று கொண்டு,’ கோழை மாதிரிப் பெண்ணைக் கடத்தியவன் குடும்பத்தில்,யாரும் தைரியசாலிகளிருந்தால் தங்களுடன் நேரடியாகச்’ சண்டைக்கு வருமாறு சவால் விட்டான்.

அதே நேரத்தில் பக்கத்து ஊரிலிருக்கும் கல்லுரிக்குப் போகவந்த கேசவனின் பதினாறு வயதுச் சொந்தக்காரப் பையன் தினேஷ்,சிந்தாமணியின் தம்பியும்; சண்டியனுமான அழகுப்போடியால் நையப் புடைக்கப்பட்டு தலையில் காயம் ஏற்பட்டு வைத்திய சாலையிலிருக்கிறான். அத்துடன் பரிமளம் பக்கத்திலிருந்தும் சிலர் கை,காலுடைந்து வைத்தியசாலையில் அட்மிட் பண்ணப் பட்டார்கள்.

இலங்கை அரசியல் நிலமைகளால் தொடரும்,போர்க்காலத்தில் தமிழ் மக்கள் படும் துன்பம் சொல்லமுடியாதவை. சிலவேளைகளில் ‘தமிழ்ப்புலிகளைத்’ தேடிவரும் ஆர்மிக்காரர் தங்கள் ஆத்திரத்தைப் பொது மக்களிடம் காட்டி அநியாயமாக நையப்புடைப்பார்கள். அப்பாவித் தமிழர்களின் மண்டைகளை உடைத்துத் தள்ளுவார்கள். கால்களையுடைப்பார்கள். கைகளையுடைப்பார்கள். வெறிபிடித்த சிங்கள ஆர்மி தமிழரின் தலையை வெட்டித் தங்கள் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டு பவனி வந்த துயர சம்பவங்களையும் அந்த மக்கள் அனுபவித்தவர்கள்.

அதுமட்டுமல்லாமல், நோய் நொடி வந்த சாதாரண மக்கள் படும்பாடு சொல்லமுடியாது. தேவையான மருந்துகள் வைத்தியசாலைக்கு வந்திருக்காது. அப்படியான ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் கடமை செய்யும் டாக்டருக்கு இப்போது இந்த பட்டிக்காட்டுக் கூட்டம் காதலுக்காகத் தொடர்ந்;து நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போரால் வைத்தியசாலைக்கு இரத்தக் காயத்துடன் வரும் இளைஞர்களைக் கண்டு சண்டை செய்து கொண்டிருந்தவர்களில் ஆத்திரம் வந்தது. ஒவ்வொரு மணித்தியாலமும் யாரோ ஒருத்தர் இந்த ஊரில் நடக்கும் தாக்குதல்களால் காயப்பட்டு வைத்தியசாலையில் சேர்க்கப்பட வேண்டியிருப்பதால்,வயிற்று வலி, நெஞ்சுவலி,என்று வரும் நோயாளிகளைப் பார்க்கவே அவர்களுக்கான மருந்துகளைக் கொடுக்கவோ நேரமில்லாமல், காயம் பட்டவர்களைக் கவனிப்பதில் டாக்டர் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

தலையில் அடிபட்டவனுக்கு வைத்தியம் பார்த்த டாக்டர், ‘உங்களின் ஊரில் இந்த விசர்ச் சண்டை தொடர்ந்தால்,நான் ஆர்மிக்காரனுக்குப் போன் பண்ணி உங்கள் சண்டையைப் பற்றி முறையிட்டால் என்ன நடக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள’; என்று மிரட்டினார்.மிலிட்டரிக்காரன் ஊருக்குள் நழைந்தால்,வெண்கலக் கடையில் யானை புகுந்த கதையாகத்தானிருக்கும் என்று கிராமத்தாருக்குத் தெரியும்.

ஆனால் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுத் தங்கள் கோபத்தைத் தணித்துக்கொள்ளுமளவுக்குப் போர் புரிவோரின்; மனநிலையில்லை.ஆனாலும் காயத்துடன் வைத்தியசாலையை நாடும் செயல்களை நிறுத்தி,அடியுதைகளுக்குப் போகாமல்,மூன்றாம் நாள் இருகுடும்பங்களும் வசைமாரி பொழிந்து திட்டிக் கொண்டனர்.

அவர்கள் இருபகுதியினரும் சொந்தக்காரர்கள் என்றபடியால், பரிமளத்தை ஆதரிப்பவர்கள், சிந்தாமணியை ஆதரிப்பவர்கள் என இருபெரும் பிரிவாகக் குடு;பங்கள் பிரிந்தன. கணவன் ஒரு பக்கமும் மனைவி அடுத்த பக்கமும் சேர்ந்து கொண்டு வசை மொழியைப் பொழிந்து கொண்டிருந்தார்கள். தங்கள் பிரிவினருக்குச் ‘சப்போhட்’ பண்ணுவதற்காகத் தாய்தகப்பன் றோட்டில் நிறைந்து நின்றார்கள்.குழந்தைகள் தாய் தகப்பனின் பிரிவைத் தாங்காமல் ஒப்பாரி வைக்கத் தொடங்கி விட்டன. குழந்தைகளைப் பார்க்கும் வேலை,சமயல் வேலைகள் கிழவிகளின் தலையில் சுமத்தப்பட்டன.

போர்புரியும் இருவீடுகளுக்கும் இடையிலிருந்த ஒரு உயர்ந்த கட்டடத்தின் கூரையில் ஏறி நின்று,சிந்தாமணி பக்கத்துச் சண்டியன் ஒருத்தன் தனது சாரத்தைக் கிளப்பிக் காட்டிப் பரிமளத்தின் குடும்பத்துப் பெண்களைத் தன்னுடன் ‘படுக்கக்’; கூப்பிட்டபோது,பரிமளத்தின் சொந்தக்காரப் பையன்கள் திரண்டோடி வந்து அவனையடித்துப் பெரிய களேபரமாகி விட்டது.

‘இந்த விசர் பிடிச்ச சனங்கள் செய்யுற கூத்தால ஆர்மிக்காரன் ஊருக்குள்ள வந்து அநியாயம் செய்யப் போகிறான்’ ஊர் மக்கள் பயத்துடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.அப்படி ஊர்மக்கள் பேசுவதைக் கேள்விப்பட்ட சிந்தாமணி, கேசவனைத் ‘தமிழ்ப் புலி’ என்ற பெயரில் ஆர்மிக்காரனிடம் பிடித்துக் கொடுக்க முடிவு கட்டினாள்.

நான்காம்நாள், இராணுவ அணி ஊரைக் கடந்துபோனபோது,அவளின் திட்டத்தையறிந்த அவள் கணவர், ‘எல்லாருக்கும் முன்னால ஆர்மியோட கதைச்சால் ஊரில உன்னைச் சும்மாவிடமாட்டார்கள்’; எனறு சொன்னார். அதனால் அவள் ஆர்மிக்காரரை இரகசியமாகச் சந்திக்கத் திட்டமிட்டாள்.அந்த ஊரில் தமிழர்களுக்கு எதிராகப் பல கொடுமைகளை சிங்கள அரசின் போலிஸ்,இராணுவப் படைகள் செய்வதால் மக்கள் தங்கள் பிரச்சினைகளை ஒரு நாளும் அவர்களுக்குச் சொல்வதில்லை.

சிந்தாமணியின் திட்டம் சரிவரமுதல்,சண்டை தொடங்கி நான்காம் நாளன்று, மிலிடடரி ரோந்து சென்ற பின்,தனது வைத்தியசாலைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது அந்தப் பகுதியின் ஒரேயொரு டாக்டர் கல்;லெறியாற் தாக்கப்பட்டு இரத்தம் வழியத் தெருவிற் கிடந்தார்.அதைப்பார்த்த சமூக நலத்தில் அக்கறை கொண்ட ஒரு கிராமவாசி போலிசுக்கு அறிவிக்க, அடுத்த சில நிமிடங்களில் பல போலிஸ் ஜீப்புக்கள் ‘ கலகக்காரரை’அடக்க வந்திறங்கின.

வாய்த்தர்க்கம் செய்து வசைமாரி பொழிந்துகொண்டிருந்த இருபகுதியினரும் போலிஸ் ஜீப்பைக் கண்டு நழுவ முதல் போலிசார் இருப்பத்தினரையும் சுற்றி வளைத்துப் பிடித்து,’அரஸ்ட்’ பண்ணித் தங்கள் வாகனங்களில் ஏற்றினர்.

ஆண் பெண் என்ற பேதமின்றி இருபக்கத்திலிருந்தும் பலர் கைதானார்கள். பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த தாய்களும், பாயில் நோயுடன் படுத்திருந்த முதியவர்களையும் தவிர மற்றவர்கள்.கல்லெறி,பொல்லெறிகள் மூலம் ஊரின் அமைதியைக் கெடுத்த குற்றத்திற்காகக் கலகக்காரர்கள்(?)’கைது’ செய்யப் பட்டார்கள். சிந்தாமணியின் தொட்டாட்டு வேலை செய்யும் சின்னவனின் ஒப்பாரி பார்ப்போர் மனதைத் தொட்டது. காதற்கடிதத் தரகன் பொன்னம்பலம் கடந்த இருநாட்களுக்கு முன்னரே ஊரிலிருந்து தப்பியோடி விட்டதால்; கைதிலிருந்து தப்பி விட்டான்.

போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் தனது ஸ்டேசனில் கொண்டு வந்து குவிக்கப் பட்ட ‘கிரிமினல்களை'(?) எடைபோட்டார். புதினாறு வயதுப் பையன்களிலிருந்து நாற்பது வயதுவரையான ஆண்களும், அதேமாதிரியே,பதின்மூன்றுவயதுப் பெண்களும் தொடக்கம்,ஐப்பது வயதுக் கிழவிகள்வரை இருபகுதிச்’ சிப்பாய்களாகச்’ சினத்துடன் தங்கள் எதிரிகளைப் பார்த்துச் சீறிக்கொண்டிருந்தனர்.எல்லோரும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் உறவினர்கள். மைத்துனன், மாமன்,மருமகன். சித்தப்பா,பெரியப்பா, அக்கா தங்கச்சி,மாமி,மருமகள்,பெரியம்மா சின்னம்மா முறையானவர்கள்.

