பிரித்தானிய பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கிடைத்தைக் கொண்டாடும் நூற்றாண்டு விழா.

பிரித்தானிய பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கிடைத்தைக் கொண்டாடும் நூற்றாண்டு விழா.

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-6.02.18

19ம் நூற்றாண்டின் கடைசி காலம் தொடங்கிப் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கோரிப் பிரித்தானிய பெண்களால் முன்னெடுக்கப் பட்ட பிரமாண்டமான பல போராட்டங்களுக்குப் பின், 06.02.1918ம் ஆண்டு, பெண்களுக்கான வாக்குரிமைச் சட்டம் பிரித்தானிய பாராளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப் பட்டது.அந்த வெற்றியைக் கொண்டாட இன்று பிரித்தானியாவில் பல இடங்களிலும் பல நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

. உலகத்திலேயே பெண்களுக்கான வாக்குரிமையை முதன் முதலில் 1893ல் கொடுத்த பிரித்தானியாவின் காலனித்துவ நாடான நியுசீலந்து நாட்டின் தற்போதைய பிரதர் திருமதி யசீந்தா ஆர்டென்,தனது பிரசவத்திற்கான விடுதலை எடுத்திருக்கிறார்.இன்று பல நாடுகளில் பெண்கள் அவர்களின் நாட்டுத் தலைவர்காக இருக்கிறார்கள்.அதை வென்றெடுக்கப் பிரித்தானிய பெண்கள் செய்த போராட்டங்களை நினைவு கூர்தல் மிக முக்கியமான விடயமாகும்

மிகவும் பழைமை வாதம் கொண்ட பிரித்தானியாவில் பெண்கள் ஆண்களின் உடமையாகக் கருதப்பட்ட கால கட்டத்தில்,ஒரு பெண் பாராளுமன்றத்திற்குச் செல்வதே நடக்கமுடியாத காரியம் என்பதைத் தங்கள் போராட்டங்களால் வெற்றி கொண்டவர்கள் பிரித்தானியப் பெண் வாக்குரிமைப் போராளிகள்.அதற்குப் பிரித்தானியாவில் 19ம் நூற்றாண்டில் நடந்த கல்வி சம்பந்தமான மாற்றங்கள் மிகவும் உதவிசெய்தன.கல்வி கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களாலும் வசதி படைத்தவர்களின் வீடுகளிலும் அவர்களின் குழந்தைகளுக்குப் புகட்டப்பட்டது. பெண்களின் கல்வியும் பெரும்பாலும் அப்படியே இருந்தது விக்டோரியா மகாராணி காலத்தில் 40 விகிதமான பெண்கள் மட்டும் எழுத,வாசிக்கத் தெரிந்தவர்களாகவிருந்தார்கள்.

19ம் நூற்றாணடில் பிரித்தானியா உலகத்தின் பல நாடுகளைத் தங்கள் வசமாக்கிக் கொண்டிருந்தன. பொருளாதாரம் விருத்தியடைய பல தொழிற்சாலைகள் உருவாகின். அவற்றில் பெண்களும் சேவைக்கமர்ந்தார்கள். பொருளாதார வளர்ச்சியால் பெண்களுக்குக் கல்வியும் தொழில் சார்ந்த நிபுணத்துவம் சார்ந்த பயிற்சியும் ஆரம்பிக்கப் பட்டன.1823ல் ஆண்களுக்கான மெக்கானிக்கல் பயிற்சி நிலையம் ஆரம்பிக்கப் பட்டது. அது பெண்களுக்கான கதவை 1830ல் திறந்து விட்டது.

1878ல் லண்டன் பல்கலைக்கழகம் பெண்களுக்கான முதலாவது பட்டதாரியை உருவாக்கியது. 1880ல் பிரித்தானியாவில் சமத்துவக் கல்வியை அரசு பிரகடனப் படுத்தியது. கல்வியினால் ஏற்பட்ட தாக்கத்தால்,பிரித்தானிய சமூகத்தில் படித்த பெண்கள் தங்கள் உரிமைகள்,பெண்கள் முன்னேற்றம் பற்றிய புதிய கண்ணோட்டத்தில் பல மாற்றங்கள் செய்ய வழி தேடினார்கள்.

1897ம் ஆண்டில் மிலிசென்ட் பவுசெட் என்ற பெண்மணியால் பெண்களுக்கான வாக்குரிமை பற்றிய அமைதிப் போராட்டம் அரம்பித்தது. அன்றிருந்த தொழிலாளர் இயக்கம் (இன்றைய தொழிற்கட்சி) சார்ந்தவர்கள் அவர்களை ஆதரித்தனர். மிலிசென்ட் அம்மையாருடன் பல பெண்கள் சேர்ந்தார்கள்.

1903ம் ஆண்டு சமூக-அரசியல் பெண்கள் அமைப்பு எமிலி பாங்கேஸ்ட் என்பரும் அவருடைய மகள்களான கிறிஸ்டபெல்ரால்,சில்வியா என்பவர்களால் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.’இவர்கள் பெண்கள் வாக்குரிமை;ப் போராளிகள்’ எனப் பலரால் அறியப் படத் தொடங்கினார்கள்.
மக்களுக்கான சட்டங்களையுண்டாக்கும் பாராளுமன்றத்துக்குப் பெண்களும் அனுமதிக்கப் படவேண்டும் என்ற குரல்கள்,படித்த மத்தியதரப் பெண்களிடமிருந்து புறப்பட்டன. பராளுமன்றத்திக்குப் பெண்கள் செல்லவேண்டும், பெண்களுக்கான சேவைகளைப் பாராளுமன்றத்திற் சமர்ப்பிக்கப் பெண்களின் பங்களிப்பு தேவை என்ற கோட்பாடுகளுடன் பெண்கள் போராடத் தொடங்கினார்கள்.

பாராளுமறன்றம் பற்றிய சிக்கலான நடைமுறைகளையோ சட்ட திட்டங்கள் அமைக்கும் நுண்ணறிவோ பெண்களுக்கு இல்லை என்ற அன்றிருந்த ஆண்கள் நம்பினார்கள்
ஆணவம் பிடித்த ஆண்களின் போக்கைத் தங்கள் அமைதியான போராட்டங்களால் வெல்ல முடியாது என்று கண்டு கொண்ட ‘வாக்குரிமைப் பெண் போராளிகள்’ தங்கள் போராட்டத்தை வன்முறையில் திருப்பினார்கள்.

1905ம் ஆண்டு அன்றைய ‘லிபரல் பார்ட்டிப்’பிரமுகர்களான வின்ஸ்ரன் சேர்சிலும் ,சேர் எட்வேர்ட் கிரேய் என்பரும்,மான்செஸ்டர் என்ற இடத்தில் கூட்டம் போட்டபோது ‘போராளிப் பெண்கள் அந்தக் கூட்டத்தைக் கூச்சல் போட்டுக் குழப்பினார்கள்.அதனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள். சிறையில் உண்ணாவிரதமிருந்ததால் அவர்களுக்குக் ‘கட்டாயப்’ படுத்திக் குழாய்கள் மூலம் உணவு கொடுத்ததால் அந்தக் கொடுமையைப் பொது மக்கள் எதிர்த்தார்கள்.

அதைத் தொடர்ந்து,பெண்களின் போராட்டம், ஒக்ஸ்போர்ட் வீதிக் கடைகளை உடைத்தும்,அரசியல் வாதிகளைத் தாக்கியும், அரசியல் வாதிகளின் விளையாட்டுத் திடல்களை நாசம் பண்ணியும்,அரசியல் வாதிகளின் வீடுகளுக்குக் கைக்குண்டுகள் வீசியும், தங்களைப் பாராளுமன்ற மதில்களுடன் கைவிலங்குளாற் பிணைத்துக் கொண்டும் போராடினார்கள்.

1913ம் ஆண்டு, அரசரின் குதிரைக்கு முன்னால், வாக்குரிமைப் போராளிகளின் ஒருத்தரான எமிலி வைல்டிங் டேவிட்ஸன் என்பவர் பாய்ந்து தன் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார். ஆவரின் தியாகத்தால் மக்கள் ஆதரவு ‘வாக்குரிமைப் பெண்போராளிகளுக்காகப்’பெருகியது.

இப்படியான பல போராட்டங்களால் 1918ம் ஆண்டு மக்கள் சட்டம் பாராளுமனறத்தில் நிறைவேற்றப் பட்டுப் பெண்களுக்குக் கணிசமான வாக்குரிமை கொடுக்கப் பட்டது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் முழு வாக்குரிமையும் 1928ல் கொடுக்கப் பட்டது. இன்று கிட்டத்தட்ட 33 விகிதமான பெண்கள் பிரித்தானிய பாராளுமன்ற பிரதிநிதிகளாகவிருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் செய்த போராட்டத்தால் உலகம் பரந்திருந்த பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளின் அத்தனை மக்களுக்கும் வாக்குரிமை கிடைத்தது.

இலங்கை, உலகத்தின் முதலாவது பெண்பிரதமரை உருவாக்கியது. ஆனால் பெண்களுக்கான இடம் பாராளுமன்றத்தில் மிகவும் அற்பமே. பல நாடுகளில் பாராளுமன்றம் செல்லும் பெண்களின் விகிதம் மிகக் குறைவே. அதிலும் இலங்கை போன்ற நாடுகளில் பாராளுமன்றம் செல்லும் பெண்களின் தொகை 6 விகிதமாகமட்டுமெ உள்ளது. பெண்கள் பாராளுமன்றத்துக்குச் செல்வதைப் பாராளுமன்றவாதிகளோ,சமூக வளர்ச்சியில் அக்கறையற்ற ஊடகங்களோ பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது, இலங்கையில் உள்ளூர்த்தேர்தலுக்கு, வெலிகந்த பிரதேசத்தில் அபேட்சகராக நிற்கும் ஒரு பெண்மணி 2.2.18ல் பாலியற் தொல்லைகளுக்கு ஆளாகி வைத்திய சாலையில் சிகிச்சை பெறுவதான செய்தியைப் படித்தேன்.
மிகவும் வெட்கப் படவேண்டிய விடயம் இது.