நேற்று சிந்தாமணி பக்கத்து வீரர்களால்,மண்டையிலடிபட்ட பையனின் தமக்கை பத்மாவும்; (பதினெட்டுவயது) பிடிபட்ட ‘கைதிகளில்’ ஒருத்தி. அவளின் தமயனை அண்மையிற்தான் ஒரு தமிழ் இயக்கம்’ துரோகி என்று பட்டம் கொடுத்துக் கொலை செய்து அவர்களின் வீட்டு வாசலில் எறிந்து விட்டுப் போனார்கள். இப்போது தனது ஒரே ஒரு தம்பி-பதினாறு வயதுப் பையன் சிந்தாமணியின் சண்டியர்களால்,தாக்கப் பட்ட உயிருக்கு ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதால் அவள் பரிமளம் மாமியின் பக்கத்திலிருந்து சிந்தாமணி குடும்பத்தினரைத் (வாயால்) தாக்க வந்திருந்தவள். அவளது கைதும் அதைத்தொடர்ந்து பத்மா போலிஸ் ஸ்டேசனிருப்பதும் அவளின் தாய்க்கு தெரிந்தவுடன் அந்தத் தாய் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு வந்து போலிசாரின் காலில் வீழ்ந்து தனது மகளை விடுதலை செய்யுமாறு கெஞ்சினாள். அவள் நிலையைப் பார்த்துப் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் பரிதாபம்பொண்டார். சண்டையைத் தொடரும் முட்டாள்களில் மிகவும் ஆத்திரம் கொண்டார்

பெரும்பாலான அரசபடையினர் மாதிரியன்றி இந்த பொலிஸ் அதிகாரி; வித்தியாசமானவர்.அவர் ஒரு சிங்களவர். பெயர் முத்துராம ஹெட்டிய,அவரின் (முத்துராம செட்டியார்?) பெயரைப் பார்த்தால் அவரின் பாரம்பரியம் ஒருகாலத்தில் தமிழர்களாக இருந்திருக்கலாம் என்று தெரியும்.இலங்கையின் சரித்திரமே அதுதான், இலங்கை மக்கள், தமிழரோ சிங்களவரோ அத்தனைபேரும் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் இந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்கள்.கால கட்டத்தில் மதம்மாறி அல்லது கல்யாணங்கள் மூலம் மருவுபட்ட பெயர்களைக் கொண்டவர்கள். இப்போது இனத்தின் பெயரைச் சொல்லி,இரு சமூகத்திலுமுள்ள தங்கள் இளம் சமுதாயத்தை அழித்து எதிர்காலத்தை நாசம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள்.

முத்துராம ஹெட்டிய போலிசாராகவிருந்தாலும் அவருக்கு எந்த விதமான மூர்க்க குணங்களும் கிடையாது. இலங்கையின் பெரிய இனமான பெரும்பாலான சிங்கள பௌத்தர்கள் மாதிரி அவரும் புத்தரை வணங்குவதுபோல் பிள்ளையாரை, (கணேச தெய்யோ), கந்தஸ்வாமியையும,;(கந்த தெய்யோ),இலங்கையின் பாதுகாப்புத் தெய்வமான பத்தினி தெய்யோவையும் (இலங்கையின் கஜபாகு மன்னரால் பெண்தெய்வமாக வழிபடத் தொடங்கிய கண்ணகி) என்போரைப் பக்தியுடன் வணங்குபவர்.

இலங்கை இராணுவம்,ஆடுமாடுகள் மாதிரித் தமிழ் இளைஞர்கள்,’ பயங்கரவாதத்தின்’ அடிப்படையில் கைது செய்யப் படுவதால் ஊர்மக்கள் சொல்லவொண்ணாத துயர்படுவதை அவர் உணர்வார்.அவரின் தாயின் இரு சகோதரர்களும் 1971ம் ஆண்டு இலங்கையரசுக்கு எதிராக ஆயதம் எடுத்த சிங்கள இளைஞர்களின் புரட்சி இயக்கமான.’ஜாதிக விமுக்தி பெரமுன ,(ஜே.வி.பி) இயக்கத்தில் சேர்ந்ததால் அரச படையால் கொலை செய்யப் பட்டவர்கள். மாமன்கள் மாதிரி தனது மகனும் புரட்சிகரக் கருத்துக்களில் ஈடுபடக் கூடாது என்று நினைத்த அவரின் தகப்பனின் விருப்பத்திற்காகப் பொலிஸ் பயிற்சி எடுத்தவர்.

இப்போது தனது மகனை அவன் விரும்பிய தொழிலான ஒரு ஆசிரியாராக்கிச் சந்தோசப்படுபவர்.அவர் இந்த ஊருக்கு போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வந்தபோது, இந்த ஊரின் அழகும் அமைதியும் அவருக்குப் பிடித்துக்கொண்டது.ஆனால் அந்த அமைதி அவர் வந்து சில மாதங்களில் தவிடு பொடியானது. வெளியூர்களிலிருந்து வரும்,’தமிழ்’; விடுதலைப் போராளிகள் இவர்களின் நகரையண்டியிருக்கும் இராணுத் தளத்திற்கு, ஊர்களின் எல்லைகளிலிருந்து தாக்குதல்களை நடத்திவிட்டுக் காடுகளுக்குள் ஓடிவிடுவதும்,அவர்களைத் தேடிவரும் இராணுவத்தினர் அந்த ஊர் அப்பாவித் தமிழ் மக்களைச் சொல்ல முடியாத கொடுமைப்படுத்த ஆரம்பித்ததும் அவருக்குத் தெரியும்.

இப்போது இந்த ஊர்ப் பொது மக்கள்;, தமிழ் ஈழத்திற்கப்பாலான ஒரு ‘காதற்போரைத்’; தொடங்கியிருக்கிறார்கள். என்பதை அவர்களின் கல்;லெறி பட்டு அடிவாங்கிய டாக்டர் சந்திரசேகர் மூலம் தெரிந்துகொண்டார்.
‘ஓடிப்போனவர்களைக்’ கண்டுபிடிக்கும்வரை இந்தச் சண்டை தொடரும்.இவர்களைச் சரியாகக் கவனிக்காவிட்டால் இதுவரை கல்லெறி மண்ணெறி செய்தவர்கள் இனி எதிரிகளின் வீடுபுகுந்து கொலை செய்யவும் தயங்கமாட்டார்கள்.’ என்று டாக்டர் சொன்னார். போலிஸ் பாதுகாப்புப் படை மூலம் இந்தச் சண்டையை நிறுத்தாவிட்டால் ஊர் இரண்டு படுவது மட்டுமல்ல, அதில் பலர் இனவெறி பிடித்த இராணுவத்தினருக்குப் பலியாவதும் நிச்சயம் என இருவரும் பேசிக் கொண்டார்கள்.

இந்த நிலையைச் சமாதானத்திற்குக் கொண்டுவர ‘ஓடிப்போன ஜோடியைக்’ கண்டு பிடிக்கவேண்டும். டாக்டர் தனது தகவலில் அவர்கள் இருவரும் இரவு உடைகளுடன் ஓடியதால்,ஊரை விட்டு அதிக தூரம் போயிருக்க மாட்டார்கள் என்றும், அதனால் அவர்களைக் காப்பாற்றிய ஆணோ, பெண்ணோ,இங்கு இப்போது ‘கைது’ செய்யப பட்ட கூட்டத்தில் இருக்கவேண்டும் என்ற தனது ‘ துப்பறியும்’ வன்மையை டாக்டர் வாய்மலரப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

அவர் சொல்வதை உள்வாங்கிக்கொண்ட போலிஸ் அதிகாரி, அடியுதை போட்டு உண்மையை எடுப்பதானால் இங்கு வந்திருக்கும் அத்தனை பேருக்கும் அடிபோடவேண்டும். அவர் அதை விரும்பவில்லை. ஏற்கனவே அவர்கள் பல தாக்குதல்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள் போலிஸ் அடிகளை அவர்கள் தாங்கிக் கொள்வார்களா என்று அவர் ஆய்வு செய்து நேரத்தைக் கடத்த விரும்பவில்லை.

அதற்கு ஒரு வழி கண்டு பிடித்தார்.அதாவது எல்லோரையும் ஒரே கூண்டுக்குள் (அறையில்) அடைப்பது. அப்போது தங்களுக்குள் உள்ள ஆத்திரத்தில் அடியுதைகளைப் பரிமாறிக் கொள்வாhர்கள்.அந்தக் கொடுமை தாங்காமல்,
‘காதலர்கள் ஓடிப்போக’ உதவி செய்த ஒருவர் உண்மை சொல்ல முன்வருவார் என்றும் நினைத்தார்.

ஆனால், பிடிபட்டவர்கள் அத்தனைபேரும் சொந்தக்காரர்கள் என்பதால் பெரிதாக அடித்து ஒருத்தரை ஒருத்தர் காயப்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்பதையும் அவர் நம்பத் தயராகவில்லை.
அடைபட்டவர்களில் இளம் இரத்தங்கள் கொதித்தெழுந்தாலும் அவர்களை அடக்க முதிய அனுபவங்கள் தடை செய்யும் என்று அவருக்குத் தெரியும்.அத்தோடு, இவர்கள் அடைபட்டதைக் கேள்விப் பட்ட ஓடிப் போன காதலர்கள், சொந்த பந்தங்கள் சிறையிற்படும் வேதனைதாங்காமல் தாங்களாகவே வந்து போலிசில் சரணடைவார்கள் என்றும் அவர் கணக்குப் போட்டார்.

ஆனால் ஓடிப் போன காதலர்களைத் திரும்பி வராதபடிக் கடத்தி வைத்திருப்பவர்கள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவரர்களாயிருந்தால், ஊராரை ஒரேயடியாகப் பிடித்து அடைத்து வைத்திருப்பாலும் எந்தப் பிரயோசனமுமமில்லை என்றும் அவருக்குத் தெரியும்.ஆனாலும், புலிகள் சிந்தாமணியின் மகளைக் கடத்தியிருக்க முடியாது என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஏனென்றால் இயக்கக்காரர்களுக்குப் பண உதவி செய்பவள் அவள். புலிகளைத் தவிர மற்ற இயக்கங்கள் இந்த ஊருக்கு வருமளவுக்குச் செல்வாக்கற்றவர்கள்.

அப்படியானால், ஊரில் இவ்வளவு அமளி துமளி நடக்கும்போதும், இவ்வளவு நாட்களாக ஓடிப்போன காதலர்களை மறைத்து வைத்திருக்கும் தைரியசாலி யார்?
ஒன்றில் அவர்களை மறைத்து வைத்திருப்பவன்-அல்லது மறைத்து வைத்திருப்பவர்கள் மிகவும் முட்டாள்களாக-பைத்தியக்காரர்களாக இருக்கவேண்டும்,அல்லது மிக மிகக் கெட்டிக்காரர்களாக இருக்கவேண்டும். அவர்களைச்; சந்திக்க அவர் மனம் துள்ளியது. போலிசாரிடம் அந்தச் ஜோடி அகப்படும்போது, அவர்களுக்க உதவி செய்பவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்பது ஊரறிந்த விடயம்.

இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்கத் தனது இரகசியப் போலிசார் ஒருவரை, ஓடிப்போன காதலர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்று துப்பறியச் சொன்னார். அந்தச் சி.ஐ.டி,ஓடிப்போன ஒரு காதல் ஜோடிக்காக பாதுகாப்பு விடய நேரத்தையும் அரச பணத்தையும்,போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் முத்துராம ஹெட்டிய விரயமாக்குவதைத் தன் மனதுக்குள் திட்டித் தீர்த்தார்.

சிறையில் ஒட்டு மொத்தமாக அடைக்கப் பட்ட எதிரிகள் பயத்தில் வெளிறிப்போயிருந்தார்கள். தங்களின் விசாரணை ஆரம்பிக்கமுதல் போலிசாரின் கைவரிசைகள் எப்படியிருக்கும் என்று கேள்விப்பட்டவர்கள் அவர்கள். ஏற்கனவே கடந்த சில நாட்களாகத் தொடரும்,சண்டையில் சிறுகாயம் பட்டு வைத்தியசாலையை நாடாதவர்களும் அந்தச் சிறையிலிருந்தார்கள். அவர்கள் அத்தனைபேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் நெருக்கமான உறிவினர்கள். ஒன்றாகப் படித்தவர்கள் பலர். ஒரே குடும்பத்தில் திருமணமானவர்கள் பலர்.கிட்டத் தட்ட அத்தனை ‘கைதி’களும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் உதிர உறவால் இணைந்தவர்கள்.

தலையில் அடிபட்டு வைத்தியசாலையிலிருக்கும் தினேஷின் தமக்கை,பத்மா அவர்கள் கைதிகளாக அடைத்து வைத்திருக்;கும் அந்தச் சிறைக் கூடத்தில் (அறையில்) சிந்தாமணியைக் கண்டதும், வாய் விட்டழத் தொடங்கிவிட்டாள். ‘பெரியம்மா, எங்கட வீட்டில ஒரே ஒரு ஆம்பிளப் புள்ள அதையும் உங்கட தம்பி கொலை செய்யப் பார்த்திட்டான்’ அவள் அழுகை அங்கிருந்த அத்தனை பெண்களையும் அழப் பண்ணியது.

‘பத்மா,மகளே சும்மா மனதைப் பேதலிக்க விடாத, தினேஷ் சாகமாட்டான், டாக்டர் சந்திரசேகர்; கெட்டிக்காரன்,எப்புடியும் காப்பாத்திப் போடுவார்’ பரிமளம் விம்மல்களுக்கிடையே மெல்லமாகச் சொன்னாள். தனது மகன் செய்த வேலையால் ஊரும் உறவுகளும் படும்பாடு அவளாற் தாங்கமுடியாதிருந்தது.

”அடங்காத காமத்தைக் காட்ட உன்ர பொடியனுக்கு எங்கட பொட்டைதானா கிடைச்சுது?’ சிந்தாமணி பரிமளத்தைப் பார்த்துச் சீறினாள். அவ்வளவுதான், பரிமளம் தரப்புப் பெண்கள்,பெண் புலிகளாகச் சிந்தாமணியிற்; பாய்ந்தார்கள்.வயதான பெண்கள் தடுத்திருக்காவிட்டால் சிந்தாமணியின் நிலை எப்படியிருக்கும் என்ற கற்பனையும் செய்ய முடியாது.

இவர்கள் போடும் சண்டையின் சத்தம் கேட்டு அவ்விடம் வந்து அவர்களை எடைபோட்ட போலிஸ்காரனின் பார்வை கட்டழகியான பத்மாவில் நிலைத்தது. சண்டை செய்த பெண்கள்,அவனின் பார்வையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டதும் அடிபட்ட நாகங்களாள அடங்கி விட்டார்கள். போலிஸ் நிலையம், இராணுவ முகாம்களுக்குச் செல்லும் தமிழ்ப் பெண்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற அவர்களுக்குத் தெரியும். அத்தனை பெண்களும் என்ன செய்வதறியாது என்ற பயத்தில் பெருமூச்சு விட்டார்கள். இப்போது நேரம் மதியம் தாண்டியிருந்தது.

காலையில் ஒன்பது மணியளவில் தனது வேலைக்குப் போக வந்த டாக்டருக்குப் பட்ட கல்லெறியால் வந்த களேபரத்தால் யாரும் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து போலிசாரின் சுற்றி வளைப்பும் கைதுகளும் நடந்தன. அவர்கள் தங்களின் வாழ்க்கையின் சாதாரண கோட்பாடுகள் அத்தனையும் சட்டென்று ஒருகாலையில் திசைதிருப்ப் பட்டதையுணர்ந்தார்கள். அந்த ஊரிலிருந்து பல இளம் ஆண்களையும் அப்பாவிப் பொதுமக்களையும் அதர்மமான அரசியல் போராட்டத்தில் இழந்து கொண்டிருப்பவர்கள் அவர்கள். இப்போது ஊரில் கிட்டத் தட்ட எல்லோருக்கும் தெரிந்த காதல் விடயம் காரணமாக இப்படி அடைபட்டு ஏங்குவது தேவையற்ற, முட்டாள்த்தனமான விடயமாகப் பட்டது என்று படித்த ஒரு சில இளம் பெண்கள் யோசித்தார்கள்.

‘ ஓடிப்போனவர்கள் மிகவும் தன்னலம் உடையவர்கள், தங்கள் உறவுகளும் ஊரும் படும் அல்லோல கல்லோலம் தெரியாமலோ இருப்பினம்?’
ஒரு இளம் பெண் சீறினாள்.அவள்தான் தாமரையை இடி மின்னலடித்தபோது ஐந்து வயதுக் கேசவன் கட்டியணைத்து ஆறுதல் சொல்லியபோது அவர்களுடனிருந்த தாமரையின் ஒன்று விட்ட சகோதரி சரஸ்வதி. கேசவனில் தாமரைக்குமுள்ள ஈர்ப்பை ஆரம்பத்திலிருந்து உணர்ந்துகொண்ட பெண். அவளுக்கு இருவரும் நெருங்கிய உறவினர்கள்.

யாருமே அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அந்த இளம் பெண்களின் சீற்றத்தின் பின்னால் அவர்களுக்கிருக்கும் பயம் அங்கு அடைபட்டிருக்கும் மற்றவர்களுக்குத் ‘தெளிவாகப்புரிந்தது.பெண்பாவம் பொல்லாதது’ ஒரு பெண் விம்மலுக்கிடையே சொன்னாள். போலிசாரோ அல்லது இராணுவத்தினரோ ஒரு கன்னிப் பெணணைச்; சீரழித்தால்,அந்தச் சீpரழிக்கப்பட்ட கன்னிப்பெண்ணின் சாபம் படு மோசமானது என்று நம்புவர்கள் அவர்கள்.

கன்னிப் பெண்ணைத் தொட்டவனின் குடும்பத்தை மட்டுமல்ல,தொடச்சொன்னவன்,தொடுவதைப் பார்த்திருந்தவன் அத்தனைபேரும்; ஒட்டுமொத்தமாக அழிவார்கள் என்பது அந்தக் கிராமத்தாhரின் நம்பிக்கை. அவர்கள் வசை சொல்லிப் பேசும்போதும் கன்னிகளைக் குறிவைத்து வைது கொட்டமாட்டார்கள்.பெண்களின் தனிப்பட்ட் வாழ்க்கையைப்பற்றித் தூற்ற கல்யாணமான பெண்களைக் குறிவைத்து,அவர்களின் கல்யாணத்திற்கு முதல் யாரோ ஒரு மைத்துனடன் அவர்களுக்கிருந்த ஏதோ ஈர்ப்பைக்காரணம் காரணம் காட்டி வசைபாடித் தொலைப்பார்கள்.

தாமரைக்கும் கேசவனுக்கும்இருந்த ‘தொடுப்பு’ ஊரெல்லாம் தெரிந்த காதற் தொடுப்பு.பணவெறிபிடித்த சிந்தாமணி அந்தக் காதலுக்குச் சம்மதிக்கமாட்டாள் என்று தெரியும்.அதே நேரம் கேசவன் தனது உயிரைக் கொடுத்தாலும் தாமரையைத் தனதாக்கிக் கொள்வான் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் ஊரை விட்டோடியதற்குச் சிந்தாமணியைத்தான் திட்டவேண்டும் என்று பலருக்குப் புரிந்தாலும், எல்லை கடந்து விரிந்து நடக்கும் சண்டையால் அவர்களால் வாய்திறக்கமுடியவில்லை. ஆனாலும் பத்மாவில் அந்தப் போலி;காரனின் காமக்கண்கள் வலைபோட்டபோது சரஸ்வதியால் தாங்கமுடியவில்லை.இப்போதுதான் பருவத்திற்கு வந்த பத்மா, இனவாதப் பாதகர்களின் பசிக்கு இரையாவதைச் சரஸ்வதியால் பார்த்துக் கொண்டிருக்கமுடியாது.

ஆண்கள் பகுதியிலும்,தாமரையைக் கிளப்பிக்கொண்டோடிய’ கேசவனை விட, திNஷைக் கவலைக்கிடமான நிலையிற் தள்ளிய அழகுப்போடியில் கோபப் பட்டார்கள்.ஆனாலும் யாரும் அடைபட்ட ஒரு சில நிமிடங்களுக்க வாய் திறக்கவில்லை. அவர்களில், அவர்களுடன் தெரியாத் தனமாகக் கைது செய்யப்பட்ட ஒரு அயலூர் ஆசிரியரைத் தவிர மற்றவர்கள் அத்தனைபேரும் உறவினர்கள். அடிவாங்கிய காயங்களுடன் முனகுவோர் ஒருசிலர், எப்படியும் இவர்களை வெளுத்து வாங்கவேண்டும் என்ற வெறிபிடித்தவர்கள் ஒரு சிலர். ஆனாலும், போலிஸ் ஸ்டேசனில் ஏதும் தப்புத் தவறு நடந்தால் அவர்கள் ஏதோ ஒரு விதத்தில் போலிஸ் ஸ்டேசனிலிருந்து அவர்களை இழுத்துச் செல்ல இராணுவத்தினரின் வருகைக்குக் காரணிகளாகவிருப்பார்கள்.

அநாவசியமாக இவர்களுடன் கைது செய்யப் பட்டு அடைபட்டுக் கிடக்கும் ஆசிரியர் தன்னுடனுள்ள கைதிகளை ஏறிட்டு நோக்கினார்.அவர் இவர்களது பாடசாலைக்குப் படிப்பிக்கப்போகும்போது, இவர்களின் சண்டையைப் பொறுக்காமல் இவர்களுக்குப் புத்தி சொல்ல தனது பைசிக்கிளால் இறங்கியவர். அந்த நேரம்தான் கல்லெறி பட்டுக் காயமடைந்த டாக்டரையும் அங்கு கண்டார். அந்தச் சில நிமிடயங்களில் போலிசார் வந்ததால் அவரும் அகப்பட்டுக்கொண்டார்.

ஆனால் தற்போது என்ன செய்வது? தன்னை அவ்விடம் கண்ட டாக்டர் போலிசாரிடம் உண்மையைச் சொல்லித் தன்னை விடுவிப்பார் என்ற ஆசிரியர் மனதுக்குள் நம்பிக்கொண்டாலும்,அதற்கு எவ்வளவு நேரம் எடுக்குமொ என்று தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.
ஆசிரியர் இராஜரத்தினம்.இந்த ஊருக்கு வந்த நாட்களிலிருந்து,பெரும்பாலும் விசாயத்தை நம்பி வாழும் இந்த ஊர் மக்களும் இளைஞர்களும் அவர்களாற் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு போர்ச் சூழ்நிலைக்குள் அகப்பட்டுத்தவிப்பதை அவர் உணர்ந்து வைத்திருக்கிறார்.வெளியூர்களிலிருந்து பல தமிழ்ப் போராட்டக் குழக்களைச் சேர்ந்தவர்கள்,தங்களின் ஆயுத பலிக்கு இந்த அப்பாவி மக்களைப் பலியாக்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவர் தனக்குள் வெடிப்பதைவிட அவரால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது.