லண்டனில் பல இடங்களில் பெண்களுக்காப் பாராளுமன்ற பிரதிநிதித்துவம் கிடைத்த இந்த நாளைக் கொண்டாடும்போது,இலங்கையில் பெண்களின் நிலை மிகவும் வேதனையாகவிருக்கிறது.

 

Advertisements
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

இலங்கை உள்நாட்டுத்தேர்தல் பற்றிச் சில வரிகள் வாக்குரிமை-ஜனநாயத்தின் அதிபெரு சக்தி

Rajeswaryஇலங்கை உள்நாட்டுத்; தேர்தல் பற்றிச் சில வரிகள்

வாக்குரிமை-ஜனநாயத்தின் அதிபெரு சக்தி
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.7.2.18

(இளைஞர்கள் தயவு செய்து படிக்கவும் முடிந்தால் மற்றவர்களுக்கும் பகிரவும்)

இன்று உலகிலுள்ளு பெரும்பாலான நாடுகள் ஜனநாயக முறையில் தங்களை ஆட்சி செய்யும் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன.மன்னராட்சியோ,ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கை மட்டும் உள்ளவர்களின் சர்வாதிகார ஆட்சியோ இன்று மறைந்து விட்டது. மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கை வளத்தை பல்வழிகளிலும் மேம்படுத்தும் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது ஒரு புதிய தலைமுறையை வளர்த்தெடுப்பதற்குத் தேவையான முக்கிய விடயங்களாகும்.

இலங்கையில் நடந்த போராட்டத்தால் பாரம்பரிய பொருளாதார வாழ்வாதாரங்கள் சிதைக்கப் பட்டு விட்டன. அதன் பின் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்ட்ட அரசியல் வாதிகள் பொது மக்களின் வாழ்க்கை வளத்திற்கு எவ்வளவு நன்மை செய்திருக்கிறார்கள் என்று இலங்கையில்- முக்கியமாக கடந்த காலங்களில் மிகத் துயர் பட்ட தமிழ் மக்கள் ஒவ்வொரும் கேட்கவேண்டிய கால கட்டமிது.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் மக்களின் தேவைகளான,கல்வி,பொருளாதாரம், பாதுகாப்பு,பொதுச் சுகாதாரம்,பிரயாணவசதிகள்,கலை கலாச்சாரப் பரிமாணங்களின் வளர்ச்சிகள் என்பன போன்ற பல்விதமான மக்கள் தேவைகள் பற்றிப் பொது மக்களின் விருப்பு வெறுப்புக்கள் தேர்தல்கள் மூலம் நிர்ணயிக்கப் படுகின்றன. ஓரு தொகுதியைச் சேர்ந்த மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய’என்னால் முடியும்’ என்று தன்னை ஒருத்தர் அறிமுகம் செய்யும்போது அவரை அவர்கள் நம்புகிறார்களா இல்லையா என்பது மக்கள் அவருக்குத் தரும் வாக்குகளிற் தங்கியிருக்கிறது.

ஒட்டுமொத்த இலங்கை மக்களுக்கும் வாக்குரிமை 1931ம் ஆண்டு கிடைத்தது.அதற்கு முன்,இலங்கை மக்களின் பிரதி நிதிகளாகப் ‘படித்தவர்களும்,பணக்காரர்களும்’ பிரித்தானிய காலனித்துவ அரசால் நியமிக்கப் பட்டார்கள்.

அந்த கால கட்டத்தில்,படித்த, மேல்சாதியைச் சேர்ந்த யாழ்ப்பாணத்தார் மட்டுமே இலங்கையைப் பிரதி நிதித்துவம் செய்தார்கள். அவர்களின் சேவை அவர்களின் வர்க்கம் சார்ந்தவர்களின் நன்மையைக் கருத்திற் கொண்டிருந்தது.

பிரித்தானியாவில் தங்கள் வாக்குரிமைக்காகப் போராடிய பெண்கள் செய்த போராட்டத்தால் 1928ல் பிரித்தானியாவலும் பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளிலும் ‘ ஒட்டுமொத்த’ மக்களுக்கும் வாக்குரிமை கிடைத்தது.

ஆனால், இலங்கை சுதந்திரம் கிடைத்தபின், நடந்த அரசியல் மாற்றங்களால் இந்தியதமிழ்த்; தோட்டத் தொழிலாளர்களின் இலங்கை பிரஜா உரிமைக்கு,சிங்கள் தலைவர்களால் கொண்டு வரப்பட்ட புதிய சட்டத்திற்குத் தமிழ்த்தலைவர் ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் போன்றோர் வாக்களித்தால் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் வாக்குரிமையை இழந்தார்கள்.ஜி.pஜ.பொன்னம்பலத்திற்குத் தமிழ்த் தோட்டத் தொழிலாளர்கள்’ தமிழர்களாகத் தெரியவில்லை. திரு.செல்வநாயகம் அவர்கள் அந்த சட்டத்தை எதிர்த்தார்.இதனால் பாராளுமன்றத்தில் ‘தமிழர்’களின் நிலையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன.

அன்றிலிருந்து இன்று வரை,தமிழர்களின் வாழ்வாதாரத் தேவைகள்,’தமிழ்த்’ தலைவர்களின் ‘யாழ் மையவாத சிந்தனையை’ ஒட்டியே நகர்ந்து கொண்டிருக்கினறன. அக்காலத்தில் ஒட்டுமொத்த இலங்கை மக்களையும் லண்டன் காலனித்துவ ஆளுமைக்குப் பிரதிநிதிப் படுத்திய’ யாழ்ப்பாணத் தலைமை’ சிங்களவர்களை விடத் தாங்கள் மேலானவர்கள் என்ற சிந்தனையை பிரதிபலித்தார்கள்.

அதனால்,நூறு வருடங்களுக்கு முன் 1918ம் ஆண்டு, அன்று இலங்கை மக்களின் மொத்த சனத் தொகையில் 4 விகிதமாக இருந்த தமிழ் மக்களுக்கு 50-50 அதிகாரப் பகிர்வுக்கான கோட்பாட்டைத் தமிழத் தலைவர்கள் முன்வைத்தார்கள். அன்று அந்தத் திட்டத்தை பிரித்தானிய அரசோ, இலங்கையின் சிங்களத் தலைவர்களோ ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

அவர்களின் சிந்தனை,தமிழர்களை ‘ஒட்டு மொத்த’ இலங்கைப் பிரஜையாகப் பார்க்காமல் தனிப் பட்ட இனமாகப் பார்த்த பிரிவினைச் சித்தாந்தங்களால் தமிழர்களின் வாழ்வைச் சீரழித்துக் கொண்டு வருகிறது.

தொடர்ந்த முரண்பாடுகளால் வந்த முப்பது வருட யுத்தமும் தோல்வியும்,ஆயிரக் கணக்கான தமிழ் உயிர்களின் அழிவும்.பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களின் புலம் பெயர்வும், போரினாற் பாதிக்கப் பட்ட பல்லாயிரக்காண விதவைகளினதும் அனாதைக் குழந்தைகளினதும் கண்ணீரும் அவலமும் தமிழ்த் தலைமையி; சிந்தனையை மாற்ற வில்லை. அவர்கள் போரின் தோல்விக்குப் பின்னும்,தங்கள் சமூகத்தின் மேம்பாட்டுக்கு ஆவன செய்ய வேண்டும் என்ற தார்மீகக் கடமை நிலைப் பாட்டை அவர்கள் ஒருநாளும் மனதார முன்னெடுக்கவில்லை.

அதற்கு மாறாகத் தங்களினதும்,தங்களின் வர்க்கம் சார்ந்தவர்களினதும் நன்மைக்காக மட்டும் அவர்கள் சிறு அசைவுகளைச் செய்கிறார்கள். இலங்கையில் மக்கள் தொகையில் தமிழர்களின் நிலை நாளுக்கு நாள் பலவீனமாகிக் கொண்டவருகிறது. தாங்கள் பிறந்த நாட்டில் தங்களுக்குத் தேவையான முன்னேற்றமான வாழ்க்கை வழிமுறைகளில்லாததால் இளம் தலைமுறையினர் வெளிநாடுகளைக் குறிவைத்து வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மிகவும்,கடினமான உழைப்புணர்வு கொண்ட தமிழ்ச்சமூகத்தின் தேவைகள் தமிழ்த் தலைவர்களால் எழுபது வருடங்களாக திசை திருப்பப் பட்டுப் பல சிPழிவுகளைச் சந்தித்ததை இன்றைய இளம் தமிழ்த் தலைமுறை மிகவும் கவனமாக ஆய்வு செய்யவேண்டும்.

பிரித்தானிய காலனித்துவத்திலிருந்த சுதந்திரம் வெற்ற பல நாடுகள் இன்று பலவழிகளிலும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. தங்களிடமிருந்து சுதந்திரத்திற்காகப் போரடிய இந்தியாவை, பிரித்தானிய ஆணவமிக்க தலைவரான வின்ஸ்டன் சேர்ச்சில் போன்றவர்கள் இரண்டாகப் பிரித்தார்கள்.

பிரித்தானியா இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறியதும், பிரிந்துபோய் இருநாடுகளாகத் துண்டுபட்ட இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் அடிபட்டுக் கொள்ளும் நிலை வரும்போது,அல்லது, சாதி மத, இனப் பிரச்சினைகளால் இந்தியாவிற் பிரச்சினை வந்து ஒருத்தருடன் ஒருத்தர் அடிபட்டுக் கொள்ளும்போது,அவர்களைச் சமாதானப் படுத்தும் ‘ஆபத்பாந்தவனாகப’; பிரித்தானிய இன்னுமொருதரம் இந்தியாவைக் கபளிகரம் செய்யத் திட்டமிட்டமிருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் நாட்டுப் பற்றுக் கொண்ட தலைவர்களான நேரு,போன்றவர்கள் இந்திய மக்களின் தேவைகைளை யாரிடமும் கேட்காமல் இந்திய மக்களே முன்னெடுக்கப் பல திட்டங்களைக் கொண்டுவர எண்ணினார். ‘எல்லோரும் ஓரினம் எல்லோரும் ஓர் குலம் எல்லோரும் இந்தியமக்கள்’ என்ற தார்மீகத்தில் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்ட நேரு அவர்கள், இந்தியாவில் அன்றிருந்த மிகத் திறமைசாலிகளில் ஒருத்தரான -தாழ்த்தப் பட்டமனிதனான டாக்டர் அம்பேத்கார் என்பரின் தலைமையில் இந்திய நிர்வாகக் கோட்பாட்டை எழுதி இந்திய மக்கள் அத்தனைபேரம் சமத்துவம் என்று காட்டினார்.