குப்பைக்குள் வைரங்கள் கிடப்பதுபோல்,படிப்பு,கலை,நாடகம் போன்ற பன்முகத் திறமைகள் இந்தப் பட்டிக் காட்டுப் பாடசாலை மாணவர்களிடமிருப்பதை அவர் தெரிந்து அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்குத் தன்னாலானவற்வைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.அவர்,அந்த அப்பாவி மாணவர்களுக்கு,’இந்த ஆயதப்போர் வெற்றியடையாது’@ என்று ஏதும் சொல்லி விட்டால் புலிகள் அவரைத் துரோகி என்று குற்றம் சாட்டிக் கொலை செய்து கம்பத்திற் கட்டிவிடுவார்கள் என்ற அவருக்குத் தெரியும்.இப்போது ‘ஒரு காதற் போரிற்’ தலையிட்டுக் கைதிகளாக அகப்பட்டிருப்பவர்கள் பயங்கரவாத சட்டத்திற்குள் அகப்பட்டால் அவர்களின் எதிர்காலம் இருண்டு போய்விடும் என்ற தனது தவிப்பை மறைத்துக் கொண்டு பெருமூச்சு விட்டார்.

இப்போது நேரம் மதியத்தைக் கடந்து விட்டது. காலையில் ஒரு தேனிருடன் மட்டும் வெளிக்கிட்டவர். வழக்கமாகப் பத்து மணி வகுப்பு இடைவெளியின் ஒரு சில நிமிடயங்களில் ஒரு வாழைப்பழத்தையும் சில பிஸ்கட்டுகளையும் காலைச் சாப்பாடாக எடுத்துக் கொள்ளும் வழக்கத்தையுடையவர்.பசி வயிற்றைக் கிண்டியது. அவரைப் போல அங்கு அடைபட்டிருக்கும் அத்தனைபேருக்கும் அதே நிலை என்று அவருக்குத் தெரியும்.
அவரின் ஆத்திரமான பார்வை தங்களில் பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகச் சிலமாணவர்கள் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டார்கள்.
பெரியவர்கள், வெட்கத்துடன் அவரை அரையும் குறையுமாகப்; பார்த்தனர். அவர்களின் பெரும்பாலோர் கண்களில்,
‘எங்களை மன்னித்து விடுங்கள்’ என்ற வாசகம் ஒட்டப்பட்டிருக்கிறது போன்ற ஒரு உணர்வு அவருக்கு வந்தது.

பைத்தியத்தனமாக அடிபட்டுக்கொள்ளும் அந்தக் கிராமத்தாரில் அவருக்கு ஆத்திரமும் அதே நேரம் பரிதாபமும் வந்தது. அவர்களின் ஊரில், இதுவரை நடந்த சுற்றி வளைப்புக்களில் இராணுவத்தினரின் பார்வைபட்டு மாயமாய் மறைந்தவர்கள் பலர். அந்தக் கொடுமைக்குப் பயந்து ‘தமிழரின் ஒட்டுமொத்த விடுதலைக்கும்’ பல இயக்கங்களிற் சேர்ந்தவர்கள் பலர். மற்ற இயங்கங்களிற் சேர்ந்ததால் ‘துரோகிகள்’ என்ற விடுதலைப் புலிகளின் பட்டத்துடன் கொலை செய்யப் பட்டவர்கள் பலர். இந்த நேரத்தில், ஊரிலுள்ள பெரும்பாலான இளைஞர்கள் இந்தக் காதல் விவாகரத்தில் ஒருத்தருக்கொருத்தர் சண்டை பிடிக்கிறார்கள்.இதனால் தொடரும் பயங்கர நிலையை உணர அவர்களின் ஆத்திரத்தில் அமிழ்ந்துபோயிருக்கும் மனநிலை இடம் கொடுக்கவில்லையா?.

ஆனால் தூரத்தில் நின்று வசைபாடிக்கொண்டோ அல்லது நேரடித்தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டபோதோ இருந்த ஆத்திரம் ஒரேயடியாகக் கூண்டுக்குள் தள்ளப் பட்டபோது. ஒரு சில நிமிடங்கள் ஒருத்தரை ஒருத்தர் முiறைத்துக்கொண்டதுடன் நின்று விட்டது. அடங்கிய குரலில் முறுகிக்கொண்டனர்.கனல் கக்கும் பார்வைகளைக் கணைகளாகப் பாவித்துக் கொண்டனர். ஒரு சிலர் ‘எதிரிகள்’ பக்கம் பார்க்காமல் பூட்டிவைத்திருந்த சிறைக்கதைவை அவமானத்துடன் பார்த்தக் கொண்டார்கள்.

அங்கு அடைபட்ட ஆண்கள் அத்தனைபேரும் கௌரவமான குடும்பங்களைச் சேர்த்தவர்கள். அவர்களின் வாழ்க்கையில் போலிஸ் நிலைய வாசலையும் காணாதவர்கள்.காணி பூமி வைத்திருப்பவர்கள். கடைகண்ணிகள் வைத்திருப்பவர்கள். அரசாங்க உத்தியோகத்திலிருப்பவர்கள். உயர்தர பாடசாலைகளுக்குப் போய்க்கொண்டிருப்பவர்கள். தங்கள் குடும்பத்தில் நிகழ்ந்த ‘அவமானச்’செயலின்; களங்கத்தைக் காரணமாக்கி அடிதடியில் இறங்கியவர்கள். ஒருசிலர் சிந்தாமணியிடம் கடன் வாங்கியவர்கள்.அந்த நன்றியைக் காட்டப் போர்க்களத்தில் குதித்தவர்கள்.அவர்கள் இப்போது தங்களைப்போல் இங்கு வந்து சிறைப்பட்ட பலரை நோட்டம் விட்டனர். பாவம் சிந்தாமணியின் புருஷன், மிகவும் அப்பாவியும், யாருக்கும் மனதாலும் எந்தத் தீங்கும் நினைக்காத நல்மனம் படைத்தவர்.அவருடைய இருமகன்களும் இழுத்துவரப் பட்டிருந்தார்கள்,அவர் கண்ணில் நீர்வழிய அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்த நிலை அத்தனைபேரையும் அவரில் பரிதாபப்படவைத்தது.

பரிமளம் வீட்டாரின் பக்கத்திலிருந்த ஒருசில இளைஞர்கள் கேசவனின் நண்பர்கள். சிந்தாமணியின் பணத் திமிரை மதியாமல் தாமரையைக்’ கிளப்பிக்(?) கொண்டேடியதைப் பாராட்டி அவன் சார்பில் தெருவுக்கு இறங்கியவர்கள்.
அவர்களைக்; கண்டிப்புடன் ஆசிரியர் பார்த்தார்.
அப்போது ஒரு போலிஸ்காரன் வந்து ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக விசாரிக்கப் படுவார்கள் என்றும் அதற்கு முன்னோடியாக பிரதான எதிரியான அழகுப்போடியைத் தன்னுடன் வருமாறும் அழைத்தான்.

போலிசுடன் அழகுப்போடி தலைகுனிந்து, உடல் குறுகிப் பதுங்கிச் சென்றது பார்ப்பதற்கு அங்கிருந்த சொந்தக்காரர் அத்தனைபேருக்கும் மிகவும் அவமானமாக இருந்தது.
‘வெட்கம் கெட்ட வேலை’ ஆரிசியர் அத்தனைபேரையும் பார்த்துச் சீறனார்.

‘உங்கட ஊரில இதுதானா நீங்கள் கண்ட முதற்காதல்? உங்களிற் பெரும்பாலோர் உங்கட சொந்தக்காரப் பெண்களைக் காதலித்து அதன்பின் தாய் தகப்பனுக்கு எங்கள் விருப்பத்தைச் சொல்லி அவர்கள் பெண்கேட்டுப் போய் உங்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தவர்கள். பணக்காரப் பெணணான மாமி சிந்தாமணி தனக்குப் பெண்தரமாட்டாள் என்றபடியால் பணமதிகமில்லாத கேசவன் தான் விரும்பிய தாமரையைக் கூட்டிக்கொண்டு போனான்,இதிலென் பெரிய மர்மம், மாயம், கோபம், சண்டை அடிதடி? பேசாமல் அவர்களிருவரையும் தேடிக் கணடு பிடித்து முறைப்படி கல்யாணத்தைச் செய்யாம இப்ப இந்தக் கூத்தாடுறியள். அவங்க இரண்டுபெரும் இப்பிடி தங்கள் குடும்பம் அத்தனையும் போலிஸ் ஸ்டேசனில அடிவாங்கிற அவமானம் தாங்காம தற்கொலை செய்தா என்ன செய்வியள்? ‘ஆசிரியர் சீறினார்.யாரும் வாய் திறக்கவில்லை.

மதியச் சாப்பாடாக அவர்களுக்குப் பாணும் தேங்காய்ச் சம்பலும் கொடுக்கப்பட்டது. பெரும்பாலோனோர் அதைத் தொடவில்லை.ஒவ்வொருத்தரும் பெருமூச்சுடன்,சிறியதொரு சிறை ஜன்னலால் வரும் வெளிச்சத்தைப் பார்த்துப் பின்னேரம் ஆகிக்கொண்டிருப்பதையுணர்ந்தார்கள். வீட்டில் சிறுகுழந்தைகளுள்ள இளம் தாய்கள் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டரிடம் தங்களை விட்டுவிடச் சொல்லிக் கெஞ்சினார்கள். ‘ஓடிப்போன ஜோடி’ திரும்பி வரும்வரையும் யாரையும் வெளியில் அனுப்பமுடியாது என்ற இன்ஸ்பெக்டர் திட்டவட்டமாகச் சொல்லி விட்டார்.

அதைக்கேட்டு அவள் சிந்தாமணியின் புருஷன் பெரியதம்பி மயங்கி விழுந்துவிட்டார்.நேற்றிலிருந்து அவர் எதையும் சாப்பிடாததால் மயங்கி விட்டார்.அவரின் முகத்தில் தண்ணி தெளித்து மயக்கத்தை நீக்கிய அதிகாரி, அவரின் உடல் நிலையைப் பார்க்க டாக்டரை வரவழைத்தார்.யாரும் ஸ்டேசனில் செத்துத் தொலைந்தால் அதுவே பெரிய கலாட்டாவாகிவிடும் என்று அவருக்குத் தெரியும். அவர் மயங்கி விழுந்த விடயம் சிந்தாமணிக்குச் சொல்லப்பட்டபோது,அவள்,பரிமளத்தைப்பார்த்து, ‘இந்தத் தோறைகளால என்ட குடும்பமே நாசமாகப் போகுது’; என்று திட்டினாள்.
அந்தநேரம் டாக்டர் அங்கு வந்த அடைபட்டுக் கிடக்கும் ஆசிரியரைப் பார்த்து,’இவருக்கும் இந்தச் சண்டைக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் கிடையாது.இவர் றோட்டிலபோன அடுத்த ஊர் வாத்தியார்’ என்ற போலிசுக்குச் சொல்ல ஆசிரியர் உடனடியாக விடுதலை செய்யப் பட்டார்.

டாக்டர்,சிந்தாமணியின் கணவரின் பிளட்பிரஷரைச் செக் பண்ணியபோது,அவருக்குத் தற்போது நடக்கும் தாறுமாறான விடயங்களின் அதிர்ச்சியால் பிளட் பிரஷர் கூடியிருந்தது. டாக்டரின் சிபாரிசில் அவரும் விடுதலை செய்யப்படார்.
அடுத்ததாக டாக்டரின் பார்வை விம்மியழும் இளம் பெண் பத்மாவில் விழுந்தது. இந்தப் போலிஸ் நிலையத்தில் அவளுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்குமோ என்ற பயம் டாக்டருக்கு வந்தது. அவளின் தம்பி தினேசின் நிலையைச் சொல்லி நேரம் இருண்டுவர முதல் அவளும் விடுதலையாக உதவி செய்தார்.

போகும்போது, சிந்தாமணியைப் பார்த்து,’சிந்தாமணி இந்த ஊரின் அரைவாசியே போலிஸ் நிலையத்தில் அடைப்பட்டுக் கிடப்பதாகக் கேள்விப்பட்டால் பயத்திலும் அவமானத்திலும் உன்ட மகளும் கேசவனும் தற்கொலை செய்தால் உனக்குத் திருப்தியா’ என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டார்

‘அவள் எனக்கு முன்னால வந்தா அவளின்ட கழுத்தப் பிடிச்சு,நானே அவளக் கொலை செய்வன்’ சிந்தாமணி சீறினாள்.
அவளுடன் பேசிப் பிரயோசனமில்லை என்று தெரிந்த டாக்;டரும் ஆசிரிரும் முணுமுணுத்துக்கொண்டு வெளியேறினார்கள். சிந்தாமணியின் கணவரைப்பார்த்துக் கொள்ள அவர்களில் ஒரு மகனை விடுதலை செய்யச் சொல்லிப் போலிசாரைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொண்டதால் சிந்தாமணியின் பதினாறு வயது மகனும் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்த ஊர் டாக்டா சந்திரசேகர் ,அடுத்த ஊரைச்சேர்ந்தவர்.இந்த ஊர்ப் பெண்ணைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டவர். தன்னுடன் படித்த பல டாக்டர்கள் பாதுகாப்புக்காகவும் பணத்திற்காகவும்,அவர்களுக்கு இலவச மேற்படிப்பைக் கொடுத்த தாய்நாட்டுக்குச் சேவை செய்யாமல் வெளிநாடுகளுக்குப் பறந்து கொண்டிருக்கும்போது,இந்த அழகிய ஊரோடு, பெரும்பாலான நல்ல மனிதர்கள் வாழும் சூழ்நிலையொடு தனது வாழ்க்கையைப் பிணைத்துக் கொண்டவர்.
‘தன்னலம் பார்த்து ஊரைவிட்டு எல்லோரும் ஓடினால் ஓடமுடியாத மக்களை யார் பார்த்துக் கொள்வார்கள்’ என்று தன்னிடம் கேள்வி கேட்கும் மனைவிக்குப் பதில் சொல்லிக்; கொண்டு மக்களுக்குத் தொண்டு செய்பவர். ஊர் மக்களின் பலவிதமான மூடநம்பிக்கைகளைத் தெரிந்து வைத்திருப்பவர். ‘தமிழ்’ என்ற மூலதனத்தை முன்வைத்துத் தங்கனை முன்னெடுக்க அப்பாவி மக்களைப் பாவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஆயுத அரசியலை அடியோடு வெறுப்பவர். அந்த விஷமான பிரசாரத்தால் இலங்கைத் தமிழர்களின் எண்ணிலடங்கா இழப்பைப் பார்த்துக் குமுறித் துடிப்பவர். ஆயுத தாரிகளால் நடக்கும் அநியாயத்துடன்,இவர்கள்,கடந்த நான்கு நாட்களாக,’ஓடிப்போன காதலர்களுக்காக அடிபட்டு அடைபட்டுக் கிடப்பதையும்; பார்த்து இதை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று யோசித்தார்.

வெளியேறிய டாக்டரும் ஆசிரியரும் எப்படியும் ஓடிப்போய் மறைந்திருக்கும் காதல் ஜோடியைக் கண்டுபிடித்து இந்தக் கலவரத்தை அடக்க நினைத்தார்கள அவசரகால சட்டமோ,ஊரடங்கு சட்டமோ அமுலில் இல்லாவிட்டாலும்,இரவில் வெளியில் திரிவது அபாயமான செயல். இராணுவத்தினர்’தமிழ்ப் புலிகளைப்’ பிடிப்பதற்காக இரவில் மறைந்து நின்று தங்களிடம் அகப்படும் பொதுமக்களையும் நையப்புடைப்பார்கள்.

ஆனால்,சிலவேளைகளில் டாக்டர் அவசரமாக நோயாளிகளைப் பார்க்கப்போகும்போது இராணுவத்தினரின் உதவியுடன் செல்வார்.இன்றிரவு கள்ளக் காதலர்களைத்(?)தேடிக் கொண்டிருப்பதால் இராணுவத்தினரின் உதவியை ஏற்கமுடியாது.அதனால்,கையில் முதலுதவிப் பெட்டியுடன், கழுத்தில் ஸ்டெதஸ்கோப்புடன் தனக்கு உதவியாக ஆசிரியரை அழைத்துச் சென்றார்.

சிறுகுழந்தைகளை வீட்டிலுள்ள கிழவிகளின் பராமரிப்பிலிருக்கச் சிறையிலிருக்கும் தாய்மாரை எப்படியும் விடுவிக்க அவர் அரும்பாடுபட்டார்.

அன்றிரவு பூரணை நிலவு வானத்தில் பவனி வந்து கொண்டிருந்தது.,காதலர்களுக்கு உதவியிருக்கக் கூடும் என்று சந்தேகப்பட்ட வீடுகளுக்கு இருவரும் ஒன்றாகச் சென்று விசாரித்துப் பார்த்தார்கள். அவர்களின் விசாரணையின்போது, ஓடிப்போனவர்கள் அடுத்த ஊரிலிருக்கும் சந்தர்பங்கள் இருக்கலாம் என்ற விடயம் மறைமுகமாகச் சொல்லப்பட்டது.ஏனென்றால் அங்குதான் கேசவனின் உற்ற நண்பன் கண்ணன் என்பவன் இருக்கிறான் என்ற தெரிந்தது.அது டாக்டருடன் சேர்ந்து வரும் ஆசிரியரின் ஊராகும்.
அந்த நண்பன் யாராயிருக்கலாம் என்று ஆசிரியர் ஊகித்துக் கொண்டார்.

இருவரும் அவர்கள் எடுத்த விலாசத்தைத் தேடிப்போனபோது நள்ளிரவாகிவிட்டது. அப்போது, மெல்லமாகச் சில உருவங்கள் தங்களை நோக்கி வருவதைக் கண்டார்கள்.உற்றுப் பார்த்ததில் அவர்கள் ஓடிப்போன ஜோடி அத்துடன் கேசவனின்; நண்பன் கண்ணனும் என்று தெரிந்ததும்,டாக்டர் தனது ஆத்திரத்தை வார்த்தைகளாகக் கொட்டித் தீர்த்தார்.

‘அவர்கள் என்ன யாரையோ கொலை செய்தார்களா,தங்கள் காதலுக்காகத்தானே அப்படி ஓடவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்?’ கண்ணனின் பேச்சால் அவனை ஏறிட்டுப்பார்த்தார். பெண்கள் குரல் மாதிரிப் பேசியவன் ஆண்மையின் திமிருடன் டாக்டரை ஆழமாக எடைபோட்டது டாக்டரை ஆச்சரியப் படுத்தியது.

கேசவனும்,தாமரையும் புத்தாடை அணிந்திருந்தார்கள்’ நாங்கள் அம்பாரைக்குப்போய் ரெஜிஸ்டர் கல்யாணம் செய்திட்டம்’ என்று கேசவன் ஒரு பயமும் இன்றிச் சொன்னான்.அவன் ஒரு துணிவான பேர்வழி என்பதை அவன் குரலே சொல்லிக் கொடுத்தது. அவனோடிணைந்து நிற்கும் தாமரையின் முகத்தில் பல்லாயிரம் சூரியன்கள் மகிழ்ச்சியில் பளபளத்தன.
‘உங்களால் ஊரே சிறையிலடைக்கப் பட்டிருக்கிறது. நீpங்கள் கல்யாண கோலத்தில் நிக்கிறியள்’ ஆசிரியர் முழங்கித் தீர்த்தார்.
‘கல்யாணம் முடிக்காம வெளியே வந்தா எங்களப் பிரிச்சுப்போடுவாங்கள் எனற பயத்தில,அவங்க எல்லாம் பிடிபட்டபோது ஓடிப்போய் ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டம்’ தாமரை,டாக்டரின் கோபத்தைக் கண்டு வாய்விட்டழத் தொடங்கி விட்டாள்.
ஓடிப்போக உதவி செய்த கண்ணன் என்ற ‘கவிஞன்’ காதலர்களைத் தேடிவந்திருக்கும் பிரமுகர்களைக் கண்டதும்; பயத்தில் ஒரு கொஞ்சம் ஆடிப்போய்நின்றாலும் ‘காதலுக்காக’ இவ்வளவு சோதனைக்குள்ளான தனது நண்பனை அவர் திட்டுவதை அவன் விரும்பவில்லை என்று அவன் முகபாவம் காட்டியது.

‘ஓடிப் போன காதலர்களுக்கு உதவி செய்தவன் அவன் என்பது இதுவரை யாருக்கும் தெரியாது என்று நினைத்திருந்தான்.ஆனால் அவன் பற்றித் தெரிந்த யாரோ சொல்லித்தான் இவர்கள் இங்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட அந்த ‘உதவியாளன்’அடுத்தடுத்த நாட்களில் தனக்கு என்ன நடக்குமென்று கற்பனை செய்து பார்த்தான்,அனால் அதைப்பற்றியோசித்து ஒன்றும் பிரயோசனமில்லை என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும்.

இந்தக் காதற்கதையில் காதலர்களுக்கு உதவி செய்த கண்ணனின் முக்கிய பாத்திரத்தைக் குறிப்பிடாவிட்டால் இந்தக் கதைக்கு’ உப்பில்லாமல்’ என்றாகிவிடும்.
————— ——————— —————–
கண்ணன் கேசவனின் அடுத்த ஊரில் வசிக்கும் இருபது வயது இளைஞன். சட்டென்று வந்த அரசியல்,இராணுவ,மாற்றத்தால் அவனின் வாழ்வு தலைகீழாக மாறியதை அளவிடமுடியாத துயருடன் அவனின் பதின்மூன்றாவது வயதில் எதிர்கொண்டவன்.அவனின் தமயன் எட்டு வருடங்களுக்கு முன் இலங்கைத் தமிழருக்கு உதவுவதற்காக இலங்கைக்கு வந்த இந்திய அமைதிப் படையினரும் விடுதலைப் புலிகளும் மோதிக்கொண்டபோது தலைப்பா கட்டிய இந்திச் சிப்பாயால் நாய்போலச் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டான். காரணம், கண்ணனின் தமயனும் புலிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தான் என்ற விடயம்தான்.