ஆனால் இலங்கையிலோ தமிழ், சிங்களத் தலைவர்கள் தங்கள் .’அரசியல் ஆளுமை இருத்தலை’ நிலை படுத்த இனவாத்தை முன்னேடுத்தார்கள். பல இனக் கலவரங்களில் பல்லாயிரக் கணக்கான தமிழர்கள் கொல்லப் பட்டார்கள். படித்த சமூகமாக வலம் வந்த ‘தமிழினம்’இன்று தமிழ்த்தலைவர்கள் செய்த அரசியல் ஞானமற்ற செயற்பாடுகளால் அரைகுறைப் பட்டிச் சமுகமாக மாறி மற்றவர்களிடம் கையேந்தும் நிலை வந்திருக்கிறது.

சிங்களத் தலைவர்களின் ‘நீண்ட பார்வையற்ற’ அரசியற் கண்ணோட்டத்தால் அவர்களின் தன்னலமான ஆளுமைக்கு எதிராக இருதடவைகள் ஆயதம் ஏந்திய பல்லாயிரம் சிங்கள் இiளுர்கள் அழிந்து விட்டார்கள். ஒரு சமுகத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான ‘தனி மனித கொடைகளான’ அறிவு, கலை, சமுதாய முன்னேற்ற சிந்தனைகள்,இன ஒற்றுமை, தேசிய உணர்வு,பொது ஈடுபாடு,என்பன சிங்கள தமிழ்த்தலைமையின் ஆழமற்ற அரசியற் கண்ணோட்டஙகளால் பெரும்பாலும் அழிந்து விட்டன.

ஆனால் சுதந்திரம் பெற்ற கால கட்டத்தில்.இலங்கை யரசியலில் மிகவும் ‘கெட்டிக்காரர்களில்’ ஒருத்தர் என்று பெயர்கொண்ட அன்றைய அரச மந்திரிகளில் ஒருத்தரான பதியுதின் மொகமட் அவர்கள் சிறுபான்மையின மக்களுக்குப் பல நன்மைகள் செய்தார்.

பண்டாரநாயகா அரச காலத்தில்,கிழக்கிலங்கை, மலையக மக்களுக்கான பல பாடசாலைகள் உருவாக்கப் பட்டன. அதிலும் விசேடமாக முஸ்லிம் மக்களுக்குப் பல பாடசாலைகள் மட்டுமல்லாது ஆங்கிலப் படிப்பின் முக்கியத்துத்தையும் அவர் முன்னெடுத்தார். அவர் செய்த நன்மையால்,இன்று முஸ்லிம் மக்கள் சிங்கள. தமிழ் மக்களைவிடப் பன் மடங்கு முன்னேறியிருக்கிறார்கள்.அவர்கள் தங்களையம் தங்கள் சமூகத்தையும முன்னேற்றும் தலைவர்களைப் பெரும்பாலும்; தேர்ந்தெடுப்பதில் திறமையுள்ளவர்களாகவிருக்கிறார்கள்.

ஊழல் நிறைந்த தமிழ் அரசியலில் இன்று.மொழி. இனம் மதம் என்ற போர்வையில் பல புல்லுருவிகள் சில சில்லறைகளை விட்டெறிந்து மக்களின் ஜனநாயக சக்தியான வாக்குரிமையைத் தங்கள் நலன்களுக்கு விலைபேசும் விலைமாதர்களாகிவிட்டார்கள். ஒரு சமுதாயத்தின் வளர்ச்சியும் வீழ்ச்சியும் மக்களின் வாக்கு பலத்தில் உள்ளது என்பதை உணருங்கள்.

இன்று இளம் தமிழ்த் தலைமுறை, தங்களின் நிலையைப் புரிந்து கொள்ளுதல் மிக முக்கியமான விடயமாகும். மந்தை ஆட்கள்போல், மக்களின் நன்மையில் சிறிதளவும் அக்கறையற்ற சுயநலம் பிடித்த சூத்திரதாரிகளான தலைமைளைத் தெரிவு செய்யப் போகிறீர்களா அல்லது, உங்களினதும், உங்கள் சமூகநலத்தினதும் முன்னேற்றத்திலும் அக்கறை கொண்ட ஒரு ‘ புதிய’ சக்திகளைத் தெரிவு செய்யப் போகிறீர்களா என்று உங்கள் இதய சுத்தியுடன் சிந்தியுங்கள்.உங்களது இன்றைய முடிவு நாளைய தமிழ் சமூகத்தின் வளர்ச்சியின் முதற்படி என்பதை நினைவு கூருங்கள்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘அவன் ஒரு இனவாதி?’ ( இன்றைய இந்தியா பற்றி ஒரு சிறு கண்ணோட்டம்) 29.1.18

இன்றிரவு நியுஸ் 7ல் ‘கேள்வி நேரம்’ என்ற இந்திய அரசியல் பற்றிய நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தேன். ‘திராவிடக் கட்சியா பாஜக?’ என்ற தலைப்பில் அந்த விவாதம் நடந்தது. திராவிட, பாஜக கட்சிகளின் அடிப் படைக் கொள்கைகள்,அரசியல் முன்னெடுப்புக்கள்,எதிர் வரும் தேர்தல்களில் மக்களை வென்றெடுக்க அந்த இருகட்சிகளும் எடுக்கும் புதிய உத்திகள் என்பன பலவிதத்திலும் பேசப் பட்டன.அவை தெற்கு,வடக்கு, திராவிடம்,பார்ப்பனியம்,என்று சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.கட்சிகள் என்னவென்று பல ‘உருவங்கள்’ எடுக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தபோது என்னையறியாமல் எனது சிந்தனைகள் ‘இந்தியர் பற்றி ஆங்கிலேயர் வைத்திருக்கும் சில கருத்துக்கள்,அணுகுமுறைகள் என்பது பற்றிப் படர்ந்தன.

இலங்கையிலிருக்கும்போது நான் எந்தக் கடசியிலும் அங்கத்தவராக இருக்கவில்லை. பிரித்தானியாவில் நான் ஒரு தொழிற்கட்சி அங்கத்தவர். இன்று,எங்கள் அரசியலில், ‘பிறக்ஷிட்’ பற்றிய பிரச்சினைகளால் நாள்தோறும் ஏதோ ஒரு அறிக்கை வந்தபடியிருக்கிறது. எனது கட்சி சகாக்களுடன் அதுபற்றி அடிக்கடி விவாதிப்பதுண்டு. பிரித்தானிய பிரiஐ என்ற உணர்வுடன் இதை விவாதிக்கிறேன். பிரித்தானியாவின் முக்கிய கட்சிகளிலும்; இங்கிலாந்திலுள்ள பல்லின மக்களுமிருக்கிறார்கள்.லண்டனில் மட்டும் 300 மேலான மொழி பேசும் மக்கள் இருக்கிறார்கள்,நான் வசிக்கும் தெருவில் 40க்கும் மேலான தேசங்களிலிருந்து வந்த பல்லின மக்களும் வாழ்கிறோம்.

அரசியற் கட்சிகளில் இன, மத,நிற வேற்றுமை கிடையாது.எங்கள் விவாதங்கள் எப்போதும் கொள்கை சார்ந்ததாக மட்டுமிருக்கும் தனிப்பட்ட மனிதர்; சார்ந்ததாகவோ.இனம், மொழி,மதம் சார்ந்ததாகவோ இருப்பதில்லை.நான் எந்த நாட்டைச்சேர்ந்தவள்,என்ன மதத்தைச் சேர்ந்தவள் என்று எங்கள் கட்சியில் யாரும் கேட்டது கிடையாது. இலங்கைப் பிரச்சினை காலத்தில் தொழிற்கட்சியினருக்கு அதைப் பற்றிச் சொல்லும்போதுதான் நான் ‘இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்’என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்தது.

உலகில் நடக்கும் மனித உரிமைப் போராட்டங்களில் மிகவும் கவனமெடுக்கும் தொழிற் கட்சி, இலங்கையில்’தமிழருக்கு’ நடக்கும் இனக்கொடுமையை எதிர்த்தார்கள்.எங்கள் கட்சி இலங்கைத் தமிழரர்களுக்கு உதவ எனது தலைமையில்’ தமிழர் அகதி ஸ்தாபனத்தையும்’ ‘தமிழ் அகதிகள் வீடமைப்பையும்’ நிறுவ உதவினார்கள். அகதிகளாக இங்கிலாந்துக்கு வர தொழிற் கட்சி பெரிய உதவிகள் செய்தது.தமிழர்கள் இந்துக்களா,கிறிஸ்தவர்களா,திராவிடர்களா(?)இல்லையா என்ற எந்தக் கேள்வியுமில்லை.

அரசு என்பது அத்தனை மக்களையும்’ சமமாக’ நடத்துவது என்பதுதான் அரச தர்மம். என்பது கடந்த பல வருடங்களாக எனது உதிரத்தில் ஊறிய உண்மை.

பிரித்தானியாவில் வேலை கிடைத்து வந்த காலத்தில் (1970) அதிகம் ‘இந்தியர்கள்’ லண்டனிலிருந்தார்கள் (ஆங்கிலேயரைப் பொறுத்தவரையில் இலங்கையர் இந்தியர் என்ற வேறுபாடு தெரியாது-சேலை கட்டிய அத்தனைபேரும் இந்தியப் பெண்கள்தான்). இனவாதம் அப்போது பெரிதாக இருக்கவில்லை. 1972ல் உகண்டா நாட்டு அதிபர் ‘இடி ஆமின்’ உகண்டாவிலிருந்து பெருந்தொகை இந்தியர்களை இங்கிலாந்துக்குக் கப்பல் ஏற்றியபின்தான் ‘ஆசிய நாட்டாருக்கு’ எதிரான இனவாதம் பிரித்தானியாவில் ஆரம்பித்தது.

60-70ம் ஆண்டுகளில் இந்திய,இலங்கை டாக்டர்கள்,இந்தியா இலங்கையிலிருந்து ,மேற்படிப்புக்கு வந்த ஆங்கிலம் படித்த மத்தியதர வர்க்கம் லண்டனை நிரப்பிக் கொண்டிருந்த காலம். நான் எனது வேலைக்குச் சேலை அணிந்து சென்றது கிடையாது. ஆனாலும் என்னை 90 விகிதமான ஆங்கிலேயர்கள்,’இந்தியப்’ பெண்ணாகத்தான் அடையாளம் கண்டார்கள்.

1980ம் ஆண்டுகளில் அவர்கள் என்னை அப்படி அடையாளம் காணுவது அதிகரித்தது. 1984ம் ஆண்டு, சுவிடசர்லாந்தில் வாழும் இலங்கைத் தமிழ் அகதிகள் பற்றி’ பேர்ண்’ யூனிவர்சிட்டியில் உரையாற்றச்; சென்றபோது, இலங்கைத் தமிழ் அகதிகள் நிலை பற்றியறிந்து கண்கலங்கினார்கள். ‘நான் எனது வாழ்க்கையில் முதற்தரம் ஒரு இந்தியப் பெண்மணியின் பேச்சைக் கேட்டது பற்றிப் பெருமைப்படுகிறேன்’ என்று ஒரு மாணவி வந்து சொன்னார்.

நான் இலங்கைப் பெண் என்றேன். ‘ஆமாம் ஆனால் நீங்கள் இந்தியக் கலாச்சாரத்தையும் பண்பாட்டையும் பேணுபவர்கள் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.உங்களைச் சந்தித்ததில் பெருமைப் படுகிறேன்’ என்றார். சேலையணிந்திருந்த எனக்கா அல்லது என்னிடம் தெரிந்த ‘இந்திய’த் தன்மைக்கா அவள் பெருமைப் பட்டாள் என்று எனக்குத் தெரியாது.

லண்டனிலுள்ள எனது ஆங்கிலேய நண்பர்களிடம் ‘ஏன் நீங்கள் என்னை அடிக்கடி ‘இந்திய’அடையாளத்துடன் பார்க்கிறீhர்கள்’என்று நான் கேட்டபோது அவர்கள் சொன்ன விளக்கங்களிற் சில என்னை மெய்சிலிர்க்கப் பண்ணின.

ஆங்கிலேயரில் பல படித்தவர்கள், இந்திய கலாச்சாரம், பண்பு,தத்துவங்கள், ஆத்மீகக் கோட்பாடுகள், அவர்கள் கேள்விப் பட்ட இந்திய மக்களின் ‘ஒற்றுமை’பற்றிச் சொன்னார்கள். யோகா தியானத்தை, ‘அசைவ ‘ உணவின் மகிமை பற்றிச் சொன்னார்கள். இதயத்தைக் குளிரப் பண்ணும் இந்திய இசை பற்றிச் சொன்னார்கள்.

அரசியலில் ஈடுபட்ட பிரித்தானிய நண்பர்கள் ‘இந்திய அஹிம்சா தத்துவம்’ உலக அரசியலை மாற்றிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றிச் சொன்னார்கள்.அப்போது நெல்சன் மண்டேலா சிறையிலிருந்தார். நாங்கள் பல நாட்களை ஆபிரிக்க தூதுவர் கட்டிடத்துக்கு முன்,’ நெல்சன் மண்டேலை விடுதலை செய்’ என்ற கோஷத்துடன் கழித்ததுண்டு.
அவரின் கோட்பாடான,’என்னைச் சிறை வைக்கலாம்,எனது சிந்தனையைச் சிறை வைக்கமுடியாது’என்ற காந்திய தத்துவம் எங்கள் தாரக மந்திரமாகவிருந்தது.

அதே நேரத்தில் அமெரிக்காவில் கறுப்பு மக்களும் ‘அஹிம்சா’ வழியில் தங்கள் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஏனென்றால் அறுபதாம் ஆண்டு;கால கட்டத்தில் அமெரிக்காவில் கறுப்பு இன மக்கள் தங்கள் மனித உரிமைக்கான போராட்டத்தில் அவர்களின் தலைவர் மார்ட்டின் லூதர் கிங் தலைமையில் காந்தி காட்டிய ‘அஹிம்சா’ வழியில் நடத்தி அவர்களை நல்வழிப்படுத்தியிருந்தார்.;

அந்த ‘அஹிம்சா’தத்துவம் ஐம்பது வருடங்களின் பின் வெள்ளை மாளிமையில் ஒரு கறுப்பனை ‘ உலக தலைவனாக்கியது’ அந்த நிகழ்வு ‘இந்திய’ தத்துவத்தின் வெற்றி. உலகத்தின் சத்ய நிகழ்வுகளுக்கு இந்திய தத்துவங்கள் மையமாக இருக்கிறத என்பதன் வெளிப்பாடு.

இங்கிலாந்தில் இந்தியாவின் அரசியல் கோட்பாடுகள் மட்டுமன்றி இந்தியாவின் கலைகளிலும்,அத்மீக வழியிலும் பல ஆங்கிலேயர்களுக்கு நாட்டம் வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. ரவி சங்கர் தனது சித்தார் மகிமையால் ஆங்கிலேயரை மகிழ்வித்த காலமது. பல மஹரிஷிகள் இந்தியத் தத்துவத்தை மேற்குலகுக்கு இறக்குமதிசெய்த காலகட்டமது.’பீட்டில்ஸ்’ பாடர்கள் (ஜோன் லெனின், மக்கார்தி போன்றவர்கள்) ஆத்மீகத்தைத்தேடி இந்தியா சென்ற கால கட்டமது.

அதிகம் படிக்காத ஆங்கிலேயர் இந்திய உணவு தொடக்கம், இந்தியர்களின் கடுமையான உழைப்பு அத்துடன் முக்கியமாக,’இந்திய குடும்ப முறை’ (அப்போத எனது வீட்டில் மூன்று மைத்துனர்கள் எங்களுடனிருந்து மேற் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்) பற்றிச் சொன்னார்கள்.பெண்களின் அன்பான தாய்மையான அணுகுமுறையை வியந்ததாகச் சொன்னார்கள்.

இன்று இங்கிலாந்தில் ‘அசைவ’ உணவு எடுப்போரின் தொகை, யோகா தியானம் செய்பவர்கள் தொகை கூடிக் கொண்டு வருகிறது. 60-70ம் ஆண்டுகளில் வந்த ‘இந்திய,இலங்கை வாசிகளால் ஆங்கிலேயர்களின் ‘.இந்தியா’ பற்றிய கண்ணோட்டம் இங்கிலாந்தில் ஒரு உயர் நிலை பெற்றிருக்கிறது.

‘அவன் ஒரு இனவாதி’ என்ற எனது சிறுகதையில் படிப்பறிவில்லாத ஒரு ஆங்கிலேயனைக் கூட எப்படி இந்த ‘இந்திய’ தார்மீக,தர்ம உணர்வு மாற்றுகிறது என்பதைச் சாடையாக எழுதியிருந்தேன்.

போதை மருந்தெடுத்து’ அநியாயமாக வாழ்க்கையை நாசப்படுத்திய இளைஞர்களுடன் வேலை செய்யும்போது ஒரு ‘இந்தியத் தாயை'(?) ஒரு ஏழை ஆங்கிலேயன் எப்படி மதிக்கிறான், அந்த அன்பால் எப்படித் தன் வாழ்க்கையை மாற்றிக் கொள்கிறான் என்பதுதான் அந்தக் கதை.

30.1.18ல் இந்தக் கட்டுரை எழுதத் தொடங்கினேன் காந்தியின் நினைவு வந்த துக்கத்தால் தொடரமுடியவில்லை. இந்தியாவில் ‘அஹிம்சா’ அழிந்து விட்டதா? என்ற கேள்வி கடந்த சில நாடகளாகச் சில அரசியல் வாதிகள், சமயவாதிகள் பேசிக் கொள்ளும் முறையும் நடந்து கொள்ளும் முறைகளால்; எனக்குள் குடைந்து கொண்டிருக்கிறது.

இந்தியா ஒரு மகத்துவமான நாடு மட்டுமல்ல அற்புதமான கொடைகளை உலகுக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பிரமாண்டமான சக்தி.உலக முன்னேற்றத்தில் இந்தியாவின் பங்கு ஈடு இணையற்றது. இதை மேற்கு நாட்டார் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய ,அரசியல்,சமய, முக்கியமாக ஊடகவாதிகள் உணர்ந்து கொள்வார்களா என்ற ஏக்கம் என்னைத் துக்கப் படுத்துகிறது.

இந்திய இளம் தலைமுறை எதிர்காலத்தில் உலகத்தில் எத்தனையோ மாற்றங்களை, விஞ்ஞான ரீதியாக,தத்துவரீதியாக,கலை ரீதியாக கொடுக்கும்.அந்த அளவு திறமை அவர்களிடமிருக்கிறது. இந்தியாவின் மகிமையை சமய,இன ரீதியான வெறிகளைத் தூண்டித் தயவு செய்து அழித்து விடாதீர்கள்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

எழுத்தாளனின் முதல் நாவற் பிரசுரம்- ஒரு சரித்திரத்தின் இலக்கிய பிரசவம்

எழுத்தாளனின் முதல் நாவற் பிரசுரம்- ஒரு சரித்திரத்தின் இலக்கிய பிரசவம்

‘ஓரு கோடை விடுமுறை’ இலங்கைத் தமிழ் அரசியலைப் பேசிய முதல் நாவல்;

நேற்றைய (20.1.18) ‘சங்கமம்’ -வீரகேசரி பிரசுரம்

 

ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது மனித இனப் பெருக்கம் விருத்தியடைகிறது. எதிர்காலத்தில்,அந்தக் குழந்தையின் குடும்பம் சார்ந்த சமுகத்தின் பன் முக வளர்ச்சிக்கும் அந்தக் குழந்தை தன் பங்களிப்பைக் கொடுக்கிறது. ஓரு எழுத்தாளனின் படைப்பும் அவன் வாழும் சமுதாயத்தின் புத்திஜீவித்துவத்தின் ஒரு பிரசவமாகவே கருதப் படுகிறது. ஓரு குழந்தை அக்குழந்தை சார்ந்த சமுதாயத்தின் பன்முகத் தன்iமைகளான,கலை,கலாச்சாரம்,பொருளாதாரம், அரசியல் நிலை என்ற பலவற்றைப் பிரதிபலிப்பதுபோல் ஒரு எழுத்தாளனின் படைப்பும் அவன் வாழும் கால கட்டத்தின்,பன்முகத் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது.