இந்தியர் இலங்கைத் தமிழரரைக் காப்பாற்ற வந்தபோது இலங்கைத் தமிழர்கள் பொங்கல் வைத்து பூமாலை போட்டு இந்திய வீரர்களை வரவேற்றார்கள். ஒரு சொற்பகாலத்தில்,விடுதவைப் புலிகள் தங்களின் எதிரிகளான இலங்கை சிங்கள அரசுடன்; சேர்ந்து அவர்கள் கொடுத்த ஆயதங்களுடன் (அமெரிக்காவிடமிருந்து கிடைத்தவை.) சமாதானத்துக்கு வந்த இந்திப் படையைத் தங்கள் தமிழ்ப் பகுதிகளிலிருந்து வெளியேறிச் சொல்லி,இந்தியப் படைக்கு எதிரான பயங்கர அதிரடிகளைத் தமிழரின் தலைநகரான யாழ்ப்பாணத்தில் தொடங்கினார்கள்.

இலங்கைச் சிறுதீவின் சிறிய இராணுவப் படையுடன் மோதிய புலிகள் அதிமிக வலிமை கொண்ட இந்தியப் படையைச் சீண்டியபோது அதன் தாக்கம் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கமுடியாத பயங்கர நிலையை எதிர்பார்த்தது. கலிங்கப்போரில் அசோகனின் பயங்கரத் தாக்குதலுக்குப் பலியான கலிங்கமாக இலங்கையின் தமிழ்ப் பகுதிகள் இந்தியப் படைகளால் துவம்சம் செய்யப்பட்டன.

உலகத்தின் நான்காவது பிரமாண்டதான இராணுவப் படையை வைத்திருக்கும் இந்தியப் படை, புலிகளைத் தேடிவந்து புpலகளைப் பிடிக்க முடியாததால், பொது மக்களைக் கண்டபாட்டுக்குக் கொலை செய்தார்கள்.ஆயிரக் கணக்கான பெண்கள்,ஐந்து வயதிலிருந்து எழுபது வயதான பெண்கள் இந்தியப் படையினரின் பயங்கரமான பாலியல் கொடுமைகளுக்காளானார்கள்.இலங்கை இராணுவம் பலவருடப் போர்க்காலத்தில் தமிழர்களுக்குச் செய்யாத அளவிட முடியாத பயங்கரக் கொடுமைகளை இந்தியப் படைகள் ஒரு சில வாரங்களில் செய்து முடித்தார்கள்.

ஆயிரக் கணக்கான தமிழர்கள் காட்டு மிருகங்களாக வேட்டையாடப் பட்டார்கள்.ஏழை.பணக்காரா, வயது முதிர்ந்தவர்,வயதுக்கு வராதவர்கள்; என்ற வித்தியாசமின்றி,இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியப் படைகளால் வேட்டையாடப்பட்டு, வீதிகளில்,வீடுகளில், கோயில்களில்,வைத்தியசாலைகளில்; என்ற வித்தியாசமின்றிப் பிணமாகக் குவிக்கப் பட்டார்கள்.

கண்ணணுக்கு அப்போது கிட்டத்தட்டப் பதின் மூன்று வயது. அவனின் தமயனைத் தேடிவந்த இந்தியப் படைக்குத் தப்பி ஓடத் தமயன் முயன்றபோது, நாயெனச் சுடப்பட்டு அவனின் தாயினடியில் குருதி வழியப் பிணமாய் வீழ்ந்தான். அவனின் முதலாவது தமக்கையான பதினெட்டு வயதுக் கங்காதேவியை இந்திய இராணுவம் அவள்,தன்னைக் காப்பாற்றக் கண்ணனைக் கெஞ்சிக் கதறிய பாஞ்சாலியாய் வெடித்துக் குமுறியதைப் பொருட்படுத்தாமல் இழுத்துக் கொண்டு போனார்கள்;. சில நாட்களுக்குப் பின் அவர்களின் காமவெறிக்குப் பலியாகிய அவள் வெற்றுடல் நாடோடி நாய்களின் இரையாகித் தெருவில் தின்னப் பட்டுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட அவர்களின் தகப்பன் தாங்க முடியாத வேதனையில் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

அடுத்த சில நாட்களில் கண்ணனின் இரண்hவது தமக்கை பதினாறு வயது அகல்யா, தமிழரின் விடுதலைக்காகத் தன்னுயிரைக் கொடுக்கத் தமிழீழவிடுதலைப் போரில் தற்கொலைதாரியாகப் போவதாகக் கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டு வீட்டை விட்டுப் போய்விட்டாள்.

மூன்றாவது தமக்கை பதினாலரை வயது சித்திரா இந்திய இராணுவம் வீட்டுக்கு வரும்போது அவர்களின் மாமி வீட்டுக்குப் போயிருந்ததால் தப்பினாள்.இல்லையென்றால் அவர்களின் மூத்த தமயன் தாய் தகப்பன் காலடியில் பிணமாய் விழுந்ததைக்கண்டு புத்தி பேதலித்துப் போயிருந்தாலும் அல்லது தற்கொலைதாரியாவதற்குப் புலிகளுடன் சேர்ந்திருந்தாலும் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை.

அப்போது கிட்டத்தட்டப் பதின்மூன்று வயதாகி;க் கொண்டிருந்த கண்ணனுக்கு வந்த அதிர்ச்சியால்,அந்தத் தொடர் நிகழ்ச்சிகளின் பாதிப்பால் பல நாட்கள் அவனால் எதுவும் சாப்பிடமுடியாதிருந்தது. பேசமுடியாதிருந்தது. வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து பிரமை பிடித்தவன்போல் பலநாட்கள் திரிந்தான்.

பருவத்தின் சுரப்பிகள் சுரக்கத் தொடங்கி,ஆணின் உணர்வுகளும், உறுப்புக்களும், தோற்றமும் மாறுபடத் தொடங்க வேண்டிய அந்த வயதில் அவனின் வளர்ச்சி அசையாமல் நின்றது.வயதுக்கு வந்த ஆண்கள்போல் அவன் குரல் மாற்றமடையவில்லை. அரும்பு மீசை அவன் முகத்தை அலங்கரிக்கவில்லை.அவர்கள் குடும்பத்தின் ஆண்களெல்லாம் திடகாத்திரமான.உயர்ந்த தோற்றத்திலிருப்பவர்கள். கிட்டத்தட்ட ஆறடி உயரத்திலிருப்பார்கள். தமயன், தமக்கை, தகப்பன் என்ற தனது குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரையும் ஒரு குறிப்பிட்ட குறுகிய கால இடைவெளியில் இழந்தபோது அவனின் உயரம் ஐந்தடி ஆறங்குலம். அந்த அதிர்ச்சியான சம்பவங்களின் பின் அவன் உடல் வளர்ச்சியில் எந்த மாற்றமுமில்லை. ஒல்லியான புடலங்காய் மாதிரியியிருந்தான்.

உளவளர்ச்சியிலும் வளரும் ஆண்;மைக்குரிய வல்லமையான அல்லது முரட்டுத்தனமான உணர்வுகளன்றி ஒரு மென்மையான உணர்வுகளளோடு தங்கள் வீட்டு நாய் பூனைகளில் அன்பாகவிருந்தான். வெளியில் அதிகம் போகாமல் படிப்பில் மிகவும் கவனம் செலுத்தினான். அவனது தாய் ஒரு ஆசிரியை. மனித வாழ்க்கையில் பல காலங்களில் எப்போதோ இருந்து வரும் மாற்றங்களை ஒரு சில மாதங்களில் தாங்குவதற்கு நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டவள். கண்ணனின் மென்மையான போக்கு அவளுக்கு ஒரு விதத்தில் திருப்தியைத் தந்தது. அவனின் மனவுலகு சாதாரணத்தை; தாண்டி அசாதாரணமானதற்கான காரணங்கள் அவனின் சின்ன வயதில் எற்பட்ட கொடிய அனுபவங்கள் என்பதையுணரவோ ஆய்வு செய்யவோ அவள் மனஆய்வ நிபுணரான ‘சிக்மண்ட் ப்ராய்ட்’ என்பவரின் தியறிகள் தெரியாதவள்.

கண்ணன்,தனது நேரத்தை எதையோ வாசிப்பதிலும் எதையோ எழுதவதிலும் செலவழிப்பதைக் கண்டு அவள் திருப்திப் பட்டாள். தங்கள் இயக்கத்திற்கு ஆள்சேர்க்க இளம் தமிழர்களைத் தேடிவரும்போது கண்ணனின் ஒல்லியான,போர்வீரனுக்குத் தகுதியற்ற பெலவீனமான உடலையும் குரலையும்,போக்குகளையும்; கண்டு புலிகள் அவனைத் தங்களுடன் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை.

தமிழர்களைப் பயங்கரவாதிகளென்ற பெயரில் அடிக்கடிக் கைது செய்து சித்திரவதை,சிதைத்து,அவர்கள் உடம்பை நாறிய பிணங்களாகத் தெருவில் எறியும் சிங்களப் படையினரும் எத்தனையோதரம் அவனை நிறுத்திப் பலவிசாரணைகள் செய்தபோதும் அவனைக் கைது செய்யவில்லை. அவனிடமிருந்து சாமான்களைக் கைப்பற்றினால் அவைகள் காதல் கதை.கவிதை. இலக்கியப் புத்தகங்களாக இருப்பதைப் பார்த்து அவனை ஏற இறங்கப் பார்ப்பார்கள்.

அவனின் கண்களிற் தெரியும் ஒரு அசாதாரணமான தன்மை-கருணையையும் காதலையும் பிரதிபலிக்கும் அப்பழுக்கற்ற அன்பான பார்வை அவர்களை அவனிடமிருந்து பிரிப்பது போலிருந்தது. அவன் ஒரு நாளும் ஆர்மியைக் கண்டு பயப் பட்டது கிடையாது. அவர்கள் தடுக்கும்போது பயமின்றித் தன் பைசிக்கிளிலிருந்து இறங்குவான்,அவர்கள் கேட்கமுதலே அவன் கொண்டுவரும் பொருட்களைக் காட்டுவான்.

தமிழரைத் தடுத்து நிறுத்தும்,ஆர்மிக்காரர்களில் ஓரிருவர் தமிழ் எழுதப் படிக்கப் பேசத் தெரிந்தவர்கள். கண்ணனின் புத்தகங்கள் பல காதற் கதைகளாக இருப்பதைப் பார்த்து அவனை ஏற இறங்கப் பார்ப்பார்கள். ‘என்ன படிக்கிறாய்’ என்ற கேட்டால்@ ‘சயன்ஸ் படிக்கிறேன்’ என்பான். விஞ்ஞானம் படித்து உலகை அளவிடத் தெரிந்தவன் என்னவென்று காதல் என்ற கற்பனையில் தனது பெரும்பாலான நேரத்தைச் செலவளிக்கிறான் என்ற மிகச் சிக்கலான மனநிலையை அவர்களின் ‘இராணுவ’ சிந்தனையால் தெளிவு படுத்த முடியாதிருந்தது.