ஓரு குழந்தை அந்தக் குடும்பத்தின் முதற் பிள்ளையானால் அதன் தாலாட்டல்களும் சீராட்டல்களும் மிகவும் விசேடமானவை. அதுபோலவே, ஒரு குடும்பத்தில்;, அவர்களுக்குக் கட்டாயமாக ஒரு ஆண் குழந்தையையோ அல்லது பெண்குழந்தையையோ அவர்கள் எதிர்பார்த்தபோது அது பிரசவமானால் அந்தப் பிரசவமும் மிக முக்கியமாகக் கொண்டாடப்படும்.

ஒரு தாயைப் பொறுத்தவரையில்,அந்தப் பெண் தனது குழந்தையைப் பத்துமாதங்கள் சுமந்து பெற்றெடுக்கும்போது அவளின் எதிர்பார்ப்புகள் பல. குழந்தை ஆணா பெண்ணா, கறுப்பா,சிவப்பா,பிரசவம் சுகமாக நடக்குமா என்பது போன்ற பல கேள்விகள்,அந்தக் குழந்தை இந்த உலகத்தில் தனது உடலைப் பதித்து ஓலமிட்டுத் தனது வரவை அறிவிக்கும் வரை ஒரு தாயின் மனதை உறுத்திக் கொண்டிருக்கும்.

ஒரு எழுத்தானின் சிந்தனைக் கருவில் உதித்த எழுத்தின் வடிவம் அது அச்சேறிப் புத்தகமாக வெளிவந்து அவனின் கையில் கிடைக்கும்போது அவனும் ஒரு தாய் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்துத் தன் கையிற் தாங்கிய நிலையையடைகிறான்.

கர்ப்பமான தாயின் பிரசவம் நல்ல விதத்தில் நடக்கக் குழந்தையைச் சுமந்து பிரசவத்தை எதிர்பார்க்கும் தாய் மட்டுமல்லாமல் அக்குழந்தையின் நல்ல பிரசவத்தைக் கவனிக்க ஒரு வைத்தியரோ,மருத்துவமாதோ தேவைப் படுகிறாள். பிரசவத்திற்கு மருத்துவ நிபுணத்தவமும் தேவையாகவிருக்கிறது.இப்படியான சிந்தனைகளால் ஒரு தாய் தனக்குள் தவிப்பது தவிர்க்க முடியாததது.
பெரும்பாலான எழுத்தாளர்களும்அவர்களது முதல் நாவல் பிரசுரிக்கப் பட்டு அவர்களின் கையில் கிடைக்கும் வரை இப்படித்தான் அல்லற் பட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். எனக்கும், எனது முதல் நாவல் ‘ஒரு கோடை விடுமுறை’ பிரசுரமாகி எனது கையில் கிடைக்கும் வரை மேற்குறிப்பிட்ட மன உறுத்தல்கள் மனத்தைக் குழப்பிக் கொண்டிருந்தன.

ஓரு தரம் இலங்கைக்கு விடுதலைக்குப் போய் வந்ததும் அங்கு கண்டஅரசின் அடக்குமுறை,1977ம் ஆண்டு கலவரத்தில் தமிழர்களுக்கு நடந்த கொடுமைகளை அதில் நேரடியாகத் தாக்கப் பட்டவர்கள் விபரித்த விதம்,அடக்கு முறையால் தொடர்ந்து நடக்கும் கொடுமைகளைக் கேள்விப் பட்ட விடயங்கள் என்பவற்றை எப்படி ஒரு புலம் பெயர்ந்து வாழும் மத்தியதர வர்க்கத் தமிழன் கிரகித்துது; துன்பப் படுகிறான் என்ற சொல்;வது மூலம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையை இலக்கிய வடிவில் படைக்கத் துடித்தேன்.

அந்த இலக்கியத்தைப் பிரசுரிப்பதால் இலங்கை அரசு மூலம் என்னென்ன பிரச்சினை வரும் என்று தெரியும். குழந்தையைத் தாலாட்டாமல் பயத்தின் நிமித்தம் அந்தப் படைப்பை ஒரு தேவையற்ற குழந்தை என்று தூக்கியெறிந்தால் என்ன செய்வேன் என்று என் மனம் பதறியது.

ஓரு குழந்தை பழறக்கம்போது அந்தக் குழந்தையை எப்ப மற்றவர்கள் தாலாட்டிப் பாராட்டுவார்கள் என்று ஒரு தாய் எதிர்பார்ப்பதுபோல் ஒரு எழுத்தானும் தனது படைப்பு வந்ததும் மற்றவர்கள் எப்படி அதை ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறார்கள் விமர்சிக்கப் போகிறார்கள் என்றெல்லாம் தனக்குள் தவித்துக் கொண்டிருப்பான். ஆனால் எனது எழுத்து இலங்கை அரசின் கொடுமைகளையும் பேசுவதால் எனது படைப்பை எப்படி? யார் மூலம்; பிரசரிப்பது (பிரசவிப்பத) பற்றி திண்டாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஓவ்வொரு எழுத்தானும் தாங்கள் வாழும் சமுதாயத்தை அவன் புரிந்துகொண்ட யதார்த்த நிலையைப் பின்னணியாக வைத்துத்தான் தனது படைப்பை எழுத்தில் வடிக்கிறான்.அந்த உலகில் போற்றுவதற்குச் சிலரும் தூற்றுவதற்குப் பலருமிருப்பது யதார்த்தம்.

அதுபோலவே,இலங்கைப் பிரச்சினையை மையமாகவைத்து எழுதப்பட்ட எனது படைப்புக்கள் பலராலும் பலதரப்பட்ட விதத்தில் விமர்சிக்கப் பட்டிருந்தன. அவையெல்லாம் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தவை. ஆனால் ஒரு குழந்தை ஒரு தாயின் கையிற் கிடைக்கும்போது கிடைக்கும்போது அவளுக்கு வரும் பல்வதை உணர்ச்சிகள் சொற்களில் வடிக்க முடியாதவை.அதே மாததிரி, தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையை யதார்த்தமாக்கிய அந்தப் படைப்பை இலங்கையில் நூல் வடிவிற் பார்க்கத் துடித்தேன்.

எனது நாவல் இலங்கையில் அச்சேறிப் புத்தகமாக வெளிவருவதை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனது உணர்வுகளும் நான் எனது முதற் குழந்தையின் பிரசவத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு தவித்தமாதிரியே இருந்தது.

அதற்குப் பல காரணங்களிருந்தன. புத்தகமாகப் பிரசுரமான எனது முதலாவது நாவல் ‘ஒருகோடை விடுமுறை’அந்த நாவல் அக்காலத்தில் புலம் பெயர் நாட்டிலிருந்து இலங்கையில் பிரசுரிக்கப் பட்ட முதற் தமிழ் நாவல் என்ற முக்கியத்துவத்தை மட்டுமல்ல, முக்கியமான ‘தமிழ்த் தேசிய அரசியல்’ பற்றிப் பேசும் நாவலாகவுமிருந்தது.

இந்நாவலின் ‘கர்ப்பம்’ நாங்கள் ஒரு விடுதலைக்கு யாழ்ப்பாணம் சென்றபோது நேரிற் கண்ட, அரச அடக்குமுறையை நேரிற் கண்டதுடன் அத்துடன் பலரும் எங்களுக்குச் சொன்ன இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையின் அவல நிலையையும் கண்டு கொதித்தெழுந்து ஆத்திரத்தில் விடயங்களால் விதைக்கப் பட்டது என்று ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். ஏனென்றால்,ஏற்கனவே எனது பல படைப்புக்கள்; இலங்கைத் தமிழரின் பிரச்சினைகளை எழுதியதால் எனது துணிவை பலரும் மெச்சினர். இலங்கை சென்றதும் தமிழ் மக்கள் மனித உரிமையற்று வாழும் பரிதாபமான நிலை இலங்கை அரசிலுள்ள எனது ஆத்திரத்தைப் பன்மடங்காக்கியது.அதை எழுத்தில் படைக்க விரும்பினேன்.

ஓரு தாயின் பிரசவத்திற்குத் தக்க தருணத்தில் பன்முகத் தகைமையானவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு குழந்தையின் வரவை ஆசையுடன் செயற் படுத்தியதுபோல்,தமிழருக்கெதிரான இலங்கை அரசின் கடும் கண்கணிப்பில்,தமிழ்த் தேசியம் பற்றிப் பேசுவதோ எழுதுவதோ பயங்கரமான விடயமாகக் கருதப் பட்ட காலத்தில், இலங்கைத் தமிழரின் தேசியப் பிரச்சினையை மையப் படுத்திய எனது நாவலைப் பிரசுரிப்பதை ‘அலை’ (யாழ்ப்பாணம்) பிரசுரத்தார் பொறுப்பெடுத்திருந்தார்கள்.

நாவலைப் பிரசுரிக்கும் விடயங்கள் அத்தனையையும் யாழ் பல்கலைக் கழக விரிவுரையாளர் திரு நித்தியானந்தன் அவர்களும் அவருக்கு உதவியாக பத்மநாப ஐயர் போன்ற பலரும் உறுதுணையாகவிருந்தார்கள். நாவலுக்கு முன்னுரை எழுதப் பல்கலைக விரிவுரையாளர் திருமதி நிர்மலா நித்தியானந்தன் முன்வந்தார். அதை வெளியி;ட ‘ அலை’ பிரசுரமும்,அந்த நாவல் வெளிவரப் பலர் பங்களித்தார்கள்.

இலங்கைத் தமிழரின் தேசியப் பிரச்சினைபற்றி எனது நாவல் வெளிவர முதல் ஞானசேகரனின்’ கருதிமலையும்’ அருளரின்’ லங்காராணியும’ வெளிவந்திருந்தாலும்,எனது நாவல்,’ஒரு கோடை விடுமுறை’ தமிழரின் சுயமையின் வெற்றிக்கு ஆயதம் எடுத்த இளைஞர்களைப் பற்றியும் பேசியிருந்ததால்,இலங்கைத் தமிழரின் அரசியலில் இந்த நாவல் முக்கிய இடம் பெறப் போவதாக நாவல் வெளிவர முதலே பேச்சு அடிபடத் தொடங்கிவிட்டது.

ஏனென்றால் லண்டனுக்கு வந்த நாட்களிலிருந்து நான் பல படைப்புக்களை எழுதிப் பிரசுரித்திருந்தேன்.அதனால் தமிழ்த்தேசிய இலக்கிய உலகில்’ நன்கு தெரியப் பட்ட எழுத்தாளராக மதிக்கப் பட்டிருந்தேன்.

இந் நாவலின் கரு லண்டனுக்கு வந்து சேர்ந்த ஒரு தமிழனின் வாழ்க்கை பற்றியது. இலங்கையில் ‘சிங்களம் மட்டும்’ என்ற சட்டம் அமுலானதும், ஆங்கிலத்தில் பல்கலைக்கழகப் படிப்பை முடித்திருந்த தமிழ்ப் பட்டதாரிகள் ஆங்கிலம் பேசும் நாடுகளுக்குச் செல்லவேண்டிய நிலையையுண்டாக்கியது.அதனால் பல தமிழ் பட்டதாரிகள் லண்டன் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அப்படியான கால கட்டத்தில் லண்டனுக்கு வந்த ஒரு மத்தியதரவர்க்கத் தமிழனான பரமநாதன் என்ற எனது கதையின் கதாநாயகன்,இங்கிலாந்தில் ஆங்கில மனைவியைத் திருமணம் செய்து குழந்தையுடன் வாழும்போது,தகப்பனின் சுகவீனம் காரணமாக யாழ்ப்பாணம் செல்கிறான்
அவன் இலங்கையில் கண்ட நிகழ்வுகள் நாவலின் கருவூலமாகிறது.

இந்த நாவலுக்கு முன்னுரை எழுதிய திருமதி நித்தியானந்தன்,’ தனது முதலாவது நாவலிலேயே,திட்டவட்டமாக அரசியற் சார்புடன் இலக்கியம் படைக்கும் ராஜேஸ்வரியின் நாவலுக்கு முன்னுரை எழுதுவது எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.ராஜேஸ்வரியும் நானும் நேரில் சந்தித்துக் கொண்டதில்லை.ஆனால் அவரின் நேர்மையும் பிரச்சினைகளில் ஈடுபடும் தீவிரமும் அவர் எழுத்துக்களிலிருந்து நான் உணர்ந்துகொண்டவை’ என்று கூறுகிறார்.

அத்துடன் அன்றைய கால கட்டத்தில் புலம் பெயர் உயர் வர்க்கத் தமிழரின் மனதில் இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்க்கை நிலை பற்றிய குழப்பத்தையும் இந்நாவல் அலசுவதையும் நிர்மலா தனது முன்னுரையில்,’–தாய் நாட்டின் சுமைகளிலிருந்து தப்பிப்போக விழையும் பரமநாதன்கள் கூட தேசிய இன ஒடுக்கலின் கூர்மையினால் இழுத்துவரப்பட்டு அதற்கு முகம்கொடுக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.

நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல், எழுத்தாளன் தான் வாழும் காலத்தின் யதார்த்தைத் தனது எழுத்துக்களமூலம் பிரதிபலிக்கிறான் என்பதற்கு இந்த நாவல் உதாரணமாகிறது. ஓரு குழந்தையின் பிரசவம் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கை நிலையைப் பிரதிபலிப்பதுபோல் இந் நாவலும் லண்டன் வாழ் தமிழர் வாழ்க்கையை யதார்த்தமாகப் பிரதிபலித்ததால் பிரசுரமான சொற்ப நாட்களிலேயே இலங்கை இலக்கியவாதிகளால் மிகவும் விரும்பிப் படிக்கப் படடதாக இலங்கைத் தமிழ்ப் பத்திரிகை (வீரகேசரி போன்றவை) விமர்சனங்கள் எழுதின.

இந் நாவல் இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் திரு பத்மநாப ஐயர் அவர்களால் அறிமுகப் படுத்தப் பட்டது. இந்தியாவில் பிரபலமாகிய முதலாவது புலம் பெயர் தமிழ் இலக்கியப் படைப்பு என்ற புகழைத் திரு ஐயர் அவர்கள் இந்திய இலக்கிய உலகிற் தோற்றுவித்தார்.அத்துடன் இன்று இந்திய உலகில் புலம் பெயர் இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள் ஆணித்தரமான இடம் பெறவும் ‘ ஒரு கோடை விடுமுறை’ நாவல் முன்னோடியாகவிருந்தது.

இந்நாவலால் இலங்கைத் தமிழரின் அரசியல் நிலைபற்றி இந்திய இலக்கிய உலகிற் தெரியவந்தது. அக்காலத்தில் இலங்கைத் தமிழரின் நிலைபற்றி மிகவும் பரிதாபப் பட்ட இளம் எழுத்தாளர்களான மாலன் போன்றவர்கள் இந்த நாவல் தந்த தாக்கத்தால்,இலங்கைத் தமிழரின் பரிதாப நிலை கண்டு மவுனமாகவிருக்கும் தென்னகத் தமிழ் அரசியல் வாதிகளைத்தனது எழுத்துக்களாலற் பலமாகத் தாக்கினார்(கணையாழி நவம்பர்1981);. ஓரு குழந்தையின் பிரசவம் அந்தக் குழந்தை பிறந்த குடும்பத்திற்குப் பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதுபோல் எனது முதற் படைப்பும் இலங்கைத் தமிழரின் அரசியல் நிலை பற்றிய புதிய கண்ணோட்டத்தை இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் தமிழர் வாழும் புலம் பெயர் நாடுகளிலும்; உண்டாக்கியது.

இந் நாவல் இந்தியாவில் அறிமுகப் படுத்தப் பட்டுப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் நான் இந்தியா சென்றிருந்தபோது சென்னைப் பல்பலைக் கழகத்திலும் தஞ்சாவூர்ப் பல்கலைக் கழகத்திலும் ‘ஒரு கோடை விடுமறை’ நாவல் பற்றியும் இலங்கைத் தமிழரின் அரசியல் நிலை பற்றியும் பல கருத்துக்கள் பேசப் படடன என்பது இந்நாவலின் ‘பிரசவம்’ எத்தனை கேள்விகளைப் ‘பிறக்கப்’ பண்ணியிருக்கிறது என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

 

 

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘இசையமைப்பாளர் இளையராஜாவுக்கு’பத்மவிபூஷண் விருது

I.rajah-1

 

தென்னிந்தியத் தமிழ்த் திரையுலக இசையமைப்பயாளர் இளையராஜா அவர்கள் இந்தியா குடியரசு தினத்தன்று கௌரவிக்கப்பட்ட பல கலைஞர்கள்,அறிஞர்கள்,சமூக சேவையாளர்கள் என்ற பலரில் இந்தியாவின் இரண்டாவது உயர் விருதான ‘பத்மவிபூஷண்’ பெற்றவர்களில் ஒருத்தராகக் கௌரவம் பெற்றுத் தமிழ் இசையுலகத்திற்குப் பெருமை தேடித்தந்திருக்கிறார்.

1970ம் ஆண்டுகளிலிருந்து உலகம் பரந்திருக்கும் தமிழர்களைத் தன் தமிழிசையால் இன்புற வைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த இசைஞானிக்குக் கிடைத்த பெருமையை எனது சகோதரனுக்குக் கிடைத்த பெருமையாக எண்ணிப் பெருமைப் பாராட்டுகிறேன்,மகிழ்கிறேன்.

இவர் பாட்டுக்கு வாயசைத்துப் பிரபலமான நடிகர்கள் பலர்.இவரின் இசையமைப்பில் வந்த பாட்டுக்களால் வெற்றிக் கொடி ஈட்டிய படங்கள் பல. பட்டிதொட்டி எல்லாம் தமிழிசையைத் தவழவிட்ட இந்த ‘இசைஞானி’ தமிழருக்குப் பெருமை தந்த தவமகன். கிராமத்துத் தமிழ் இசைப்பாட்டுக்களை பொதுஜன இசையாக்கி எங்களை அவரின் அற்புதமான இசையுடன் இணைத்த அண்ணலை உலகம் பரந்த தமிழினம் பாராட்டிக் கொண்டாடும் சந்தர்பம் இது.

‘பத்மவிபூஷண்’பட்டம் பெற்ற இசைஞானி,தமிழில் மட்டுமல்லாது,மலையாளம்,தெலுங்கு,கன்னடம்,இந்தி போன்ற பல இந்திய மொழிப்படங்களுக்கும் இயைமைத்திருக்கிறார்.அத்துடன் மேற்கத்திய இசையிலும் கர்நாடக சங்கீதத்திலும் முறையான புலமையும் பயிற்சியும் பெற்றவர் என்பது இவரின் அளப் பரிய தகமைகளின் பட்டியல்களிற் சில.

‘ராஜா,ராஜாதி ராஜன் இந்த ராஜா.
நேற்று இல்லை நாளையில்லை,எப்பவும் நான் ராஜா,
கோட்டையில்லை,கொடியுமில்லை,
எப்பவும் நான் ராஜா’

இது இசைஞானி இசையமைத்த பழைய தமிழப் பாடல் ஒன்று. காலையில் எழுந்ததும் அவருக்குக் கிடைத்த விருது பற்றிய செய்தியால் அவருடைய இந்தப் பாட்டு ஞாபகம் வந்தது.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

மறைந்து விட்ட எழுத்தாளர் ஞாநிக்கு அஞ்சலிகள். ‘தனித்துவமும் துணிவும் நிறைந்த ஒரு ஆளுமை’

writer gnani

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-15.1.18.