போட்டி பொறாமை, அடுத்துக் கெடுத்தல், சுயநலம்,சண்டை சச்சரவு நிறைந்த சாதாரண உலகத்தை ஏதோ ஒருவழியில் மனித உணர்வுகளை ஒற்றுமைப் படுத்தும் அசாதாரண சக்தியான,-அன்பைப் பிரதிபலிக்கும் அற்புத சக்தியான காதல் உணர்வை அவன் ஆராதனை செய்வதை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்று கண்ணன் நினைத்திருந்த காலத்தில் சந்தித்துக் கொண்ட சினேகிதன் கேசவன். தமிழ்ப் பகுதிகளில் இராணுவ நடவடிக்கையற்ற நேரங்களில பொது மக்கள் அவசர அவசரமாகக் கடை கண்ணிகளுக்குப் போய்த் தங்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கும்போது புத்தகக் கடையில் சந்தித்துக் கொண்டவர்கள் கேசவனும் கண்ணனும்.

ஓரு நாள் இருவரும் மார்க்கட்டிலிருந்து திரும்பியபோது அருகிலிருந்த இராணுவ முகாமைக் கடக்கும்போது பரிசோதனைக்காளாகியபோது, கண்ணனைக் கண்ட ஒரு இராணுவச் சிப்பாய்,’ காதல் மன்னன் கண்ணன்’ என்ற கிண்டலாகச் சொல்லிக்கொண்டு அவன் கொண்டு வந்த சாமான்களுடனிருந்து புத்தகங்களைப் பரிசோதித்தான். அவனது தமயனும் தமக்கையும் புலிகளுடன் சம்பந்தப் பட்டவர்கள் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்ததால் அவனைக் கட்டாயமாச் சோதனை செய்வதை அவர்கள் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலும் அவனிடமிருந்து காதல் கதை,கவிதைப் புத்தகங்களைத் தவிர வேறே எதையும் அவர்கள் இதுவரை கைப்பற்றவில்லை.

வீட்டுக்குத் தேவையான சாமான்களுடன்,தனக்குப் பிடித்த பல புத்தகங்களுடன் (பெரும்பாலானவை சைக்கோலஜி சம்பந்தமானவை!) தாமரைக்குப் பிடித்த நாவலொன்றையும் (காதல்கதை) கேசவன் அன்று வாங்கியிருந்தான். கேசவனின் காதல் நாவலைப் பார்த்த தமிழ் படிக்கத் தெரிந்த அதிகாரி குறும்புச் சிரிப்புடன்,’ பைத்தியங்கள்,வயதுக் கோளாறு,வயதுக் கோளாறு, சும்மா வெறும் புத்தகங்களைப் படித்துப் பெருமூச்சுவிடாமல் பேசாமல் ஒரு காதலியைப் பிடித்துக் கொள்ளங்கள்’ என்ற கிண்டலடித்தார்.

இராணுவத்தைக் கடந்ததும்,
‘உங்களுக்குக் காதற்கதைகள் பிடிக்குமா?’ என்றுற கேட்டான் கண்ணன். கண்ணனின் குரல் பெண்களின் குரல் போலிருந்தது.. கேசவன் கண்ணனை ஏறிட்டுப் பார்த்தான், கண்ணனின் முகத்தில் மீசையின் தடம் பெரிதாகவில்லை அசாதரணமான ஒரு அழகு மெருகிட்டது. கேசவனின் மனத்தில் கண்ணனின் இனிய தோற்றம் அவர்களின் ஊரில் நடக்கும் நாட்டுக் கூத்துக்களில் பெண்வேடம்போடும் ஆண்களை ஞாபகப்படுத்தியது.

‘அப்படி ஒன்றுமில்லை- – வேறு யாருக்காகவோ–‘ கேசவன் சொல்லி முடிக்கவில்லை,
கண்ணன் இடைமறித்து,’ உங்கள் காதலிக்காகவா வாங்கினீர்கள்?’ என்று பட்டென்று கேட்ட கேள்வி கேசவனை ஆச்சரியதில் தள்ளியது.

”ஏன் உங்களுக்கும்–‘ என்ற கேசவன் கேட்பதை இடையில் மறித்த கண்ணன்;,’ இல்லை இல்லை- எனக்கு ஒரு காதலியும் கிடையாது.ஆனால் நான் காதலை மதிப்பவன். காதலின் மகிமைக்குள் மனிதம் உயிர்வாழ்கிறது,காதலின் வலிமை தொயாதவர்கள்தான் உலகத்தின் கொடுமைகளுக்குக் காரணமாகவிருக்கிறார்கள் என்பது எனது கருத்து’ கண்ணன் மிகவும் ஆறுதலாக ஒவ்வொரு எழுத்தையம் கேசவன் ஆழமாகக் கிரகித்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று தோரணையிற்; சொல்வதுபோல் உதிர்த்து முடித்தான்.

கேசவனுக்கு ஒரு சில கணங்கள் கண்ணன் என்ன பேசுகிறான் என்றோ,ஏன் பேசுகிறான் என்றோ புரியவில்லை.
‘எனது அண்ணாவுக்கு ஒரு காதல் இருந்தது. அப்பா அதை மிகவும் கடுமையாக எதிர்த்தார்,அதன்பிறகுதான் அண்ணா போராளியாக மாறினான். உலகில் தனது இருக்கைக்கு எந்தவிதமுமான ஈர்ப்புமில்லை, அதனால் இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதனாற்தான் பெரும்பாலானவர்கள் ஏதோ ஒரு அடுத்த ஈர்ப்பக்குள் இழுபடுகிறார்கள். அது போராகவிருக்கலாம், பணமாகவிருக்கலாம் ஆனால் இந்த உலகில் எதுவும் ஒரு உண்மையான காதலுக்கு ஈடாகாது’

கண்ணனின் குரல் இந்த உலகத்தில் இந்த நிமிடத்தில் நடந்கொண்டிருக்கும் யதார்த்தங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்பதையுணரக் கேசவனுக்கு அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை. ஏதோ அந்த நிமிடம், தனது பரிபூரணமான வாழ்க்கையைத் தன்காதலின் மூலம் கண்ணனுக்;கு அர்ப்பணித்த ஆண்டாளாகக் கண்ணன் கேசவனின் கற்பனையில் ஒருதரம் வந்துபோனான்.

‘நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்’ கேசவன் கண்ணனின் ‘அடுத்த’ பரிமாணத்தை அறியும் தோரணையில் கேட்டான்.

‘சயன்ஸ் ஏ லெவல் பாஸ்பண்ணிவிட்டேன்.– டாக்டராக வரயோசிக்கிறேன். எனது மக்களுக்கு அதாவது எந்த மக்களுக்கும் சாதி மத,இன வேறுபாடின்றி உதவுவதற்கு வைத்தியத் துறை சரியானது என்று நினைக்கிறேன், என்னாலான உதவியை என்னிடம் உதவிகேட்பவர்களுக்குச் செய்யத் தயங்க மாட்டேன்’

கண்ணனின் குரல் திட்டவட்டமாகவிருந்தது. கேசவனுக்கு இன்னுமொரு அதிர்ச்சி. தனக்கு முன்னால் ஒரு அசாதாரணமான மனிதன் சாதாரணமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பது நிதர்சனமாகத் தெரிந்தது.

அதன்பின் அவர்கள் பத்திரிகை; கடையில் சந்திக்கும்போது ,அருகிலுள்ள தேனிர்க் கடைக்குச் சென்று சில நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஒருத்தரில் ஒருத்தொருத்தர் ஏதோ ஒரு பெயரில் அடையாளப் படுத்தமுடியாத ஒரு அன்பால் இணைக்கப்படுவதை இருவரும் உணர்ந்தார்கள்.

கேசவன் கொழும்புக்குப் போகும் விடயத்தைத் தனது பல நண்பர்களுக்குகூடச் சொல்லாமல் இரகசியமாக வைத்திருந்தான் கண்ணன் அந்தக் கால கட்டத்தில் தனது தமக்கையின் பிரசவத்திற்காகத் தாய்தகப்பனுடன் பொத்துவில் கிராமத்துக்குப் போயிருந்தான்.அவர்களைத் தமக்கைவீட்டில் ஒப்படைத்து விட்டு வந்தவனுக்குக் கேசவன், அடுத்தநாள் அதிகாலையில் கேசவன் கொழும்புக்குப் பயணமாகிறான் என்பதை இருவருக்கும் தெரிந்த கேசவனின் நண்பன் மூலம் கேள்விப்பட்டதால், கண்ணன் விடிய முதல் எப்படியும் கேசவனைக் கண்டு பிரியாவிடை சொல்லவந்தான்.

தனது அன்புக்குரிய பலரைச் சடடென்று இழந்தவன் கண்ணன். கொழும்புக்குப் போன தமிழர் பலர் இடைவெளியில் சிங்கள இனவெறியர்களால் பல தடவைகளில் கொலை செய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.
கேசவன் கொழும்பு செல்கிறான் அவனைப் பார்க்கவேண்டும், அவனுடைய பிரயாணத்திற்கு வாழ்த்துச் சொல்லவேண்டும் என்று வந்தான்.

அன்று விடிகாலை மப்பும் மந்தாரமாகவிருந்தது.இரவு பெய்தமழையால் நிலத்திலும் றோட்டிலும் ஆங்காங்கே மழைநீர் திட்டுத்திட்டாகக் கிடந்தது.இராணுவம் எந்த நேரமும் ரோந்து வரலாம். அவசரமாகத் தனது பைசிக்கிளில் போன கண்ணனின் கண்களில் தெருவில் நின்றுகொண்டு,வேலிக்கு அப்பால்; யாரோடோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் கேசவனைக் கண்டான்.

கண்ணன் தனது பைசிக்கிளுடன் கேசவனை நெருங்குவதைக் கண்ட தாமரை அவனை சாட்சாத் ‘கண்ண பிராமனே’தன்னைக் காப்பாற்றத் ‘தங்கத் தேருடன்’ வந்ததாகச் சந்தோசப் பட்டாள்.
இருவரையும் அவனின் வாகனத்தில்(?)கடத்திச் சென்று உதவும்படி கெஞ்சி அழுதாள்.அவனின் உதவியில்லாவிட்டால் தான் உயிரைவிட வைத்திருக்கும் எலிப் பாஷாணத்தை அவனிடம் காட்டினாள்.

கண்ணனுக்குத் தலைசுற்றியது. ஊரைவிட்டுப் போகிறவனுக்குப்; பிரியாவிடை சொல்லவந்தவனின் உதவி கிடைக்காவிட்டால் தனது உயிருக்குப் பிரியாவிடை சொல்லப் போவதாகக் கதறியழும் தாமரையின் கெஞ்சலுக்கு அப்பால் அவனால் எதையும் சிந்திக்க முடியவில்லை. காதல்த் தோல்வியால் போராளியாக அநியாயமாகக் கொலை செய்யப்பட்ட அவனின் அன்புத் தமயனின் அன்பான, அறிவான,சிரித்த முகம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து,கண்ணனின் மனத்திரையில், இந்தியக் குண்டடிபட்டு இரத்தம் வழியப் பெற்றதாயின் காலடியில் இறந்த தமயனின் வெளிறிய முகமும் பட்டென்று நினைவைக் குத்தியது.

அதற்குமேல் அவனால் எதுவும் யோசிக்க முடியவில்லை.
இரு காதலர்களையும் தனது பைசிக்;கிளில் ஏற்றிக் கொண்டு,இருள் பிரியாத அந்த அழகிய காலை நேரத்தில் காற்றாகப் பறந்தான். அவன் வீட்டில் அப்பாவும் அப்பாவும் தமக்கை வீடு போய்விட்டார்கள்.அடுத்த வீட்டிலிருக்கும் பாட்டி பாட்டனார் தாங்களும் தங்கள் பாடுமாமாகவிருப்பார்கள். இராணுவம் அடித்த அடியால் தாத்தாவுக்குக் காது கேட்காது.பாட்டிக்கு வயதுகாரணமாகக் கண்பார்வை மங்கி வருகிறது.
காதலர்களைத் தன்வீட்டில் மறைத்து வைத்தான் கண்ணன். வெளியில்; போய்வரும் வழியில் தனக்குச் சாப்பாடு வாங்கி வருவான்.அதனால் பாட்டி.தாத்தாவுக்கும் சிரமம் கொடுப்பதில்லை.

அவனது வீட்டிலிருக்கும் காதலர்களுக்கும் சேர்த்துச் சாப்பாடு வாங்கும்போது ‘என்ன மூன்று சாப்பாடு வாங்குகிறாய்’ என்று கடைக்காரன் கேட்டபோது ‘பாட்டிக்கும் தாத்தாவுக்கும் சுகமில்லை;’ என்று பொய் சொன்னான்.

ஊர்நிலைமையைக் கண்காணித்தபின் காதலர்களின் பெற்றோர்களுக்கு ஆறுதலான நேரத்தில் உண்மையைச் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால் கண்ணனின் திட்டம், தாமரை-கேசவனின் குடும்பங்கள் தொடங்கிய போரால் நிர்மூலமாக்கப் பட்டது. அவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் கைது செய்யப் பட்டபோது,எப்படியும் போலிசாரும் அல்லது இராணுவமும் இந்த விடயத்தில் மேலதிக நடவடிக்கை எடுப்பார்கள் கண்ணனுக்குத்; தெரிந்தது.
இராணுவத்திடம் அகப்பட்டால் காதலர்கள் உயிருடன் பிழைப்பது அரிது.
போலிசாரிடம் அகப்பட்டால், அவர்கள் இவர்களையம் சேர்த்துக் கூண்டில் போட்டால் ஏற்கனவே கைது செய்யப் பட்டுக் கிடப்பவர்கள் இந்தக் காதலர்களைக் கிழித்தெறிந்து விடுவார்கள் என்பதையும் உணர்வான்.

அதனால், ஓடிப்போன காதலர்களின் சொந்தக்காரார் அத்தனைபேரும் பொலிசாரால் கைது செய்யப் பட்டுக் கூண்டில் அடைக்கப் பட்ட அடுத்த சில மணித்தியாலங்களில்,அவசர அவசரமாக காதலர்களை பட்டணத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டுபோய்ப் பதிவுத் திருமணம் செய்ய உதவினான்.

இவ்வளவும் அவனாற் செய்யப் பட்டது என்று இதுவரையும் யாருக்கும் தெரியாது என்று நினைத்திருந்தவனுக்கு எப்படியோ விஷயம் தெரிந்து இப்போது டாக்டர் வந்திருப்பது கண்ணன் வயிற்றில் நெருப்பை வளர்த்தது.ஆனால் அதை விடக் கேசவனையும் தாமரையையும் ஒன்று சேர்த்ததில் அவன் திருப்திப் பட்டான். அதற்காக ஊராரின் உதைகிடைத்தால் அதையும் அவன் ஏற்கத் தயார் என்ற அவன் மனம் சொல்லியது.

இவர்களின் குரல் கேட்டு அடுத்த வீட்டிலிருந்த கண்ணணின் பாட்டி வெளியே வந்தாள். நிலவின் வெளிச்சத்தில் டாக்டரை சாடையாக அடையாளம் கண்டதும்,அவர் நோயாளியான தன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்திருக்கிறார் என்று நினைத்த கிழவி சட்டென்று இருமத் தொடங்கியது. டாக்டா கிழவியின் தலையைத் தடவி வி;ட்டு,’ ஆச்சி,நாளைக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு வாங்கோ மருந்து தாறன்’ என்றார்.

இரகசியமாகக் காதலர்களைத் தேடிவந்த டாக்டர் வந்த விடயம் இனி இந்தக் கிழவி மூலம் ஊரெல்லாம் அடிபடும் என்று தெரிந்ததும்,டக்டருக்கு வந்த ஆத்திரத்தில் காதலர் இருவரையும் உதவியாளன் கண்ணனையும்;; அடித்துத் தள்ளவேண்டும் என்று நினைத்தாலும், தாமரையின் தந்தையின் உடல் நிலையை மனதில் வைத்து மௌனமானார்.அதையும்விடக் காதலர்களுக்கு உதவிய கண்ணனில் ‘கை’வைக்க அவர் மனச் சாட்சி ஏனோ இடம் கொடுக்கவில்லை.

‘சரி விடிந்ததும் முதல் வேலையாகப் போலிஸ் நிலையத்திற்குப்போய்ச் சரண்டார் பண்ணுங்கோ. அதுக்குப் பின்தான்; உங்கட ஆட்கள வெளியில விடுவினம்’. டாக்டர் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தார்.இப்போது போலிஸ் இன்ஸபெக்டர் இருக்கமாட்டார். இரவில் டியுட்டியிலிருப்பர்கள் இந்தக் காதல் ஜோடியைக் கண்டால் ஊரில் நடக்கும் கலவரத்திற்குக் காரணமானவர்கள் என்று அவர்களையும் பிடித்துச் சிறையில் போட்டால் உள்ளே அடைப்பட்டு ஆத்திரத்திலிருப்பவர்களின் மரண அடியை இந்த இளம் சிட்டுக்கள் தாங்காது என்று அவருக்குத் தெரியும்.

‘நான் கட்டாயம் அவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு போவன். போலிசார் அவர்களை ஒன்றும் செய்யமுடியாது. உதவி செய்ததற்கு என்னையும் ஒன்றும் பண்ணமுடியாது.இவர்களுக்காக அடிபட்டது சொந்தக்காரர்களின் முட்டாள்த்தனம் அதற்கு ஏன் இவர்களைப் பழி சொல்கிறீர்கள். இவர்கள்தானா உலகின் முதற்காதலர்கள்? இவர்கள்தானா புதினமாக ஏதோ சமூகவிரோத செயல் செய்தவர்களா,உகத்துச் சரித்திரமே காதலுடன் இணைந்தது’ கண்ணனின் குரலில் கோபாக்கினி பறந்தது. ஆசிரியர் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்

குடும்பத்தில் பலர் இறந்ததால் இவன் இப்படிப் பேசுகிறானா அல்லது தான் சொல்வது சரியான விடயம் என்ற நம்பிக்கையில் முழங்குகிறானா?
காதலர்களைத் தேடிப்போன-ஊரிலுள்ள அத்தனைபேரையும்விட அதிகம் படித்த.டாக்டரும் ஆசிரியரும்; கண்ணனின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாமற் பிரிந்தார்கள்.

அன்றிரவெல்லாம் டாக்ரால்; தூங்க முடியவில்லை.
இந்தக் காதலர்களுக்காக, ஊராரின் மட்டுமல்ல போலிஸ்,இராணுவம் அத்தனைபேரையும் எதிர்த்துக் கொண்டு தனது திறமையான அறிவாற்றலின் திறனுடன் செயலாற்றிய கண்ணனை நினைக்க அவருக்கு அவனின் ஒரு மதிப்பு வந்தது. தன்னலம் பாராது,காதலுக்கு அவன் கொடுத்த மரியாதையை நினைத்தபோது உடல் புல்லரித்தது.

இப்படிப் பெருந்தன்மையற்ற அடிபடும் சொந்தக்காராரில் அவருக்கு எரிச்சல் வந்தது.
ஆனால் அவர்கள்,கண்ணன் மாதிரி காதலை முன்படுத்தாமல் கௌரவத்தை முன்னெடுத்துப் போராடிய,உணர்ச்சிக் குவியலான கிராமத்து மக்கள்,காதல் பற்றித் தெரிந்தாலும் அதற்கு அப்பால் தங்கள் ‘குடும்ப கௌரவம் பார்க்கும் பழமைவாதிகள்’; என்பதையும் அவர் புரிந்துகொண்டார்

இப்போது,சிறையிலடைபட்டிருப்பவர்கள் அவர்களுக்குக் கொடுத்த இரவுணவைத் தொட்டிருக்கமாட்டார்கள் என்று டாக்டருக்குத் தெரியும்.இந்த நிலைக்கு ஆளாகிப் போன தங்கள் நிலையையும் அதற்குக் காரணமான காதலர்களையும் எண்ணி இரவிரவாக மனதுக்குள் துன்பப்பட்டிருப்பார்கள்; என்றும் அவருக்குத் தெரியும்.

தாமரையையும் கேசவனையும் யோசித்தால் தாமரை சொன்னதுபோல், ‘நாங்கள் வெளியே வந்திருந்தால் எங்களைப் பிரித்திருப்பார்கள்’.
அவர்களின் காதலின் ஆழம் அவரை மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. தாய்தகப்பன்,ஊர் உலகம் எல்லாம் எதிரானபோதும்,ஊரே இரண்டாகி நான்கு நாள் போரை நடத்தியும் தங்கள் காதலை விட்டுக்கொடுக்காமல் ஓடிப்போய்க் கல்யாணம் செய்த அவர்களின் உயரிய காதல் அதிகாலையில் அவர் குளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது பல சிந்தனைகளை மனதில் பரப்பின.

இந்தக் காதல் சண்டையால் அவர் கண்ட விசித்திரமான சில மனிதர்களை அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்,
-தங்களின் உண்மைக்காதலுக்காக ஊர் உலகத்தையே எதிர்க்கத் துணிந்த கேசவன்-தாமரை
– காதலர்களுக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் தயாரான கேசவனின் உண்மை நண்பன் கண்ணனின் உயரிய பண்பு
-போலிஸ் அதிகாரியாயிருந்தும் மனித உணர்வுகளைத் துல்லியமாக உணர்ந்து வைத்திருக்கும் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர்.

அன்பும் காதலும்தான் உலகின் உயரிய பண்புக்கு உதாரணங்கள்.அதைக் கண்ணன் பெரிய படிப்பு படித்த டாக்டருக்குத் தன் செயல்கள் மூலம் காட்டிவிட்டான். இந்த உலகத்தில் தங்கள் மரியாதை,மானம், என்பதைக் காட்டக் காதலைக் காரணம்காட்டிப் பல போர்கள் நடந்திருக்கின்றன என்று அவருக்குத் தெரியும்.

குளித்துவிட்டு வந்தவர்,அவர் காதலித்துக் கலயாணம் செய்துகொண்ட மனைவியை அணைத்து முத்தமிட்டார்.

கணவரின் காலைச் சாப்பாட்டுக்கு இடியப்பமும் கத்திரி;காய்க் குழம்பு,தேங்காய்ச் சம்பல்,பால்சொதி வைத்துக் கொண்டிருந்தவள் அவரின் ஈரம் தோய்ந்த அணைப்பில் நாணத்துடன் நெளிந்து கொண்டு அவரை வியப்புடன் பார்த்தாள்;.
‘காதல் வாழ்க என்றார்’; சிரிப்புடன் சொன்னார் அவளின் அன்பான டாக்டர் கணவர்.

——————— ————

Posted in Tamil Articles | Leave a comment