எழுத்தாளர்இபத்திரிகையாளர்இநாடக ஆசிரியர் என்ற பல்திறமைகளைக்கொண்ட ஒரு ஆளுமையை இன்று தமிழ்பேசும் உலகம் இழந்து விட்டது. அவரை இழந்து தவிக்கும் அவரின் குடும்பத்திற்கு எனது மனமார்ந்த துக்கத்தைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
எழுத்தாளர் டாக்டர் நடேசனுடன் சென்று அவரைச் சந்தித்தபோது (2009இஇலங்கைத் தமிழரின் அரசியற் பிரச்சினையை அவர் எவ்வளவு தூரம் புரிந்து வைத்திருக்கிறார் என்பது தெரிந்தது. பல விடயங்களைப் பத்திரிகைவாயிலால்இஅல்லதுஇதிட்டமிடப்பட்ட பிரசார சக்திகளால மட்டுமல்லாமல் அலசி ஆராய்ந்து பேசும் தீர்;க்க அறிவுள்ளவர்..

அவரின் நேர்மையானஇஆணித்தரமான கருத்துக்கள் எனக்குப் பிடிக்கும்.அவர் கலந்துகொண்ட சில கருத்தரங்கங்களில் அவர் சொல்லும் கருத்துக்கள் மிகவும் ஆழமானவை.எந்த விதமான பிற்போக்குக் கொள்கைகளுக்கும் எதிரானவர்.என்னைப் போலவே மரண தண்டனைக்கு எதிரானவர் மட்டுமல்லாமல்இஊழல் அரசியலுக்கும் எதிரானவர்.

எதிர்வரும் மாதங்களில் இந்தியா செல்ல யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.அவரைச் சந்திக்கவேண்டும் என்ற எனது ஆவலை நடேசனிடம் சொன்னபோதுஇ’ஞாநி சுகவீனமாக இருக்கிறார்’ என்று நடேசன் சொன்னார்.
ஆனால் அவர் இவ்வளவு விரைவில் உலகை விட்டுப் பிரிந்தது அதிர்ச்சியே. ஓரு நேர்மையான கருத்துக்களின் தகமையின் மறைவுக்கு எனது ஆழ்ந்த அஞ்சலிகள்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘புலம் பெயர் சுதந்திர எழுத்துக்களும் தமிழ்ச் சமுதாய மாற்றமும்’ .

‘புலம் பெயர் சுதந்திர எழுத்துக்களும் தமிழ்ச் சமுதாய மாற்றமும்’
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-16.12.17.
தோழர்; திரு பரா குமாரசுவாமி அவர்களின் பத்தாவது ஆண்டின் நினைவாக:

எழுத்துக்கள் என்பன,அவை கதைகள்; கட்டுரைகள் அல்லது கவிதைகளாகவிருக்கலாம்,எழுதப்பட்ட அந்த எழுத்துக்கள் பல, அந்த எழுத்துக்குரியவன் வாழ்ந்த காலத்தின் சரித்திரத்தை ஏதோ ஒரு வகையில் பிரதிபலிக்கிறது என்பது எனது அபிப்பிராயம். ஏனென்றால் எனது எழுத்துக்கள் அதாவது சிறுகதைகளும் நாவல்களும் ஒரு நாளும் அப்பட்டமான கற்பனையான காதற் கதைகளைச் சொல்லவில்லை. அவற்றைப் படித்தவர்களுக்கு கடந்த ஐம்பது வருடங்களாக இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை மட்டுமன்றி உலகு சார்ந்த பல பிரச்சினைகளம் எனது கதைப் பொருட்களாக அமைந்திருப்பது தெரியும்.

அவை சமுதாயத்தில் நடக்கும் பல விதமான மனித நேயத்திற்கு எதிரான விடயங்களில் கண்டு கொதித்த துயரில், ஆத்திரத்தில், தவிப்பில்,உண்டானவை. புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு இருந்த கருத்துச் சுதந்திரம் எழுத்தை எங்கள் ஆயதமாகப் பாவித்து அடக்குமுறைக்குச் சவால் விட்டன.அந்தத் தூய்மையான சுய சிந்தனையின் துடிப்பால் இலக்கியத்துடன் பரிச்சியமானவர் மறைந்து விட்ட எங்கள் நண்பர் பராராஜசிங்கம் அவர்கள்.

அடக்கு முறைகளுக் கெதிரான புலம் பெயர்ந்த குரல்களும் எழுத்துக்களும்; 1970ம் ஆண்டுகாலத்திலேயே லண்டனில் பல கஷ்டமான பிரசவத்தைக் கண்டு பிறந்தன. 1971ம் ஆண்டு. சித்திரை மாதம் இலங்கையில் ஜே.வி.பிக்கு எதிராக யு.என்.பி அரசு செய்த கொடுமைகளுக்கெதிராக லண்டன் வாழ் சிங்கள்-தமிழ் முற்போக்குவாதிகள் குரல் எழுப்பினோம். ஆயதம் எடுத்தவர்களை அடக்கவென்று அரசு தொடுத்த கொடிய போரில் காமவெறி படித்த அதிகார ஆண்மையில்,1958ல் தமிழருக்கெதிராக அவிழ்த்து விடப்பட்ட இனக் கலவரத்தில் களுத்துறையில் நடந்த ஐயரின் மனைவிக்கும் நடந்த கொடுமை சிங்களப் பெண் பிரேமாவதி மன்னம்பெரிக்கும் நடந்தது. கிட்டத்தட்ட 4-5000 மேலான சிங்கள் இளைஞர்,அதிகாரத்தின் கொடிய கரங்களால் கொல்லப்பட்டன.

இந்திய அரசின் உதவியுடன் நடந்தது அந்தக்கொடுமை. அதற்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பிய லண்டன வாழ் சில சிங்கள நண்பர்கள் இலங்கை சென்றதும் மிகப் பெரிய அச்சுறத்தல்களுக்குள்ளானார்கள்.சிங்கள மக்களைத் திருப்திப் படுத்த சிங்கள் அரசு தமிழர்களை வதைக்கத் தொடங்கியது.இலங்கையில் இதே நிலை தமிழர்களுக்கெதிராகத் தொடர்ந்தது. அதை எதிர்த்த முற்போக்குவாதிகளும் எழுத்தாளர்களும்; இலங்கை அரசின் அடக்குமுறைக்கு முகம் கொடுக்கவேண்டி வந்தது. அக்கால கட்டத்தில் திரு இராஜநாயகம் போன்ற பல இடதுசாரி முற்போக்குவாதிகள் பலர் லண்டன் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

1972ம் ஆண்டு கல்வி தரப்படுத்தலின் பின்லண்டன் வந்த பெருந் தொகையான தமிழ் மாணவர்களில் கணிசமானவர்கள் முற்போக்கு இலக்கியத்தில் ஆர்வம் காட்டினார்கள். ஈரோஸ் இராஜநாயகத்தின் வீட்டில் பல இலக்கியக் கலந்துரையாடல்கள் நடந்தன. 1977ம் ஆண்டு இலங்கையில் நடந்த தமிழர்களுக்கெதிரான இனக் கலவரமும் அதன்பின் லண்டன் வந்த தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலர்களால்’ தமிழ்த் தேசிய’ இலக்கியம் முன்னெடுக்கப் பட்டது.

லண்டன் முரசில் ‘மாற்றுக் கருத்துக்களுடன்’ எனது படைப்புக்கள் வெளிவரத் தொடங்கியதும் பிற்போக்குவாதிகளின் வசைகளும் தொடர்ந்தன.1981ம் ஆண்டில்,முற்போக்கு இடதுசாரியான திரு இராஜநாயகம் அவர்கள் தமிழ் டைம்ஸ்சைத் தொடங்கி,லண்டன வாசகர் வட்டத்தில் புதியதொரு பரிணாமத்தையுண்டாக்கினார்.இலங்கையில் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த கொடுமைகளை மனித உரிமைக் கெதிரான கொடுமைகளாகப் பார்த்தார்

1982ல் ‘தமிழ்ப் புத்திஜீவிகள’ ;இலங்கை அரசால் கைது செய்யப் பட்டபோது,’லண்டனில் ;ட,’தமிழ் மகளீர் அமைப்பு என்ற மனித உரிமைக்குழு அமைக்கப் பட்டு அங்கு கைது செய்யப் பட்டவர்களுக்குக் குரல் கொடுத்தபோது இலங்கை அரசை ஆதரிக்கும் பிரித்தானிய அரசு எங்களை விசாரிக்க வந்தபோது பிரித்தானிய முற்போக்குப் பத்திரிகைகளான’ நியு ஸ்டேட்ஸ்மன்’ போன்றவை குரல் எழுப்பியதால் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை பிரித்தானிய பொதுமக்களுக்கும் பெருமளவிற்; தெரிய வந்தது.

இங்கிலாந்தில் தமிழ் மகளீர் அமைப்பு செய்த பிரசாரங்களால், ஐரோப்பிய முற்போக்குவாதிகளும் தமிழர்களின் மனித உரிமைப் போராட்டத்தில் அக்கறை காட்டினார்கள். அவர்களின் அழைப்பால் ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளுக்கும் 1984ம் ஆண்டு தொடக்கம் சென்றேன்.

தமிழ் அகதிகளைப் பார்க்க ஜேர்மனிய நகரொன்றிலிருந்த இடமொன்றுக்குச்; சென்றபோது,அப்போது தமிழ் மக்கள் பொது மண்டபங்களில் கூட்டமாக வைக்கப் பட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அந்த மண்டபத்தில் தனித்தனியான சிறு சிறு கூட்டமாக நின்றிருந்தார்கள். ஏன் என்று விசாரித்தபோது,’ அவர்கள் வெவ்வேறு சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்,ஒரு கூட்டத்துடன் ஒருத்தர் சேரமாட்டார்கள்’ என்ற விளக்கம் எனக்குக் கொடுக்கப் பட்டது.

சிங்கள இனவாதத்திற்குத் தப்பி வந்தவர்கள் புலம் பெயர்நாடுகளிலும்; தங்களுக்குள்,சாதி வெறியுடன் வாழ்வது எனக்குத் தாங்கமுடியாத அதிர்ச்சியையும் ஆத்திரத்தையும் தந்தது.இனவாத்தின் கொடுமை தெரிந்தவர்கள்,இன்னல் பட்டவர்கள்,இடம் பெயர்ந்த இடத்தில் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு புதிய உலகைப் படைக்காமல் பழைய சிந்தனைகளுக்குள்ளும் கோட்பாடுகளுக்குள்ளும் சிறை பட்டிருப்பதையுணர்த்த புலம் பெயர் நாடுகளில் ஒரு புதிய சிந்தனைக் களம் உருவாகாதா என என் மனம் ஏங்கியது.

இன்னுமொரு சம்பவம்,ஜேர்மன் மனித உரிமைவாதிகளால் அழைக்கப் பட்ட கூட்டம் ஒன்றுக்குச் சென்றபோது,அங்கு அகதிகளாக வந்திருந்த தமிழ் அகதிகளைப் பார்க்கச் சென்றேன் அப்போது இரவு இரண்டுமணி,இளைஞர்கள் நித்திரை செய்யம் நேரத்தில் சமைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நித்திரை செய்யும் நேரத்தில் மிகவும் ஆரவாரமாயிருக்கிறார்களே என்று நான் விசாரித்தபோது,
ஏனென்றால் அவர்கள் ஒரு இடமும் வெளியில் போகமுடியாது.ஊருக்கு அப்பாலான ஒரு இடத்தில் அடைக்கப் பட்டு வைத்தது மட்டுமல்லாமல் எங்கும் போக முடியாது என்ற படியால் ஒருவேலையும் செய்ய முடியாது.அவர்கள் இரவில் பல மணித்தியாலங்கள் விழித்திருந்து பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.பகலெல்லாம் தூங்குவார்கள். இவர்கள் மிகவும் கட்டுப் பாட்டுடன் வைக்கப் பட்டிருப்பதாகவும்; சொன்னார்கள்.
எனக்குத் தாங்கமுடியாத ஆத்திரமும் அழுகையும் வந்தது. என்னை அழைத்தவர்களிடம் கேட்டேன்,’ ‘யூத,மக்களை அடைத்து வைத்துக் கொடுமை செய்த இனவாதம் இன்னும் ஜேர்மனியிற் தொடர்கிறதா என்று கேட்டேன்’.

ஜேர்மனிக்கு அகதிகளாக வந்தவர்களுடனான அனுபவங்கள் ஆரம்பத்தில் இப்படித்தான் எனக்குக் கிடைத்தது. பிறந்த நாட்டில் வாழமுடியாத துயர் வலியைச் சுமந்துகொண்டு, புலம் பெயர் நாட்டின் மொழி தெரியாது,கலாச் சாரம் தெரியாது,என்று தடுமாறிய தமிழ் மக்களுக்கு உறுதுணை செய்தது தமிழ் மொழி. இலங்கையில் அடக்குமுறை அரசாலும், ஆணவம் பிடித்த புலிகளாலும் தாங்கள் அனுபவித்த வலிகள் துயர்,இன்றைய தனிமை என்பன அவர்களின் எழுத்தின் மூலம் பிரவகித்து ஓடின. ‘புலம் பெயர்ந்த நாட்டில் சிடைத்த’சுதந்திர சிந்தனை,அதன் பிரதிபலிப்பான கதைகள் கவிதைகள் என்பன பல புலம் பெயர் பத்திரிகைகள் பலவற்றில் சரித்திரம் படைத்தன.அந்த முன்னோடிகளில் ஒருத்தர் மறைந்து விட்ட எங்கள் நண்பர் பரா அவர்கள்.

, 1985ல் பரா போன்ற முற்போக்குவாதிகள் தங்கள் சுயசிந்தனைத் தூண்டுதலால் தமிழர்களுக்குள்ள பிரிவை ஒரு சற்றேனும் தனது எழுத்துக்காலும்,இலக்கியத்திலுள்ள ஆர்வத்தாலும் மாற்றியமைத்தார்கள் என்பது எனது அபிப்பிராயம்.

நண்பர் பரா தனது,’ சிந்தனை’ என்ற பத்திரிகையை 1985ம் ஆண்டு தொடங்கினார்.ஜேர்மனியிற் காலடி வைத்த சொற்ப காலத்திலேயே அவரது இடதுசாரி சிந்தனை எழுத்தின் வலிமையைச் செயலில் காட்டியது.
அதைத் தொடர்ந்து,ஜேர்மனி புலம் பெயர் இலக்கியத்தின் பலமான களமாயிற்று. இலக்கிய ஆர்வமுள்ள பார்த்தீபன் என்ற இளைஞரால் ‘தூண்டில்’ பத்திரிகை வெளிவரத் தொடங்கிய அடுத்தவருடமே ஜேர்மனியில் பரா போன்றவர்களின் ஒன்றிணைவுடன் புலம் பெயர் இலக்கி சந்திப்பு தொடர்ந்தது. புதிய சிந்தனைகள்,புதிய கருத்தாடல்கள் களம் கண்டன.

பெரும்பாலும் ஆண்களின் ஆளுமையிலிருந்த இலக்கியச் சந்திப்பிலிருந்து,தங்கள் கருத்துக்களையம்,படைப்புக்களையும்,பெண்கள் முகம் கொடுக்கும் பல பிரச்சினைகளையும் கலந்துரையாட பெண்கள் சந்திப்பு உருவானது.
இலக்கியச் சந்திப்புக்களில் இலங்கையில் பேசமுடியாத அரசியல் விடயங்கள்,கருத்துப் பரிவர்த்தனைகள் இடம் பெற்றன. நவினத்துவம் பதிய நவினத்துவம்,போன்ற மேற்குநாட்டுச் சிந்தனைக் கோட்பாட்டு வடிவங்கள் புலம் பெயர் எழுத்துக்களில் தொடங்கியது,அதன் பின் தமிழ் இலக்கியத்தில் தாவியேறியது.

புலம் பெயர்ந்த பல நாடுகளிலிருந்து நாற்பதுக்கும் மேலான இலங்கைத் தமிழரின் இலக்கியப் பிரசுரங்கள் வெளிவந்தன. முழுக்க முழுக்கத் தென்னிந்திய ஆளுமையிலிருந்த தமிழ் இலக்கியம் புலம் பெயர் தமிழ் இலக்கிய வரவால் புது வடிவெடித்தது. பிரமாண்டமான இந்தியத் தமிழ் இலக்கிய உலகில் புலம் பெயர் எழுத்துக்கள் தவிர்க்கமுடியாத இடமாக ஏற்றக் கொள்ளப் பட்டன.இத்தனைக்கும் காரணம் பராபோன்றவர்கள் ஆரம்பித்து வைத்த சுதந்திர சிந்தனையின் எழுத்து முயற்சிகளாகும்.
அன்றிலிருந்து,தனது மறைவு காலம் வரை,பராவும் அவரது குடும்பமும் ஒவ்வொரு இலக்கிய சந்திப்புக்களிலும் ஒன்றிணைந்து பாடுபட்டார்கள். புலம் பெயர் இலக்கிய சந்திப்பின் ஆரம்ப கால கட்டம்,’சுயமையான தமிழ் எழுத்தாளர்களின்’ சந்திப்புக் கூடமாக அமைந்தாலும் கால கட்டத்தில் புலிகளின் பாசிசத் தன்மைக்கு எதிராக கொதித்தெழுந்த ஒரு கூட்டமாக உருவெடுத்தது.

புலம் பெயர் நாடுகளிலுள்ள தமிழர்களின் சிந்தனையைத்’ தமிழ்தேசியம்’ என்ற ஒட்டுமொத்த கூண்டுக்குள் தள்ளி தங்கள் பிரசாத்திற்குப் புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளர்களைப் பாவிக்கலாம் என்ற புலிகளின் பேராசை இலக்கிச் சந்திப்பிலிருந்தவர்களால் 90ம் ஆண்டுகளில் முறியடிக்கப் பட்டது.

போரட்டத்தற்குத் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட சக இயக்கங்கங்களை அழித்தொழித்த புலிகளால் இலக்கியச் சந்திப்பை அழிக்கமுடியாததற்குப் பரா போன்ற சுய சிந்தனை ஆர்வலர்கள்,பலகாலமாகப் பொறுப்பாகவிருந்தார்கள் என்பது கருத்து.

புலிகளால் பத்திரிகையாளர்கள் பலர், இலங்கையிலும் புலம் பெயர்நாடுகளிலும் படுமோசமாக் கொலை செய்யப் பட்டபோது,இலக்கியச் சந்திப்பின், ‘உரத்த, துணிவான’ குரலை அடக்கி வாசிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
பரந்துபட்ட கருத்துக்களை ஒன்றிணைத்த களமாகவிருந்த இலக்கியச் சந்திப்பு பல பிரிவளாக மாறிவிட்டது.சமுதாயச் சிந்தனைகப் பேசிக் கலந்தாடும் ஒரு பரந்த கண்ணோட்டத்துடன் ஒன்ற பட்டவர்கள் பல காரணங்களால் சிதறி விட்டார்கள். எதுவும் எப்போதும் ஒரே பரிமாணத்தில் பயணிப்பதில்லை என்பதற்கு இலக்கியச் சந்திப்பின் மாற்றுத் தோற்றங்கள் விதிவிலக்கல்ல.,

இன்ற போரில் துயர்பட்ட தமிழ் மக்களின் துயர்நீக்குவார்கள் என எதிர்பார்க்கப் பட்ட தமிழ்த்தேசியவாதிகள் தங்கள் சுயநலத்தை மட்டுமே முன்னெடுத்துத் தமிழரின் எதிர்காலத்தை இருண்டபாதைக்குள் தள்ளி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இந்த நிலை மாற இலங்கையில் மட்டுமல்ல புலம் பெயர் நாடுகளிலும் இலக்கியவாதிகளை ஒன்று சேர்க்க,முக்கியமாக இளம் தலைமுறையை ஊக்குவிக்க ஒரு புதிய தளம் அமைக்கப்படவேண்டும்.

புதிய சிந்தனைகள்,மக்களின் ஒட்டுமொத்த நலங்களையும் முன்னெடுக்கும் பரந்த மனம் கொண்ட பரா இன்ற இல்லையே என என் மனம் ஏங்குவதுண்டு. ஆனாலும் அன்று ஒரு கால கட்டத்தில் பரா முன்னெடுத்த சுதந்திர சிந்தனை எழுத்தக்களை மனதார வாழ்த்தி இன்ற அவரது பத்தாவது நினைவு நாளைக் கொண்டாடுமபோது என்னையும் ஒரு பொருட்டாக நினைத்தழைத்த அவரது குடும்பத்தினருக்கு எனத மனமார்ந்த நன்றிகளைச் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment