புகலிட இலக்கியத்தில் மூத்த பெண்ணிய எழுத்தாளர் இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் படைப்புகள்: ஒரு பார்வை- ஞா.டிலோசினி – கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம் theneeweb 12th May 2019

Rajes- Jaffna 1966 - Copyபுகலிட இலக்கியத்தில் மூத்த பெண்ணிய எழுத்தாளர் இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் படைப்புகள்: ஒரு பார்வை- ஞா.டிலோசினி – கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்
theneeweb 12th May 2019

புலம்பெயர் எழுத்தாளரான இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் அவர்கள் கிழக்கிலங்கையில் அம்பாறை மாவட்டத்தில் , அக்கரைப்பற்று – கோளாவில் கிராமத்தில் 01.01.1943 இல் பிறந்தார். இராஜேஸ்வரி, கந்தப்பர் குழந்தைவேல் – கந்தையா மாரிமுத்து ஆகியோரின் மூன்றாவது குழந்தையாவார்.
இராஜேஸ்வரி 1969 ஆம் ஆண்டு பாலசுப்பிரமணியம் அவர்களை திருமணம் செய்து, இராஜேஸ்வரி மூன்று பிள்ளைகளுக்குத் தாயானவர்.

Photo Mr&Mrs Balasubramaniam1970களில் இருந்து இன்றுவரை இலண்டனில் வசித்து வருகிறார். இலண்டனிலே இவர் தம்மை முழுமையாக இலக்கிய உலகில் அர்ப்பணித்துள்ளார். இவர் சிறுகதை, நாவல், கட்டுரைகள் முதலான ஆக்க இலக்கியங்களைப் படைத்துள்ளார். இராஜேஸ்வரி, யாழ்ப்பாணத்தில் தாதியாகப் பணி புரிந்தார். பின்னர், இலண்டன் சென்று பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், தமது குழந்தைகள் வளர்ந்த பின் பல துறைகளில் மேற்படிப்பைத் தொடர்ந்தார்.

scan0306இங்கிலாந்தில் திரைப்படத்துறையில் சிறப்புப் பட்டம் (BA) (London College of Printing 1988) பெற்ற முதல் ஆசியப் பெண்மணியாகக் கருதப்படுகிறார். மானிட மருத்துவ வரலாற்றுத் துறையில் முதுமாணிப் பட்டம் (MA) (1996 London University) பெற்ற முதல் ஆசியப் பெண்ணாகவும் கருதப்படுகிறார்.scan0012scan0004
இலங்கையில் 1960 களுக்குப் பின்னர், பல பெண் எழுத்தாளர்கள் இலக்கியத் துறையில் பிரவேசிக்கத் தொடங்கினர். இக்காலப்பகுதியில் இலக்கிய ரீதியான தமிழகத் தொடர்பு நெருக்கமுற்றமையும் எழுத்தாளர்களின் உருவாக்கத்திற்கு துணை புரிந்தது. இக்காலப் பகுதியில் பெண்கள் தொடர்பாக அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கக் கூடிய கதைகளை முதல் முதலாக எழுத முற்பட்டவர் பவானி ஆழ்வாப்பிள்ளை.
இக்கால கட்டத்திலே இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம், அன்னலட்சுமி இராசதுரை, நயீமா சித்திக், இராஜம் புஸ்பவனம், பூரணி, பத்மா சேமகாந்தன், தாமரைச் செல்வி, மண்டூர் அசோகா போன்ற பெண் எழுத்தாளர்களையும் விதந்து கூறலாம். அதிகளவு புலம்பெயர் நாவல், சிறுகதைகளைப் படைத்த பெண்ணிய எழுத்தாளராகவும் இன்றுவரை இலக்கிய உலகில் எழுதுபவராகவும் ஈழத்துப் புலம்பெயர் எழுத்தாளராகவும் இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம், தமது எழுத்துக்களால் பிரபல்யம் அடைந்துள்ளார். மருத்துவ நூல்கள், ஆராய்ச்சி நூல் முதலானவற்றையும் சிறுகதை, நாவல் முதலிய ஆக்க இலக்கியங்களையும் இலக்கிய உலகிற்கு வழங்கியுள்ளார்.
மருத்துவ நூல்கள்
தாயும் சேயும்
இவரது ‘தாயும் சேயும்’ என்ற மருத்துவ நூல் 2002ஆம் ஆண்டு மீரா பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. ஒரு பெண்ணின் முக்கிய சவால்களான கருத்தரித்தல், கர்ப்ப காலம், மகப்பேறு, புதிய சிசுவை வளர்த்தெடுத்தல் முதலானவற்றை இராஜேஸ்வரியின் தாயும் சேயும் என்ற நூல் எடுத்துக் கூறுவதாக அமைகின்றது. இந்நூலில் தாயினதும் சேயினதும் உடல், உள வளர்ச்சி பற்றி விபரிக்க முனைந்துள்ளார். இந்நூல் தாய்மையின் ஆரம்பத்தில் இருந்து குழந்தை பிறந்து முதல் ஐந்து வருடங்களையும் முதன்மைப்படுத்தி எழுதப்பட்டுள்ளது.

உங்கள் உடல் உளம் பாலியல் நலம் பற்றி
மருத்துவ அறிவியல் வகையைச் சேர்ந்த இந்நூல் 2003 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. இது இவரது இரண்டாவது மருத்துவ நூலாகும். இது தமிழ் மக்களின் ஆரோக்கிய விருத்தியை நோக்காகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. இருதய நோய்கள், நீரிழிவு, உளவியல், பாலியல் முதலானவை பற்றி இந்நூலில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது. இவை பல ஆங்கிலப் புத்தகங்களில் உள்ள விடயங்களைத் தழுவி எழுதப்பட்டுள்ளன.

ஆராய்ச்சி நூல்
தமிழ்க்கடவுள் முருகன் வரலாறும் தத்துவமும்
இந்நூல் 2000 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. ஆசிரியர் இந்நூலில் இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் தமிழ்க் கடவுள் முருகன் பெறும் இடத்தினை நன்கு புலப்படுத்துகின்றார். 1998 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் நடைபெற்ற ‘முருகக் கடவுள்’ பற்றிய மாநாட்டில் கட்டுரை சமர்ப்பிப்பதற்கு தமிழ் கடவுள் முருகன் பற்றிய ஆராய்ச்சியைச் செய்தார். அதன் போது கிடைத்த பல சரித்திரக் கதைகளின் அடிப்படையில் இந்நூலை எழுதியுள்ளார். இந்நூலில் ஆரியர், திராவிடர் இன, மொழிச் சிக்கல்களையும் எடுத்துக்காட்டியுள்ளார். முருக வழிபாட்டின் இயல்பை, இனிமையை, வாழ்வை, வரலாற்றை ஒரு துறை சார் ஆராய்ச்சியாக மட்டும் நோக்காமல் தொல்லியல், வரலாறு, மாந்தரியல், நாட்டுப்புறவியல், தமிழியல் எனப் பல்துறை சார்ந்து ஆராய்ந்துள்ளார்.

திரைப்படங்கள்
Escape From Genocide – A Video (Based on Tamil Refugees from Srilanka) – 1986
இது தமிழ் அகதிகள் பற்றியது. தமிழ் அகதிகளுக்கு ஆதரவு தேடுவதற்கு உதவுகின்ற வகையில் இத்திரைப்படம் அமைந்துள்ளது. இந்த டொக்கியுமென்டரி மூலம் தமிழர் பிரச்சினையை உலகமயப்படுத்தியுள்ளார். இது ஜேர்மனியில் நடைபெற்ற பட விழாவிலும், பல மனித உரிமைகள் ஸ்தாபனங்களிலும் காண்பிக்கப்பட்டது.

The Private Place – A 16 mm Film(Issues on Rape in Marriage) – 1988
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்கான போராட்டத்தை தனது எழுத்துக்கள் மூலம் வெளிப்படுத்திய இராஜேஸ்வரி, இத்திரைப்படங்கள் மூலம் மக்களுக்குப் பல விடயங்களைக் கூற முனைந்துள்ளார். திரைப்படத் துறையில் பட்டம் பெற்றதன் விளைவாக இத்திரைப்படங்களைத் தயாரித்துள்ளார்.
சிறுகதைகள்
புலம்பெயர்ந்து இலண்டனில் வாழும் ஈழத்தின் கிழக்கு மண்ணைச் சேர்ந்த இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் அவர்கள் புனைகதை வடிவமான சிறுகதைகளையும் இலக்கிய உலகிற்கு வழங்கியுள்ளார். இவர் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட சிறுகதைகளை எழுதியுள்ளார். இவரது சிறுகதைகளில் 79 இற்கு மேற்பட்டவை வாசகருக்கு ஏற்ற வகையில் இணையத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இவரது சிறுகதைகள் ஆறு சிறுகதைத் தொகுப்பு நூல்களாக வெளிவந்துள்ளன. (அம்மா என்றொரு பெண், நாளைக்கு இன்னொருத்தன், ஏக்கம், அறைகுறை அடிமைகள், இலையுதிர் காலத்தின் ஒரு மாலை நேரம்)
இவரது சிறுகதைகள் இந்தியா, இலங்கை, கனடா, பிரான்ஸ், அவுஸ்திரேலியா, ஜேர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, நோர்வே, நெதர்லாந்மு மற்றும் இங்கிலாந்து முதலான நாடுகளில் இருந்து வெளிவந்த சஞ்சிகைகளிலும் பத்திரிகைகளிலும் வெளிவந்தன. ஆங்கிலத்தில் சில சிறுகதைகளை எழுதியுள்ளார். உதாரணம் : Mother of Srilanka. இது இலண்டன் டைம்ஸ் பத்திரிகையில் வெளிவந்தது.
நாவல்கள்
இனப் பிரச்சினையோடு தொடர்புடைய, அதனைப் பொருளாகக் கொண்ட வகையில் இராஜேஸ்வரியின் ‘ஒரு கோடை விடுமுறை’(1981) என்ற நாவல் அமைந்துள்ளது. இலங்கையை விட்டு வெளிநாடு சென்று வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்ட ஒருவன் (பரமநாதன்) விடுமுறை ஒன்றில் ஈழத்திற்குத் திரும்பி வந்த போது, பெற்ற அனுபவங்களின் ஊடாக ஈழத்து (குறிப்பாக யாழ்ப்பாணப் பிரதேச ) இனக்கொலை உணர்வோட்டங்களைப் பதிவு செய்வதாக இந்நாவல் காணப்படுகிறது. தேசிய இனப் பிரச்சினையின் சில பரிணாமங்கள் இந்நாவலில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்நாவல் இரண்டு பாகங்களாக அமைந்துள்ளது. முதற் பாகம் பரமநாதனின் விடுமுறைக்கால ஈழத்துக் கதை நிகழ்வாகவும், இரண்டாம் பாகம் இலண்டன் மீண்ட பின்னரான கதை நிகழ்வாகவும் அமைந்துள்ளது. இன ஒடுக்குமுறையின் கீழ் அல்லல்படும் போதும் அந்தச் சமூகம் பாரம்பரிய சாதி மற்றும் சீதனக் கொடுமைகளில் இருந்து விடுபடவில்லை என்பதையும் இந்நாவல் புலப்படுத்தியுள்ளது. இந்நாவல் இலங்கை, இந்திய எழுத்தாளர்களிடமும் முற்போக்கு வாதிகளிடமும் சென்றடைய, பிரசித்தி பெற்ற இலக்கிய ஆர்வலரான திரு பத்மநாப ஐயர் பெரும்பாடுபட்டுள்ளார். இந்நாவல் வெளிவர யாழ். பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராக இருந்த நித்தியானந்தன் மற்றும் நிர்மலா, அத்துடன் யாழ் ‘அலை’ இதழாசிரியர் அ. யேசுராசா போன்றோர் உதவியுள்ளனர்.
தில்லையாற்றங்கரை(1987) – மூன்று பெண்கள், மூன்று தலைமுறைகளின் சட்ட திட்டங்களை எதிர்த்துப் போராடியதைப் பற்றிய அல்லது போராடியதாக நினைத்ததைப் பற்றிய ஒரு நாவலாகும். இந்நாவல் கோளாவில் கிராமத்தின் 1957 – 1962 ஆம் ஆண்டு வரையான காலப்பகுதியைப் பின்னணியாகக் கொண்டது. உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்(1991) – 1970 – 1980 ஆம் ஆண்டு காலப் பகுதியில் தமிழ் மக்களிடையே காணப்பட்ட பிரச்சினைகளை இந்நாவல் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகிறது. சமுதாயத்தில் ஊறிப்போயிருக்கும் சில கோட்பாடுகள் பண்பாடு என்ற போர்வைக்குள் ஒருத்தரை ஒருத்தர் சுரண்டுவதற்காகப் படைக்கப்பட்டிருக்கும் சட்டதிட்டங்கள் முதலானவற்றின் அனுபவப் பிரதிபலிப்பாக இந்நாவல் காணப்படுகின்றது. 1970 களில் இலண்டனுக்குச் சென்ற முற்போக்கான பல தமிழ் இளைஞர்களை இந்நாவல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றது.
தேம்ஸ் நதிக் கரையில்(1992) – இந்நாவல் 1972 – 1974 காலகட்டத்தில் தாமே உழைத்துக் கல்வி கற்கும் நோக்குடன் இலண்டன் மாநகருக்கு வந்து வாழ்ந்த இளைஞர்களின் மன ஓட்டங்கள், அவர்கள் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதம் என்பவற்றை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்டுள்ளது. 1983 இற்குப் பின் அகதிகளாக வந்த தமிழ் இளைஞர்கள் 1970 களில் புலம்பெயர்ந்து சென்ற இளைஞர்களில் இருந்து வேறுபட்டவர்கள். இவர்களது அரசியல், காதல், கலை என்பன முற்றிலும் மாறுபட்டவை. இக்காலகட்டத்தில் யாழ்ப்பாணக் கிராமங்களில் இருந்து வந்த தமிழ் இளைஞர்கள் இலண்டனில் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இந்நாவல் வெளிப்படுத்துகின்றது.
பனி பெய்யும் இரவுகள்(1993) – இது ஒரு முக்கோணக் காதல் கதையை கூறும் நாவலாக இருந்தாலும், சமூகப் பிரச்சினைகளையும் வெளிப்படுத்தும் நாவலாக உள்ளது. இந்நாவல் ஒரு விசித்திரமான, வியப்பான காதல் கதையைக் கூறுகின்றது. காதலர்களிடையே ஏற்படும் சந்தேகங்கள், பிணக்குகள், பொறாமை உணர்வுகள், அவற்றால் ஏற்படக் கூடிய மனத் துன்பங்கள் யாவும் இந்நாவலில் இடம்பெற்றுள்ளன. பருவகால அடிப்படையில் தோன்றும் காதல், காதலுக்காகத் தன்னை அரப்பணிப்பது, பரஸ்பரம் உணர்ந்து கொண்டவர்களின் இன்டெலெக்சுவல் காதல் என காதலை மூன்றாகப் பிரித்துப் பார்க்கும் கோட்பாட்டை மூன்று கதை மாந்தர்களின் தனிப்பட்ட காதல் உணர்வுகள் மூலம் இந்நாவலில் சித்திரித்துள்ளார்.
வசந்தம் வந்து போய் விட்டது – இந்நாவல் 1997 இல்வெளிவந்தது. மாறிவரும் பண்பாட்டுச் சூழலில் புகலிடத் தமிழ்ப் பெண்கள் எவ்வாறு முகங் கொடுக்க முற்படுகிறார்கள் என்பதை இந்நாவல் அதிர்ச்சியுடன் வெளிப்படுத்துகின்றது. இலங்கையில் இனப் பிரச்சினைத் தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் புலம் பெயர்ந்த இலங்கைத் தமிழர்களின் முகமிழந்த வாழ்க்கையை இந்நாவல் சித்திரிக்கின்றது. தம் மண்ணை விட்டு, மக்களை விட்டு , கலாசாரத்தை விட்டு எங்கோ தொலைவில் நிறவெறித் தாக்குதல்கள், காழ்ப்புணர்ச்சி இவற்றுக்கிடையில் முற்றிலும் எதிர்மாறான ஒரு கலாசாரத்தில் இணைந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கும் தமிழர்களின் வாழ்க்கை எப்படியெல்லாம் திசை திரும்பி விடுகிறது என்பதை நாவலின் கதாபாத்திரங்கள் மூலம் ஆசிரியர் நன்கு சித்திரித்துள்ளார். பெண்கள் எந்த நாட்டை, எந்தக் கலாசாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் ஆணாதிக்கக் கருத்தியலின் பாதிப்புக்குள்ளாகி இருப்பதையும் நாவலின் பெண் கதாபாத்திரங்கள் வாயிலாக ஆசிரியர் அழுத்தமாகக் கூறியுள்ளார்.
அவனும் சில வருடங்களும்(2000) – இந்நாவல் இலண்டன் திரைப்படக் கல்லூரிப் பின்புலத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது. அவ்வகையில் இது ஒரு புதுவகை தொழில்நுட்ப கலாசார அம்சங்களை வெளிப்படுத்துகின்றது. இலண்டன் திரைப்படக்கல்லூரியில் பயிலும் பல நாட்டு மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் கதை மாந்தர்களாகக் காணப்படுகின்றனர். உலகெங்கிலுமுள்ள பெரும்பாலான சினிமாக்களின் மையக்கருவான காதல், திரைப்படக் கல்லூரியில் பயிலும் மாணவர்களின் மத்தியிலும் முக்கியத்துவம் பெறுவதாக கதை புனையப்பட்டுள்ளது. இந்நாவலின் கதை காதல் கதை மட்டுமல்லாது இலங்கை அரசியல் பற்றிய விடயங்கள், எயிட்ஸ் நோய் பற்றி, கறுப்பர் அரசியல் நிலை பற்றியெல்லாம் பேசுகின்றது.
நாளைய மனிதர்கள் – இந்நாவல் 2003 ஆம் ஆண்டு புதுப்புனல் வெளியீடாக வெளிவந்தது. தமது கலாசாரம் மீதும், மொழியின் மீதும் பற்றுக்கொணட புலம்பெயர் தமிழர்களது இன்றைய வாழ்வின் நிலையைப் புலப்படுத்துவதாக இந்நாவல் அமைந்துள்ளது. இந்நாவல் ஈராக்கின் மீது அமெரிக்கா போர் தொடுத்த ஆக்கிரமிப்புப் போருக்கு எதிரான போராட்ட உணர்வை விரிவாக வெளிப்படுத்துகின்றது. பழைமைப் பிடிப்புக்களில் இருந்து தமிழ்க் கலாசாரம் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும். கற்பு, பெற்றோரின் சொல்லையே வேதமாக ஏற்றல் முதலிய தமிழ்ப் பண்பாட்டின் பிற்போக்கான கூறுகளை இனியும் கடைப்பிடிக்க முடியாது. இனம், மதம் என்பவற்றைக் கடந்தும் அன்பைப் போற்ற முடியும். ஆதிக்கங்களை எந்த வடிவிலும் ஏற்க முடியாது போன்ற விடயங்களை இந்நாவல் புலப்படுத்துவதாக அமைகின்றது.
இலக்கியம் என்பது காலத்தின் கண்ணாடி ஆகும். ஆகவே குறிப்பிட்ட காலத்தில் காணப்படுகின்ற சமூக, அரசியல், பொருளாதார யதார்த்த நடைமுறைகளை இலக்கியங்கள் சித்திரிப்பதாக அமைய வேண்டும். இராஜேஸ்வரியின் படைப்புக்கள் உண்மைச் சூழலைப் புலப்படுத்துவதோடு, அவர் நேரடியாக அனுபவங்கள் ஊடாகப் பெற்ற விடயங்களையும், இலங்கையில் தமிழர் வாழும் பிராந்தியத்தின் மற்றும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் கலை, கலாசார, சமுதாய, அரசியல்,பொருளாதார மாற்றங்களையும் பிரதிபலித்துக்காட்டுவனவாக உள்ளன.
Share:

Author: theneeweb

Advertisements
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘உதிர்தலில்லை இனி’ ஸ்ரீரஞ்சனியின் சிறுகதைத்தொகுப்பு பற்றிய சிறு குறிப்பு.

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம். 27.4.19with sri ranjani-2

புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள்,கனடா மட்டுமல்லாமல் ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் அவர்கள் புலம் பெயர்ந்து வந்த கால கட்டத்தில் முகம் கொடுத்த பிரச்சினைகள பல. கனடியத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையின் முக்கியமான பிரச்சினைகளில் சிலவற்றை ஸ்ரீரஞ்சனி; தனது கதைகளின் மையக் கருத்தாகப் படைத்திருக்கிறார். அதாவது, தமிழ்க் குடும்பங்களில் தாய் தகப்பனிடையே நடக்கும் பிரச்pனையால்,சோசியல் சேர்விஸ் அவர்களிடமிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கப்; பிரித்துக் கொண்டு போவதால் வரும் துயரங்ளை இரு கதைகளிற் சொல்லியிருக்கிறார்.

அத்தோடு, போர் காரணிகளால் இல்லல் பட்டுப் புலம் பெயர்ந்து வந்த இடத்தில் எதிர் நோக்கும் பல பிரச்சினைகளால் சில தாய்மார் மன உளைச்சல்களுக்காளாகுவதும் அதனால் குழந்தைகள் அவர்களிடமிருந்து பிரிக்கப்படுவதும் கனடா மட்டுமல்லாது ஐரோப்பிய நாடுகளில் இன,மத,நிற வேறுபாடின்றி எல்லா சமூகத்தினரிடையும் நடக்கிறது.இதனால் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் பல விதத்திலும் பாதிக்கப்படுகின்றன.

‘உள்ளங்கால் புல் அழுக்கை’ என்ற கதையில், குடும்பப் பிரச்சினை காணமாகத் தாய் தகப்பனைப் பிரிந்து.மன உளைச்சலால் பாதிக்கப் பட்ட ஒரு குழந்தை, ‘தன் சுயமையின் வலிமை’ என்ன என்பதை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட,’நாளைக்கு ஏதாவது சாமானை உடைக்க வேணும்’ என்று தனக்குள் முடிவெடுப்பது,அக்குழந்தையின் சாதாரண மனவளர்ச்சி.அக்குழந்தையின் வாழ்க்கையில் நேர் கொண்ட குடும்பத்து வன் முறைகளால்.எப்படி அசாதாரணமாக்கப் பட்டு விட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது. வன்முறை என்பது, ஒரு குழந்தையின் பாதுகாப்புத் தளமான குடும்பத்தில் மட்டுமல்ல,சமுதாய நல்லுணர்வு, அரசியல் முன்னெடுப்புக்களையும் அழித்துவிடும் ஒரு பயங்கர ஆயதம் என்பதை இக்கதையின் ஒரு; வரி மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

குடும்பத்தில் நடக்கும் பல பிரச்சினைகளால்,அநதக்குடும்பத்திலுள்ள குழந்தைகளின் எதிர்காலம் சிதைவதைத் தடுக்க அரசுகள் அந்தக் குழந்தைகளைத் தாய் தகப்பனிடமிருந்து அகற்றுவது பல நாடுகளிலும் நடக்கும் விடயமாகும். ஆனால், தாய் தகப்பனிடமிருந்து குழந்தைகளை அகற்றுவதில் மேற்கு நாடுகளைப் பொறுத்தவரையில்,கனடா இரண்டாமிடத்தைப் பெறுகிறது. பிரான்ஸ் நாட்டில் 1.2 விகிதமான பிள்ளைகளும்,கனடாவில் 1.1 விகிதமான குழந்தைகளும் சோசியல் சேர்விஸின் பாதுகாப்புக்குள் வளர்கிறார்கள்.பிரித்தானியாவில் இந்தத் தொகை 0.55 மட்டுமே.கனடாவில் அரச பாதுகாப்புக்குள் வளரும் 30.40 விகிதமான குழந்தைகள் அந்நாட்டின் முதற்குடியினரின் குழந்தைகள் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்திய உப கண்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் குழந்தைகளின் தொகை தெரியவில்லை.

தாய்தகப்பனிடமிருந்து பிரிந்து வாழ்வதால்; குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பலவிதத்திலும் பாதிக்கப் படலாம்.அவர்களின் உடல் உள.கல்வி வளர்ச்சியில் பல தளர்வுகள் நிகழலாம். உதாரணமாக ஒரு அன்பான வீட்டில் தாய்தகப்பன் இருவரின் அன்பிலும் பாதுகாப்பிலும் வளரும் குழந்தைகளை விட, ஒட்டு மொத்த அன்பற்ற யாரோ வீட்டில் வளரும்போது அவர்களின் முழுத்திறமையும் வெளிப்படாது போகலாம்.
இவருடைய பதினாறு கதைகளில் இருகதைகள் இப்படியான கதைகள் என்பதைப் பார்க்கும்போது, கனடாவில் வாழும் தமிழர்களில் 12.5 குழந்தைகள் இந்த நிலைக்கு ஆளாகிறார்களா என்ற கேள்வி வந்தது.இவர்களுக்கு உதவி செய்யும் தமிழர்களால் உண்டாக்கப் பட்ட அமைப்புக்கள் இருக்கின்றனவா என்றும் தெரியாது.

ஸ்ரீரஞ்சனியின் சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலையங்கமான,’ ‘உதிர்தலில்லை இனி; என்ற பெயரைத்; தாங்கிய இவரின் ஆறாவது கதை,காதலிற் தோல்வியுற்ற ஒரு பெண்,மீண்டும் அவளது பழைய காதலரைக் காணும்போது எழுந்த மனத் துயரைத் தொடர்ந்து, சுயநலமாக என்னைப் பாவித்து முடித்த இந்த மனிதனுக்காக ஏன் நான் இவ்வளவு நாளும் என்னை வருத்தி, ஒடுக்கி வாழ்ந்தேன் என்று தன்வாழ்க்கையை அலசும் ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய கதை. இது 2010; ஆண்டில் முதற்தரமும் 2014ம் ஆண்டு இரண்டு முறை பதிவாகியிருக்கிறது. 1984ல் எழுதப்பட்ட இவரின் முதலாவது கதையான,’கனவுகள் கற்பனைகள்’ என்ற கதையின் கருத்துக்கும உள்ள வித்தியாசம் இந்த எழுத்தாளர் என்னவென்று படிப்படியாகத் தன் படைப்புகளில் தன்னம்பிக்கை கொண்ட பெண்களைப் பிரதிபலிக்கிறார் என்பது புரியும்.

ஸ்ரீரஞ்சனி தெல்லிப்பளையிலிருந்து சென்று கனடாவில் வாழ்கிறார். இலங்பை பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தின் விஞ்ஞானபட்டதாரியான ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு மூன்று பெண்குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். கனடாவில் மொழி பெயர்ப்பாளராகவிருக்கிறார். இவர் இலங்கையில் படித்த படிப்புக்கும் இவர் கனடாவில் தொடரம் வேலைக்கும் ஒருசம்பந்தமும் கிடையாது. இவர் கனடாவில் உத்தியோக ரீதியாக சில தமிழ்களின் சோகமான. சோதனைகள் நிறைந்த உலகத்தைக் காணுகிறார்.தெல்லிப்பளையை ஞாபகப் படுத்தும் கதைகள் எதுவும் கிடையாது. அதெமாதிரி, கனடாவில் வாழும் வேற்றின மக்களுடனான இணைவுகள் நெருங்களைச் சார்ந்த உறவுகளின் அடி;படையிலும் எந்தக் கதையும் கிடையாது. அன்னியர்கள் தமிழர்கள் சந்திக்கும் உத்தியோகஸ்தர்களாக வந்து போகிறார்கள்.

இந்தத் தொகுதி அவருடைய இரண்டாவது சிறு கதைத் தொகுப்பு.இதில் 1984ம் தொடக்கம் 2017ம் ஆண்டுவரை எழுதப்பட்ட பதினாறு கதைகளிருக்கின்றன.33 வருட காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட இக்கதைகள்,புலம் பெயர் தமிழர்களின் வாழ்க்கையூடாக அவர் கண்ட அனுபவங்களின் பல பரிமாணங்களைத் தொட்டுச் செல்கின்றன.

தவிர்க்க முடியாத பல காரணங்களால் சொந்த இடத்தைவிட்டு அன்னியமான சூழலில் தள்ளப் பட்ட மனிதர்கள் தங்கள் கலாச்சாரம் சாராத இன்னொரு கலாச்சாரஆளுமைக்குள்த் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளும்போது எதிர்நோக்கும் பல பிரச்சினைகள் சில கதைகளில் இடம் பெறுகின்றன.
சீதனம் என்பது வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கக் கொடுக்கப் படும்’ முதல்’ என்ற கருத்தைச் சொல்லும் கணவனின் பேச்சுடன் இவரின் முதலாவது கதையான ‘மனக்கோலம்’ ஆரம்பிக்கிறது.

தற்போது பெரும்பாலான பெண்கள் வேலைக்குப் போய் உழைக்கும் பெண்களாக இருக்கிறார்கள்.ஆனாலும் அவர்களிடமும் சீதனம் எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. ஆங்கில நாட்டில் உழைக்கும் கணவனும் மனைவியும் வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலேயே தங்களின் வருமானத்திறகேற்ப,தங்கள் எதிர்கால திட்டங்களை அமைத்துக்கொள்கிறார்கள்.ஆனால் காலம் காலமாக எங்கள் சமுதாயம், வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கும்போது பெண்களின்,’முதல்தான்’அத்தியாவசியமாகப் பார்க்கப்படுவதும் எங்கள் கலாச்சாரத்தில் ஆண் என்பவர் திருமண வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமான விலை பொருளாகிறார் என்பதும் அந்த விலை அவருக்குக் கிடைக்காவிட்டால் வாழ்க்கையில் பல பிரச்சினைகள் தலைதூக்கும் என்பதை அக்கதை சொல்கிறது. இவரின் 2010ம் ஆண்டு எழுதிய கதையில் வரும் கதாநாயகி மாதிரி ‘எனது திறமையில், எனது சுயமையில் வாழ்ந்து காட்டுகிறேன்பார்’ என்ற சவாலைத் தனக்குள் எடுத்துக் கொள்கிறாள்.1884ம் ஆண்டுக் கதாநாயகி, ‘ஏதோ கடமை என்ற நிலையில் வாழ்வு வந்து விட்ட வேளையில் அவனது மூன்று வயதுக் குழந்தை காயத்திரியுடன்தான் அவனது பொழுதுகள் கழிந்து கொண்டிருக்கின்றன’ என்று எழுதுகிறார்.இதில் ஏனோ தானோ என்று வாழ்க்கையையைக் கழிப்பவர் அவனா அவளா என்ற குழப்பம் இருந்தாலும் அந்த உப்புச் சப்பற்ற திருமணவாழ்வில் இருவருமே ஏதோ ஒரு வெறுமையில் பொழுதைக் கழிப்பார்கள் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

இக் கதைகள் பலவும் குடும்பங்களை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டவை. வாழ்க்கை என்ற வண்டியை நகர்த்த உடலாலும் உள்ளத்தாலும் ஒன்றுபட்ட கணவன் மனைவி இருவரினதும் சங்கமமில்லை என்றால் வரும் ஏக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது இரண்டாவது கதையான ‘கனவுகள் கற்பகைள்’. மேற்குறிப்பிட்ட கதைகள் தாய்நாட்டிலும் புலம் பெயர் நாடுகளிலும் வாழும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பவை.அவைக்குக் கணவன் மனைவியர்களின் படிப்பு வித்தியாசமும் காரணியாக இருக்கும் என்கிறது இக்கதை.

மூன்றாவது கதை.’யதார்த்தம் புரிந்தபோது’ என்பது மாணவி-ஆசிரியர் இருவருக்கும் வரும் ஈர்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பேராண்மை கொண்ட ஆசிரியர்கள் பெண்களிடமுள்ள தனித்துவத் திறமையை அடையாளம் கண்டு அந்த மாணவிகளின் வாழ்க்கையின் வழியை மாற்றி முன்னேற்றி விடுகிறார்கள். கிராமத்து மாணவியான எனக்கு.என்னை ஊக்கப்படுத்திப் படிப்பில் அக்கறையையுண்டாக்கிய திரு அரசரெத்தினம் மாஸ்டர் என்பவர் கிடைத்திருக்காவிட்டால் என்வாழ்க்கை என்னமாதிரி இருந்திருக்கும் என்ற எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஆசிரிய தொழிலுக்கு வந்தவர்களில் ஒருசிலர் தங்கள் மாணவிகளை என்னமாதிரித் திசை திருப்ப முயல்வார்கள் என்பதற்கு எங்களுக்குத் தெரிந்த பல கதைகளை இங்கு பேசுபொருளாக எடுக்கலாம். அப்படியான ஒரு ஆசிரியரிடமிருந்து கெட்டித்தனமாக விலகிக் கொண்ட ஒரு மாணவியின் கதையைப் படம் படிக்கிறது மேற்குறிப்பிடப் பட்டகதை.

‘வெளியீட்டு விழா’. என்ற கதை தற்போதைய ‘புத்தக வெளியீடுகள்’ எவ்வளவு தூரம் ஒரு சடங்காக மாறியிருக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது.இன்றெல்லாம் புத்தக வெளியீடுகள் நடப்பது ஏதோ ஒரு கல்யாண விழாமாதிரிப் பரிமாணமெடுத்திருக்கின்றன என்பதை இவர் தத்ரூபமாகச் சித்தரித்திருக்கிறார்;. எனது நினைவின்படி ஒரு கால கட்டத்தில் இலங்கை எழுத்தாளர்களின் வெளியீடுகள் மிகவும் காரசாரமாகவிருக்கும்.அந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் ஆர்வத்தில் வந்திருக்கும் கூட்டம் மிகச்சிறியதாகவிருந்தாலும் கருத்துப் பரிமாறல்கள், தர்க்கங்கள் என்பன தாராளமாகவிருக்கும். எத்தனையோ விதமான அரசியற் கருத்துக்கள் அலசப்படும். ஒரு சர்வகலாசாலை விரிவுரைக்குப் போய்ப் பல விடயங்களை அறிந்த மகிழ்ச்சி மனதில் வரும்.கடைசியில் ஒரு தேனிரும் வடையுடன் கூட்டம் முடியும்.ஆனால் இப்போதெல்லாம் நாவல்கள் என்றால் என்ன என்று தெரியாத. இலக்கிய ரசனையற்ற பலர் ‘எழுதியவருக்குத்’ தெரிந்தவர்கள் என்பதால் மண்டபத்தை நிறைத்திருப்பார்கள். பொன்னாடை போர்த்திப் பூரிப்படைவார்கள்.’இலக்கியம்’ என்ற பெயரில் விற்பனை நடக்கும்.

ஸ்ரீஞ்சனியின் அத் தொகுதியில், திருமணவாழ்வுக்குள் புதைபட்ட சில மனிதர்கள். ஏனோ தானோ என்ற உப்புச் சப்பற்ற வாழ்க்கைக்கப்பால் உடல்,உள திருப்திக்கு அலையும் சில மனிதர்களைப் பற்றிய கதைகளையும் அடக்கியிருக்கிறது. இலங்கை இந்தியா மட்டுமல்ல, உலகத்தில் பெரும்பாலான மனிதர்களுக்குத் திருமணம் என்பது,ஒரு சாதாரண மனித எதிர்பார்ப்புகளின்; திருப்தியை முழமைப் படுத்துவதில்லை. வரண்ட திருமணவாழ்வில் ஏதோ ஒரு விதத்தில் ‘சந்தோஷம்’ தேடும் தேடலின் கருத்தை அடித்தளமாக வைத்து சில கதைகளைப் படைத்திருக்கிறார்.

ஒரு சில ஆண்கள்.அந்தத் தேடலிற் சிலவேளைகளில்,சாதாரண குடும்ப சூழ்நிலையைத் தாண்டி சமுதாயத்தில் ஏதோ ஒரு துறையில்,தங்களின் தனித்துவத்தை அடையாளப் படுத்தும் பெண்களைக் குறிவைத்துப் பொறிவைக்கிறார்கள் என்பதை’பச்சை மிளகாய்’ என்ற கதையில் இலாவகமாகப் படைத்திருக்கிறார். ஒரு எழுத்தாளப் பெண் அப்படி அகப்பட்டு மனம் சிதைந்த சம்பவம் இக்கதையில் சொல்லப் படுகிறது.இந்தக் கதையில்,நூடில்ஸ் என்ற உணவில் அளவுக்கதிகமாக அவர் போட்ட ‘பச்சை மிளாகாய்’ அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பது.சமுதாயத்திலிருந்து சிலகாரணங்களால் ஆண்களுடன் நெருங்கிப் பழகும் சில பெண்களுக்குச் அவர்களைப் பாவித்து முடிக்கவிரும்பும் சில ஆண்களின் பசப்புவார்த்தைகளும். பழக்க வழக்கங்களும் பிடிக்கவில்லை என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.

அவரைச் சந்திக்கப் போன எழுத்தாளப் பெண் அவரைச் சந்தித்து விட்டு வெளிக்கிடும்போது. அந்த ஆண் எழுத்தாளப் பெண்ணிடம் ஒரு’ ஹக்’ கேட்கிறார். அதைச் சாட்டாக வைத்துக் கொண்டு, அவளும் அவரும்’ மனரீதியாக மட்டமல்லால் உளரீதியாகவும் கவரப்பட்டிருக்கிறோம்;’என்று அவர் சொல்ல அதை எற்றுக் கொள்ள அவள் முதலிற் தயங்கினாலும் பின்னர் அவளும் அவரின் ஆசையை ஏற்றுக் கொள்கிறாள்.
அதன் நீட்சியாக அவள் அவரைத் தொடர,அவர் ‘ஒழுக்கத்தின் உயர் மனிதராகி’ அவள் தன்னைத் தொந்தரவு செய்வதாகப் போலிசுக்கு முறைப்பாடு கொடுத்து விடுகிறார். அவள் ‘அவருக்குச் செக்ஸ்’ தொல்லை கொடுத்ததாகப் புகார்வருகிறது. இந்தமாதிரி விடயங்கள் இன்று பரவலாக நடக்கிறது.

ஒடுக்கப் பட்ட கலாச்சாரப் பின்னணியில் வாழ்ந்த பெண்கள் அந்த அடக்குமுறையைத் தாண்டி வெளியில் வரும் வரும்போது அவர்களைச் சீரழிக்க எத்தனையோ கேடிகள் இருப்பார்கள் என்பதற்கு அண்மையில் பொள்ளாச்சியில் நடந்த சப்பவங்கள் சாட்சிகளாகும்.

2016ம் ஆண்டில் எழுதப்பட்ட’நிகண்டுகள் பிழைபடவே’ என்ற கதையம் கிட்டத்தட்ட இதேமாதிரியே இருக்கிறது.’திருமணத்தற்குள் திருப்திதராத வாழ்க்கையைத் தொடரும் ஒருத்தரின் உறவில் இன்னொரு பெண்வருவதும் இவரைத் தன்னுடையவராக்க முனைவதும் கதைகயின் கருத்தாக அமைகிறது. அவள் அவரின் மகள்களால் மிகவும் தரம் கெட்ட முறையில் ;வேசை’ என்று பட்டம் கொடுக்கப் படுகிறாள். ஆண்கள் எப்படி நடந்து கொண்டாலும் அவர்களில் பிழைகிடையாது.ஆனால் தடம் புரண்ட சந்தர்ப்பங்களில்.அல்லது ஆண்களால் தடம் புரளப்படவைத்து தரம் கெட்டவளாக நடத்தப்படுவது பெண்களே என்பது புலம் பெயர்ந்த நாடுகளிலும் தொடர்கிறது.

2017ம் ஆண்டில் எழுதிய’சில்வண்டு’ என்ற கதையும் ஒரு எழுத்தாளப் பெண்ணுக்கும் விமர்சகருக்கும் ஏற்பட்ட உறவைப் பற்றிச் சொல்கிறது.’என் இதயபூர்வமான நன்றியுரையில்,அத்தனை பேரையும் குறிப்பிட்டு நன்றி கூறிய எனக்கு என் குடும்பத்தவர்களுக்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏனோ வரவில்லை'(பக்105) என்று அநத எழத்தாளப் பெண் நினைக்கிறார்.அதனால் அவளுக்கும் அவள் கணவனுக்குமிடையில் தொடர்ந்த சில மனக் கசப்பான மாற்றங்களால் அவள் வாழ்வில் இன்னொரு கதை பிறக்கிறது. அந்தக் கதைதான ‘சில்வண்டு’. அந்தக் கதையின் கதாநாயகி ஒரு எழுத்தாளர்.அவரின் பெயர் ரஜனி. விமர்சகர் பெயர் பிரேம். அவரின் விமர்சனத்தில்,தமிழ் பேசும் அழகில் கதாநாயகி ரஜனி ஆழ்ந்து மகிழத் தொடங்குகிறார்.அவர் ஒரு நோயாளி. கான்சர் வந்தபோதை அதற்கு ஆயள்வேதச் சிகிச்சை செய்யவேண்டுமென்று அடம் பிடித்த மனைவி பிரிந்து போயிருப்பதாக அவர் சொல்லித் துயர் படுகிறார்.இருவரின் உறவும் நெருங்குகிறது.

அவர் இரண்டாவது வேலையும் செய்துவிட்டு நடுச்சாமம் வந்து ஏதோ சமைத்துச் சாப்பிடும்’ துயர் கதை அவரில் அவளுக்குப் பரிதாபத்தையுண்டாக்குகிறது. ஒருநாள் அவள் அவரைச் சந்தித்து விட்டு வரும்போது ஒரு’ ஹக்’ கேட்கிறார். இதைப் படித்ததும்,கனடாவில் வாழும் தமிழ் ஆண்களுக்கு ‘ஹக்’ அடிக்கடி தேவைப் படுகிறதா என்ற கேள்வி எழுந்தது.
ஐப்பது வயதான கதாநாயகி,பிரேமிடமுள்ள இலக்கியத் தொடர்பு நீட்சியின் முத்தத்தில் மூழ்கி ஐந்து வருடம் கழிந்து எழுந்தபோது,பிரேமிடம் ஏன் அவர் பிரிந்திருக்கும் மனைவியை விவாகரத்துச் செய்ய முடியாது ரஜனி என்று கேட்கிறாள். அதற்கு எத்தனையோ சாட்டுக்கள்.அதன்பின்னர்தான் அவரின் ‘ஆண்மை’யின் சுயரூபம் தெரிகிறது. பாலுறவு அலுத்தபின் உறவை வெட்டி விடுகிறார். போலிசாரிடமிருந்து அவரைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்று ரஜனிக்குச் செய்தி வருகிறது.
அவரிலுள்ள ஆத்திரத்தில் அவர் தந்த பரிசுகளை அவரிடம் திருப்பிக் கொடுக்க ரஜனியின் சினேகிதி வினோவி சென்றபோது அவளிடமும் அவர் ஒரு’ஹக்’ கேட்டாராம்.இதைப் படித்தபோது ஆண்களை நம்பித் தங்கள் வாழ்நாளில் துயர்பட்ட பல பெண்களின் கதைகள் ஞாபகம் வந்தன. நல்ல காலம் இந்தக் கதாநாயகி அவமானத்தால் தற்கொலை ஒன்றும் செய்து கொள்ளவில்லை. இன்னொருத்தனிடமும் இப்படி ஏமாற மாட்டேன் என்ற தீர்மானத்துடன் அவள் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறாள்.
இக்கதை கிட்டத்தட்ட ‘பச்சை மிளகாய்’என்ற சிறுகதை மாதிரியேயிருக்கிறது.

இதுமாதிரி அனுபவங்கள் எழுத்துலகில் மட்டுமல்ல,ஊடகத்தறை,சினிமாத்துறை,அரசியல் மேடைகள் போன்ற பல இடங்களில் தொடர்கின்றன. இது எண்ணிக்கையற்ற பெண்களின் கதை.கோர்ட்டுக்குப் போய் வெல்ல முடியாத ‘காதல்’ கதைகள். சாதாரண உலகில் மிகச் சாதாரணமாகத் தொடரும் இந்த நாடகத்தை வெளியிற் சொல்ல வெட்கப் படுபவர்கள் அதிகம்.
1856ம் ஆண்டில் பிரான்ஸ் நாட்டு எழுத்தாளர் கஸ்டாவா புலுபேர்ட் வெளியிட்ட நாவலில் வரும் மடம் போவரி. லியோ டால்ஸ்டாய் 1878ல் வெளியிட்ட எழுதிய நாவற் கதாநாயகி அன்னா கதத்ரீனா போன்றவர்களைப் படைத்த நாலாசிரியர்கள்.திருமணத்திற்கப்பால் காதலையோ காமத்தையோ தேடிய குற்றத்திற்காக அவர்களை மரணமைடயப் பண்ணிவிட்டார்கள்.
திருமண வாழ்வுக்கப்பால் வேறு உறவு தேடிய பெண்களை இவர் கொலை செய்யவில்லை. அவமானத்தால் அவர்களைத் தற்கொலை செய்யப் பண்ணவுமில்லை.
இங்கிலாந்தின் சனத்தொகை 66.85 கோடி.அதில் 42 விகிதம் விவாகரத்தில் முடிகிறது (2019).45-49 வயதுகளில் இவை பெரும்பாலும் நடக்கின்றன.62 விகிதமானவை பெண்களாலேயே முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.
2018ம் அண்ட 37.06 கோடி மக்களைக் கொண்ட கனடாவில் 41 விகிதமான கல்யாணங்கள் அவர்களின் முப்பதாவது திருமணவாழ்க்கையுடன் விவாகரத்தில் முடிகிறது என்று தகவல(20013 சொல்கிறது. ஒரு திருமணவாழ்க்கையின் ஆயுள் சாதாரணமாக 13.7 வருடங்கள்தான் என்று 2008ம் ஆண்டு தகவல் சொல்கிறது. ஆனால்.103.415 எண்ணிக்கை கொண்ட கனடாத் தமிழர்கள் திருமணப் பிரச்சினையைத் தீர்த்துக் கொள்ளாமல் இன்னொரு உறவைத் தேடுவது இவரின் கதைகளில் பரவலாகத் தெரிகிறது.

இக்கதையை இளம் தலைமுறைப் பெண்கள் படித்து,அவர்கள் ‘சினேகிதம்’ என்று ஆரம்பித்து எதிர்நோக்கப்போகும் பிரச்சினைகளை உணரர்தலுக்கு இப்படியான கதைகள் முக்கியம என்பது எனது அபிப்பிராயம்;.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

நினைவில் நிற்கும் நாள்-10.4.2004: புலிகளால் மேற் கொள்ளப் பட்ட வாகரைப் படுகொலையும் பாலியற் கொடுமைகளும்

நினைவில் நிற்கும் நாள்-10.4.2004:
புலிகளால் மேற் கொள்ளப் பட்ட வாகரைப் படுகொலையும் பாலியற் கொடுமைகளும்

-இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.10.4.2019

துரியோதன சகோதரர்களும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களும் பகிரங்கமான கூட்டத்தின் நடுவே திரவுபதியின் ஆடையை அவிழ்த்து அவளை அவமானம் செய்கிறார்கள். அதைத் தொடர்ந்து மகாபாரதப் போர் வருகிறது. இராவணன் சீதையைக் கடத்திச் சிறைவைத்ததால் இராமாயண யுத்தம் வருகிறது. இவை இதிகாசங்கள்.ஆண்களால் எழுதப் பட்டவை.ஆனாலும் பெண்களைப் பாலியற் கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்கினால் அதன் விளைவாக அழிவுகள்,மாற்றங்கள், புதிய சிந்தனைகள் என்பன பிறக்கின்றன என்பது மேற்குறிப்பிட்ட கதைகளிலிருந்து தெரிய வருகின்றன.

பேராசிரியர் திருமதி மேரி பேர்ட் என்பவரின் பி.பி.சி.சரித்திர டாக்குமென்டரியில்,பெரும்பாலான பழைய சரித்திரங்களில்,பெண்கள் ஆற்றிய செயற்பாடுகளோ அல்லது அரசியல்.பொருளாதார,பாலியல் ரீதியாகஅனுபவித்த துன்பங்களோ சரித்திரத்தில் எழுதப் படவில்லை என்கிறார்.ஆண்களின் பார்வையில் சரித்திரங்கள் படைக்கப்படுகின்றன என்கிறார்.
எங்கள் சரித்திரமும் அப்படியேதான் என்பது எங்கள் பலருக்குத் தெரியும்.

இலங்கை அரசியற் பிரச்சினைகள் பேசுப்படும்போது, பெரிய அளவான தமிழர்கள்; சிங்கள் பேரினவாதத்தால் கொலை செய்யப் பட்டார்கள், கொடுமைக்காளாகினார்கள்,பாலியல் வதைக்குள்ளாகினார்கள்,துரத்தப் பட்டார்கள் என்ற விதமான செய்திகளைப் புலி விசுவாசிகள் தொடர்ந்து பரப்பிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அவர்களாற்; துரத்தப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம் மக்களைப் பற்றிச் சொல்ல மாட்டார்கள்.
அத்துடன்,புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்ட மற்ற இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களும,புலிகளுடனிருந்த மாத்தையா குழுவினரும்;; தமிழர்கள்தான் என்பதை அவர்கள் மறைத்துவிடுவார்கள்.அல்லது சொல்வதற்கு மறந்து விடுவார்கள்.

‘கந்தன் கருணை’ போன்ற நிகழ்வுகளில் புலிகளாற் நரபலி எடுக்கப் பட்ட ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ் போராளிகளை அந்த இயக்கத்தினர் ஒவ்வொரு வருடமும் நினைவுகொள்கிறார்கள் அதே போல் புலிகளால் தெருக்களில் பிடித்து வைத்து கழுத்துக்களில்,டையர்போட்டு உயிருடன் கொலை செய்யப் பட்ட 800-900 டெலோ போராளிகளையும் அந்த இயக்கத்தினர் மறக்க மாட்டார்கள்.

புலிகளால் தமிழர்களுக்குச் செய்யப் பட்ட இப்படியான எத்தனையோ கொலைகளைப் பட்டியலிட்டுக் கொண்டெ செல்லலாம். ஆனால் 10.4.2004ம் ஆண்டு கிழக்கிலங்கை வாகரைப் பகுதியில்,புலிகளிடமிருந்து கருத்து வேறுபாடு காரணமாகப் பிரிந்து போன குற்றத்திற்காகப் படுகொலை செய்யப் பட்ட நூற்றுக்கணக்கான கிழக்கிலங்கைப் போராளிகளையோ அல்லது அன்று புலிகளால் பாலியல் கொடுமைகள் செய்து அங்கங்களை அறுக்கப்பட்டு மிருகங்கள் மாதிரிக் குத்தி,வெட்டி குரூரக் கொலை செய்யப்பட்ட நூற்றி இருபதுக்கும் மேலான கிழக்கிலங்கை முன்னாள் புலிப்போராளிப் பெண்களையோ இவர்கள் பேசமாட்டார்கள். அநியாயமாக இறந்த இவர்களைப் பற்றிய எந்த ஆவணமும் இருக்காது.

2011ம் ஆண்டு வாகரைப் பகுதிக்கு நான் சென்றபோது அங்குள்ள ஒரு வயது போன தமிழ்க்கிழவர்,அவரின் குரல் தடுமாற, கண்கள் கடலாக, முகம் இருளாக எனக்குச் சொன்ன விடயங்கள் எனது ஆத்மாவை சிலிர்க்கப் பண்ணியது. தமிழ்ப் பெண்ணாக,ஒரு பாட்டியாக.ஒரு தாயாக, ஒரு சகோதரியாக,மனித உரிமைக்குக் குரல் கொடுக்கும்; போராளியாக வாழ்ந்து கொண்டு புலிக் கொடியவர்களால் அன்று நடத்தப் பட்ட கொடிய கொலை வெறியை,கிழக்கிலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் என்பதால் அவர்கள் அன்று செய்த பாலியல் கொடுமைகளுக்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லையே என்று அன்று வந்த வேதனை எனது வாழ்நாள் முழுதும் எனைத் தொடரும்.

அந்த முதியவர் சொன்ன தகவலை இங்கு அப்படியே தருகிறேன். அந்தக் கிழவர் வாகரைக் காடுகளில் சேனை செய்து பிழைக்கும் நூற்றுக் கணக்கான ஏழைத் தமிழர்களில் ஒருத்தர்.புலிகளால் நடத்தப் பட்ட கொடுமையை நேரில் பார்க்கும் அவலத்தை எதிர்நோக்கியவர்களில் ஒருத்தர்.அதாவது புலிகள், இந்த ஏழை சேனைத் தொழிலாளர்களைப் பார்வையாளர்களாக வைத்துக் கொண்டுதான்; தங்கள் மிருக வெறியை அரங்கேற்றினார்களாம்.

‘2004ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில்,புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கும் கிழக்கிலங்கைப் போராளிகளுக்கும் வந்த கருத்து வேற்றுமையால்,தங்கள் உயிருக்குப் பயந்து காடு வழியாகக் கிழக்கைச் சேர்ந்த பல ஆண்,பெண் புலிப் போராளிகள் கால் நடையாக இருளில் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்களைத் தேடிவந்த பிரமாண்டமான தொகையுள்ள,பிரபாகரன் குழுவினரால் கிழக்குக்குத் தப்பி வந்த பழைய போராளிகள்;, பெருங் காடுகளால் சூழப்பட்ட வாகரைச் சேனைப் பகதிகளில் வைத்து வளைத்துப் பிடிக்கப் பட்டார்கள்.படு பயங்கரமான விதத்தில் சித்திவதை செய்யப் பட்டு, பெட்றோல் டாங்குகளில் அவர்களை உயிருடன் போடப்பட்டு வெடிக்கப் பண்ணி,சிதறி இறக்கப் பண்ணினார்கள்.

சேனைகள் வழிவராமல்,காடுவழியோ ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது,மேற்குறிப்பிட்ட சுவாலையைக் கண்ட மிகுதிப் போராளிகளும்,தாங்களும் வளைத்துப் பிடிக்கப் படுவோம்,இனித் தப்பமுடியாது என்று முடிவு கட்டிக் கொண்டு,; தங்களை வேட்டையாட வந்தவர்களிடம் சரணடைந்தார்கள்.

அவர்களின் நிலை இன்னும் படுபயங்கரமாகத் தொடர்ந்தது.ஒருபோராளியைப் பாவித்து அவனுடன் வந்த சக போராளியைச் சித்திரவதை செய்யச் சொன்னார்களாம்.

பெண்களின் நிலை வாயாற் சொல்ல முடியாத,வார்த்தைகளால் எழுத முடியாத பாலியற் கொடுமைக்காளாக்கப் பட்டு. அவர்களின் அங்கங்கள் வெட்டப்பட்டு காடுகளில் அவர்கள் உடற்பாகங்கள் எறியப்பட்டதாம். அழுகும் பிணத் துண்டுகளின் நாற்றத்தை மோப்பம் பிடித்து மிருகங்கள் வந்தால் தங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து வரும் என்று,சேனை செய்யும் இந்த ஏழைத் தமிழர்கள் பயந்தார்களாம். அடுத்த நாள்,அந்த அழுகிய பிணத் துண்டுகளை எடுத்துப் புதைக்க முயன்றபோது பிரபாகரனின் குழுவினர் வந்து இந்த ஏழைகளை அடித்துத் துன்புறுத்தி, புதைத்த துண்டுகளை தோண்டச் சொல்லி அந்தத் துண்டுகளை,மிருகங்களின் உணவாக காடு முழுதும் எறிந்தார்களாம்.
அந்தக் கொடிய பிணநாற்றத்தால் சேனையில் வாழும் சிறு குழந்தைகள், கர்ப்பவதிகள், வயதுபோன முதியோர் என்போர் வாந்தியெடுத்து அவஸ்தைப் பட்டார்களாம்.

இது நடந்து எட்டு; மாதமும் பதினாறு நாட்களும் கடந்தபின்.26.12.2004ம் ஆண்டு, சுனாமிப் பேரலை வந்து, அப்பகுதியிலிருந்த புலிகளின் பிரமாண்டமான பாசறைகளைத் துவம்சம் செய்து அழித்ததுமல்லாமல் நூற்றுக்கணக்கான புலிப்போராளிகளையும் கடலோடு இழுத்துக்கொண்டு போனது.அத்துடன் ஆரம்பித்த புலிகளின் தோல்வி 2009ம் ஆண்டு வைகாசி மாதம் பதினெட்டாம் திகதி முற்றுப் பெற்றது.

தற்போது வெளிநாடுகளில் வாழும் இலங்கைத் தமிழர்களில் பலவிதமான அரசியல் நோக்குள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள். அந்த நிலைப்பாடுகளின் பிரதிபலிப்பை இங்கு நடக்கும் கலந்துரையாடல்கள்,சர்ச்சைகள் என்பனவற்றில் கண்டுகொள்ளலாம். அதே நேரத்தில்.தங்களைத் தமிழர் மத்தியில் பிரமுகர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளத் துடிக்கும் போலித் தமிழ்த் தேசியவாதிகள் இன்னும் விடாப்படியாகத் தங்களை ஒரு பிரமாண்டமான அரசியல் சக்தியாகக் காட்டப் பல நடவடிக்கைகளையம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை உலகத்தற்கு ஒரு அப்பாவி இனமாகக் காட்டி அந்தத் தமிழ்த் தேசிய ‘வியாபாரத்தில’; நிறைய உழைக்கிறார்கள்.

இலங்கைத் தமிழரின்; எதிர்கால நன்மைக்கு இந்த அணுகு முறை பிழை என்று சொல்பவர்களை,நேர்மையாக வாழ்பவர்களை,உண்மைகளைச் சொல்பவர்களை,எழுதுபவர்களை,ஒட்டு மொத்த மக்களின் மேன்மையான வாழ்வுக்கும் வளத்திற்கும் உழைப்பவர்களை ஏளனம் செய்கிறார்கள்,அவமதிக்கிறார்கள்.படித்தவர்கள், பண்புள்ளவர்களை அழித்து விட்டார்கள்.
தர்மமற்ற போர்முறை தமிழ் இனத்தின் ஒரு தலைமுறையை அழிந்து விட்டது. எல்லாம் இழந்து ஏனோ தானோ என்று இருப்பவர்களையம் ஒரு மனவியாதிகள் மனப்பானமையில் வைத்திருக்கும் திட்டத்தில் பெரும்பாலான தமிழ் ஊடகங்கள் செயற்படுகின்றன. தங்கள் தோல்வியை மற்றவர்கள் தலையில் கட்டிவிட்டுப் பழிவாங்கல் செய்யும் திட்டங்கள் தொடர்கின்றன..

அறநெறியை மறந்து,அநியாயத்தை நிலைப்படுத்த முயல்பவர்கள்,அவர்களின் வாழ்க்கையில் பல ‘சுனாமிகளை’ எதிர்நோக்குவது தவிர்க்க முடியாதது.

அன்று நடந்த இந்தக் கொடுமையை ஞாபகத்தில் எடுத்துக் கொண்டு,எங்கள் இளம் தலைமுறைக்கு உண்மைகளைச் சொல்லி அவர்களை நல்வழிப் படுத்தி எங்கள் சமுதாயத்தை மேம்படுத்தத் தயவு செய்து முன்வாருங்கள்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘டார்லிங்’

‘டார்லிங்’

லண்டன் 2019-

அது ஒரு அழகான காலைநேரம். லண்டனில் வசந்தகாலம் முடிந்து விட்டது.சாடையான இளம் குளிர்காற்றின் தழுவலில் தோட்டத்து செடி கொடிகள் இணைந்து சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்தன.பழுத்துக் கொண்டிருக்கும் தக்காளிகள் காலைச்சூரியனின் இளம் சூட்டில் பளபளத்தன. வேலியில் படர்ந்து பூத்துக் கிடந்த சிறுமல்லிகையின் மணம் மனத்திற்கு இதமளித்தது. வசந்த காலம் முடியப்போகிறது. தோட்டத்தில் போட்டிருந்த மரக்கறிவகைகள் தங்கள் சேவையைமுடித்த திருப்தியுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாடத் தொடங்கி விட்டன. ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன் விதைத்த சிறு பயிர்கள் முளைத்து வளர்ந்து அதைச் செய்தவளுக்குப் பல விதமான பரிசுகளைக் காய்களென்றும் பழங்களென்றும் கொடுத்துவிட்டு கால மாற்றத்தில் தளர்ந்து,முதிர்ந்து தங்கள் வாழ்க்யை முடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘நானும் அப்படியா? இந்த செடி கொடிகள் தங்களை இந்தப் பூமியில் விதைக்கச் சொல்லி யாரையும் கேட்கவில்லை, எனது திருப்திக்கு எனது தேவைக்கு விதைத்தேன், பாதுகாத்தேன், இன்று அந்த விதையின் பல பரிமாணங்களை ஒரு பாதுகாவலன் மாதிரிப் பார்த்தக் கொண்டிருக்கிறேன்’ வாடித் தளர்ந்து கொண்டிருக்கும் திராட்சையிலைகளைத் தடவியபடி யோசித்துக் கொண்ட போது அவள் மனம் சட்டென்று அவளைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்டது.

‘வாழ்க்கை என்ற வெற்றுக் கானல் நீரோட்;டத்தில் நானும் இப்படித்தானா? என்னைப் போன்ற பல பெண்களும் இப்படித்தானா, சுயமாக எதுவும் செய்ய முடியாத வெற்றுவிதைத் தொடர்களா,கானல் நீரோட்டத்தில் வெறும் பிம்பங்களா? ஞானேஸ்வரி தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, வீட்டுக்குள்ளிருந்து அவள் கணவரின் குரல் சத்தமாக அவளையழைத்தது.
‘ஞானேஸ்வரி. யாரோ கதவைத் தட்டுகினம்’. அவர் மிகவும் சத்தமாக அவளையழைக்கிறார்.

அவளின் கணவருக்குப் பல வருத்தங்கள். பெரிதாக நடந்து திரிய முடியாது. அவள் ஒரு இயந்திரம்.அவர் அழைத்த குரலுக்கு அசைந்து திரியும் ஒரு நடமாடும் மனித இயந்திரம்.
அவள் தோட்டத்திலிருந்து வீட்டுக்குச் சென்று கதவைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ்வரி தனக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நின்றிருந்த ஆங்கிலேயப் பெண்மணியை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள். அன்று திங்கட் கிழமை.வெளியில் பாடசாலை போகும் குழந்தைகள், வேலைக்குப்போகும் மாந்தர்கள் என்று தெருவில் பல சந்தடிகள். வந்து நின்ற ஆங்கிலேயப் பெண்மணி,’ ஹலோ எனது பெயர் மேரி டானியல், உள்ளூராட்சியின் முதியோர் நலவிடயங்களைச் சார்ந்த விசாரணைப் பிரிவிலிருந்து வருகிறேன். நீங்கள் திருமதி அருளம்பலம் ஞானேஸ்வரிதானே?’.

அவள் ஒரு அழகிய பெண். குரலும் மிகவும் இனிமையாகவும் கனிவாகவுமிருந்தது. முதியோர்களின் பராமரிப்புக்கென்றே பிறந்த அன்பான முகத்தில் ஒரு அழகிய சிறு புன்முறுவல் தவழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

தங்கள் வீட்டு வாசற்படியில் வந்து நின்றிருக்கும் ஆங்கிலேயப் பெண்ணுக்கு முப்பது வயதுக்கு மேலிருக்காது என்று ஞானேஸ்வரி தனக்குள் ஏன் நினைத்துக் கொண்டாள் என்று தெரியாது. ஞானேஸ்வரியின் கணவர் அருளம்பலத்திற்குப் பல வைத்திய சேவைகள் இருப்பதால் அதையொட்டிப் பல தரப்பட்ட உத்தியோகத்தர்களும் அடிக்கடி வருவது வழக்கம். அவர்களிற் பெரும்பாலோர் கிட்டத்தட்ட முப்பது நாற்பது வயதுடையவர்களாக இருப்பதை ஒரு காலத்தில் ஆசிரியையாகவிருந்த ஞானேஸ்வரி ஊகித்துக் கொண்டாள்.

வந்திருந்த பெண்மணியை வீட்டுக்குள் வரவேற்று அழைத்துச் சென்ற ஞானேஸ் அவளின் கணவர் அமர்ந்திருக்கும் முன்னறையில் அவளை அமரச் சொன்னாள். வந்திருந்த பெண்மணி அருளம்பலத்தாருக்கு,’குட்மோர்ணிங்’ சொல்லித் தன்னை அறிமுகம் செய்தபின்; தனது பைலைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ் வந்திருந்த உத்தியோகத்தருக்கு அருந்துவதற்கு என்ன கொடுக்கலாம் என்ற யோசனையில் கணவரிற் தனது பார்வையைச் செலுத்தினாள். வந்திருப்பவள் பட படவென்று சில பேப்பர்களை எடுத்தாள். பின்னர். துpரு. அருளம்பலத்தைப் பார்த்து, ‘மிஸ்டர் அருளம்பலம், நீங்கள் இங்கு உங்களுக்கு உதவிக்கு இங்கு வந்திருந்த வேலையாள் ஒருத்தர் உங்கள் மனைவியுடன் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு செய்திருக்கிறீர்;கள். அதைப்பற்றிக் கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்டாள் வந்திருந்த ஆங்கிலப் பெண்மணியின் தொனியில் ஒரு அழுத்தமான தொனி தெரிந்தது.

அதைக் கேட்ட ஞானேஸ்வரிக்கு மேரி டானியல் என்ற அந்த ஆங்கிலப் பெண் என்ன பேசுகிறாள் என்று தெரியவில்லை. ஞானேஸ்வரியும் அவர் கணவர் அருளம்பலமும் வயதுபோன தம்பதிகள் குழந்தைகள் கிடையாது. சொந்தக்காரர்களும் தூரத்திலிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்ய சோசியல் சேர்விஸ் அல்லது உள்ளு+ர் ஆட்சியிலிருந்து அவ்வப்போது முதியோர்களுக்கு உதவி செய்யும் வேலையாட்களையனுப்புவார்கள்.

அவர்கள் யாரும் தன்னிடம் ‘தேவையற்ற’முறையிற் பேசவில்லை என்று ஞானேஸ்வரிக்குத் தெரியும்.
கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் அவர் மனைவியைக் கவனிக்காமல், தனது தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு’ நாங்கள் உங்களை விட வித்தியாசமான கலாச்சாரத்தைக் கொண்டவர்கள். கூலிக்கு வேலைக்கு வருபவர்கள் எங்களுக்குரிய மரியாதையைத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள்’ என்று ஆரம்பித்தார்.
‘அதைத்தான் விசாரிக்க வந்திருக்கிறேன்.உங்களின் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவர் உங்கள் மனைவியுடன் தகாத மொழியில் பேசியதாகக் குற்றம் சாட்டியிருக்கிறிர்கள்.அதை விபரமாகச் சொல்ல முடியுமா?’

ஞானேஸ்வரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அருளம்பலத்தார்,இருதய நோய்,நீரழிவு நோய் என்று நாற்பது வயதிலிருந்தே பல வருத்தங்களுடன் வாழ்பவர். நோய்காரணமாக அவர் எதுவும் பெரிதாகச் செய்ய முடியாததால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யச் சிலரை அவர்கள் சோசியல் சேர்விஸில் கேட்பார்கள். அப்படி வருபவர்களில் யாரும் தன்னிடம் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக அவளுக்குத் தெரியாது.

வந்திருந்த பெண் ஞானேஸ்வரியைப் பார்த்து,அழகிய புன்முறுவலைத் தன்முகத்தில் தவழவிட்டாள்.ஞானேஸ்வரிக்க அவள் தன்னை ‘விசாரிக்கப் போகிறாள்’ என்று புரிந்தது. ‘எனது கணவர் சொல்வதுபோல் இங்கு எங்களுக்கு உதவி செய்ய வந்த யாரும் என்னிடம் தேவையற்ற முறையிற் பழகவில்லை’என்று சொல்ல நினைத்தவள் அதைச் சொல்லவில்லை. தேவையற்ற மொழியில் அவளுடன் யாரோ ஒருத்தர்; பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு கொடுத்திருக்கும் கணவனின் முறைப்பாட்டை எதிர்த்து அவள் ஏதும் சொன்னால் அதன்பின் அந்த வீடு போர்க்களமாகிவிடும் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

ஆனாலும் அந்தப் பெண் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமற் கணவரைச் சாடையாகப் பார்த்தாள். அவர் வேறு எங்கேயோ பார்ப்பதுபோல் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டார்.

வந்திருந்தபெண் தனக்கு முன்னாலிருந்த தமிழ்த் தம்பதிகளைப் பார்த்தாள். ஞானேஸ்வரி தயங்குவது அவளின் முகபாவத்திலிருந்து தெரிந்தது.அருளம்பலம், மனைவியைப் பார்க்காமல், மேரியைப் பார்த்துச் சொன்னார்,’எனது மனைவி மிகவும் சங்கோஜமான பிறவி. மனம் விட்டு எதையும் சொல்லமாட்டாள்.நான் உங்களுக்கு எழுதிய கடிததத்தில் இங்கு எங்கள் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவன் எனது மனைவியிடம் தேவையற்ற முறையில் பழகினார் அது எங்களை அவமதிப்பதாகவும் எனது மனைவிக்குக் கடும் மன உளைச்சலைத் தந்ததாகவும் எழுதியிருந்தேன்’ என்று தொடங்கினார்.
மேரி அவரின் விளக்கத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஞானேஸ்வரிக்கத் தன் கணவர் என்ற சொல்லத் தொடங்குகிறார் என்று சாடையாகப் புரியத் தொடங்கியது.
அவர் தொடர்ந்தர்,

‘எனது மனைவியை அவர் திருமதி அருளம்பலம் என்றுதான் அழைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த வேலையாள் எனது மனைவியை டார்லிங் என்று அழைத்தார். நாங்கள் தமிழர்கள். எங்கள் மனைவியை டார்லிங் என்று கண்டவன் நிண்டவன் எல்லாம் கூப்பிட அனுமதிக்க மாட்டோம். அந்த வேலையாள் அப்படி அழைத்ததால் எனது மனைவி பட்ட மன உளைச்சல் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நான் பல வருத்தங்களாலும் மிகவும் துன்பப்படுவன். என்னைப் பார்க்க எனது மனைவி மட்டும்தானிருக்கிறாள். அவளின் மனமும் சரியில்லாவிட்டால் எங்கள் நிலமை என்னவாகும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்’. அவர் குரல் கரகரத்தது.

கணவரின் முகபாவமும் குரலும் நடிப்பும் ஞானேஸ்வரிக்குப் புரியத் தொடங்கியது.
அவளுடன் யாரும் அன்பாகப்பேசுவது அவருக்குப் பிடிக்காது என்பது அவளுக்கு எப்போதிருந்தோ தெரியும். அவர்களின்; வீட்டு டாய்லெட் பிரச்சினை தந்தபோது அதை என்னவென்று பார்த்து உதவி செய்ய வந்த அந்த வேலைக்காரன் ஒரு மூதாட்டியை டார்லிங் என்றழைத்தது அவரின் கவுரவத்திற்து அவமானமாக இருந்ததாகச் சொல்கிறார். அவள் பேசாமலிருந்தாள்.ஞானேஸ்வரியின் மவுனம் மேரிக்குத் தர்ம சங்கடத்தையுண்டாக்கியிருக்கவேண்டும்.

‘ ஐயாம் வெரி சாரி மிஸஸ் அருளம்பலம், அந்த வேலையாள் வேண்டுமென்றே உங்களைத் தவறானமுறையில் நினைத்துக் கொண்டு அப்படிச் சொல்லி உங்களை மனவருத்தம் தந்திருந்தால் தயவு செய்து உங்கள் கைபட என்ன நடந்தது என்று எழுதித் தரவும் அதன்பின் அவரை வேலையிலிருந்து நீக்குவதா இல்லையா என்று நாங்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுப்போம்’. மேரி அதிகம் பேசாமல் சென்று விட்டாள்.

ஞானேஸ்வரி கணவரிடம் ஒன்றும் கேட்காமல் வழக்கம்போல் சமயலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவர் அவளைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு இந்த உலகத்தையே பழிவாங்கத் தயங்காதவர் என்பதை அவள் யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாள், சொல்ல முடியாது. அவள் அவரின் முகத்தைப் பார்க்காமல், ஏன் இப்படி ஒருத்தனில் அபாண்டப் பழி போடுகிறீர்கள் என்று கேட்காமல் நகர்ந்து விட்டாள். கணவன் மனைவியாக ஒரு வீட்டில் வாழும் இருவேறு ‘பிறவிகள்’ அவர்கள்.

அவளின் தனிப் பட்ட உலகம் சமயலறையம் தோட்டமும்தான். சமயலறைப் பாத்திரங்களும் தோட்டத்துச் செடிகொடிகளும் அவளின் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்பவை.

டாய்லெட் பிரச்சினையில் அதைத்திருத்த வந்த சாம் என்ற வெள்ளையன் ‘ஹலோ டார்லிங்’ என்று தன்னையழைத்தது ஞானாவுக்குப் பிரச்சினையில்லை. வயதுபோன முதியவர்களைக் கடை கண்ணி வைத்திருப்பவர்கள், வேலைக்கு வருபவர்கள் ‘டார்லிங்’ என்ற அழைப்பது ஆங்கிலேய உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பழக்கவழக்கங்களில் ஒன்று என்பதை ஞானா லண்டனுக்கு வந்து சொற்ப நாட்களிலியே உணர்ந்து கொண்டவள்.

லண்டனுக்கு வரும்போது அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது. லண்டனுக்கு வந்த கால கட்டத்தில் சொந்தக்காரர் வீட்டிலிருந்ததார்கள். அங்கிருந்த ஞானாவின் மாமி முறையான ஒரு மூதாட்டியுடன் லண்டன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போகும்போது பெரும்பாலும் ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் ‘வட் யு வான்ட் மை டியர்’ என்றோ அல்லது ‘கான் ஐ ஹெல்ப் யு டார்லிங்’ என்று கேட்பதை ஞானா அவதானித்தாள்.

அதைப் பற்றித் தனது மாமியார் மூதாட்டியிடம் கேட்டபோது,’ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் தாய்மாரை அல்லது வயதுபோனவர்களை அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்’ என்றாள். ஆனாலும் ஒரு சில ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் தங்களிடம் சாமான்கள் வாங்க வரும் பெண்களை ‘ஹலோ டார்லிங்’ அல்லது,’ ஹை சுவீட்டி,’ அல்லது,’,ஹலோ மை டியர்’ என்பதும் பரவலான விடயம்.

அருளம்பலத்தாருக்கு அது கொஞ்சமும் பிடிக்காது.’இவன் என்ன தொட்டுத் தாலி கட்டியவன் மாதிரி’ டார்லிங்’ சொல்கிறான் என்று பொருமுவார். ஆனால் அவர் தொட்டுத் தாலி கட்டிய ஞானேஸ்வரியை டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டது கிடையாது.
அவளைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவதே அருமை.
‘ ஏய்’ அல்லது’ இஞ்ச பார்’ அல்லது, ‘என்னப்பா’ என்ற மொழிகளிற்தான் அழைப்பார்.யாரும் வீட்டுக்கு வந்திருந்தால் மட்டும் ‘ஞானேஸ்வரி’ என்று அழைப்பார். அவளின் சொந்தக்காரர்கள் அவளை ‘ஞானா’ என்று அழைத்தாலும் அவருக்குக் கோபம் வரும்.
‘ஞானா என்றால் ஆண்பிள்ளைத் தனம் ஒலிக்கும்’ என்று சொல்வார்.

ஞானேஸ்வரி அவருக்கெதிராக எதுவும் பேசுவது கிடையாது. அவரைப் பகைத்தால் என்ன நடக்கும் என்று அவளின் சிறுவயதிலேயே தெரிந்துகொண்டவள்.
அவளின் நினைவு எங்கேயோ விரிகிறது.
——- ————– ————
ஞானேஸ்வரி ஓரு பரவாயில்லாத வசதி படைத்த குடும்பத்தின் முதற்பெண். இரண்டு தங்கைகளும் இரண்டு தம்பிகளுமுடன் சந்தோசமான வாழ்க்கையில் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவளின் தகப்பனார் கொழும்பில் ஒரு அரச உத்தியோகத்தராகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தார். மாதத்திற்கு ஒரு தரம் ஊருக்கு வருவார்.அவரது மனைவி ஊரில் ஆசிரியையாக வேலை பார்த்துக்கொண்டு தனது குழந்தைகளை மிகவும் கவனமாக வளர்த்தாள்.
அப்பா என்பவர் மாதமொருமுறை கொழும்பிலிருந்து வருபவர்.அல்லது,ஊரில் திருவிழா,உற்றார் உறவினர் திருமணம் அல்லது இறந்த வீட்டு நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒரு சில நாட்கள் வந்து போகிறவர் என்ற நினைவே ஞானேஸ்வரியின் நினைவில் பதிந்திருந்தது.அவர்களின் குடும்பத்திற்கு அவளின் தாயே நிர்வாகி,பாதுகாப்பாளர்,அன்பைச் சொரிந்து அணைத்துக் கொள்பவர்.பெரும்பாலான வசதியான பெண்கள் மாதிரியல்லாமல் அவர்களின் வீட்டுக்கு வரும் வேலைக்காரியையும் அம்மா அன்பாக நடத்துவாள். அம்மாவின் அத்தனை பண்புகளும் ஞானாவிடமிருந்தது.தம்பி தங்கைகளை அன்புடன் பார்த்துக் கொள்வாள்.

ஞானாவும்; அவளின் சகோதர சகோதரிகளும் படிப்பில் கெட்டித்தனமான இருப்பதற்கு அவளின் தாய் மிகவும் ஊக்கம் எடுத்தாள். மூத்த இரு பிள்ளைகளையும் டியுட்டரியிலும் சேர்த்தாள்.கண்டவர்களுடன் பழகக் கூடாது என்று மிகவும் கடுமையாக எச்சரித்து அனுப்பினாள்.அப்போது அங்கு, மிகவும் கோபக்காரக் குணமுள்ள, பணக்காரத் திமிருள்ள,சாதி வெறி பிடித்த அருளப்பலம் மத்ஸ் ஆசிரியராகவிருந்தார். அவரைக் கண்ட முதல் நாளே ஞானா ஒரு பயத்துடன் பழகினாள் அவர் பார்வை அவர் ஒரு ஆசிரியர் என்பதற்குப் பதிலாக அவளில் மேய்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.

ஆனால் அவரின் நடத்தையை யாரிடமாவது வாய்விட்டுச் சொன்னால் அவரை அப்படிப் பழகுவதற்கு ஞானாவின் பார்வையும் குணபாவங்களும்தான் காரணிகளாகவிருக்கும் என்று பழிபோட அவர் மட்டுமல்ல இன்னும் எத்தனையோ இருப்பார்கள் என்பதை அந்த இளம் வயதிலேயே அவளது தீர்க்கமான உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து கொண்டவள்.

அப்போது அவளின் துரத்துச் சொந்தகக்காரனான கிருஷ்ணராஜா தனது படிப்பை முடித்துக் கொண்டு கொழும்பில் போலிஸ் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனின் தகப்பன் ஒரு ஆங்கில ஆசிரியர் ஊரில் மிகவும் மதிப்புடையவர் நிறைய வாசிப்பவர். அதனால் அவரைச் சுற்றி ஒரு மாணவர் வட்டம் வாஞ்சையுடன் உலவி வரும்.

அவரின் மகனான கிருஷ்ணாவும்; தகப்பனைப் போலவே இலக்கியத்திலும் எழுத்திலும் ஆர்வமுள்ளவன்.வாட்டசாட்டமானவன். நிறைய வாசிப்பவன்.’ கண்டதும் கற்றால் பண்டிதர் ஆகலாம்’ என்று விளையாட்டாக அவளிடம் குறும்பு செய்பவன்.அவள் கல்கியும் கலைமகளுடனும் காலத்தைக் கழிப்பவள்.ஆங்கிலப் பத்தகங்களையும் படிக்கச் சொல்லி அவளைத் துண்டுபவன்.

அவனின் சிரித்தமுகத்தில் எபபோதும் ஒரு அலாதியான கவர்ச்சி தவழும். அந்த முகத்தை ஒரு நாள் பார்க்காவிட்டாலும் அவளுக்கு ஏதோ தவிப்பு வருவதை அவள் உணர்ந்து கொண்டபோது அதன் அர்த்தத்தைச் சாடையாகப் புரிந்து கொண்டதும் அவள் தனக்குள் நாணிக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் உறவுக்காரர் என்பதால் அவர்கள் கோயில், அல்லது டியுட்டரிக்குப் போகும்போது சந்தித்துப் பேசிக்கொள்வதை அவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் சந்தேகமாகப் பார்ப்பதற்கு இடமில்லை.

அவன்,ஞானாவை விட கொஞ்சம் வசதி குறைந்த குடும்பத்திற் பிறந்தாலும் அவனுடைய போலிஸ் படிப்புக்கப்பால் அவனது பெரும் விருப்பமாக நிறையப் புத்தகங்கள் படிப்பதும் அவ்வப்போது கவிதைகளை எழுதிப் பிரசுரிப்பதும் பலருக்குத் தெரியும்.

சிறுவயதிலிருந்தே அவளிடம் அவன் மிகவும் பிரியமாகவிருந்தான் என்பதை அவர்கள் வளர்ந்து வந்த காலத்தில்,வாய்விட்டுச் சொல்லாமல் மனம் விட்டு எழுதிய சில கவிதைகளை அவளிடம் கொடுத்தபோது அவற்றை ஆயிரம் தடவைகள் தனிமையில் படித்து ஆனந்தப் பட்டவள்.கிருஷ்ணனின் ராதையாக அவள் சிறுவயதிலேயே அவனிடம் தன் மனதைப் பறி கொடுத்து விட்டாள்.

எப்போதாவது அவன் அவளின் டியுட்டரியின் வாசலிற் தற்செயலாக வருவதுபோல் வருவதையும் அவள் கடைக் கண்களால் இனிய பார்வையை அவனின் பக்கம் காட்டுவதையும் ஒரு நாள் அருளம்பலம் மாஸ்டர் தனது குரூரக் கண்களால் அவதானித்து விட்டார்.
தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் அவர்களின் பின் புலத்தை விசாரித்தார்.

கிருஷ்ணன் ஞானேஸ்வரியை விட நான்கு வயது மூத்தவன்.இரு தங்கைகளைக் கரையேற்றிவிட்டுத்தான் அவனின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று பொறுப்பையுணர்ந்தவன்.தங்களை விட வசதி குறைந்த அவனிடமுள்ள அவளின் ஈர்ப்பைத் தனது தாய் தகப்பன் எப்படி எடுத்துக்கொளவார்கள் என்ற பயமிருந்தாலும்,கிருஷ்ணனின்; குடும்பத்திலுள்ள நல்ல பெயரால்,தங்கள் குழந்தைகளின் சந்தோசமான எதிர்காலத்தை விரும்பும் தனது தாய் தகப்பன் எப்படியோ ஒரு காலத்தில்அவளது ஆசையை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்று அவள் நம்பினாள்.

1980ம் ஆண்டு தைமாதம், ஞானா ஆசிரியை பயிற்சியைத் தொடங்கக் காத்திருந்தாள். ஒரு நாள்ப் பின்னேரம் கோயிலுக்குச் சென்றபோது, போலிஸ் படிப்பு முடிந்து கம்பீரமான உடையுடன் டியுட்டிக்கு நின்றிருந்த கிருஷ்ணனைக் கண்டு அவள் கண்ணனைக் கண்ட ஆண்டாளாக மகிழ்ந்து போனாள்.

அன்று அவன் அவளுக்கு ஒரு கவிதைக் கடிதம் வடித்திருந்தான். வழக்கம்போல என்னுயின் ஞானா என்று தொடங்காமல் ‘மை டார்லிங் ஞானா’ என்று ஆங்கித்தில் அழைத்திருந்தான்.அவள் அந்தக் கடிதத்தை அவள் இருதயத்துடன்அவனை இணைத்ததுபோல் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

இலங்கையின் வடபகுதியில் அரசியல் குழப்பங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த காலம். இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு முடிவு காண ஆயுதப் போராhட்டத்தைத் தவிர வேறொரு வழியும் கிடையாது என்ற கோஷம் வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஓரு சிலர் அதைச் செயற்படுத்த இரகசிய முறையில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதை அடக்க இலங்கை அரசு தனது போலிஸ் படையைத் தயார் செய்தது.
‘தமிழீழப் போராளிகள் பதினாறு குழுக்களுக்குமேல் விரிந்து பரந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப்; ‘பயங்கரவாதிகளாக’ வலைபோட்டுப் பிடித்து வதை செய்து போராளிகளின் சிதைந்த உடல்களைப் பகிரங்கத் தெருக்களில் எறிந்து விட்டும்போகும் போலிசாருக்கு எதிராகத் தமிழீழப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் வாலிபர்கள் அவ்வப்போது தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். சில தமிழ்ப் போலிசார்,தமிழ்ப் போராளிகளின் அந்தத் தாக்குதல்களில் பலியாகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அன்று ஒருநாள்,ஞானேஸ்வரி தனது அன்பனான கிருஷ்ணனைக்; கோயிலில் கண்டபோது, இளமையும் கண்ணியமுமான அவனது உத்தியோக தோற்றம் அவளுக்குப் பெருமையாயிருந்தது. அவன் அனுப்பியிருந்த கவிதையின் காதல் மொழிகள் அவளின் ஆத்மாவுடன் நுழைந்து விட்டன.

தமிழ்ப் போராளிகள் விடயத்தில் அவனை எச்சரிக்க வேண்டும்போலிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒன்றிண்டு நாட்களுக்கு முன் பலியாகிய, மூன்று குழந்தைகளின் தந்தையாகிய ஒரு தமிழ்ப் போலிசார் பற்றி ஊரெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள. அவளின் பாட்டியார் தங்களுடன் வந்திருந்த ஒரு மாமியுடன் பெரிய சத்தத்தில் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தபோது.யாரும் பார்க்காத தருணம் பார்த்து, கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நகர்ந்து கொண்டு, ‘கவனமா இருங்கோ’ என்று பதட்டத்துடன் சொன்னாள்.

அவன் அவளது கட்டளைளைக்கு புன்முறுவலுடன் தலையசைத்து ‘அப்படியே மை டார்லிங்’ என்று காதல் பொங்கக் கிசுகிசுத்தான். அந்தப் புன்னகையிலிருந்த அன்பு. பாசம்,அளப்பரிய காதல் அவளைத் திக்கு முக்காடப் பண்ணியது.

‘இந்த ஆழமான காதலைத் தனது ஆத்மாவுடன் பிணைத்து வைத்திருக்கும் இந்தக் கம்பீரமான ,கவுரமான, கண்ணியமான மனிதன் இன்னும் சிலகாலத்தில், என்னுடையவனாக இருக்கப் போகிறவன்’ என்று உண்மை அந்தக் கோயிலின் சன்னிதானத்தில் அவளின் சிந்தனையில் தெறித்து விழுந்தது.

அவனது பாதுகாப்பு பற்றி ஒரு சில வார்த்தைகளை விளக்கமாகப் பேசவேண்டு என்று அவள் முடிவுகட்டிக் கொண்டு,கோயில் பூசை முடியத் திரும்பி வரும்போது, அவளுடன் வந்த பாட்டியிடம் ஏதோ சாட்டுச் சொல்லி விட்டுப் போலிசார் நின்றிருந்த கடைப் பக்கம் சென்றாள். கோயிலால் வருபவர்கள் தொகையாகவிருந்தததால், அந்த நேரத்தில் இவர்களை விசேடமாக அவதானிக்கப் போவதில்லை என்று அவளின் பேதை மனம் சொன்னது.

அவனைச் சந்திக்க போலிசார் நின்றிருந்த ஒதுக்குப் புறமான பக்கத்தை நெருங்கும்போது அவளுக்கு முன்னால் நந்தி மாதிரி வந்து நின்ற அருளம்பலம் மாஸ்டரை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.
‘என்ன ஞானேஸ்வரி, வீட்டுக்குப் போறவழி இந்தப் பக்கமில்லையே’ என்ற அருளப்பலம் மாஸ்டரின் குரலிலிருந்த நக்கலான தொனி,அவரின் நயவஞ்சகமான பார்வை அவளுக்கு ஒரு சில வினாடிகளில் எத்தனையோ விடயங்ளையுணர்த்தியது.அவர் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து உளவு பார்க்கிறார் என்ற அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.

‘இல்ல மாஸ்டர் கடையில் தண்ணி வாங்கப் போறன்’ அவள் வாயில் வந்த பொய்யைச் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தாள். அவள் வலது கண் துடித்தது. உடம்பு படபடத்தது.இரவில் நித்திரை வரவில்லை.மனம் மிகவும் பதட்டத்தடன் எதையெல்லாமோ யோசித்தது.

அடுத்த வெள்ளிக் கிழமை எப்படியும் அவனுடன் பேசவேண்டும் என்று முடிவுடன் அடுத்த நாள் அதி; காலையிலெழுந்தபோது தூரத்தில் வெடித்த துப்பாக்கி சத்தம் அவளின் இதயத்தைப் பிழந்து கொண்டு போனது.

ஓரு சில நிமிடங்களில்@’கிருஷ்ணராஜா என்ற போலிஸ்காரனைப் பெடியன்கள் சுட்டுப் போட்டான்கள்,யாரோ அந்தப் போலிஸ்காரனைப் பற்றிப் பெடியன்களுக்குச்; சொல்லியிருக்க வேணும்’ என்ற தகவல் பரவத் தொடங்கியது. கிருஷ்ணராஜா போலிஸ் பயிற்சி முடித்து விட்டு யாழ்ப்பாணத்துக்கு வந்து சிலமாதங்களே ஆகியிருந்தன.

அநியாயமாகக் கொல்லப் பட்ட தனது அன்பன்,கிருஷ்ணாவுக்காக ஞானாவால் வாய்விட்டழவும் முடியாது. அவளின் ஆத்மா,’ சமுதாயப் பிரச்சினையின்றி வாழ்வதாகவிருந்தால் இன்றிலிருந்து நீ ஊமையாக இருக்கப் பழகிக் கொள்” என்று ஆணையிட்டது.ஒன்றிரண்டு நாட்கள் இரவு பகல் என்ற வித்தியாசம் தெரியாமல் அவள் சித்தம் மரத்திருந்தது. தன்னோடு பிணைந்திருந்த உண்மையான ஞானேஸ்வரி என்ற பெண் இறந்து போனதான ஒரு உணர்வு அவளையிறுக்கியது.

வாழ்வென்ற யதார்த்த தொடர் நாடகத்தில், மற்றவர்களுக்காக இன்னுமொரு பாத்திரமாக அவள் நடமாடவேண்டிய துரதிர்ஷ்டத்தை அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.இரு தங்கைகளுக்கும் இரு தம்பிகளுக்கும் மூத்தவள் அவள்.அவளின் செயற்பாடுகளில் அவர்களின் எதிர்காலம் தங்கியிருக்கிறது.

இதுவரைக்கும் அவன் காதலின் நினைவில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ஞானாவின் உயிரின் பாதி
அவனின் இறப்புடன் சட்டென்று பிரிந்தததை யாரும் பரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவனின் கொலையை, ‘தமிழருக்கெதிரான’ இன்னுமொரு போலிசாரின் இறப்பாக ஊரார் எடுத்துக் கொண்டார்கள். கிருஷ்ணராஜா அவர்களின் தூரத்துச் சொந்தக்காரன் என்பதை விட ஞானாவின் குடும்பத்தினருக்கு அவனின் கொலை எந்தத் தாக்கமுமில்லை. ஞானாவுக்கும் அவனுக்குமுள்ள தொடர்பைத் தெரிந்த ஒரே ஒரு பேர்வழியான அருளம்பலம் அவர்களுக்கு அதைச் சொல்ல மாட்டார் என்று அவளின் உள்ளுணர்வு சொல்லியது.

போராளிகளால் ‘தமிழ்த் துரோகிகள்’ என்று சுடப்பட்ட பலரின் மரணச் சடங்குக்குப் பொதுமக்கள் போகப் பயந்தார்கள்.அந்தப் பயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு
ஞானாவின் தாயார் சாட்டுக்காக ஒரு சில நிமிடங்கள் தலையைக் காட்டி விட்டு வந்தாள்.

‘தமிழருக்கு எதிராக வந்த போலிசைக் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்’.

‘போராளிகளுக்குப் பிடிக்காத தமிழரின்’ சடுதியான இறப்புக்களுக்குக் காரணங்களும் நியாயப் படுத்தலும் மிகவும் கவனமாக நிலை நிறுத்தப் பட்டன. அதைக் கேள்வி கேட்க யாருக்கும் துணிவில்லை. யாருக்கும் யாரையும் பிடிக்காவிட்டால் அந்தத் தமிழனைத் ‘துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுக்க’ அருளம்பலம் மாதிரியான ஒரு கேவலமான மனிதக்கூட்டம் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

கிருஷ்ணராஜா இறந்த எட்டாம் நாள் இரவு அவளின் கனவில்,அருளம்பலம் மாஸ்டரின் கோரமான சிரித்த முகம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து குரூரமாகச் சுடப் பட்டு விழுந்த கிருஷ்ணாவின்; இரத்தம் வடியும் உடலை அவள் தாங்குவதாக அந்தக் கனவு தொடர்ந்தது.
தன் உயிரைப் பறித்தவன் யாரொன்று கிருஷ்ணாவின் ஆவி கனவில் வந்து அவளிடம் கதறுகிறதா,?

அவள் எழுந்தாள் காலையிருள் சாடையாகப் பிரிந்து கொண்டிருந்தது. அவளின் அன்பன் கிருஷ்ணாவைக் காட்டிக் கொடுத்தது யார் என்று ஞானாவுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
ஞானா ஆசிரியை பயிற்சிக் கலாசாலைக்குப் போனாள்.படித்தாள் ஆசிரியையானாள்.

1983ம் ஆண்டு கலவரம் கொழும்பிலுள்ள தமிழர்ளை அகதிகளாக்கி யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பி விட்டது. அவள் தகப்பன் எப்படியோ உயிர் தப்பி அவரின் குடும்பத்திடம் வந்தார். அவர் கொழும்பில் பட்ட கொடுமைகளைச் சொல்லிக் குழந்தை மாதிரி விம்மியழுதார். அந்தக் குடும்பம் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்பட்டது. வேலையிழந்தால் மனமுடைந்த தகப்பன்.அவரைத் தாங்கித் தவிக்கும் தாய். குடும்ப நிலை அவளைத் துயர்பட வைத்தது.

அடுத்தநாள் என்ன நடக்குமோ என்று தெரியாதமாதிரி அநியாயங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ந்தன.
தகப்பனார் வீட்டோடு இருப்பதால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிச் சிலவேளை எல்லேரிடமும் பாய்ந்து விழுந்தார் அல்லது அமைதியாக வெறித்துப் பார்த்தடி இருந்தார். குழந்தைகளையும் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றத் தவிக்கும் தவிப்பு ஞானேஸ்வரியைத் துயரப்படுத்தியது. தாயும் மகளும் ஊரிலேயே ஆசிரியைகளாக இருப்பது ஒரு விதத்தில் நிம்மதியாகவிருந்தாலும் வீட்டில் வளரும் ஆண்குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பற்றிய கவலை அந்த வீட்டில் எல்லோர் மனதிலும் வியாபித்திருந்தது.

யாழ்ப்பாணம் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. பல தமிழ் இளைஞர்கள் ‘போராளிகளாகப’ பல குழுக்களில் சேர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். வசதியுள்ளவர்கள் தங்கள் பையன்களை எப்படியோ வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் அவளது பெரிய தம்பியை வெளிநாடு அனுப்பத் திட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது.அதற்குத் தேவையான பணத்தை எப்படிப்புரட்டுவது என்பது அவர்களுக்குப் பெரிய கவலையாயிருந்தது. அத்துடன் வீட்டிலிருக்கும் வயது வந்த பெண்களுக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை தேடுவதும்; தலையிடியைத் தந்தது.

பெரிய இடத்து முக்கிய மனிதர்களில் ஒருத்தரான அருளம்பலம் மாஸ்டரும் லண்டன் போவதாகக் கதையடிபட்டது. அது மட்டுமல்லமல்,அருளம்பலம் மாஸ்டர் ஞானாவைத் திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகச் சொல்லியனுப்பியபோது. அவளின் தாய் தகப்பன் மிகவும் பூரிப்புடன் லண்டன் செல்லப் போகும் அவளின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

அவருக்கும் அவளுக்கும் பத்து வயது வித்தியாசம் என்பது பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை.அவளுக்கு அவரைத் திருமணம் செய்ய விருப்பமா என்று கூட யாரும் கேட்கவுமில்லை, கவலைப்படவமில்லை.அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது,அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயது,அத்துடன் அவருக்கு அப்போதே ‘ கர்ம வியாதி’ என்று சொல்லப் படும் நீரழிவு நோய் இருந்தது.திருமணத்தில் அவளின் கருத்துப்பாட்டுக்கு அக்கறை எடுக்க அந்த நெருக்கடியான சந்தர்ப்பத்தில் யாருக்கும் பொறுமையோ அல்லது தேவையோ இருக்கவில்லை.
அவளின் முடிவில் அவளின் தம்பி லண்டன் செல்வது தங்கியிருக்கிறது. அத்துடன் தங்கைகளின் எதிர்காலமும் தங்கியிருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

அவள் மவுனமாக அவருக்குத் தலையைத் தாழ்த்தித் தாலியை மாட்டிக் கொண்டாள். ஊர் உலகிற்காக,ஒரு நடமாடும் பிணமான அவளைத் தன்னுடையவளாக்கி அவர் அவள் உடம்புடன் புணரப்போவதை நினைத்து அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

லண்டன் வாழ்க்கை கடினமானது. அவரின் படிப்புக்குரிய வேலை கிடைக்கவில்லை. அவர் எதிர்பார்த்தபடி திருமணவாழ்வும் அவருக்கு மிகவும் அதிருப்தியாகவிருந்தது. இரவின் அமைதியில் இன்னொரு உயிர் தன்னருகில் படுக்கிறதா என்று கூட அவருக்குச் சந்தேகமாகவிருந்தது.அமைதியான வெற்றிருளில் அவர் அவளின் உடம்புடன் புணர்ந்து முடிந்ததும் அவர் அயர்ந்து தூங்கிவிடுவார். அவள் குளியலறைக்குச் சென்று குளித்து விட்டுப் படுப்பாள்.

யாரும் வந்தால் கல கலப்பாகவிருக்கும் ஞானா, அவர்கள் இருவரும் தனிமையாக இருக்கும்போது அவருக்குரிய கடமைகளைச் செய்தாள். அதற்கப்பால் அவர்கள் இருவருக்குமிடையில் பெரிதாக எந்த இணைப்பும் கிடையாது.அவளின் அசாதாரண மவுனம் அவரைப் பயமுறுத்தியது.
அவர் தனது நோய்களுக்கு விடிவு தேடிக் கோயில்களை நாடினார். ஆனால் வயது கூடிக்கொண்டுவர,அவரின் நோய்களும் விரிந்து முக்கல்களும் முனகல்களும் இரவை நிறைத்தது. அவள் அவருக்குக் ‘கரைச்சல்’ கொடுக்குக் கூடாது என்று தனியறையில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டாள். அவளுக்கு அப்போது வயது நாற்பது.

ஞானா மிகவும் திறந்த நிர்வாகியாகஅவர்களின் (அவரின்?) வீட்டை நிர்வகித்தாள். ஏற்கனவே சலரோகக்காரனான அவருக்குத் தேவையான உணவு வகைகளைத் தயாரித்துக் கொடுத்தாள். இருவரும் ஒரே வீட்டில் ஒட்டுதலற்ற ஒரு கவுரவத் தம்பதிகளாகப் பவனி வந்தார்கள்.

அவர்கள் கார் வாங்கினார்கள்.அவரின் விரக்தியை மறைக்கக் கொஞ்சம் குடிக்கத் தொடங்கினார்.நீரழிவு நோயுடன் குடியும் சேர்ந்ததால் அவரின் ‘சினேகிதர்களாக’ லண்டனுக்கு வந்த கொஞ்சகாலத்தில் அவருக்கு இருதய நோயும் பிளட் பிரஷரும் வந்தன
.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. லண்டனுக்கு வந்த காலத்தில் அவர்கள் ஞானாவின் தம்பியுடன் ஒரு வீட்டில் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்தார்கள.;ஞானாவின் தம்பிக்கு மூன்று குழந்தைகள்.அவனது மனைவி ஒரு அவளது வீட்டில் ஒரே செல்லப் பிள்ளை அத்துடன்,லண்டன் குளிரால் அடிக்கடி தடிமலும் இருமலும் என்று அவதிப் படும் ஒரு நோஞ்சான்,அத்துடன் குழந்தை வளர்ப்பு அதிகம் தெரியாதவள்.

தம்பி தங்கைகளுடன் வளர்ந்த ஞானா தம்பியின் முதலாவது குழந்தை மைதிலியைத் தனது குழந்தைமாதிரி வளர்த்தாள். மைதிலியின் அணைப்பும், ஆறுதலும் ஞானாவின் ஒடிந்து விட்ட இதயம் ஒரேயடியாகச் செயற்படமல் விடுவதைத் தடுத்து ஞானாவின் வாழ்வில் எதோ ஒரு பிடிப்பையுண்டாக்கியது.’மை டார்லிங் பேபி’ என்று கட்டிக் கொஞ்சுவாள.;

மைதிலியை அவள் கட்டிக் கொஞ்சுவதை அருளம்பலத்தார் அதிகம் விருப்பமில்லை. ஆனால் ஞானாவை ஒரு ‘மலடி’ என்று அவரால் திட்டவும் முடியவில்லை.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லாமைக்கு அவரின் நோய்கள்தான் ஒருகாரணம் என்று அவர் மனம் சொல்லியது.மைதிலி மாமி ஞானாவின் அளப்பரிய அன்பில் வளர்ந்தாள்.மைதிலியுடன் ஞானா இறுக்கமாக இருப்பதை அவர் விரும்பவில்லை. கூடிய விரைவில் தங்களுக்கு ஒரு வீடு வாங்கிக்கொண்டு அவர்கள் தனிக்குடித்தனம் வந்தார்கள்.டாக்டராக இப்போது வேலை செய்யும் மைதிலிக்குத் தனது மாமி ஞானாவில் மிகவும் பற்று.

அருளம்பலத்துக்கு இப்போது எழுபது வயது. ஞானேஸ்வரிக்கு அறுபது வயது. அவர்கள் லண்டனுக்கு அகதிகளாக வந்து வந்து முப்பத்தைந்து வருடங்களாகின்றன. அருளம்பலத்தார் ஞானாவை நடத்தும் விதம் மைதிலிக்கு அறவே பிடிக்காது.
அருளம்பலத்தாரின் சம்பளமற்ற வேலைக்காரியாகத்தான் ஞானா அந்த வீட்டிலிருக்கிறாள் என்று மைதிலிக்குத் தெரியும்.மைதிலிக்குத் தனது மாமியின் வாழ்க்கை புரியத் தொடங்கியிருப்பதை ஞானா உணர்ந்து கொண்டாள். ஆனால் மைதிலி தங்களின் தனிப் பட்ட வாழ்க்கைக்குள் உள்நுழைவதை அவள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்லி விட்டாள்.

—————————– ———————————-
அருளம்பலத்தாhரின் வீட்டுக்கு டாய்லெட் திருத்த வந்த ஆங்கிலேயன் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டதற்காக உள்ளுராட்சியில் முறைப்பாடு செய்த சில தினங்களில் மைதிலி மாமியைப் பார்க்க வந்திருந்தாள்.

அருளம்பலத்தார் மிகவும் ஆத்திரத்துடனிருப்பதற்கு மைதிலிக்குக்; காரணம் தெரியவில்லை. அவளின் விசாரணையின்போது, தனது மனைவியின் தூய்மைக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் வகையில் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று அழைத்த அந்த ஆங்கிலேய வேலைக்காரனைப் பழிவாங்க ஞானா உதவி செய்யவில்லை,அந்த ஆங்கிலேயனின் ‘டார்லிங்’ வார்த்தையால் ஞானா மன உளைச்சலால் வருந்தினாள் என்று எழுதித்தர மறுக்கிறாள் என்று அருளம்பலத்தார் துள்ளிக் குதித்தார்.

மைதிலி லண்டனிற் பிறந்து வளர்ந்தவள். ‘டார்லிங்’ என்ற வார்த்தைக்கும் தமிழுணர்வின் பரிசுத்த சிந்தனைகளுக்கும் ஒரு சம்பந்தமுமில்லை என்று தெரிந்தவள். வயதுபோன பெண்களை கடைக்காரர்கள்,மட்டுமல்ல,ரெயில்வெ உத்தியோகத்தர். டக்சிக்காரர்கள் என்போர் ‘டார்லிங்’ என்று சொல்வது சர்வ சாதாரணம் என்று மைதிலி அவருக்கு விளங்கப் படுத்தினாள்.

ஞானாவுக்கு அவரின் வஞ்சக உணர்வு தெரியும். அன்று வேலைக்கு வந்திருந்த ஆங்கிலேயன் ஐம்பது வயதுள்ளவன். கல கல வென்று பேசிக் கொண்டிருந்தவன். ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டவன். அன்று அவன் அன்புடன் அவளுடன் ‘டார்லிங்’பேசியது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.அவளை அன்புடன் நேசித்தவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற தெரியும்.இந்த வேலைக்காரனுக்கு எதிரான முறைப் பாடு கொடுத்தால் அவனுக்கு வேலை போவது மட்டுமல்ல, முதியோருடன் கவுரவக் குறைவாக நடந்த குற்றத்தின் அடிப்படையில் இனி அவனுக்கு எந்த வேலையும் கிடைக்காமலும் போகலாம்.

டாய்லெட் திருத்த வந்தவன் ஞானாவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தனக்கு இரு வளர்ந்த குழந்தைகளிருப்பதாகவும், முதற்பெண் தாயாகப் போவதாகவும் தனது பேரக் குழந்தைக்குத் தொட்டில் வாங்கிக் கொடுக்க ஓவர் டைம் செய்வதாவும் ஞானாவுக்குச் சொல்லியிருந்தான்.

அவனுக்கு வேலை போக ஞானா உதவி செய்ய மாட்டாள்.அவன் ஒரு நல்ல தகப்பன் என்று அவனின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்தது. அருளம்பலத்தார், ஞானாவின் பிடிவாதம், தன்னை மதிக்காத அகங்காரம் பற்றி மைதிலிக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஏனோ அந்த நேரம் ஞானாவின் ஞாபகத்தில் அவள் அன்பனாகவிருந்த கிருஷ்ணன் வந்தான். அவனின் கவிதைகளில் ‘எனது உயிரின் மறுபாதி’ என்றுதான் தொடங்கினான். உறவு நெருங்கியிணைந்த காலத்தில் ‘மை டார்லிங்’ என்று அவளைக் கூப்பிடத் தொடங்கியிருந்தான்.அவனுடன் வாழக் கொடுத்து வைத்திருந்தால், இரவின் தனிமையில் காதலில்; அவளையணைத்துக் கொண்டு ‘மை டார்லிங் என்று கொஞ்சியிருப்பானா?

அருளம்பலத்தாரைவிட ஆங்கிலத்தில் மிகவும் திறமையுள்ள கிருஷ்ணன் அவளை’டார்லிங்’ என்று அழைத்திருப்பான் என்று நினைத்து மனதுக்குள் கொதிப்படைந்து,அவளை யாரும் ,’டார்லிங்’ என்றழைத்தால் எரிச்சல் படுகிறாரா அவள் கணவர்? அல்லது, அவள் டியுட்டரியிற் படித்த காலத்தில்,அவளுக்குத் தெரியாமல் கிருஷ்ணாவின் கடிதங்களை அருளம்பலம் கள்ளமாகப் படித்திருப்பாரா?

ஞானாவைக் காதலித்த குற்றத்திற்காகத், தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு கிருஷ்ணனை ஒரு தமிழ்த் துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுத்து அவனின் உயிரை எடுத்து விட்டு ஞானாவைத் தன் சேவகியாகப் பழிவாங்குபவர்; தனது கணவர் என்பதை ஒருநாளைக்கு மைதிலிக்குச் சொல்ல வேண்டும்போலிருந்தது.

தோட்டத்து, மரம் செடி கொடிகளைத் தடவும்போது அவளுக்குக் கிருஷ்ணாவின்; ஞாபகம் வரும். மலர் மொட்டுக்கள் ‘மை டார்லிங்’ என்று கிசுகிசுத்துக்கொண்டு காற்றுடன் அவளைத் தடவுவதாகக் கற்பனை செய்வாள். பூத்துக் குலுங்கும் மல்லிகையில் அவனின் புன்னகை நிழலாடும். அவள் இறந்து அழியும்வரை அவளின் தொலைந்து விட்ட பாதி உயிர் யாழ்ப்பாணத்தில்,அவளின் ‘டார்லிங்’ கிருஷ்ணாவின்; நினைவில் ஊசலாடும்.
‘டார்லிங்’

லண்டன் 2019-

அது ஒரு அழகான காலைநேரம். லண்டனில் வசந்தகாலம் முடிந்து விட்டது.சாடையான இளம் குளிர்காற்றின் தழுவலில் தோட்டத்து செடி கொடிகள் இணைந்து சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்தன.பழுத்துக் கொண்டிருக்கும் தக்காளிகள் காலைச்சூரியனின் இளம் சூட்டில் பளபளத்தன. வேலியில் படர்ந்து பூத்துக் கிடந்த சிறுமல்லிகையின் மணம் மனத்திற்கு இதமளித்தது. வசந்த காலம் முடியப்போகிறது. தோட்டத்தில் போட்டிருந்த மரக்கறிவகைகள் தங்கள் சேவையைமுடித்த திருப்தியுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாடத் தொடங்கி விட்டன. ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன் விதைத்த சிறு பயிர்கள் முளைத்து வளர்ந்து அதைச் செய்தவளுக்குப் பல விதமான பரிசுகளைக் காய்களென்றும் பழங்களென்றும் கொடுத்துவிட்டு கால மாற்றத்தில் தளர்ந்து,முதிர்ந்து தங்கள் வாழ்க்யை முடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘நானும் அப்படியா? இந்த செடி கொடிகள் தங்களை இந்தப் பூமியில் விதைக்கச் சொல்லி யாரையும் கேட்கவில்லை, எனது திருப்திக்கு எனது தேவைக்கு விதைத்தேன், பாதுகாத்தேன், இன்று அந்த விதையின் பல பரிமாணங்களை ஒரு பாதுகாவலன் மாதிரிப் பார்த்தக் கொண்டிருக்கிறேன்’ வாடித் தளர்ந்து கொண்டிருக்கும் திராட்சையிலைகளைத் தடவியபடி யோசித்துக் கொண்ட போது அவள் மனம் சட்டென்று அவளைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்டது.

‘வாழ்க்கை என்ற வெற்றுக் கானல் நீரோட்;டத்தில் நானும் இப்படித்தானா? என்னைப் போன்ற பல பெண்களும் இப்படித்தானா, சுயமாக எதுவும் செய்ய முடியாத வெற்றுவிதைத் தொடர்களா,கானல் நீரோட்டத்தில் வெறும் பிம்பங்களா? ஞானேஸ்வரி தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, வீட்டுக்குள்ளிருந்து அவள் கணவரின் குரல் சத்தமாக அவளையழைத்தது.
‘ஞானேஸ்வரி. யாரோ கதவைத் தட்டுகினம்’. அவர் மிகவும் சத்தமாக அவளையழைக்கிறார்.

அவளின் கணவருக்குப் பல வருத்தங்கள். பெரிதாக நடந்து திரிய முடியாது. அவள் ஒரு இயந்திரம்.அவர் அழைத்த குரலுக்கு அசைந்து திரியும் ஒரு நடமாடும் மனித இயந்திரம்.
அவள் தோட்டத்திலிருந்து வீட்டுக்குச் சென்று கதவைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ்வரி தனக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நின்றிருந்த ஆங்கிலேயப் பெண்மணியை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள். அன்று திங்கட் கிழமை.வெளியில் பாடசாலை போகும் குழந்தைகள், வேலைக்குப்போகும் மாந்தர்கள் என்று தெருவில் பல சந்தடிகள். வந்து நின்ற ஆங்கிலேயப் பெண்மணி,’ ஹலோ எனது பெயர் மேரி டானியல், உள்ளூராட்சியின் முதியோர் நலவிடயங்களைச் சார்ந்த விசாரணைப் பிரிவிலிருந்து வருகிறேன். நீங்கள் திருமதி அருளம்பலம் ஞானேஸ்வரிதானே?’.

அவள் ஒரு அழகிய பெண். குரலும் மிகவும் இனிமையாகவும் கனிவாகவுமிருந்தது. முதியோர்களின் பராமரிப்புக்கென்றே பிறந்த அன்பான முகத்தில் ஒரு அழகிய சிறு புன்முறுவல் தவழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

தங்கள் வீட்டு வாசற்படியில் வந்து நின்றிருக்கும் ஆங்கிலேயப் பெண்ணுக்கு முப்பது வயதுக்கு மேலிருக்காது என்று ஞானேஸ்வரி தனக்குள் ஏன் நினைத்துக் கொண்டாள் என்று தெரியாது. ஞானேஸ்வரியின் கணவர் அருளம்பலத்திற்குப் பல வைத்திய சேவைகள் இருப்பதால் அதையொட்டிப் பல தரப்பட்ட உத்தியோகத்தர்களும் அடிக்கடி வருவது வழக்கம். அவர்களிற் பெரும்பாலோர் கிட்டத்தட்ட முப்பது நாற்பது வயதுடையவர்களாக இருப்பதை ஒரு காலத்தில் ஆசிரியையாகவிருந்த ஞானேஸ்வரி ஊகித்துக் கொண்டாள்.

வந்திருந்த பெண்மணியை வீட்டுக்குள் வரவேற்று அழைத்துச் சென்ற ஞானேஸ் அவளின் கணவர் அமர்ந்திருக்கும் முன்னறையில் அவளை அமரச் சொன்னாள். வந்திருந்த பெண்மணி அருளம்பலத்தாருக்கு,’குட்மோர்ணிங்’ சொல்லித் தன்னை அறிமுகம் செய்தபின்; தனது பைலைத் திறந்தாள்.

ஞானேஸ் வந்திருந்த உத்தியோகத்தருக்கு அருந்துவதற்கு என்ன கொடுக்கலாம் என்ற யோசனையில் கணவரிற் தனது பார்வையைச் செலுத்தினாள். வந்திருப்பவள் பட படவென்று சில பேப்பர்களை எடுத்தாள். பின்னர். துpரு. அருளம்பலத்தைப் பார்த்து, ‘மிஸ்டர் அருளம்பலம், நீங்கள் இங்கு உங்களுக்கு உதவிக்கு இங்கு வந்திருந்த வேலையாள் ஒருத்தர் உங்கள் மனைவியுடன் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு செய்திருக்கிறீர்;கள். அதைப்பற்றிக் கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்டாள் வந்திருந்த ஆங்கிலப் பெண்மணியின் தொனியில் ஒரு அழுத்தமான தொனி தெரிந்தது.

அதைக் கேட்ட ஞானேஸ்வரிக்கு மேரி டானியல் என்ற அந்த ஆங்கிலப் பெண் என்ன பேசுகிறாள் என்று தெரியவில்லை. ஞானேஸ்வரியும் அவர் கணவர் அருளம்பலமும் வயதுபோன தம்பதிகள் குழந்தைகள் கிடையாது. சொந்தக்காரர்களும் தூரத்திலிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்ய சோசியல் சேர்விஸ் அல்லது உள்ளு+ர் ஆட்சியிலிருந்து அவ்வப்போது முதியோர்களுக்கு உதவி செய்யும் வேலையாட்களையனுப்புவார்கள்.

அவர்கள் யாரும் தன்னிடம் ‘தேவையற்ற’முறையிற் பேசவில்லை என்று ஞானேஸ்வரிக்குத் தெரியும்.
கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் அவர் மனைவியைக் கவனிக்காமல், தனது தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு’ நாங்கள் உங்களை விட வித்தியாசமான கலாச்சாரத்தைக் கொண்டவர்கள். கூலிக்கு வேலைக்கு வருபவர்கள் எங்களுக்குரிய மரியாதையைத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள்’ என்று ஆரம்பித்தார்.
‘அதைத்தான் விசாரிக்க வந்திருக்கிறேன்.உங்களின் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவர் உங்கள் மனைவியுடன் தகாத மொழியில் பேசியதாகக் குற்றம் சாட்டியிருக்கிறிர்கள்.அதை விபரமாகச் சொல்ல முடியுமா?’

ஞானேஸ்வரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அருளம்பலத்தார்,இருதய நோய்,நீரழிவு நோய் என்று நாற்பது வயதிலிருந்தே பல வருத்தங்களுடன் வாழ்பவர். நோய்காரணமாக அவர் எதுவும் பெரிதாகச் செய்ய முடியாததால் அவர்களுக்கு உதவி செய்யச் சிலரை அவர்கள் சோசியல் சேர்விஸில் கேட்பார்கள். அப்படி வருபவர்களில் யாரும் தன்னிடம் தேவையற்ற முறையில் பழக முயன்றதாக அவளுக்குத் தெரியாது.

வந்திருந்த பெண் ஞானேஸ்வரியைப் பார்த்து,அழகிய புன்முறுவலைத் தன்முகத்தில் தவழவிட்டாள்.ஞானேஸ்வரிக்க அவள் தன்னை ‘விசாரிக்கப் போகிறாள்’ என்று புரிந்தது. ‘எனது கணவர் சொல்வதுபோல் இங்கு எங்களுக்கு உதவி செய்ய வந்த யாரும் என்னிடம் தேவையற்ற முறையிற் பழகவில்லை’என்று சொல்ல நினைத்தவள் அதைச் சொல்லவில்லை. தேவையற்ற மொழியில் அவளுடன் யாரோ ஒருத்தர்; பழக முயன்றதாக முறைப்பாடு கொடுத்திருக்கும் கணவனின் முறைப்பாட்டை எதிர்த்து அவள் ஏதும் சொன்னால் அதன்பின் அந்த வீடு போர்க்களமாகிவிடும் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

ஆனாலும் அந்தப் பெண் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமற் கணவரைச் சாடையாகப் பார்த்தாள். அவர் வேறு எங்கேயோ பார்ப்பதுபோல் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டார்.

வந்திருந்தபெண் தனக்கு முன்னாலிருந்த தமிழ்த் தம்பதிகளைப் பார்த்தாள். ஞானேஸ்வரி தயங்குவது அவளின் முகபாவத்திலிருந்து தெரிந்தது.அருளம்பலம், மனைவியைப் பார்க்காமல், மேரியைப் பார்த்துச் சொன்னார்,’எனது மனைவி மிகவும் சங்கோஜமான பிறவி. மனம் விட்டு எதையும் சொல்லமாட்டாள்.நான் உங்களுக்கு எழுதிய கடிததத்தில் இங்கு எங்கள் டாய்லெட்டைத் திருத்த வந்தவன் எனது மனைவியிடம் தேவையற்ற முறையில் பழகினார் அது எங்களை அவமதிப்பதாகவும் எனது மனைவிக்குக் கடும் மன உளைச்சலைத் தந்ததாகவும் எழுதியிருந்தேன்’ என்று தொடங்கினார்.
மேரி அவரின் விளக்கத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஞானேஸ்வரிக்கத் தன் கணவர் என்ற சொல்லத் தொடங்குகிறார் என்று சாடையாகப் புரியத் தொடங்கியது.
அவர் தொடர்ந்தர்,

‘எனது மனைவியை அவர் திருமதி அருளம்பலம் என்றுதான் அழைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த வேலையாள் எனது மனைவியை டார்லிங் என்று அழைத்தார். நாங்கள் தமிழர்கள். எங்கள் மனைவியை டார்லிங் என்று கண்டவன் நிண்டவன் எல்லாம் கூப்பிட அனுமதிக்க மாட்டோம். அந்த வேலையாள் அப்படி அழைத்ததால் எனது மனைவி பட்ட மன உளைச்சல் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நான் பல வருத்தங்களாலும் மிகவும் துன்பப்படுவன். என்னைப் பார்க்க எனது மனைவி மட்டும்தானிருக்கிறாள். அவளின் மனமும் சரியில்லாவிட்டால் எங்கள் நிலமை என்னவாகும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்’. அவர் குரல் கரகரத்தது.

கணவரின் முகபாவமும் குரலும் நடிப்பும் ஞானேஸ்வரிக்குப் புரியத் தொடங்கியது.
அவளுடன் யாரும் அன்பாகப்பேசுவது அவருக்குப் பிடிக்காது என்பது அவளுக்கு எப்போதிருந்தோ தெரியும். அவர்களின்; வீட்டு டாய்லெட் பிரச்சினை தந்தபோது அதை என்னவென்று பார்த்து உதவி செய்ய வந்த அந்த வேலைக்காரன் ஒரு மூதாட்டியை டார்லிங் என்றழைத்தது அவரின் கவுரவத்திற்து அவமானமாக இருந்ததாகச் சொல்கிறார். அவள் பேசாமலிருந்தாள்.ஞானேஸ்வரியின் மவுனம் மேரிக்குத் தர்ம சங்கடத்தையுண்டாக்கியிருக்கவேண்டும்.

‘ ஐயாம் வெரி சாரி மிஸஸ் அருளம்பலம், அந்த வேலையாள் வேண்டுமென்றே உங்களைத் தவறானமுறையில் நினைத்துக் கொண்டு அப்படிச் சொல்லி உங்களை மனவருத்தம் தந்திருந்தால் தயவு செய்து உங்கள் கைபட என்ன நடந்தது என்று எழுதித் தரவும் அதன்பின் அவரை வேலையிலிருந்து நீக்குவதா இல்லையா என்று நாங்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுப்போம்’. மேரி அதிகம் பேசாமல் சென்று விட்டாள்.

ஞானேஸ்வரி கணவரிடம் ஒன்றும் கேட்காமல் வழக்கம்போல் சமயலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவர் அவளைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு இந்த உலகத்தையே பழிவாங்கத் தயங்காதவர் என்பதை அவள் யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாள், சொல்ல முடியாது. அவள் அவரின் முகத்தைப் பார்க்காமல், ஏன் இப்படி ஒருத்தனில் அபாண்டப் பழி போடுகிறீர்கள் என்று கேட்காமல் நகர்ந்து விட்டாள். கணவன் மனைவியாக ஒரு வீட்டில் வாழும் இருவேறு ‘பிறவிகள்’ அவர்கள்.

அவளின் தனிப் பட்ட உலகம் சமயலறையம் தோட்டமும்தான். சமயலறைப் பாத்திரங்களும் தோட்டத்துச் செடிகொடிகளும் அவளின் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்பவை.

டாய்லெட் பிரச்சினையில் அதைத்திருத்த வந்த சாம் என்ற வெள்ளையன் ‘ஹலோ டார்லிங்’ என்று தன்னையழைத்தது ஞானாவுக்குப் பிரச்சினையில்லை. வயதுபோன முதியவர்களைக் கடை கண்ணி வைத்திருப்பவர்கள், வேலைக்கு வருபவர்கள் ‘டார்லிங்’ என்ற அழைப்பது ஆங்கிலேய உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பழக்கவழக்கங்களில் ஒன்று என்பதை ஞானா லண்டனுக்கு வந்து சொற்ப நாட்களிலியே உணர்ந்து கொண்டவள்.

லண்டனுக்கு வரும்போது அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது. லண்டனுக்கு வந்த கால கட்டத்தில் சொந்தக்காரர் வீட்டிலிருந்ததார்கள். அங்கிருந்த ஞானாவின் மாமி முறையான ஒரு மூதாட்டியுடன் லண்டன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போகும்போது பெரும்பாலும் ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் ‘வட் யு வான்ட் மை டியர்’ என்றோ அல்லது ‘கான் ஐ ஹெல்ப் யு டார்லிங்’ என்று கேட்பதை ஞானா அவதானித்தாள்.

அதைப் பற்றித் தனது மாமியார் மூதாட்டியிடம் கேட்டபோது,’ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் தாய்மாரை அல்லது வயதுபோனவர்களை அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்’ என்றாள். ஆனாலும் ஒரு சில ஆங்கிலேயக் கடைக்காரர்கள் வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் தங்களிடம் சாமான்கள் வாங்க வரும் பெண்களை ‘ஹலோ டார்லிங்’ அல்லது,’ ஹை சுவீட்டி,’ அல்லது,’,ஹலோ மை டியர்’ என்பதும் பரவலான விடயம்.

அருளம்பலத்தாருக்கு அது கொஞ்சமும் பிடிக்காது.’இவன் என்ன தொட்டுத் தாலி கட்டியவன் மாதிரி’ டார்லிங்’ சொல்கிறான் என்று பொருமுவார். ஆனால் அவர் தொட்டுத் தாலி கட்டிய ஞானேஸ்வரியை டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டது கிடையாது.
அவளைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவதே அருமை.
‘ ஏய்’ அல்லது’ இஞ்ச பார்’ அல்லது, ‘என்னப்பா’ என்ற மொழிகளிற்தான் அழைப்பார்.யாரும் வீட்டுக்கு வந்திருந்தால் மட்டும் ‘ஞானேஸ்வரி’ என்று அழைப்பார். அவளின் சொந்தக்காரர்கள் அவளை ‘ஞானா’ என்று அழைத்தாலும் அவருக்குக் கோபம் வரும்.
‘ஞானா என்றால் ஆண்பிள்ளைத் தனம் ஒலிக்கும்’ என்று சொல்வார்.

ஞானேஸ்வரி அவருக்கெதிராக எதுவும் பேசுவது கிடையாது. அவரைப் பகைத்தால் என்ன நடக்கும் என்று அவளின் சிறுவயதிலேயே தெரிந்துகொண்டவள்.
அவளின் நினைவு எங்கேயோ விரிகிறது.
——- ————– ————
ஞானேஸ்வரி ஓரு பரவாயில்லாத வசதி படைத்த குடும்பத்தின் முதற்பெண். இரண்டு தங்கைகளும் இரண்டு தம்பிகளுமுடன் சந்தோசமான வாழ்க்கையில் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவளின் தகப்பனார் கொழும்பில் ஒரு அரச உத்தியோகத்தராகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தார். மாதத்திற்கு ஒரு தரம் ஊருக்கு வருவார்.அவரது மனைவி ஊரில் ஆசிரியையாக வேலை பார்த்துக்கொண்டு தனது குழந்தைகளை மிகவும் கவனமாக வளர்த்தாள்.
அப்பா என்பவர் மாதமொருமுறை கொழும்பிலிருந்து வருபவர்.அல்லது,ஊரில் திருவிழா,உற்றார் உறவினர் திருமணம் அல்லது இறந்த வீட்டு நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒரு சில நாட்கள் வந்து போகிறவர் என்ற நினைவே ஞானேஸ்வரியின் நினைவில் பதிந்திருந்தது.அவர்களின் குடும்பத்திற்கு அவளின் தாயே நிர்வாகி,பாதுகாப்பாளர்,அன்பைச் சொரிந்து அணைத்துக் கொள்பவர்.பெரும்பாலான வசதியான பெண்கள் மாதிரியல்லாமல் அவர்களின் வீட்டுக்கு வரும் வேலைக்காரியையும் அம்மா அன்பாக நடத்துவாள். அம்மாவின் அத்தனை பண்புகளும் ஞானாவிடமிருந்தது.தம்பி தங்கைகளை அன்புடன் பார்த்துக் கொள்வாள்.

ஞானாவும்; அவளின் சகோதர சகோதரிகளும் படிப்பில் கெட்டித்தனமான இருப்பதற்கு அவளின் தாய் மிகவும் ஊக்கம் எடுத்தாள். மூத்த இரு பிள்ளைகளையும் டியுட்டரியிலும் சேர்த்தாள்.கண்டவர்களுடன் பழகக் கூடாது என்று மிகவும் கடுமையாக எச்சரித்து அனுப்பினாள்.அப்போது அங்கு, மிகவும் கோபக்காரக் குணமுள்ள, பணக்காரத் திமிருள்ள,சாதி வெறி பிடித்த அருளப்பலம் மத்ஸ் ஆசிரியராகவிருந்தார். அவரைக் கண்ட முதல் நாளே ஞானா ஒரு பயத்துடன் பழகினாள் அவர் பார்வை அவர் ஒரு ஆசிரியர் என்பதற்குப் பதிலாக அவளில் மேய்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.

ஆனால் அவரின் நடத்தையை யாரிடமாவது வாய்விட்டுச் சொன்னால் அவரை அப்படிப் பழகுவதற்கு ஞானாவின் பார்வையும் குணபாவங்களும்தான் காரணிகளாகவிருக்கும் என்று பழிபோட அவர் மட்டுமல்ல இன்னும் எத்தனையோ இருப்பார்கள் என்பதை அந்த இளம் வயதிலேயே அவளது தீர்க்கமான உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து கொண்டவள்.

அப்போது அவளின் துரத்துச் சொந்தகக்காரனான கிருஷ்ணராஜா தனது படிப்பை முடித்துக் கொண்டு கொழும்பில் போலிஸ் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனின் தகப்பன் ஒரு ஆங்கில ஆசிரியர் ஊரில் மிகவும் மதிப்புடையவர் நிறைய வாசிப்பவர். அதனால் அவரைச் சுற்றி ஒரு மாணவர் வட்டம் வாஞ்சையுடன் உலவி வரும்.

அவரின் மகனான கிருஷ்ணாவும்; தகப்பனைப் போலவே இலக்கியத்திலும் எழுத்திலும் ஆர்வமுள்ளவன்.வாட்டசாட்டமானவன். நிறைய வாசிப்பவன்.’ கண்டதும் கற்றால் பண்டிதர் ஆகலாம்’ என்று விளையாட்டாக அவளிடம் குறும்பு செய்பவன்.அவள் கல்கியும் கலைமகளுடனும் காலத்தைக் கழிப்பவள்.ஆங்கிலப் பத்தகங்களையும் படிக்கச் சொல்லி அவளைத் துண்டுபவன்.

அவனின் சிரித்தமுகத்தில் எபபோதும் ஒரு அலாதியான கவர்ச்சி தவழும். அந்த முகத்தை ஒரு நாள் பார்க்காவிட்டாலும் அவளுக்கு ஏதோ தவிப்பு வருவதை அவள் உணர்ந்து கொண்டபோது அதன் அர்த்தத்தைச் சாடையாகப் புரிந்து கொண்டதும் அவள் தனக்குள் நாணிக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் உறவுக்காரர் என்பதால் அவர்கள் கோயில், அல்லது டியுட்டரிக்குப் போகும்போது சந்தித்துப் பேசிக்கொள்வதை அவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் சந்தேகமாகப் பார்ப்பதற்கு இடமில்லை.

அவன்,ஞானாவை விட கொஞ்சம் வசதி குறைந்த குடும்பத்திற் பிறந்தாலும் அவனுடைய போலிஸ் படிப்புக்கப்பால் அவனது பெரும் விருப்பமாக நிறையப் புத்தகங்கள் படிப்பதும் அவ்வப்போது கவிதைகளை எழுதிப் பிரசுரிப்பதும் பலருக்குத் தெரியும்.

சிறுவயதிலிருந்தே அவளிடம் அவன் மிகவும் பிரியமாகவிருந்தான் என்பதை அவர்கள் வளர்ந்து வந்த காலத்தில்,வாய்விட்டுச் சொல்லாமல் மனம் விட்டு எழுதிய சில கவிதைகளை அவளிடம் கொடுத்தபோது அவற்றை ஆயிரம் தடவைகள் தனிமையில் படித்து ஆனந்தப் பட்டவள்.கிருஷ்ணனின் ராதையாக அவள் சிறுவயதிலேயே அவனிடம் தன் மனதைப் பறி கொடுத்து விட்டாள்.

எப்போதாவது அவன் அவளின் டியுட்டரியின் வாசலிற் தற்செயலாக வருவதுபோல் வருவதையும் அவள் கடைக் கண்களால் இனிய பார்வையை அவனின் பக்கம் காட்டுவதையும் ஒரு நாள் அருளம்பலம் மாஸ்டர் தனது குரூரக் கண்களால் அவதானித்து விட்டார்.
தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் அவர்களின் பின் புலத்தை விசாரித்தார்.

கிருஷ்ணன் ஞானேஸ்வரியை விட நான்கு வயது மூத்தவன்.இரு தங்கைகளைக் கரையேற்றிவிட்டுத்தான் அவனின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று பொறுப்பையுணர்ந்தவன்.தங்களை விட வசதி குறைந்த அவனிடமுள்ள அவளின் ஈர்ப்பைத் தனது தாய் தகப்பன் எப்படி எடுத்துக்கொளவார்கள் என்ற பயமிருந்தாலும்,கிருஷ்ணனின்; குடும்பத்திலுள்ள நல்ல பெயரால்,தங்கள் குழந்தைகளின் சந்தோசமான எதிர்காலத்தை விரும்பும் தனது தாய் தகப்பன் எப்படியோ ஒரு காலத்தில்அவளது ஆசையை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்று அவள் நம்பினாள்.

1980ம் ஆண்டு தைமாதம், ஞானா ஆசிரியை பயிற்சியைத் தொடங்கக் காத்திருந்தாள். ஒரு நாள்ப் பின்னேரம் கோயிலுக்குச் சென்றபோது, போலிஸ் படிப்பு முடிந்து கம்பீரமான உடையுடன் டியுட்டிக்கு நின்றிருந்த கிருஷ்ணனைக் கண்டு அவள் கண்ணனைக் கண்ட ஆண்டாளாக மகிழ்ந்து போனாள்.

அன்று அவன் அவளுக்கு ஒரு கவிதைக் கடிதம் வடித்திருந்தான். வழக்கம்போல என்னுயின் ஞானா என்று தொடங்காமல் ‘மை டார்லிங் ஞானா’ என்று ஆங்கித்தில் அழைத்திருந்தான்.அவள் அந்தக் கடிதத்தை அவள் இருதயத்துடன்அவனை இணைத்ததுபோல் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

இலங்கையின் வடபகுதியில் அரசியல் குழப்பங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த காலம். இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினைக்கு முடிவு காண ஆயுதப் போராhட்டத்தைத் தவிர வேறொரு வழியும் கிடையாது என்ற கோஷம் வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஓரு சிலர் அதைச் செயற்படுத்த இரகசிய முறையில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதை அடக்க இலங்கை அரசு தனது போலிஸ் படையைத் தயார் செய்தது.
‘தமிழீழப் போராளிகள் பதினாறு குழுக்களுக்குமேல் விரிந்து பரந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப்; ‘பயங்கரவாதிகளாக’ வலைபோட்டுப் பிடித்து வதை செய்து போராளிகளின் சிதைந்த உடல்களைப் பகிரங்கத் தெருக்களில் எறிந்து விட்டும்போகும் போலிசாருக்கு எதிராகத் தமிழீழப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் வாலிபர்கள் அவ்வப்போது தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். சில தமிழ்ப் போலிசார்,தமிழ்ப் போராளிகளின் அந்தத் தாக்குதல்களில் பலியாகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அன்று ஒருநாள்,ஞானேஸ்வரி தனது அன்பனான கிருஷ்ணனைக்; கோயிலில் கண்டபோது, இளமையும் கண்ணியமுமான அவனது உத்தியோக தோற்றம் அவளுக்குப் பெருமையாயிருந்தது. அவன் அனுப்பியிருந்த கவிதையின் காதல் மொழிகள் அவளின் ஆத்மாவுடன் நுழைந்து விட்டன.

தமிழ்ப் போராளிகள் விடயத்தில் அவனை எச்சரிக்க வேண்டும்போலிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒன்றிண்டு நாட்களுக்கு முன் பலியாகிய, மூன்று குழந்தைகளின் தந்தையாகிய ஒரு தமிழ்ப் போலிசார் பற்றி ஊரெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள. அவளின் பாட்டியார் தங்களுடன் வந்திருந்த ஒரு மாமியுடன் பெரிய சத்தத்தில் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தபோது.யாரும் பார்க்காத தருணம் பார்த்து, கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நகர்ந்து கொண்டு, ‘கவனமா இருங்கோ’ என்று பதட்டத்துடன் சொன்னாள்.

அவன் அவளது கட்டளைளைக்கு புன்முறுவலுடன் தலையசைத்து ‘அப்படியே மை டார்லிங்’ என்று காதல் பொங்கக் கிசுகிசுத்தான். அந்தப் புன்னகையிலிருந்த அன்பு. பாசம்,அளப்பரிய காதல் அவளைத் திக்கு முக்காடப் பண்ணியது.

‘இந்த ஆழமான காதலைத் தனது ஆத்மாவுடன் பிணைத்து வைத்திருக்கும் இந்தக் கம்பீரமான ,கவுரமான, கண்ணியமான மனிதன் இன்னும் சிலகாலத்தில், என்னுடையவனாக இருக்கப் போகிறவன்’ என்று உண்மை அந்தக் கோயிலின் சன்னிதானத்தில் அவளின் சிந்தனையில் தெறித்து விழுந்தது.

அவனது பாதுகாப்பு பற்றி ஒரு சில வார்த்தைகளை விளக்கமாகப் பேசவேண்டு என்று அவள் முடிவுகட்டிக் கொண்டு,கோயில் பூசை முடியத் திரும்பி வரும்போது, அவளுடன் வந்த பாட்டியிடம் ஏதோ சாட்டுச் சொல்லி விட்டுப் போலிசார் நின்றிருந்த கடைப் பக்கம் சென்றாள். கோயிலால் வருபவர்கள் தொகையாகவிருந்தததால், அந்த நேரத்தில் இவர்களை விசேடமாக அவதானிக்கப் போவதில்லை என்று அவளின் பேதை மனம் சொன்னது.

அவனைச் சந்திக்க போலிசார் நின்றிருந்த ஒதுக்குப் புறமான பக்கத்தை நெருங்கும்போது அவளுக்கு முன்னால் நந்தி மாதிரி வந்து நின்ற அருளம்பலம் மாஸ்டரை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.
‘என்ன ஞானேஸ்வரி, வீட்டுக்குப் போறவழி இந்தப் பக்கமில்லையே’ என்ற அருளப்பலம் மாஸ்டரின் குரலிலிருந்த நக்கலான தொனி,அவரின் நயவஞ்சகமான பார்வை அவளுக்கு ஒரு சில வினாடிகளில் எத்தனையோ விடயங்ளையுணர்த்தியது.அவர் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து உளவு பார்க்கிறார் என்ற அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.

‘இல்ல மாஸ்டர் கடையில் தண்ணி வாங்கப் போறன்’ அவள் வாயில் வந்த பொய்யைச் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தாள். அவள் வலது கண் துடித்தது. உடம்பு படபடத்தது.இரவில் நித்திரை வரவில்லை.மனம் மிகவும் பதட்டத்தடன் எதையெல்லாமோ யோசித்தது.

அடுத்த வெள்ளிக் கிழமை எப்படியும் அவனுடன் பேசவேண்டும் என்று முடிவுடன் அடுத்த நாள் அதி; காலையிலெழுந்தபோது தூரத்தில் வெடித்த துப்பாக்கி சத்தம் அவளின் இதயத்தைப் பிழந்து கொண்டு போனது.

ஓரு சில நிமிடங்களில்@’கிருஷ்ணராஜா என்ற போலிஸ்காரனைப் பெடியன்கள் சுட்டுப் போட்டான்கள்,யாரோ அந்தப் போலிஸ்காரனைப் பற்றிப் பெடியன்களுக்குச்; சொல்லியிருக்க வேணும்’ என்ற தகவல் பரவத் தொடங்கியது. கிருஷ்ணராஜா போலிஸ் பயிற்சி முடித்து விட்டு யாழ்ப்பாணத்துக்கு வந்து சிலமாதங்களே ஆகியிருந்தன.

அநியாயமாகக் கொல்லப் பட்ட தனது அன்பன்,கிருஷ்ணாவுக்காக ஞானாவால் வாய்விட்டழவும் முடியாது. அவளின் ஆத்மா,’ சமுதாயப் பிரச்சினையின்றி வாழ்வதாகவிருந்தால் இன்றிலிருந்து நீ ஊமையாக இருக்கப் பழகிக் கொள்” என்று ஆணையிட்டது.ஒன்றிரண்டு நாட்கள் இரவு பகல் என்ற வித்தியாசம் தெரியாமல் அவள் சித்தம் மரத்திருந்தது. தன்னோடு பிணைந்திருந்த உண்மையான ஞானேஸ்வரி என்ற பெண் இறந்து போனதான ஒரு உணர்வு அவளையிறுக்கியது.

வாழ்வென்ற யதார்த்த தொடர் நாடகத்தில், மற்றவர்களுக்காக இன்னுமொரு பாத்திரமாக அவள் நடமாடவேண்டிய துரதிர்ஷ்டத்தை அவள் உள்ளுணர்வு உணர்த்தியது.இரு தங்கைகளுக்கும் இரு தம்பிகளுக்கும் மூத்தவள் அவள்.அவளின் செயற்பாடுகளில் அவர்களின் எதிர்காலம் தங்கியிருக்கிறது.

இதுவரைக்கும் அவன் காதலின் நினைவில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ஞானாவின் உயிரின் பாதி
அவனின் இறப்புடன் சட்டென்று பிரிந்தததை யாரும் பரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவனின் கொலையை, ‘தமிழருக்கெதிரான’ இன்னுமொரு போலிசாரின் இறப்பாக ஊரார் எடுத்துக் கொண்டார்கள். கிருஷ்ணராஜா அவர்களின் தூரத்துச் சொந்தக்காரன் என்பதை விட ஞானாவின் குடும்பத்தினருக்கு அவனின் கொலை எந்தத் தாக்கமுமில்லை. ஞானாவுக்கும் அவனுக்குமுள்ள தொடர்பைத் தெரிந்த ஒரே ஒரு பேர்வழியான அருளம்பலம் அவர்களுக்கு அதைச் சொல்ல மாட்டார் என்று அவளின் உள்ளுணர்வு சொல்லியது.

போராளிகளால் ‘தமிழ்த் துரோகிகள்’ என்று சுடப்பட்ட பலரின் மரணச் சடங்குக்குப் பொதுமக்கள் போகப் பயந்தார்கள்.அந்தப் பயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு
ஞானாவின் தாயார் சாட்டுக்காக ஒரு சில நிமிடங்கள் தலையைக் காட்டி விட்டு வந்தாள்.

‘தமிழருக்கு எதிராக வந்த போலிசைக் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்’.

‘போராளிகளுக்குப் பிடிக்காத தமிழரின்’ சடுதியான இறப்புக்களுக்குக் காரணங்களும் நியாயப் படுத்தலும் மிகவும் கவனமாக நிலை நிறுத்தப் பட்டன. அதைக் கேள்வி கேட்க யாருக்கும் துணிவில்லை. யாருக்கும் யாரையும் பிடிக்காவிட்டால் அந்தத் தமிழனைத் ‘துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுக்க’ அருளம்பலம் மாதிரியான ஒரு கேவலமான மனிதக்கூட்டம் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

கிருஷ்ணராஜா இறந்த எட்டாம் நாள் இரவு அவளின் கனவில்,அருளம்பலம் மாஸ்டரின் கோரமான சிரித்த முகம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து குரூரமாகச் சுடப் பட்டு விழுந்த கிருஷ்ணாவின்; இரத்தம் வடியும் உடலை அவள் தாங்குவதாக அந்தக் கனவு தொடர்ந்தது.
தன் உயிரைப் பறித்தவன் யாரொன்று கிருஷ்ணாவின் ஆவி கனவில் வந்து அவளிடம் கதறுகிறதா,?

அவள் எழுந்தாள் காலையிருள் சாடையாகப் பிரிந்து கொண்டிருந்தது. அவளின் அன்பன் கிருஷ்ணாவைக் காட்டிக் கொடுத்தது யார் என்று ஞானாவுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
ஞானா ஆசிரியை பயிற்சிக் கலாசாலைக்குப் போனாள்.படித்தாள் ஆசிரியையானாள்.

1983ம் ஆண்டு கலவரம் கொழும்பிலுள்ள தமிழர்ளை அகதிகளாக்கி யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பி விட்டது. அவள் தகப்பன் எப்படியோ உயிர் தப்பி அவரின் குடும்பத்திடம் வந்தார். அவர் கொழும்பில் பட்ட கொடுமைகளைச் சொல்லிக் குழந்தை மாதிரி விம்மியழுதார். அந்தக் குடும்பம் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்பட்டது. வேலையிழந்தால் மனமுடைந்த தகப்பன்.அவரைத் தாங்கித் தவிக்கும் தாய். குடும்ப நிலை அவளைத் துயர்பட வைத்தது.

அடுத்தநாள் என்ன நடக்குமோ என்று தெரியாதமாதிரி அநியாயங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ந்தன.
தகப்பனார் வீட்டோடு இருப்பதால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிச் சிலவேளை எல்லேரிடமும் பாய்ந்து விழுந்தார் அல்லது அமைதியாக வெறித்துப் பார்த்தடி இருந்தார். குழந்தைகளையும் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றத் தவிக்கும் தவிப்பு ஞானேஸ்வரியைத் துயரப்படுத்தியது. தாயும் மகளும் ஊரிலேயே ஆசிரியைகளாக இருப்பது ஒரு விதத்தில் நிம்மதியாகவிருந்தாலும் வீட்டில் வளரும் ஆண்குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பற்றிய கவலை அந்த வீட்டில் எல்லோர் மனதிலும் வியாபித்திருந்தது.

யாழ்ப்பாணம் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. பல தமிழ் இளைஞர்கள் ‘போராளிகளாகப’ பல குழுக்களில் சேர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். வசதியுள்ளவர்கள் தங்கள் பையன்களை எப்படியோ வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் அவளது பெரிய தம்பியை வெளிநாடு அனுப்பத் திட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது.அதற்குத் தேவையான பணத்தை எப்படிப்புரட்டுவது என்பது அவர்களுக்குப் பெரிய கவலையாயிருந்தது. அத்துடன் வீட்டிலிருக்கும் வயது வந்த பெண்களுக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை தேடுவதும்; தலையிடியைத் தந்தது.

பெரிய இடத்து முக்கிய மனிதர்களில் ஒருத்தரான அருளம்பலம் மாஸ்டரும் லண்டன் போவதாகக் கதையடிபட்டது. அது மட்டுமல்லமல்,அருளம்பலம் மாஸ்டர் ஞானாவைத் திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகச் சொல்லியனுப்பியபோது. அவளின் தாய் தகப்பன் மிகவும் பூரிப்புடன் லண்டன் செல்லப் போகும் அவளின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

அவருக்கும் அவளுக்கும் பத்து வயது வித்தியாசம் என்பது பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை.அவளுக்கு அவரைத் திருமணம் செய்ய விருப்பமா என்று கூட யாரும் கேட்கவுமில்லை, கவலைப்படவமில்லை.அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயது,அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயது,அத்துடன் அவருக்கு அப்போதே ‘ கர்ம வியாதி’ என்று சொல்லப் படும் நீரழிவு நோய் இருந்தது.திருமணத்தில் அவளின் கருத்துப்பாட்டுக்கு அக்கறை எடுக்க அந்த நெருக்கடியான சந்தர்ப்பத்தில் யாருக்கும் பொறுமையோ அல்லது தேவையோ இருக்கவில்லை.
அவளின் முடிவில் அவளின் தம்பி லண்டன் செல்வது தங்கியிருக்கிறது. அத்துடன் தங்கைகளின் எதிர்காலமும் தங்கியிருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

அவள் மவுனமாக அவருக்குத் தலையைத் தாழ்த்தித் தாலியை மாட்டிக் கொண்டாள். ஊர் உலகிற்காக,ஒரு நடமாடும் பிணமான அவளைத் தன்னுடையவளாக்கி அவர் அவள் உடம்புடன் புணரப்போவதை நினைத்து அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

லண்டன் வாழ்க்கை கடினமானது. அவரின் படிப்புக்குரிய வேலை கிடைக்கவில்லை. அவர் எதிர்பார்த்தபடி திருமணவாழ்வும் அவருக்கு மிகவும் அதிருப்தியாகவிருந்தது. இரவின் அமைதியில் இன்னொரு உயிர் தன்னருகில் படுக்கிறதா என்று கூட அவருக்குச் சந்தேகமாகவிருந்தது.அமைதியான வெற்றிருளில் அவர் அவளின் உடம்புடன் புணர்ந்து முடிந்ததும் அவர் அயர்ந்து தூங்கிவிடுவார். அவள் குளியலறைக்குச் சென்று குளித்து விட்டுப் படுப்பாள்.

யாரும் வந்தால் கல கலப்பாகவிருக்கும் ஞானா, அவர்கள் இருவரும் தனிமையாக இருக்கும்போது அவருக்குரிய கடமைகளைச் செய்தாள். அதற்கப்பால் அவர்கள் இருவருக்குமிடையில் பெரிதாக எந்த இணைப்பும் கிடையாது.அவளின் அசாதாரண மவுனம் அவரைப் பயமுறுத்தியது.
அவர் தனது நோய்களுக்கு விடிவு தேடிக் கோயில்களை நாடினார். ஆனால் வயது கூடிக்கொண்டுவர,அவரின் நோய்களும் விரிந்து முக்கல்களும் முனகல்களும் இரவை நிறைத்தது. அவள் அவருக்குக் ‘கரைச்சல்’ கொடுக்குக் கூடாது என்று தனியறையில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டாள். அவளுக்கு அப்போது வயது நாற்பது.

ஞானா மிகவும் திறந்த நிர்வாகியாகஅவர்களின் (அவரின்?) வீட்டை நிர்வகித்தாள். ஏற்கனவே சலரோகக்காரனான அவருக்குத் தேவையான உணவு வகைகளைத் தயாரித்துக் கொடுத்தாள். இருவரும் ஒரே வீட்டில் ஒட்டுதலற்ற ஒரு கவுரவத் தம்பதிகளாகப் பவனி வந்தார்கள்.

அவர்கள் கார் வாங்கினார்கள்.அவரின் விரக்தியை மறைக்கக் கொஞ்சம் குடிக்கத் தொடங்கினார்.நீரழிவு நோயுடன் குடியும் சேர்ந்ததால் அவரின் ‘சினேகிதர்களாக’ லண்டனுக்கு வந்த கொஞ்சகாலத்தில் அவருக்கு இருதய நோயும் பிளட் பிரஷரும் வந்தன
.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. லண்டனுக்கு வந்த காலத்தில் அவர்கள் ஞானாவின் தம்பியுடன் ஒரு வீட்டில் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்தார்கள.;ஞானாவின் தம்பிக்கு மூன்று குழந்தைகள்.அவனது மனைவி ஒரு அவளது வீட்டில் ஒரே செல்லப் பிள்ளை அத்துடன்,லண்டன் குளிரால் அடிக்கடி தடிமலும் இருமலும் என்று அவதிப் படும் ஒரு நோஞ்சான்,அத்துடன் குழந்தை வளர்ப்பு அதிகம் தெரியாதவள்.

தம்பி தங்கைகளுடன் வளர்ந்த ஞானா தம்பியின் முதலாவது குழந்தை மைதிலியைத் தனது குழந்தைமாதிரி வளர்த்தாள். மைதிலியின் அணைப்பும், ஆறுதலும் ஞானாவின் ஒடிந்து விட்ட இதயம் ஒரேயடியாகச் செயற்படமல் விடுவதைத் தடுத்து ஞானாவின் வாழ்வில் எதோ ஒரு பிடிப்பையுண்டாக்கியது.’மை டார்லிங் பேபி’ என்று கட்டிக் கொஞ்சுவாள.;

மைதிலியை அவள் கட்டிக் கொஞ்சுவதை அருளம்பலத்தார் அதிகம் விருப்பமில்லை. ஆனால் ஞானாவை ஒரு ‘மலடி’ என்று அவரால் திட்டவும் முடியவில்லை.
அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லாமைக்கு அவரின் நோய்கள்தான் ஒருகாரணம் என்று அவர் மனம் சொல்லியது.மைதிலி மாமி ஞானாவின் அளப்பரிய அன்பில் வளர்ந்தாள்.மைதிலியுடன் ஞானா இறுக்கமாக இருப்பதை அவர் விரும்பவில்லை. கூடிய விரைவில் தங்களுக்கு ஒரு வீடு வாங்கிக்கொண்டு அவர்கள் தனிக்குடித்தனம் வந்தார்கள்.டாக்டராக இப்போது வேலை செய்யும் மைதிலிக்குத் தனது மாமி ஞானாவில் மிகவும் பற்று.

அருளம்பலத்துக்கு இப்போது எழுபது வயது. ஞானேஸ்வரிக்கு அறுபது வயது. அவர்கள் லண்டனுக்கு அகதிகளாக வந்து வந்து முப்பத்தைந்து வருடங்களாகின்றன. அருளம்பலத்தார் ஞானாவை நடத்தும் விதம் மைதிலிக்கு அறவே பிடிக்காது.
அருளம்பலத்தாரின் சம்பளமற்ற வேலைக்காரியாகத்தான் ஞானா அந்த வீட்டிலிருக்கிறாள் என்று மைதிலிக்குத் தெரியும்.மைதிலிக்குத் தனது மாமியின் வாழ்க்கை புரியத் தொடங்கியிருப்பதை ஞானா உணர்ந்து கொண்டாள். ஆனால் மைதிலி தங்களின் தனிப் பட்ட வாழ்க்கைக்குள் உள்நுழைவதை அவள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்லி விட்டாள்.

—————————– ———————————-
அருளம்பலத்தாhரின் வீட்டுக்கு டாய்லெட் திருத்த வந்த ஆங்கிலேயன் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டதற்காக உள்ளுராட்சியில் முறைப்பாடு செய்த சில தினங்களில் மைதிலி மாமியைப் பார்க்க வந்திருந்தாள்.

அருளம்பலத்தார் மிகவும் ஆத்திரத்துடனிருப்பதற்கு மைதிலிக்குக்; காரணம் தெரியவில்லை. அவளின் விசாரணையின்போது, தனது மனைவியின் தூய்மைக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் வகையில் ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று அழைத்த அந்த ஆங்கிலேய வேலைக்காரனைப் பழிவாங்க ஞானா உதவி செய்யவில்லை,அந்த ஆங்கிலேயனின் ‘டார்லிங்’ வார்த்தையால் ஞானா மன உளைச்சலால் வருந்தினாள் என்று எழுதித்தர மறுக்கிறாள் என்று அருளம்பலத்தார் துள்ளிக் குதித்தார்.

மைதிலி லண்டனிற் பிறந்து வளர்ந்தவள். ‘டார்லிங்’ என்ற வார்த்தைக்கும் தமிழுணர்வின் பரிசுத்த சிந்தனைகளுக்கும் ஒரு சம்பந்தமுமில்லை என்று தெரிந்தவள். வயதுபோன பெண்களை கடைக்காரர்கள்,மட்டுமல்ல,ரெயில்வெ உத்தியோகத்தர். டக்சிக்காரர்கள் என்போர் ‘டார்லிங்’ என்று சொல்வது சர்வ சாதாரணம் என்று மைதிலி அவருக்கு விளங்கப் படுத்தினாள்.

ஞானாவுக்கு அவரின் வஞ்சக உணர்வு தெரியும். அன்று வேலைக்கு வந்திருந்த ஆங்கிலேயன் ஐம்பது வயதுள்ளவன். கல கல வென்று பேசிக் கொண்டிருந்தவன். ஞானாவை’ டார்லிங்’ என்று கூப்பிட்டவன். அன்று அவன் அன்புடன் அவளுடன் ‘டார்லிங்’பேசியது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.அவளை அன்புடன் நேசித்தவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற தெரியும்.இந்த வேலைக்காரனுக்கு எதிரான முறைப் பாடு கொடுத்தால் அவனுக்கு வேலை போவது மட்டுமல்ல, முதியோருடன் கவுரவக் குறைவாக நடந்த குற்றத்தின் அடிப்படையில் இனி அவனுக்கு எந்த வேலையும் கிடைக்காமலும் போகலாம்.

டாய்லெட் திருத்த வந்தவன் ஞானாவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தனக்கு இரு வளர்ந்த குழந்தைகளிருப்பதாகவும், முதற்பெண் தாயாகப் போவதாகவும் தனது பேரக் குழந்தைக்குத் தொட்டில் வாங்கிக் கொடுக்க ஓவர் டைம் செய்வதாவும் ஞானாவுக்குச் சொல்லியிருந்தான்.

அவனுக்கு வேலை போக ஞானா உதவி செய்ய மாட்டாள்.அவன் ஒரு நல்ல தகப்பன் என்று அவனின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்தது. அருளம்பலத்தார், ஞானாவின் பிடிவாதம், தன்னை மதிக்காத அகங்காரம் பற்றி மைதிலிக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஏனோ அந்த நேரம் ஞானாவின் ஞாபகத்தில் அவள் அன்பனாகவிருந்த கிருஷ்ணன் வந்தான். அவனின் கவிதைகளில் ‘எனது உயிரின் மறுபாதி’ என்றுதான் தொடங்கினான். உறவு நெருங்கியிணைந்த காலத்தில் ‘மை டார்லிங்’ என்று அவளைக் கூப்பிடத் தொடங்கியிருந்தான்.அவனுடன் வாழக் கொடுத்து வைத்திருந்தால், இரவின் தனிமையில் காதலில்; அவளையணைத்துக் கொண்டு ‘மை டார்லிங் என்று கொஞ்சியிருப்பானா?

அருளம்பலத்தாரைவிட ஆங்கிலத்தில் மிகவும் திறமையுள்ள கிருஷ்ணன் அவளை’டார்லிங்’ என்று அழைத்திருப்பான் என்று நினைத்து மனதுக்குள் கொதிப்படைந்து,அவளை யாரும் ,’டார்லிங்’ என்றழைத்தால் எரிச்சல் படுகிறாரா அவள் கணவர்? அல்லது, அவள் டியுட்டரியிற் படித்த காலத்தில்,அவளுக்குத் தெரியாமல் கிருஷ்ணாவின் கடிதங்களை அருளம்பலம் கள்ளமாகப் படித்திருப்பாரா?

ஞானாவைக் காதலித்த குற்றத்திற்காகத், தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு கிருஷ்ணனை ஒரு தமிழ்த் துரோகியாகக் காட்டிக் கொடுத்து அவனின் உயிரை எடுத்து விட்டு ஞானாவைத் தன் சேவகியாகப் பழிவாங்குபவர்; தனது கணவர் என்பதை ஒருநாளைக்கு மைதிலிக்குச் சொல்ல வேண்டும்போலிருந்தது.

தோட்டத்து, மரம் செடி கொடிகளைத் தடவும்போது அவளுக்குக் கிருஷ்ணாவின்; ஞாபகம் வரும். மலர் மொட்டுக்கள் ‘மை டார்லிங்’ என்று கிசுகிசுத்துக்கொண்டு காற்றுடன் அவளைத் தடவுவதாகக் கற்பனை செய்வாள். பூத்துக் குலுங்கும் மல்லிகையில் அவனின் புன்னகை நிழலாடும். அவள் இறந்து அழியும்வரை அவளின் தொலைந்து விட்ட பாதி உயிர் யாழ்ப்பாணத்தில்,அவளின் ‘டார்லிங்’ கிருஷ்ணாவின்; நினைவில் ஊசலாடும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

Sexual abuse in the North of Sri Lanka’

‘Women in Sri Lanka’s North exploited for rape tapes, snuff videos: Legislator
Mar 14, 2019 15:11 PM GMT+0530 | 0 Comment(s)
ECONOMYNEXT – Women and children in Sri Lanka’s North are being exploited to produce rape tapes and snuff videos by members of the community who are returning from abroad to prey on them, a legislator said.
“There is a rape film industry,” Bimal Ratnayake, a legislator for Sri Lanka’s Janatha Vimukthi Peramuna told parliament.
“This is a great tragedy. It is being done by members of the area who had gone abroad.
“They come back for a period and engage in this racket. This is not a lie. We know this.”
Ratnayake said the rape and murder of a school girl in the Pukuduthivu, which gained wide publicity had had also been filmed.
“This was not just a rape. It was video taped for sale,” he said.
He said the problem was known to be happening in the islands in Jaffna and remote areas in the Vanni where there was extreme poverty.
“It is being done willingly in some cases for money and by force in others,” Ratnayake said.
“If some one promises 100,000 rupees, it is big amount. For many years a person cannot earn such a sum.”
He said the government should take action to counter the problem.
Ratnayake said according to known statistics there were about 90,000 war widows in the North including 38,000 in Jaffna, who were undergoing great hardships and sexual harassment.
During rising alcoholism, domestic violence was also on the rise, he said.
Though he had not personally gone to verify the data, a women’s activist in the region had said that a large number of widows numbering about 50,000 were below 30 to 40 years of age, even 10 years after the war.
“During the women got married at the age of 15 and 16 to avoid being recruited for the war,” he said. “In some cases there have also been divorces.”
He said under the government’s definition a war widow was classified as a person whose husband was lost during the war and was entitled to government help. It could be a militant or other person he said.
But some of them had got married during war time did not have government documents to prove it and in the case of a divorce also they were not caught in the statistics, and government programs he said.
There were tens of thousands more widows on that basis he said.
He said the government should change the definition and help them also. He said the actual female headed households may about 30,000 higher. (Colombo/Mar14/2019)
sexual abuse

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘பெண்களின் மேம்பாடு மட்டுமல்லாது,ஒட்டுமொத்த ஒடுக்கு முறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடிய அகில உலகப் பெண்களின் வரலாறு’ அகில உலக மாதர் தினம். பங்குனி 8.2019

thenee-2‘பெண்களின் மேம்பாடு மட்டுமல்லாது,ஒட்டுமொத்த ஒடுக்கு முறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடிய அகில உலகப் பெண்களின் வரலாறு’
அகில உலக மாதர் தினம். பங்குனி 8.2019
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.

1.

‘பெட்டர் த பலன்ஸ் ,பெட்டர் த வோர்ல்ட்-‘சமத்துவம் வளர்ந்தால் சமத்துவ உலகமும் உயரும்’

இந்த உலகில் ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களின் உழைப்பும் ஈடுபாடும் பலதுறைகளிலும் முன்னேறிக்கொண்டு வருகிறது. அந்த வெற்றிக்கு அத்திவாரமிடப் பல போராட்டங்கள் கடந்த காலங்களில் பெண்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டன. அந்த வெற்றிகளின்; பிரதிபலிப்புத்தான் இம்மாத ஆரம்பத்தில் நடக்கவிருக்கும்; அகில உலக மாதர்தின விழாக்களாகும் .

தங்களுக்காகவும் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்காகவும்,பத்தொன்பதாம்,இருபதாம் நூற்றாணடுகளில்;,பெண்கள் தொடங்கிய போராட்டங்கள் மானுட வரலாற்றின் பிரமாண்டமான மாற்றங்களைத் தந்தன.
உலக நாடுகளில் மிகப் பெரிய நாடுகளான இரஷ்யா,iசானாவில் நடந்த அரசியற் புரட்சிகள் மட்டுமல்லாது, தொழிற் துறைப் புரட்;சிகள், விஞ்ஞான மாற்றங்கள் என்பன கடந்த நூற்றாண்டில் அதிவிரைவாக நடந்து கொண்டிருந்தபோது,சமத்துவத்திற்கான மனித மேம்பாட்டுக்கான விழிப்புணர்வுகளும் முளையிட ஆரம்பித்தன.

பல்லாயிரம் வருடங்களாக,கலாச்சார, சமய, குடும்பக் கட்டுமானங்களால் ஆண்களின் அதிகாரத்தில் ‘தனித்துவமான உணர்வுகளும், அறிவுமுள்ள பெண்கள்’ என்ற சுயமையின் அடையாளத்தை இழந்து,ஆண்களின் தேவைகளுக்காகப் பிறந்த ஒரு பிறவியாக நடத்தப்பட்ட பெண்களுக்கு, பல தரப்பட்ட அரசியல்,பொருளாதாரம், தொழில் வளர்ச்சிகள் போன்ற மிக விரைவான நவீன உலக மாற்றங்கள்,பெண்களின் சாதாரண நிலையை,வேறொரு முற்று முழுதான பரிமாணத்திற்குள் சிந்திக்கப் பண்ணிய பல போராட்டங்கள் கடந்த இரு நூற்றாணடுகளிற்தான் தொடங்கியது.

அதன் நீட்சியாகப் பெண்கள் தங்களால் முடிந்தவரைக்கும்,தாங்களே -பெண்கள் மட்டுமே ஒன்று கூடிப் பல விடயங்கள் பற்றிப் பேசவும்,அரசியல்,பொருளாதார சமத்துவத்திற்காகப் போராடியும் பல வெற்றிகளையடைந்தார்கள். பெண்களின் போராட்டத்தால் அடைந்த வெற்றி உலகிலுள்ள அத்தனை ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் வெற்றியுமாகும்.thenee-4

ஆனாலும் ஆண்களின் தரத்தோடு படிப்பும் அனுபவும் இருந்தாலும் இன்றுவரை பெண்கள் வேலை செய்யுமிடத்தில்,;ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களுக்கு ஊதியம் கிடையாது. அது போலவே, மக்களுக்காக மக்களே தேர்ந்தெடுக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகளில் பெண்களின் விகிதம் சமமாக இருப்பதில்லை. இப்படியே ஒவ்வொரு துறையிலும் பெண்களுக்குப் பாரபட்சம் இருப்பதால்,
இவ்வருட அகில உலக மாதர்; தினத்தின் முக்கிய கோஷமாக,’;பெட்டர் த பலன்ஸ் பெட்டர் த வோர்ல்ட்;’ அதாவது, ‘சமத்துவ வளர்ந்தால் உலகமும்; உயரும்’;; என்பது உரக்க ஒலிக்கப் போகிறது.

மேற்கு நாடுகளில் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கான போராட்டங்கள்:

ஒட்டு மொத்த மனித குலத்தின் நன்மைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் ஆண்பெண் என்ற வித்தியாசம் பாராத ஒன்றிணைந்த பணிகள் இன்றியமையாதன. ஆனால் மனித இனம் தோன்றி ஆண்களின் ஆதிக்கம் பலப்பட்ட கால கட்டத்தலிருந்து,ஆண்களின் அதிகாரத்தின் கோட்பாடுகளுக்குள் வரையறை செய்யப் பட்ட, அரசியல், பொருளாதாரக் கட்டுமானங்களின் அடிப்படையில் பெண்கள் ஒடுக்கப் படுகிறார்கள்.இந்த வரைமுறைக்கு, வர்க்க பேதம்,சமயக் கருத்துக்கள், பொருளாதார வலிமை,இந்தியா இலங்கை போன்ற நாடுகளில் சாதி அமைப்பு என்பன துணையாகின்றன.

இவற்றை எதிர்த்துக் கிட்டத்தட்டக் கடந்த இருநாற்றி ஐம்பது வருடங்களாக உலகின் பல பகுதிகளிலும் பல முற்போக்குவாதப் பெண்களும் ஆண்களும் குரல் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.இந்தியாவிற் பரவலாகவிருக்கும் வர்ணாஸ்மர அடிப்படைக் கொடுமையான சாதி,மத அடிப்படையில் பெண்கள் ஒடுக்கப்படுவதை எதிர்த்துப் பலர் பத்தொன்பதாம் ஆண்டின் ஆரம்பத்திலிருந்தே குரல் கொடுக்கத் தொடங்கி விட்டனர். அந்தப் போராட்டங்களால் ஆண்களுக்குச் சமமான உரிமைகள் இந்தியப் பெண்களுக்குக் கிடைக்காவிட்டாலும் சமுதாய மாற்றத்தின் ஏணிப்படிகளில் அவர்கள் மெதுவாக உயர இடம் கொடுத்தது.

ஆனாலும் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் அகில உலக மாதர் தின நிகழ்வுகள் மேற்கு நாட்டுப் பெண்கள் மட்டும்தான் உலகிலுள்ள ஒட்டுமொத்தமான கொடுமைகளுக்கும் குரல் கொடுத்தார்கள் என்ற பிரமையைப் பலருக்குக் கொடுக்கிறது.

அதற்குக் காரணம், பெண்ணிய சிந்தனைகளின் போராட்டங்களைப் பெண்களே பெரும்பாலும் மேற்கு நாடுகளில் முன்னெடுத்தார்கள். பிரான்ஸ் நாட்டின்; அரசியல் மாற்றத்திற்கு பிரான்ஸிய புரட்சிக் காலத்தில்(1789) பெண்களின் பங்குடன்; தொடர்ந்துவந்த மாற்றத்தால் ‘பெண்ணியச்’ சிந்தனைகள் உதயமாகின.அதைத் தொடர்ந்து மேற்கத்திய பெண்ணிய சிந்தனைகள் பன்முகப் படுத்தப் பட்டன என்ற வாதிடுவோருமுண்டு.

அமெரிக்காவில் முதலாளித்துவத்தை முன்படுத்தித் தொடங்கிய தொழில் வளர்ச்சியில் பெண்களின் பங்கு அத்துடன்,அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரில்(1861-1865) பெண்களின் ஈடுபாடு என்பன உழைக்கும் பெண்கள் மத்தியில் புதிய’சுயவிடுதலைச் சிந்தனைகளை உருவாக்கின.

1902ம் ஆண்டு திருமதி மேரி ஹரிஸ் ஜோன்ஸ்(1837-1930) என்பவர் தொழிலாளர்களை ஒன்றிணைத்ததில்; முக்கியமானவராகும். 1910ம் ஆண்டில் சிக்காகோ என்ற நகரில்; பெண்களின் தொழிலாளர் சங்கம் உண்டாகியது. தொழிலாளர்களின் சங்கத்தையுண்டாக்கிப் பெரிய மாற்றங்களைச் செய்ததால் அக்காலத்தில் இவர் அமெரிக்காவின் மிகவும்’அபாயமான பெண்’ என்று ஆதிக்க சக்திகளால்; வர்ணிக்கப்பட்டார்.இவர் தொடக்கிவைத்த போராட்டத்தால் பெண்களுக்கும் பல நன்மைகள் கிடைக்க வழிகள் பிறந்தன.

இங்கிலாந்தில் அடிமைகளின் விடுதலையை முன்வைத்துப் பெண்களால் எடுக்கப் பட்ட சில செயற்பாடுகள்தான் 1780-1860ம் ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய பெண்ணியவாத சிந்தனைக்கு வித்திட்டது என்கிறார்,; ‘கிலாரா மிட்ஜெலி (1991.’ஜென்ட்டர் அன்ட் ஹிஸ்டோரி ‘பக்1). ஆனால் 19ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பெண்களுக்கு வாக்குரிமையில்லாததால் அவர்களால் எந்த விதமான பெரிய மாற்றத்தையும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனால் மார்கரெட் மிடில்டன் சீமாட்டி போன்றவர்கள் அடிமைகளின் விடயத்தில் முன்னணியிற் செயற்பட வில்லியம் வில்பாவொர்ஸ் என்பரை மிகவும் ஊக்கப் படுத்தினார் என்று சொல்லப் படுகிறது.

ஆனாலும் பெண்கள்,பிரித்தானியாவில் மட்டுமல்ல பல மேற்கத்திய காலனித்துவவாதிகளால் கட்டமைக்கப் பட்ட அடிமைமுறையை ஒழிக்கத் தங்களாலான போராட்டங்களைச் செய்தார்கள் என்ற தகவல்களுமுள்ளன. 1792ம் ஆண்டு ஹன்னா மோர்ஸ் என்ற பெண்மணி எழுதிய ‘ஆபிரிக்கன் அடிமை’ என்ற கவிதை போன்றவை, அடிமைகளின் விடுதலை என்ற விடயத்தைக் கூர்மைப்படுத்தின.

இதையொட்டி,பிரித்தானிய அரச பரம்பரைப் பெண்ணான டச்சஸ் ஒவ்; டெவன்ஷையார் ஜோர்ஜினா
என்பவரும், பிறிஸ்டல் என்ற இடத்தைச் சேர்ந்த பால்க்காரியான அன்னா ஜேர்சிலி போன்ற பெண்ணும் அடிமைகளுக்குச் சுதந்திரம் கொடுப்பது பற்றிக் கவிதைகளும் கதைகளும் எழுதினார்கள்.
இதனால் சமுதாயத்தின் பல மட்டத்திலுமுள்ள பெண்களுக்கு அடிமை வியாபாரம் பற்றிய விழிப்புணர்வு வந்தது. அடிமைகளின் உழைப்பில் விற்கப் பட்ட சீனியை வாங்க மறுத்தார்கள்.
பேர்மிங்காம் என்ற நகர்ப் பெண்கள் 80 விகிதமான வீடுகளுக்குச் சென்று அடிமை வியாபாரத்தை ஒழிக்கப் பிரசாரம் செய்தார்கள். அன்னா நைட் போன்ற பெண்கள் பிரான்ஸ் நாட்டுக்கும் சென்று பிரசாரம் செய்தார்கள்.

1823ல் அடிமைகளை,வாங்குவது,விற்பது, வைத்திருப்பதற்கு எதிரான அமைப்பு இங்கிலாந்தில் தொடங்கப் பட்டது.1834ம் ஆண்டு அடிமைகள் வைத்திருப்பது குற்றம் என்ற சட்டம் பிரித்தானியாவில் அமுலுக்கு வந்தது.

1890-1890ம் கால கட்டத்தில் இங்கிலாந்தில்,பெண்களுக்கான வாக்குரிமைப் போராட்டம் காரெட் பவுசெட் என்ற பெண்மணியின் தலைமையில் ஆரம்பித்தது.இந்தப் போராட்டத்தின் வெற்றியாக 1918ம் ஆண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட (மத்திய வர்க்க) பெண்களுக்கு வாக்குpரிமை கிடைத்தது. ஆனால் அவர்களின் தொடர்ந் போராட்டத்தால் (இதில் ஆண்களும் சேர்ந்தார்கள்) ஒட்டு மொத்த பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் வர்க்கரீதியற்ற முறையிலான வாக்குரிமை 1928ல் கிடைத்தது.

பிரித்தானியப் பெண்களின் குடும்பக் கட்டுப்பாடு விடயத்தை முன்னெடுத்தவர் சீமாட்டி ஹென்றி சமர்செட்(1851-1921) என்பவர் ஆகும்.ஆனால், 1960 ஆண்டுகளிற்தான் கர்ப்;பத்தடை மாத்திரைகள் பற்றிய சிந்தனை பரவலாக்கப்பட்டடு.

அமெரிக்கப் பெண்களைப் பொறுத்தவரையில், அமெரிக்க சுதந்திரப் (1775 -1783) போராட்டத்தில்,பெண்களுக்கெதிராக இருந்த இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகளால் அவர்களின் பங்கு பெரிதாகவிருக்கவில்லை.

தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யும் பெண்களின் நிலையையும், சம்பளத்தையும் முன்னெடுத்த முதலாவது போராட்டம் அமெரிக்க நியுயோர்க் நகரில் 1908ம் தொடங்கியது.இது மாசி மாதம் 28ம் திகதி நடந்தது. இது ஒரு ஞாயிற்றுகிழமையாகும். ஞாயிற்றுக் கிழமையான விடுமுறை நாளில் பெண்கள் ஒன்று கூடுதலைத் தவிர்த்து,அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் ஒன்று கூட,1910ம் ஆண்டில், பெண்கள் தினம்,பங்குனி மாதம் 8ம் திகதியில் ஒவ்வாரு வருடமும் கொண்டாடப் படவேண்டும் என்ற முடிவெடுக்கப் பட்டது.

. அமெரிக்காவில் நிகழ்ந்த பெண்களின் போராட்டத்தின் தொடராக,இவ்வருட அகில உலக மாதர் தின நிகழ்வுகள் உலகெங்கும் பல இடங்களில் தொடர்கின்றன.

முதலாவது உலகப் போராட்டத்தை (1914-1919)எதிர்த்துப் பல போராட்டங்கள் நடந்தபோது அதில் பெரும்பாலான பெண்கள் கலந்து கொண்டார்கள். அமைதிக்கான இந்தப் போராட்டம் இரஷ்யப் பெண்களால்’அகில உலகப் பெணகள்’தினமாக மாசி மாதக் கடைசி ஞாயிற்றுக் கிழமையில் நிகழ்ந்தது.

2
இந்தியப் பெண்களின் சமத்துவம் சார்ந்த போராட்டங்கள்:

23.2.19 அன்று அமெரிக்காவில் நடந்த ஒஸ்கார் விருது விழாவில்;,’பீரியட்-என்ட் ஒவ் சென்டன்ஸ்’ என்ற டாக்குயுமெண்டரிக்கான பரிசை றேய்கா ஷெபராச்சி,மெலனி பேர்ற்ரொன் என்ற இருவர் பெற்றிருக்கிறார்கள்.இதற்கு முன்னோடியாகச் செயற்பட்டவர் தமிழகம் கோவை மாநகரைச் சேர்ந்த அருணாசலம் முருகானந்தம் என்பராகும்;;. இவர்,பெண்களின் முக்கிய தேவைகளில் ஒன்றான மாதவிடாய் காலத்திற்கு வேண்டிய சனிட்டரி பாட்களை மிகக் குறைந்த விலையில் உற்பத்தி செய்வதற்கான கண்டுபிடிப்பால் எத்தனையோ கோடி இந்தியப் எழைப் பெண்கள் நன்மை பெறப் போகிறார்கள்.இந்திய அரசு ‘பத்ம சிறி’ என்ற உயர் பட்டத்தையும் இவருக்குக் கொடுக்கப் போகிறது.பெண்களின் வாழ்க்கைத் தரம்,சமுக மேம்பாடு என்பவற்றிற்கு ஆண்களின் ஒத்துழைப்பும் அவசியம் என்பதை மேற்குறிப்பிட்ட மாதியான சரித்திரம் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

தென்னாபிரிக்காவிற்குக் கூலிகளாக இந்தியாவிலிருந்த கிட்டத்தட்ட 152000 தமிழ் மக்கள் 1860-1911ம் ஆண்டுவரை கொண்டு செல்லப் பட்டார்கள். அவர்களில்,தில்லையடிக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த.ஆர்.முனிசாமி-ஜானகி தம்பதிகளின் மகள் தில்லையடி வள்ளியம்மை என்ற பதினைந்து வயதுப் பெண்தான்; காந்தி அடிகள்; சுதந்திரப்போராட்டத்துக்குள் நுழையக் காரணமானவர் என்று பல குறிப்புக்கள் சொல்கின்றன. இந்தத் தகவலைக் காந்தியடிகள்; லண்டனில் நடந்த கூட்டம் ஒன்றில் 1914ம் ஆண்டு கூறியிருக்கிறார்.; இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான சட்டங்களை எதிர்த்துக் காந்தியின் போதனைகளால்ப் பல பெண்களும் தென்னாபிரிக்காவில் போராடினர், அதில் தில்லையடி வள்ளியம்மையும் ஒருத்தர் அதனால் நோய்வயப்பட்டு பதினைந்த வயது வள்ளியம்மை இறந்தார்.வள்ளியம்மையின் இடிந்த கல்லறையை நெல்சன் மண்டேலா 1997ல் திருத்திக் கொடுத்தாராம்.

இந்திய சுதந்திரப் போரிலும்,பல பெண்கள் காந்தியின் போதனையை ஏற்றுக் குதித்தார்கள். இலங்கைப் பெண்களின் வாழ்வின் மேம்பாட்டிற்கும் இந்தியக் கலாச்சாரம், பண்பாடு.சாதி சமய முறைகள் அடித்தளமாகவிருக்கின்றன.எனவே இந்தியாவில் நடக்கும் மாற்றங்கள் இலங்கையைப் பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதால்,மேற்கு நாடுகளில் பெண்களாக முன்வைத்துப் பெண்களின் சமத்துவத்திற்குப் போராட முதஷலெ இந்தியப் பெண்களின் சமத்துவப் போராட்டங்கள் முற்போக்கு ஆண்களாலும் பெண்களாலும் முன்னெடுக்கப்பட்டன என்பது பற்றிச் சிறிதாகவென்றாலும் இங்கு குறிப்பிடுவது இன்றியமையாததாகும்.

1972ம் ஆண்டில்.ஐ.நாடுகள் சபையின் 27வது மகாசபைக் கூட்டத்தில்,1975ம் ஆண்டு தொடக்கம் ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் ஒவ்வொரு வருடமும் பங்குனி மாதம் 8ம் திகதி பெண்கள் தினம்;, கொண்டாடப் படவேண்டும் என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. அது 1975ம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரையும் தொடர்கிறது. பல்லாயிரக் கணக்கான,அரசாங்கம்,அதிகார சார்பற்ற மகளீர் ஸ்தாபனங்களின் பிரதிநிதிகள்; பங்கு கொண்டு தங்கள் கருத்துக்களைச் சமர்ப்பிக்கிறார்கள்.

இந்த மகாநாடுகள் பெரும்பாலும் மேற்கத்திய நாடுகளிலேயே நடந்து கொண்டிருந்தன. 1975ம் ஆண்டு; நடந்த பேர்லின் பெண்கள் மகாநாடு,சமத்துவம்,சமுதாய முன்னேற்றம்,சமாதானம்’ஆகிய மூன்று முக்கிய இலட்சியங்களும் முத்திரை பதித்தன.

1
பாரிஸ்
பிரான்ஸ்
1945
2
புடாபெஸ்ட்,
ஹங்கேரி
1949
3
போபன்ஹேஹன்
டென்மார்க்
1953
4
வியன்னா
ஆஸ்ட்ரியா
1958
5
மொஸ்கோ
இரஷ்யா
1963
6
ஹெல்சிங்கி
பின்லாந்து
1969
7
பேர்லின்
மேற்கு ஜேர்மனி)
1975
(‘மகளிர் இயக்கம்’பக்.17.எம். கல்யாணசுந்தரம்-செயலாளர்.தமிழ் மாநிலக் குழு,இந்தியக் கம்யுனிஸ்ட் கட்சி-1976)

1975ம் ஆண்டு,பேர்லினில் நடந்த மகாநாட்டுக்கு,140 நாடுகளிலிருந்து,2000 பிரதிநிதிகள் வந்திருந்தார்கள்அதில் 700 அறிக்கைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன.

மனித குலத்தின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தடையாகவிருக்கும், மதம்,சாதி,அரசியல் என்ற பல தடைகள் தாண்டிய பொது நலம் சார்ந்த செயற்பாடுகளுக்கு இம்மகாநாடு அத்திவாரமிட்டது.
இந்தியாவிலிருந்து இம்மகாநாட்டுக்கு,145 பிரதிநிதிகள் வந்திருந்தார்கள்.அவர்களில் இந்திய மாதர் தேசிய சம்மேளனத்தின் பிரதிநிதிகளோடு,இந்திய காங்கிரஸ் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்களும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் பொதுச் செயலாளரான திருமதி. புரபி முகர்ஜி தலைமையில் பங்கு கொண்டுள்ளனர்.

அந்தக் கால கட்டத்திருந்து இன்று வரை பெண்கள், கல்வி,தொழில் வாய்ப்பு போன்ற விடயங்களில் முன்னேறிக் கொண்டு வந்தாலும்,இந்தியா போன்ற நாடுகளில்,’பெண்களுக்கான’ சமத்துவம் கிடைப்பது மிகவும் அரிதாகவே இருக்கின்றன.

”சமுதாய வளர்ச்சியும் பெண்களும்’ என்ற தலைப்பில் ‘மகளிர் இயக்கம்’ என்ற சிறு புத்தகத்தில்(1976) ‘பாசா’ என்பரால் எழுதப் பட்ட கட்டுரையில் பக்19-):

‘-வில்லியம் கேரே.எல்பின்ஸ்டன் போன்ற ஆங்கிலேய அதிகாரிகள்.உடன் கட்டை ஏறுதலின் தீமையை விளக்கி அன்றிருந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்திற்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்திருந்தாலும் ஆட்சியிருந்தவர்கள் கவனம் செலுத்தாதலால் ராஜாராம் மோன்ராஜ் என்பவர், உடன் கட்டை ஏறுவதைத் தடுப்பது பற்றி பெரும் கிளர்ச்சி செய்தார்.இதன் எதிரொலியாக 1829ம் ஆண்டிலிருந்து உடன் கட்டை ஏற்றுவது தடை செய்யப் பட்டது. இவர் பலதார மணத்தையும் தடுக்க முயன்றார்.
1828ம் ஆண்டு பிரம்ம சமாசத்தையுண்டாக்கினார்.

-இரவிந்த்ரநாத் தாகூரின் தந்தையாராகிய தேவேந்த்ரநாத் தாகூர்,மறுமணம் செய்த கைம்பெண்களுக்கு எதிராக எழுந்த தடைகளை நீக்கி வெற்றி கண்டார்.வங்காளத்தில் பெண்களுக்காகப் பல பள்ளிகளை நிறுவினார்.

-இந்து சாஸ்திரங்களில் நன்கு பயிற்சி பெற்ற வித்யாசாகர்,கைம்பெண் மறுமணத்திற்கான சட்டம் இயற்ற கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்ட வெற்றி கண்டார்.பெண்களுக்குப் பல பள்ளிகளை நிறுவினார்.கைம்பெண்கள் மறுமணம் செய்து கொள்வதற்கான சட்டமியற்றக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டு வெற்றி கண்டார்.1856ம் ஆண்டு இந்து கைம்பெண்கள் மறுமண சட்டம் பிறப்பிக்கப் பட்டது.

-1875ல் ஆரிய சமாஜத்தைத் தோற்றுவித்த தயாநந்த்த சரஸ்வதி வடமொழி வல்லுனர், பெண்களுக்காகப் பல பள்ளிகளை நிறுவினார்.பலதார மணம்,கைம்பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை மறுக்கப் படுதல்,பெண்களுக்குக் கட்டாய திருமணம் போன்ற கொடுமைகளை எதிர்த்துப் போரிட்டார்.
இந்து சமயம் மிக உயர்ந்த சமயம்,இந்திய மக்கள் வேதகாலத்துக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பன இவர் கருத்துக்கள்.எனவே, இந்து சமயக் கட்டுக் கோப்புக்குள்,பல சீர்திருத்தங்கள் சாத்தியப் படும் என்று கருதி,அச்சீர்திருத்தங்கள் மறுக்கப் பட்டால் இந்து சமயம் அழியும் என்று வற்புறுத்தினார்.

-1795-1804 ஆண்டுகளில் குழந்தைகளைக் கொல்வது தடை செய்யப் பட்டது.
-கைம்பெண்களுக்கு மறுமணம் தடுக்கப் படக் கூடாது என்ற கிளர்ச்சி வைதிகர்களின் எதிர்ப்பையும் தாண்டிய கிளர்ச்சி ஈஸ்வர சந்திர வித்யசாகர் தலைமையில் தொடங்கியதால் 1856ம் ஆண்டு இந்து கைம்பெண்கள் மறுமணச் சட்டம் பிறப்பிக்கப் பட்டது.

-சாலிக்ராம் பகதுர் என்பவர் பெண்டிர் பர்தாவை ஒழிக்கவும்,யோகப் பயிற்சியிலும் பிரார்த்தனையிலும் ஈடுபடச் செய்தார்
– கேசவ சந்த்ர சென்:பிரம்ம சமாஜத்தைச் சேர்ந்தவர்.சமுதாயச் சீர் திருத்தத்தில் அரிய பங்காற்றியவர்.பெண்களின் கல்வி,கைம்பெண்களின் மறுவாழ்வு,மறுமணம் இவற்றுக்காகப் பாடுபட்டார்.

மேற்கத்திய பெண்ணிய சிந்தனைகள் வித்திட முதல் இந்தியாவில்,பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகப் பாடுபட்டவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஆண்கள் என்பது உண்மை.
இந்த வரிசையில்: ரவீந்தரநாத தாகூர், விவேகானந்தர், பாரதியார், ஈ.வே.ராமசாமி (பெரியார்) என்போரின் பணி இந்தியப் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கு அத்திவாரமாக அமைந்தவையாகும் (பக்20);.

– ஈ.வே.ரா:(பக் 21) தமிழகத்தில் பெண்ணுரிமை,பால்ய மணத்தின் கொடுமை,ஆண்பெண் சமத்துவம்,கைம்பெண் மறுமணம்,போன்ற கொள்கைகளுக்காக ஏறத்தாள ஐம்பது ஆண்டுகள் பெருந்தொண்டாற்றிய பெருமை பெரியார் ஈவெ.ராவுக்கு உரியது.மூடப் பழக்க வழக்கங்கள்,புராணப் பொய் புனைச் சுருட்டுக்கள், மத நம்பிக்கைகளை எதிர்த்துச் சாடியதில் வேறு எவரும் பெரியாருக்கு இணையில்லை.தமிழகத்தில்,கைம்பெண் திருமணங்கள்,சீர்திருத்தத் திருமணங்கள்,இவற்றைப் பெருமளவில் செய்து காட்டியவர் பெரியார்.’பெண் ஏன் அடிமையானாள்?’ என்னும் அவர் நூல் பல புதுமைக் கருத்துக்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. சோவியத் நாட்டில் பெண்கள் அடைந்துள்ள ஏற்றத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பல கட்டுரைகளில் எழுதியுள்ளார்.

இந்தியாவில் மாதர் இயக்க முன்னோடிகளான பெண்கள்.(பக் 21)

-;,பண்டித ராமாபாய் முக்கியமானவர்(1858-1922).மராட்டிய சித்பவன் பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தவர்.தந்தை அனந்த சாஸ்திரி அவர்களால் ராமாபாய்க்கும் அவரின் தாய்க்கும் சமஸ்கிருதம் படிப்பிக்கப்பட்டது. இதனால் அவர்களின் உறவினர்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப் பட்டனர். வறுமையில் தாய் தந்தையிறந்ததும் தன்னந் தனியளாய் ராமாபாய் வங்காளம் சென்றார்.சமஸ்கீரதப் பயிற்சி இந்து சமய சட்டங்களைப் பயிலத் துணை நின்றது. பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்காகப் பேசியும் எழுதியும் பல அரிய கடமைகள் செய்தார். 1880ல்; காயஸ் வகுப்பைச் சேர்ந்த விபின் பிஹார்தாஸ் என்பவரைக் கலப்புத் திருமணம் செய்தார்.

பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கு ராஸாராம் மோகன் மாதிரிப்; பல தொண்டுகளைச் செய்தார் இவரைப் போலவே. ராமாபாய் ரானடே (1862-1924),என்பவர் அத்துடன் இந்தியப் பெண்களின் கல்விக்குத் தொண்டாற்றிய,தோரு தத், ஆனந்திபாம் ஜோஷி,பிரான்சினா சோரப்ஜி,ஆனி ஜெகநாதன்,ருக்குமாபாய் போன்றோர் சரித்திரத்தில் இடம் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

பெண்ணிய இயக்கத்தில் முன்னணியில் தன் இருத்தலைக் காட்டியவர் மேடம் ருஸ்தகாமா என்பராகும்; (பக்23). 1907ம் ஆண்டு ஸ்ருட்கார்ட்டில்(ஜெர்மனி) நடைபெற்ற லெனின் கலந்து கொண்ட சோஷலிஷ்ட் சர்வதேச மகாநாட்டில் இந்தியாவின் ‘மூவர்ணக் கொடியைத் தூக்கி வந்தேமாதரக்’ கோஷத்தை உலகமறியச் செய்தார்.

இதேபோல் விவேகானந்தரின் சிஷ்யையான நிவேதிதா தேவி,அன்னி பெசண்ட்,போன்றோரும் இந்தியப் பெண்களின் முன்னேற்றுக்கு மட்டுமல்ல இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கும் உறுதுணையாகவிருந்தவர்களாகும்.அன்னி பெசண்ட் அம்மையரால் ஈர்க்கப் பட்டவர்களில் கிருஷ்ணமேனனும் ஒருத்தர் (மேற்குறிப்பிட்ட இரு பெண்களும் பிரித்தானிய ஆதிக்கத்துக்கு எதிரான ஜரிஷ் பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்).

இந்தியாவில்,’ஹோம் ரூல்’ (தேசிய ஆட்சி) என்ற இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்ததுடன், இந்தியப் பெண்களுக்கு வாக்குரிமைப் போராட்டத்தை இந்தியாவிற்; தொடங்கியவர் அன்னி பெசண்ட் அம்மையாராகும்.1914ல் சென்னையில்’ எழுக இந்தியா’ என்ற பெயரில் கோஷத்தை முன்வைத்தார் இந்திய மாதர் இயக்கம் ஆரம்பிக்கக் காரணியாகவிருந்தார்.
1926ம் ஆண்டு அனைத்திந்திய மாதர் மகாநாடு நடந்தது.

இந்தியப் பெண்களின் கல்வி மேன்மைக்கும், சமத்தவத்திற்கும்,சாதி, சமய,கலாச்சார அடிப்படையிலான கொடுமைகளுக்கும் எதிராகப் பல பெண்கள் போராடியும், எழுதியும், பிரசாரம் செய்தும் பல மாற்றங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள்.
அவர்களில்:இந்தியா சுதந்திரம் பெறமுதல் பெண்ணின மேம்பாட்டுக்காக உழைத்தவர்கள்.-சரளாதேவி,சௌதுராணி,சரோஜினி நாயிடு,ருஸ்தும்ஜி பரிதான்ஜி,ஹீராபாய் டாடா,டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டி,துர்க்;காபாய் தேஷ்முக்,ராஜகுமாரி அமுத கௌரி,விஜயலஷ்மி பண்டிட்,கமலாதேவி சட்டோ பாத்யாயா,பீதம் சரியா அமீது.மங்களாம்பாள் சதாசிவ ஐயர்,கார்ஸீலீயா சோரப்ஜி, என்போர் குறிப்படத்தக்க பணிகள் செய்ததாகத் தகவல்கள் சொல்கின்றன.

இதையும் விட 1886ல் பிரம சமாஜத்தின் ஆதரவின் கீழ்,கவர்ண குமாரி என்பவர் ஒரு மாதர் சங்கத்தை அமைத்தார்.பல கட்டுரைகளை எழுதிப் பெண்களை விழித்தெழச் செய்தார்.
-சாரதா சாதன்,முக்தி சாதன்,மஹாபத்ர ரூப்ராம்,அனந்தாஸ்ரமம்,ஸொராஸ்டிரிய மண்டல்,குஜராத்தி ஸ்திரி மண்டல்,சேவாதாசன்,மஹினசபை,வாஹினி சமாஜ போன்ற அமைப்புக்கள் இந்தியாவில் ஆங்காங்கே தோன்றிப் பெண்களுக்கான பல மேம்பாட்டு வேலைகளைச் செய்தன.

1917ல் இந்திய மாதர் சங்கம் தோன்றி,சென்னை,ஸ்ரீநகர்,கள்ளிக்கோட்டை,விஜவாடா,பம்பாய்,முதலான இடங்களில் கிளைகளையமைத்த,அன்னி பெசண்ட அம்மையார் சிறந்த தலைவியாக விளங்கினார்.
1953ல் சுவிடன் நாட்டு ஸ்டொக்ஹோம் நகரில் நடந்த சர்வதேச மாதர் மஹாநாட்டில் இந்திய மாதர் சம்மேளனத்திற்கு பெண்களின் கல்வி.சமத்தவம்,முன்னேற்றம், சம்பளம் போன்ற விடயங்களில் பல மேம்பட்ட வழிகள் காட்டப்பட்டன. (மேற்கண்ட தகவல்கள் ‘மகளிர் இயக்கம்’ என்ற புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டவைகளாகும்.இவ்வெளியீடு 44, கீழவெண்மணி தியாகிகளான,குழந்தைகள்,பெண்கள்,ஆண்களுக்கு(தாழ்த்தப்பட்ட தொழிலாளர்களுக்கு)அர்ப்பணம் செய்யப் படுகிறது.21.4.1976).
3
இலங்கையினல் பெண்களின் தற்போதைய நிலைகள்;.

தென்னாசிய நாடுகளில் பல கல்வி நிலையங்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளால் தொடங்கப் பட்டன.இலங்கையின் வடபகுதியில் பெண்களுக்கான பல கல்லூரிகள் ஆரம்பிக்கப் பட்டன. காலக்கிரமத்தில் இலங்கையின் பல நகரங்களிலும் பெண்களுக்கான கல்வி நிறுவனங்கள் தொடங்கப் பட்டன. திரு. பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அவர்கள் சைவ சமயப் பெண்களுக்காக இராமநாதன் கல்லூரி போன்றவற்றை ஆரம்பித்தார். 1927ம் ஆண்டுகள் தொடக்கம் சுவாமி விபுலானந்தர் கிழக்கின் கல்வியை மேம்படுத்தப் பல கல்வியமைப்புக்களை நிர்மாணத்தார் அதில் பெண்களுக்காக அமைக்கப் பட்ட காரைதீவு விபுலானந்தர் பெண்கள் வித்தியாலயமும் ஒன்று. 1981ம் ஆண்டு, ஐ.நா. அறிக்கையின்படி தென்னாசியாவில் உயர் கல்வி கற்ற பெண்களின் நிலவரத்தில் இலங்கை முன்னிலமை வகித்தது. ஆனால் பொருளாதார நிலை காரணமாக வட,கிழக்கு ஏழைப்பெண்களும் மலையகப் பெண்களும் மேற்படிப்புப் படிப்பது என்பது சிரமமான விடயமாகும்.

தோட்டத் தொழிலாளர்கள்: இலங்கையின் பொருளாதார அடிமட்டத்தில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் பெண்களே. அதிலும் இலங்கைத் தோட்டத்துப் பெண் தொழிலாளர்களின் நிலை இன்னும் மிகவும் அடிமட்டத்திலேயே தங்கி இருக்கிறது. தேயிலையின் உற்பத்தி 2013ம் ஆண்டு மிகவும் உயர்ந்த தளத்திற்குச் சென்றாலும் அதைப் பறித்துக் கொடுக்கும் நிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் கிடையாது.shutterstock-180137912small_main_1447075728204[1]

பி.பி.சி.4.10.2018,செய்தியின்படி,’இலங்கையின் 5 விகிதமான மக்கள் இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலை செய்கிறார்கள்.இவர்களின் பாரம்பரியம் 1887லிருந்து தொடர்கிறது. இவர்கள் ஒருநாளைக்கு 18 கிலோகிராம் தேயிலைக் கொழுந்து பறித்தால் £.2.70 சம்பளமாகப் பெறுகிறார்கள்.அந்த நிறையளவு கொழுந்துக்களைப் பறிக்க முடியாவிட்டால் £.1.30 மட்டுமே ஊதியமாகக் கிடைக்கிறது.’
இவர்கள், 1920ம் ஆண்டில் பிரித்தானியரால் (1796-1948) கட்டப் பட்ட அடிப்படை வசதிகளற்ற ஒரு அறை வீடுகளில் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.tea-weighing-at-tea-estate-near-norwood-sri-lanka-women-pickers-watch-FATNK3[1]

இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளிகளாகத் துயர்படும் தமிழ் உழைப்பாளிகள் 1820; ஆண்டுகள் தொடக்கம் தென்னிந்தியக் கிராமங்களிலிருந்து இலங்கைக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட ஏழைத் தமிழ் மக்கள். இவர்களின் வாழ்க்கையின் முன்னேற்றத்திற்குத் தமிழ்த் தலைமைகளோ இலங்கை அரசோ பெரிய உதவிகளைச் செய்தது கிடையாது என்பதை விட, அவர்களின் தொடரரும் துன்ப வாழ்க்கைக்கே மேற்குறிப்பட் தலைமைத்துவங்களின் ‘வர்க்க’ உணர்வே பெரும் தடையாக இருக்கிறது என்பதைச் சரித்திரத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தாற் தெரியும்.

தாங்கள் அடிமைப் படுத்தும் நாடுகளிலுள்ள மக்களைப் பல வழிகளிலும் பிரித்தாளும்விதத்தில்,1797ல் பிரித்தானிய ஆட்சி சிங்கள ‘கோவிகம’சாதியினரையும், தமிழர்களில் ‘வெள்ளாரையும்’ தங்கள் வேலைகளுக்கு அமர்த்திக் கொண்டார்கள்.அவர்கள் தங்களின் வர்க்க நலம் கருதிய நிர்வாகத்தையே இன்றும் தொடர்கிறார்கள்.

இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளார்களின் போராட்டத்தை ஒடுக்கச்,சிங்கள சக்திகளுடன் சேர்ந்து,ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் போன்ற தமிழ்த்தலைவர்கள்,1948ம் ஆண்டு இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் பலரின் பிரஜாவுரிமை பறிபோக உதவினார்கள்.

1964ம் ஆண்டு, இலங்கைப் பிரதமர்,திருமதி பண்டாரநாயக்காவுக்கும் இந்தியப் பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்குமிடையிலான இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர் பற்றிய ஒப்பந்தம் 9.75.000 இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாடற்றவர்களாக்கியது. இதில் 5.25.000 தோட்டத் தொழிலாளிகள் இந்தியா சென்றார்கள்.
மிகுதியானவர்களில் 3.00.000 தமிழ் மக்களை இந்தியாவும் இலங்கையும் இந்தியாவும் பகிர்ந்து கொள்ளச் சம்மதித்தன.ஆனால் 1981ம் ஆண்டின் சனத்தொகை மதிப்பிட்டின்படி இலங்கையரசு 280.000 தோட்டத் தொழிலாளர்களைத் திருப்பியனுப்பிட்டது. 1.60.000 மக்களுக்கு மட்டும் இலங்கைப் பிரஜாவுரிமை கொடுக்கப் பட்டது.

தமிழ்த் தேசியத்தை முன்வைத்துத் தேர்தலில் வென்று தங்களின் சொந்த வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்திக் கொள்ளும் தமிழ்த்; தலைமைகள் ஒருகால கட்டத்திலும் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களைத் தமிழர்களாகக் கணிக்கவுமில்லை.அவர்களின் வாழ்வாதாரத்துக்கோ சமத்துவத்திற்கோ போராடவுமில்லை என்பது வரலாற்றைத் தேடினாற் தெரிய வரும்.

இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களில் 50 விகிதமானவர்கள் பெண்கள்.அடிமட்ட ஊதியம், தரம் குறைந்த வீடுகள், கல்வி,சுகாதார உதவிகள் பெற உதவியின்மை,என்பன இவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் விடயங்களில் ஒரு சில இவர்களுக்காக,பெரிதாகக் குரல் கொடுக்க இலங்கையின் பெரிய தமிழத் தலைமைகளோ,சமயத் தலைவர்களோ ஆளுமையான பெண் தலைவிகளோ கிடையாது. ஒருநாளைக்கு ஆயிரம் ரூபாய்களைச் சம்பளமாகப் (கிட்டத்தட்ட ஒரு முழுநாளுக்கும் £5) பெறுவதற்குக் கூடப் பெரும் அரசியற் தலைமைகள் ஒத்துக் கொள்ளாதது இலங்கையில் இந்திய வம்சாவழித் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான ஒட்டுமொத்த பாரபட்சத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறது. இந்தக் கொடுமைகளை எதிர்த்து உலக அரங்கில் குரல் கொடுத்து நீதி தேட யாருமில்லாத நிலையால் இவர்கள் துயர் தொடர்கிறது.

வட கிழக்கிலுள்ள பெண்தலைமைக் குடும்பங்கள்:

இலங்கையின் சனத் தாகையில் 23.5 விகிதமான(1.2 கோடி) குடும்பங்கள் பெண்கள் தலைமையில் வாழ்கின்றன.இவர்களின் வாழ்வாதாரங்களைக் கவனிக்க அரசால் எடுக்கப் படும் முயற்சிகள் எத்தனைதூரம் பிரயோசனமானது என்று தெரியாது.

2015ம் ஆண்டின் ஐ.நா,தகவல்களின்படி இலங்கையின் வடகிழக்கில். 58.121 பெண்கள் தலைமைத்துவக் குடும்பங்கள் இருக்கின்றன என்ற சொல்லப் படுகிறது.
அதில் 4 விகிதமானவர்கள் திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர்கள் ( சட்டப்படி திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர்கள், சமய முறைப்படி திருமணம் செய்தவர்கள்,இருவரும் சேர்ந்து ஓன்றாக இருந்தவர்கள் என்று இவர்களைக் கணிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்). வடக்கிலும்; கிழக்கிலும் 90.000 விதவைகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் வாழ்க்கை நிலை மிகவும் வறிய நிலையிலேயே இருக்கினறது. தமிழ்த் தலைமைகளாலோ,மத்திய அரசு சார்ந்தோ இவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தும் திட்டங்கள் எதுவும் அமைக்கப் பட்டதாக எனக்குத் தெரியாது.

இரு வருடங்களுக்கு முன் லண்டன வந்திருந்த தமிழ்ப் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியிடம், தமிழ்ப் பகுதியிலுள்ள விதவைகள், பெண்களின் தலைமையிலுள்ள குடும்பங்களுக்கு உதவி செய்யும் திட்டங்களைப் பற்றிக் கேட்டேன். அவர் ‘அப்படி ஒரு திட்டமும் கிடையாது ‘ என்று எனக்குப் பதில் சொன்னார்.

பெண்களின் வாழ்க்கை மேம்பாட்டுக்காகச் செயற்படுவதாக இலங்கையின் பல பாகங்களிலுமிருந்து அன்னிய அமைப்புக்களிடமிருந்து பொருளாதார உதவி பெறும் பெண்கள் அமைப்புக்கள் இப்படியான பெண்களுக்கு என்ன திட்டங்களை வைத்திருக்கிறார்கள், என்னென்ன உதவி செய்கிறார்கள் என்பதை ஆய்வது கடினமாகவிருக்கிறது.

இலங்கையின், சாதி, மத,இன,வர்க்க,பிராந்திய,பிரிவனைகளைத் தாண்டி பெண்களுக்கான முன்னேற்ற நடவடிக்கைககைள எடுப்பது கல்லில் நார் உரிப்பது போன்ற விடயமாகும்.
பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் அரசு மட்டுமல்லாத,ஊடக,சமய, சமுதாயம் சார்ந்த அமைப்புக்களின் பல மட்டங்களிலும் இருந்தாற்தான் பெண்களுக்கு ஒரு நல்ல வழிகிடைக்க உதவும். இன்றைய மேற்கத்திய கோஷமான,’பெட்டர் த பலன்ஸ்,பெட்டர் த வோர்ல்ட்’ என்பதை ஆயும்போது,இந்தியா இலங்கை போன்ற நாடுகளில் ஆண்களின் பிடியிலிருக்கும் அரச, ஊடக,சமய.சமுதாய அமைப்புகளுக்குள்ளால் பெரிதாக எதுவும் செய்ய முடியுமா என்ற கேள்வி எழும்புகிறது.

இலங்கையில் பாராளுமன்ற பிரதி நிதித்துவத்தில் பெண்களின் பங்கு ஆகக்குறைந்து 25 விகிதம்
இருக்கவேண்டும் என்பதை நியதியாகக் கொண்டாலும் இதுவரைக்கும் பாராளுமன்றத்தில் 6 விகித பெண்களே பாராளுமன்றவாதிகளாகவிருக்கிறார்கள். 1930ம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை பெண்களின் பாராளுமன்ற பிரதிநிதித்துவத் தொகையில் பெரிய மாற்றமில்லை.உள்ளூராட்சியில் 2 விகித பெண்களே நிர்வாகத்திலிருக்கிறார்கள்.

பெரும்பாலான பெண்; தலைமைக் குடும்பங்கள் விதவைகளாலானவை.இவர்கள் சமுதாயத்தில் ‘அன்னியப்’ படுத்தி நடத்தப் படுகிறார்கள் இளம் விதவைகள் பாலியற் சுரண்டல்கள், தொல்லைகளால் வதை படுகிறார்கள். போதிய வருமானற்ற நிலையால் குழந்தைகளின் படிப்பு. ஆரோக்கியம் என்பன பல சிக்கல்களை எதிர் நோக்குகின்றன.

தங்களின் மேம்பாடு நோக்கிய பெண்களின் ஈடுபாட்டை, சமயவாதிகள் மட்டுமல்லாது, சமுகத்தின் பிரபலங்களும் மறைமுகமாவது தடுக்க முயல்கிறார்கள் என்பதற்குப் பல தடயங்களுள்ளன. அத்துடன் மக்களின் சிந்தனையை மாற்றியமைக்கும் வலிமையுள்ள இலங்கைப் பத்திரிகைகளிலும் பத்திரிகையில் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கான விடயங்கள் பிரசுரிக்கப் படவேண்டும் என்று கோரிக்கையை முன்வைக்கும் ஆற்றலுள்ளவர்களின் பங்களிப்பு அதிகமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இலங்கையிலிருந்து வெளிவரும் தமிழ்ப் பத்திரிகைகள்:
கொழும்பு: பத்திரிகைகள்:
– வீரகேசரி,தினகரன்,தினத்தந்தி,சுடரொளி.தினக்குரல்,
யாழ்ப்பாணம்:
உதயன்,தினக்குரல்,வலம்புரி.காலக்கதிர்,தினப் புயல்,தீபம்,எதிரொலி,புதுவிதி
மட்டக்களப்பு:
அரங்கம். அத்துடன் வவுனியாவிலிருந்து ஒரு பிராந்திய பத்திரிகையும் வருவதாகத் தெரிகிறது.
இவற்றில் எத்தனை விகிதமான படைப்புக்கள் பெண்கள் முன்னேற்றம், வழிகாட்டல்,விழிப்புணர்வு பற்றி வெளிவருகின்றன என்று தெரியாது.

வீட்டுப் பணிவேலைகளுக்கு வெளிநாடு செல்லும் இலங்கைப் பெண்களின் நிலை:
இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாளிலிருந்து பெரிய விதத்தில் எந்த விதமான தொழில் வளர்ச்சியும் நடைபெறாததால் வெளிநாடுகளில் வேலை செய்து பிழைக்கப் பலர் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.இவர்களில் படித்தவர்கள், மேற்படிப்புப் படிக்கப் போகிறவர்கள், என்பதைத் தாண்டிப்பல நாடுகளுக்கும் முக்கியமாக மத்தியதரை நாடுகளுக்கு வீட்டு வேலைகளுக்குப் போகும் பெண்களின் தொகை கணிசமானது.1466412183[1]

செல்வி பிலேஷா வீரரத்னா அவர்கள், வீட்டு வேலைகளுக்குச் செல்லும் இலங்கைப் பெண்களைப் பற்றி எழுதிய புத்தகத்தில் பல தகவல்களைத் தந்திருக்கிறார். 2013ம் ஆண்டு இலங்கையை விட்டுப் பல தரப்பட்ட வேலைகள் நிமித்தமாக வெளியேறிய 293.105 இலங்கையர்களில் 40 விகிதமானவர்கள் பெண்கள்.இவர்களில் வீட்டு வேலைக்காகச் சென்றவர்களில் 82 விகிதமானவர்கள் பெண்கள். அந்தப் பெண்களில் 98 விகிதமானவர்கள் மத்தியதரை நாடுகளுக்குப் பெரும்பாலும் செல்கிறார்கள். சவுதி அரேபியா, குவெய்ட, போன்ற நாடுகளுக்குச் செல்கிறார்கள்.
2012ம் ஆண்டு வீட்டுப் பணிப் பெண்கள் மத்தியதரை நாடுகளிலில் வேலை செய்யும் இடங்களில் படும் பலதரப்பட்ட துன்பங்களை,10.220 முறைப்பாடுகள் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.Capture-46-768x516[1]

முப்பதாண்டு இலங்கையில் நடந்த உள்நாட்டுப் போருக்குப் பின்,இன்று இலங்கையில் அமைதி நிலவுகிறது.ஆனால்,சுதந்திரம் பெற்ற நாட்களிலிருந்து உழைக்கும் மக்களுக்கு,அதிலும் இலங்கையின் அன்னிய செலவாணியைப் பெருமளவில் உழைத்துக் கொடுக்கும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கான பெண்களின் முன்னேற்றம் பற்றி பெரிதாகச் சொல்வதற்கில்லை.

லண்டனில்,3.3.19 பெண்களுக்காகப் பெண்கள் (வுமன் போர் வுமன்) என்ற அமைப்பிலிருந்து,பிரிட்டா பெர்ணாண்டஸ் ஸ்மிட என்ற பெண்மணி பி.பி.சி.2 றேடியோ நிகழ்வில் பேசும்போது,’இன்று உலகில் வளரும் தொழி;ல் வளர்சிக்கு 66 விகிதமான பெண்கள் முக்கிய பங்களிக்கிறார்கள்,உலகத்திற்கத் தேவையான உணவுகளில் 50 விகிதமானவை பெண்களின் உழைப்பில்; உண்டாகிறது.ஆனால் சொத்து வைத்திருக்கும் பெண்கள் 1 விகிதம் மட்டுமே. அத்துடன் உலகிலுள்ள பெண்களில் மூவரில் ஒருபெண்; ஏதோ ஒரு வன்முறையை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.’ என்று சொன்னார்.
இந்த வார்த்தைகள் ஒரு பெண்ணின் குரலல்ல. ஓடுக்கப் படும் பெண்களின் சமத்துவத்திற்காக உலகெங்கும் பரந்து ஓங்கி ஒலிக்கும் பல்லாயிரம் பெண்களின் குரல்களாகும்.

இன்று உலகெங்கும் ஒலிக்கும் ‘பலன்ஸ் போர் த பெட்டர்’ என்ற கோஷத்தின் ஒரு சிறு துளி மாற்றமாவது இலங்கை,இந்தியா போன்ற நாடுகளில் அடிமட்டத்தில் வாழும் பெண்களுக்குக் கிடைக்க பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கும் மேம்பாட்டுக்கும் குரல் கொடுக்குபம் பலர் ஒத்துழைப்பது இன்றியமையாதது.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘புலிகளின் அழிவுக்குக் காரணம் தேடிய பிரேத பரிசோதனை’ டாக்டர் நடேசனின் நாவலான ‘கானல் தேசம்’ பற்றிய சிறு விமர்சனம். ( 1)

ltte-massacre-1-300x216[1]ltte-massacre[1]

 

புலிகளின் அழிவுக்குக் காரணம் தேடிய பிரேத பரிசோதனை’

டாக்டர் நடேசனின் நாவலான ‘கானல் தேசம்’ பற்றிய சிறு விமர்சனம். ( 1)
‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவல் தமிழ்த் தேசியத்தைக் காப்பாற்ற, பல பிரமாண்டமான எதிர்பார்ப்புகளுடன் ஆயுதம் தாங்கிய அற்புத அவதாரமாய்’ வளர்ந்த விடுதலைப் போராளிகளின் போராட்டம் என்னவென்று சட்டென்று அழிந்து சாம்பலானது என்பதை,ஒரு மருத்துவர் பல காயங்களுடன் இறந்துவிட்டவனின் உடலின் முக்கிய பகுதிகளை வெட்டியெடுத்து ஆராய்ந்து,அவனின் இறப்புக்குக் காரணங்களைத் தேடும் பிரேதப் பரிசோதனை செய்வதுபோல் டாக்டர் நடேசனால் ‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவல் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.
எதிர்காலத்தில் தமிழ் மாணவர்கள், இலங்கைத் தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டம் பற்றி ஆய்வு செய்ய முயலும்போது,நடேசனின் ‘கானல் தேசம்’ என்ற நாவலும் மிக உதவும் என்ற குறிப்புடன் எனது சிறு விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறேன்
இலங்கையில் தமிழர்களின் விடுதலைக்கான போராட்டம்,(1977-2009) தமிழ் சமுதாயம் சார்ந்தது என்ற வரையறையைத் தாண்டி,ஒரு சிறு இனத்தின் போராட்டம் எப்படி உலக அரசியலுடன் பின்னிப் பிணைந்தது, ஏன் படு தோல்வியுற்றார்கள் என்ற சரித்திரத்தின் வரலாற்றை, டாக்டர் நடேசன் ‘கானல் தேசம்’ என்ற தலைப்புடனான இலக்கியமாக்கியிருக்கிறார். நவகாலத்தில் வரும் பல இலக்கிய,கலைப் படைப்புக்கள், பழைமையான பல பழைய சமுதாயக் கட்டுடைப்புக்களைச் செய்கின்றன. அதே பாணியில். ‘தமிழ்ப் போராட்ட அரசியலில்’ பல கொடுமையான,மனித நேயத்திற்கப்பாற்பட்ட,தர்மத்தைக் காலிற்போட்டு மிதித்த அகங்காரமான செயற்பாடுகளை மனம் திறந்து பேசமுடியாத விடயங்களாக மூடிவைத்திருப்பதை உடைத்தெறிந்து பேசுகிறது.’கானல் தேசம்’.ltte-massacre-2-300x180[1]
அவரின் ‘உடல் இந்த நாட்டில் இருந்தாலும் எனது உயிர் இலங்கையிலிருக்கிறது'(பக்106) என்று அவரின் கதாபாத்திரம் சொல்வதாக எழுதியிருக்கிறார்.என்னைப் பொறுத்தவரையில், நடேசன் ‘பெற்ற தாயும் பிறந்த பொன்னாடும் நற்றவானிலும் நனி சிறந்தனவே’ என்று எங்கள் மூதாதையர்களால் சொல்லிக் கொடுக்கப் பட்ட அறத்தை உணர்ந்தவர். பிறந்த நாட்டிற் பிறந்த அத்தனை இன மக்களின் அமைதிக்கும்,மேன்மைக்கும் ஒரு நாட்டிற் பிறந்த பல சமுதாயங்களின் ஒன்றிணைவும்; புரிந்துணர்தலும் அடிப்படையானது என்ற தத்துவம் இந்நாவலின் ஆத்மிக மூச்சாக ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
யாழ்ப்பாணத்தில் வேரூன்றியிருந்த,சாதி சமய,வர்க்க.பிராந்திய வெறிகளையுடைத்து,ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இளைஞர்களையும் தமிழர் விடுதலைக்கு ஒன்று சேர்த்த போராட்டம்தமிழ் உணர்வைத்’ தாண்டி,என்னவென்று புலம் பெயர்ந்த மேற்தட்டுத் தமிழர், தமிழரின் விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தங்களின் இலாபம் ஈட்டும் வியாபாரமாக்கி விடுதலைப் போர் தோல்வியடைந்ததின் மிக முக்கிய காரணிகளாக இருந்தார்கள் என்பதை இப்படைப்பிலிருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.
இக்கதை,1987ம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 16ம் திகதி இந்தியப் படையினரால் (பக்35) அனாதையாகிய ஒரு எட்டு வயது இளம் பையன் அசோகனையும் அவனைத் தேற்றித் தங்கள் மகனாக வளர்த்த ஒரு அருமைத் தமிழ்க் குடும்பத்தையும் வைத்துப் பின்னப் பட்டிருக்கிறது. அது அவர்களின் தனிக்கதை அல்ல. அன்றைய பெரும்பாலான தமிழர்களின் சோக வரலாறு. இந்நாவலில்,இந்திய ஆர்மிக்குப் பயந்து,புலிகளுக்குப் பயந்து அதற்கு முன் மற்ற இயக்கங்களுக்குப் பயந்து'(பக்38) வாழ்ந்த தமிழர்களின் துயர்க் கதைகள் பரந்து கிடக்கின்றன. அவர்களின் அந்தத் துயர்,’நோய் வந்தால் சாவது போல் இப்போது ஆயுததாரிகள் வந்திருக்கிறார்கள்'(பக்40)என்ற தமிழ்த் தாயின் பொருமலில் அந்தக் காலத்தில் அவர்கள் அனுபவித்த துயர் பீறிட்டுவெடிக்கிறது.ltte-old-photos-300x200[1]பல்லாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தைத் தங்கள் தாயகமாகக் கொண்டு வாழ்ந்த ஆயிரக் கணக்கான இஸ்லாமிய மக்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ஒரு சோடி உடுப்பும் 500 ரூபாய்களுடனும் கண்ணீரும் கம்பலையுடனும் உடனடியாக விரட்டப்பட்ட காட்சி படிப்பவர்களின் கண்களைக் குளமாக்கும் விவரணச் சித்திரம்.(பக்294). அந்த நிமிடம்,’எம்மதமும் சம்மதமே என்ற அறத்தைத் தழுவி சைவத்தைப் பேணி வளர்த்த யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழனைப் பார்த்து தர்மம் தலை குனிந்தழுத நேரமாகவிருக்கலாம்.
ஐந்து வருடகாலத்தில் தமிழர்கள் என்னவென்று இஸ்லாமியர்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியேற்றினார்களோ அதே மாதிரி,இலங்கை இராணுவம் தமிழர்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து 1995ம் ஆண்டு விரட்டியடிக்கியது.ipkf[1]
அசோகனின் இளவயதில் அவருடன் விளையாடிய கணேசன்,சாதிக் கொடுமைகளால் ஊரை விட்டுத் துரத்தப் படுகிறான். அதை அவர் அசோகன் வாயிலாக விளக்கும்போது’நைனாதீவில் 1958ம் ஆண்டு இனவாதம் பிடித்த சிங்கள இராணுவத்தினன் எனது தாத்தாவுக்கு அவனின் மூத்திரத்தைப் பருக்கி உதைத்தபோது எனது மனம் காயமடைந்தது. இப்போது அவனை (அவரின் நண்பன் கணேசன்) விதானையார் பிரித்தபோது கோபம் கொண்டேன்.என் சிறுபிராயம் என்னிடமிருந்து பலாத்காரமாகப் பிரிக்கப் பட்டபோது நான் காயமடைந்ததாகத் தெரியவில்லை.(பக்.268) என்று சாதி சொல்லித் தமிழனைப் பிரித்தழிக்கும் யாழ்ப்பாண மேல்மட்டத்துச் சாதிக் கொடுமையைச் சாடுகிறார்
‘உணர்வுகளை வார்த்தைகளில் அதிகம் பயன்படுத்தாத ஈழத்தமிழாக வாழ்ந்தவன் அசோகன்’ என்று தன் கதாபாத்திரத்தில் மூலம் தமிழர் அனுபவித்த கொடுமைகளுக்குக் காரணம், ஒருத்தொருக்கொருத்தர் கலந்து பேசி வித்தியாசங்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆயுதத்தால் முடிவு தேடி அழிவைத் தேடிக்கொண்டார்கள் என்பதைத்தான் சொல்கிறாரா என்ற கேள்வி வருகிறது.
யாரும் ஒரு டாக்டராகவோ, பத்திரிகையாளனாகவோ,பணம் படைக்கும் வியாபாரியாகவோ அல்லது இலக்கிய ரசனையுள்ள எழுத்தாளனாகவோ பிறப்பது கிடையாது.அவர்கள் பிறந்த இடத்து வாழ்க்கையமைப்பு, வசதி அல்லது வசதியற்ற சூழ்நிலை,அவர்களின் கல்வி நிலை என்பன ஒரு மனிதனின் எதிர்கால வாழ்க்கையுடன் சம்பந்தப்பட்ட வழியைத் தேட அறிவு நிலை சார்ந்த தூண்டுதலைக் கொடுக்கிறது.
திரு நடேசன் அவர்கள், தற்செயலாக இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியத் துறைக்குள் தன்னையறியாமல் இணைத்துக் கொண்டவர்;. இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு எதிராக இலங்கையில்,யு.என்.பி அரசு 1980ம் ஆண்டுகளில் கட்டவிழ்த்து விட்ட கொடுமைகளால் புலம் பெயர்ந்து அவுஸ்திரேலியாவில் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டவர். காலக்கிரமத்தில் அங்கு அவர், இலங்கைத் தமிழர் பற்றிய அரசியலில், அவுஸ்திரேலியத் தமிழர்கள் சிலர் நடந்துகொண்ட நேர்மையற்ற,சுயநலமான,அரசியற் செய்கைகளால் கொதிப்படைந்தார்.அந்த ஆக்ரோஷத்தின் எதிர்ப்புக் குரலாக அவரால் ‘உதயம் பத்திரிகை வெளிவந்தது. அந்தப் பத்திரிகைக்குத் தமிழ்த் தேசியவாதிகளிடமிருந்து கிடைத்த வக்கிரமான எதிர்ப்பு,பயமுறுத்தல்கள்,வசைகள் என்பன அவரை ஒரு இலக்கியவாதியாக உருவெடுக்க உதவியிருக்கிறது என்பதை இந்நாவல் படிப்போர்கள் உணர்வார்கள்.
70ம் ஆண்டின் கடைசிக் கால கட்டத்திலிருந்து,முப்பது வருட காலம்,உலகத்திலேயே பிரமாண்டமாகப் பேசப்பட்ட ஒரு ஆயுதக் குழு ஒரு அடையாளமற்றதாக,2009ம் ஆண்டு வைகாசி மாதம்,இலங்கை அரசபடைகளால் அழித்தொழிக்கப் பட்டுவிட்டது.இதை அவர்,’பெரிய சமுத்திரமாகப் பேசப்பட்ட விடுதலைப் புலிகளின் இயக்கம்,கோடைக்காலத்தில் மணற்தரையில் இறைத்த நீராக, இருந்த அடையாளம் அற்றுப் போய்விட்டது'(பக் 367),என்று சொல்கிறார்.
இதற்கான அவரது பார்வையும் விளக்கங்களும் 399 பக்கங்களில் பல திருப்பங்களைக் கொண்ட துப்பறியும் நாவலாக எழுதப்பட்டிருப்பதுபோற் தோன்றினாலும்,புலிகள் எப்படித் தங்களைத் தாங்களே தோற்கடித்துக் கொண்டார்கள்; என்ற பரிதாபத்தை அவர் பல வழிகளிலும் விளக்க வருவது தெரிகிறது. இக்கதையில், காதல், காமம், என்ற தனிமனித உணர்வுகளின் வெளிப் படுத்தல்களுடன், சாதித்திமிர்,வர்க்க பேதம்,பாலியல் வக்கிரங்கள்,பல தரப்பட்ட சக்திகளின் உளவாளித்தனம், காட்டிக் கொடுப்பு,அவலப்படும் தமிழர்களுக்குச் சேர்த்த பணத்தைத் தங்களுக்காகக் கையாண்டு- குபேர வாழ்க்கை கண்ட,இன்னும் காணும் தமிழத்தேசியவாதிகளின்(?) கயமைத்தனம்,போன்ற பல முக்கிய விடயங்கள் காரசாரமாகப் பேசப்படுகின்றன.
புலிகளின் பாரதூரமான அந்தத் தோல்விக்குக் காரணங்களில் ஒன்று, புலிகளின்; தெளிவற்ற அரசியல் பார்வையா அல்லது அவர்களை வளர்த்து வாழ்த்துப்பாடி, புலிகளையே தங்கள் வாழ்க்கையின் இலாபத்துக்காகப் பாவித்துக் கொண்ட மிக மிகச் சுயநலமான தமிழ்ச் சமுதாயத்தின்,ஊடகங்கள்,சமய,சமூகநலம் என்ற பெயர்களிலியங்கும் பரிமாணங்களா என்ற கேள்விக்கு இந்த நாவலில் பதில்களுள்ளன.
அடுத்தது,1970ம் ஆண்டுகள் தொடக்கம்,உலக அரங்கில், தங்களின் பொருளாதார தேவைக்கப்பால் எதையும் கணக்கெடுக்காத மேற்கு அரசுகளின் கபடநாடகங்களில் அகப்பட்டுக் கொண்டு பல இன்னல்களையும் அழிவுகளையும் அனுபவித்த, அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் சமூகங்களில் இலங்கைத் தமிழினமும் ஒன்று என்பதைப் புலிகள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதை,ஆசிரியர் பல இடங்களிற் சொல்கிறார்.
1970களின் பிற்பகுதியில்,பாகிஸ்தான்,ஆப்கானிஸ்தான்,இலங்கை போன்ற நாடுகளில் மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆளுமை தலைதூக்கியது மேற்கு நாடுகள்,இந்தியாவில் சீக்கியர்களின் தனி நாட்டுக் கொள்கைகளுக்குப் பாகிஸ்தான் மூலம் ஆதரவளித்தார்கள். அதனால்,இந்தியா, மேற்கு நாடுகளின் செல்லப் பிள்ளையான இலங்கை அரசில் உள்ள கோபத்தில் தமிழ்க் குழுக்களுக்குப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள்.அந்தத் தமிழ்க் குழுக்கள் தங்களுக்குள் தாங்களே அடிபட்டுக் கடைசியில் ஒட்டுமொத்தத் தமிழரையும் அவலத்திற்காளாக்கினார்கள்.
போதாக் குறைக்கு இந்தியப் பிரதமரைக் கொலை (1991) செய்து அவர்களையும் தமிழர்களின் விடுதலைப் போருக்கு எதிரிகளாக்கினார்கள்.
அக்கால கட்டத்தில்,’இந்தியப் படைகளை இலங்கையிலிருந்து விரட்டத் தமிழரின் பரம வைரிகளான சிங்கள இராணுவத்தினரிடமிருந்து பொலனறுவை மற்றும் வன்னிக் காடுகளில் வைத்துப் பணமும் ஆயுதமும் வாங்கினர்’;(பக் 247).இதிலிருந்து, புலிகள் எந்த விதமான கோட்பாட்டுக்குள்ளும் தங்களை வரையறுத்துக் கொள்ளாதவர்கள் என்பது மட்டுமல்ல தங்களின் சுய ஆதாயத்திற்கு யாருடனும் சேரத் தயங்காதவர்கள் என்பது சொல்லப் படுகிறது.ltte-and-ipkf-605x340[1]
தாங்கள் வாழும் ஒட்டுமொத்த மக்களின் மேம்பாட்டுக்குமான ஒரு சமுதாயப் புரட்சிக்குத் தேவையான அரசியல் விளக்கங்கள்,ஆய்வுகள்,எதுவுமின்றி,ஒரு குறிப்பிட்டவர்களின் நலனை மட்டும் கருத்திற்கொண்டு ஒரு மாற்றத்திக்கான போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தபோது அது நிச்சயம் தோல்வியடையும் என்பதைப் பல உதாரணங்களுடன் ஆசிரியர் பெரியப்பா சதாசிவம் என்ற இடதுசாரி வாயிலாக,'(ஆயுததாரிகள்) அழிவு கடவுள்கள்'(பக்60)
‘புலிகளால் தமிழர்களுக்கு அழிவுதான் ஏற்படும்'(பக்57)’september11-300x293[1]
(பெரியப்பா)விடுதலைப் புலிகளை இராணுவ ரீதியான ஒரு பாஸிஸ்ட் அமைப்பு எனத் தீர்மானித்து விட்டார்,அதனை மனித மலத்தைப்போல் பார்க்கும் அவர்’பக்95) என்று ஆரம்பத்திலேயே விளக்குகிறார்.
இக்கதை படிக்கும் பல தமிழர்களுக்கு, இக்கதையில்,ஆசிரியர் படைத்திருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் தர்மசங்கடத்தையுண்டாக்கலாம். இலங்கையில் கத்தோலிக்க பாதிரிகள் ‘பயங்கரவாதிகள்’ என்று உலகத்தால் அடையாளம் காணப்பட்ட புலிகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறார்கள்.பிற்காலத்தில் அசோகனைத் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவிக்க, அவனது வறுமை நிலையைப் பாவித்துக் கத்தோலிக்க பாதிரியார் அவனை அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அனுப்புகிறார்.அதை வெளியில் சொல்லும்போது, ‘பைபிள் படிக்க ரோமாபுரிக்கு அனுப்பவதாகக், கூறினார்கள்; (பக்49)
பல நாடுகளிலுமுள்ள படித்த தமிழர்கள், புலிகளின் கொடிய செயல்களைக் கண்டும் காணாமலிருந்துகொண்டு புலிகளுக்கு உதவுகிறார்கள்.இதன்மூலம் கிடைக்கும் கொமிஷன் மூலம் சமுதாயத்தில் பெரிய மனிதர்களாக வலம் வருகிறார்கள், புலிகள்; மற்ற தமிழ்க்குழக்களுக்குச் செய்த சொல்ல முடியாத கொடுமைகளைத் தட்டிக்கேட்கத் தைரியமற்றவர்களாக இருப்பதால், புலிகளின் கொடுமைகள் வலுக்கின்றன. ‘வெளிநாட்டுத் தமிழர்கள் பலருக்குத் தங்களைப் பெரியவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள உள்நாட்டில் நடக்கும் போரும் வெளிநாட்டு அமைப்புக்களும் உதவுகிறார்கள்’ (பக்131) என்று எழுதித் துக்கப் படுகிறார்.
ஹிட்லர் ஆஷ்விச் என்ற இடத்திலும் வேறு பல இடங்களிலும் வைத்திருந்த சித்திரவதைக் கூடங்கள் மாதிரி துணுக்காய் போன்ற இடங்களில் புலிகள் பெரிய சித்திரவதை முகாம்களை வைத்திருந்து தங்களுக்குப் பிடிக்காத தமிழர்களைக் கொடுமை செய்கிறார்கள். அங்கு புலிகளால் சிறை பிடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தமிழன்,’சிங்களவன் போராடத் தந்த சுதந்திரத்தையும் பறித்த மரண தேவதைகளே எனக் கூக்குரல் எழுப்புவான்'(பக்310) எனச் சொல்கிறார்.ltte-torture[1]
அப்பாவித் தமிழரைப் பல சாட்டுகளை முன்வைத்துப் புலிகள் கொலை செய்வதை ஒரு சாதாரண விடயமாகப் பொதுமக்கள் எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்பதை அசோகனின் இடதுசாரிப் பெரியப்பா சதாசிவத்தின் நாட்குறிப்பிலிருந்து படிக்கிறான். அவருடன் வேலை செய்த குணம் என்ற இளைஞனைச் சுட்டுக் கொலை செய்ததை,’தைமாதம் 1982ம் ஆண்டு ‘யாரையோ பொடியன்கள் சுட்டுப் போட்டிருக்கினம்’ ltte-massacre-1-300x216[1]என்ற வார்த்தை தமிழில் புதிதாக வந்த சொற்பதங்களாகின என்று விளக்குவதன் மூலம் பொது மக்களின் அசாதாரண மனநிலையைப் பெரியப்பாவின் டையறியைப் படிக்கும் அசோகன் தெரிந்து கொள்கிறான்.
புலிகளால் மற்ற இயக்கத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்கள் ஆரியக்குளம் சந்தியில் வைத்து உயிருடன் கொழுத்திக் கொலை செய்யும்போது தமிழ்ப் பொதுமக்கள் பார்வையாளர்களாகப் பங்கு பற்றுகிறார்கள். எதிரித் தமிழனின் உயிரற்ற உடல் புலிகளால் கொலை செய்யப்பட்டுச் சந்தையிலொரு கம்பத்தில் தொங்குவதைச் சட்டை செய்யாமல் குழந்தை குட்டிகளுடன் கடை கண்ணிகளுக்குப் போய்வருகிறார்கள்.அண்மையில் வந்த ‘டிமன்ஸ் ஒவ் பரடைஸ்’ என்ற டாக்குயுமென்டரியில் துணுக்காய்ச் சிறையிலிருந்த 3800 மேற்பட்ட தமிழர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்ற கேள்வி கேட்கப் பட்டது. புலிகளால் கிட்டத்தட்ட 20.000 சாதாரண தமிழர்கள் கொல்லப் பட்டதாகச் சொல்லப் பட்டது.800-900 டெலோ போராளிகள் புலிகளால் கொல்லப் பட்டதாகவும், கொலை செய்த புலிகளுக்குத் தாகம் தீர்க்கப் பொது மக்கள் கோலா உடைத்துத் தந்ததாக அந்தக் கொலை நிகழ்வில் பங்கு பற்றிய வாசு என்பவர் குறிப்பிட்டார்.

2003ம் ஆண்டு அமெரிக்க இரட்டைக் கோபுரம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகளால் தகர்க்கப்பட்டபின், மேற்கத்திய அரசுகள் ‘புலிகள் விடுதலைப் போராளிகள்’ என்ற கருத்திலிருந்து விலகி அவர்களைப் பயங்கரவாதிகளாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். தென்னாசிய கடற்பரப்பில் புலிகளின் ஆயுதக் கப்பல்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினார்கள்.தென்னாசியக் கடற் பிராந்தியத்தில் புலிகளின் கடல் ஆதிக்கம் விரிகிறது. இதனால், சோமாலியா கடற் கொள்ளைக்காரர்கள் மாதிரிப் புலிகளும் மிக வலிமையான கடற் சக்தியாக வளர இடமுண்டு எனச் சிந்திக்கிறார்கள்.புலிகளை அழிக்க மேற்கு நாடுகள் திட்டம் தீட்டுகின்றன.ltte-charge-300x166[1]
அதைத் தொடர்ந்து,இலங்கை,இந்தியா மட்டுமல்லாமல் பல நாட்டு உளவாளிகள்; வருகிறார்கள்.
முக்கியமாக அவரின் காதலியாக வரும் ஜெனி (ஜெனிபர்) என்பளும் ஒருத்தி. உளவாளிகளாக இக்கதையில் வரும் நியாஸ்,பர்னாந்து.மகிந்த,ரோனி,சாந்தன்,பாண்டியன், போன்ற பலரையும் விட ஜெனி வித்தியாசமானவளாகப் படைக்கப் பட்டிருக்கிறாள்.
சாணக்கிய தந்திரங்களில்,பெண்களைப் பாவித்து எதிரியை ‘வசியம்'(?) பண்ணுவது குறிப்பிடப் பட்டிருப்பாகத் தெரிகிறது. பெண்களின் இளமையான உடற் கவர்ச்சி, பெண்மையின் அடிப்படையான அன்பும் தாய்மை சேர்ந்த தொடர்புகளும் எந்த மனிதனையும் மனம் விட்டுப் பேசவைக்கும் என்ற உண்மை பலருக்கும் தெரியும். இந்த நாவலில்,கல்யாணம் வரைக்கும் தன் உடலைப் ‘பரிசுத்தமாக’ வைத்திருக்கும் இருபத்தைந்து வயதுத் தமிழ் இளைஞன் அசோகன்,இந்தியாவின் வடமேற்குப் பிரதேசமான ராஜஸ்தானின் பாலைவனத்து பூரணைநிலவும் இரவின் மோனமும் சிவப்பு வைனும் தந்த போதையில் ஜெனிபர் என்ற பெண்மையின் காமத்துக்கு முன்னால் நிலை தடுமாறிவிடுகிறான். அந்த சம்பவத்தை ஒரு நாள் உல்லாச ஞாபகம் என்று அவன் உதறிவிட நினைத்தாலும் அவள் அவனைத் தொடர்கிறாள்.
பிரித்தானியரால் அவுஸ்திரேலியாவுக்குக் கைதியாக அனுப்பப் பட்ட ஜரிஷ் ஜிப்ஸி பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றுசொல்லிக் கொண்டு போதையில் முனகும் ஜெனிபர், ஜிப்ஸிகள் இந்தியாவிலிருந்து நாடோடிகளாகப் பல மேற்கத்திய நாடுகளுக்கும் சென்றவர்கள் என்ற சரித்திரத்தை அசோகனுக்குச் சொல்லி ‘இந்தியனான'(?) அசோகனுக்கும் தனக்கும் பூர்வீகத் தொடர்பு இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டு அவனைத் தொடர்கிறாள்.
அவள் அவுஸ்திரேலிய நாட்டு உளவாளி என்பது தெரியாமல் அசோகன் அவளுடன் பழகுகிறான். அவனின் நேர்மை, அப்பாவித்தனம் என்பன அவளைக் கவர்கின்றன.அவனில் உண்மையாகவே அவளுக்குக் காதல் வருவதாகக் கதை தொடர்கிறது. ‘ஜிப்ஸிக்’கவர்ச்சிக் கன்னியாக வந்து இளைஞன் அசோகனைக் காதலால்(காமத்தால்) வயப் படுத்துகிறாள். ‘ஜேம்ஸ் பொண்ட்’ படங்களில் வரும் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த கவர்ச்சிக் கன்னிகள் அந்தப் படம் வெற்றிபெற உதவுவதுபோல் இக்கதையில் அசோகனும் ஜெனியும் ‘ஒன்றுபடுமிடங்கள்'(!) மேற்கத்தியப் படங்களை ஞாபகப் படுத்துகின்றன. jamesbond[1]ஜெனிபரின் வேலை அவனைப் பின் தொடர்ந்து அவுஸ்திரேலியாவில்,பயங்கரவாதிகளாக உலகில் தடைசெய்யப் பட்ட புலிகளுக்காகப் பணம் சேகரிக்கும் தமிழ்க் கும்பலை வளைத்துப்பிடிப்பதாகும்.
ஜெனிபர்-அசோகன் காதலை விட, புலிப் புலனாய்வுத் துறை சாந்தனுக்கும் அசோகனின் தங்கை கார்த்திகாவுக்கும் உண்டாகும் (தெய்வீகக்)காதல், புலியின் புலனாய்வுத்துறை ‘பொட்டம்மானுக்கும், மட்டக்களப்புப் போடியாரின் மகளுக்குமுண்டான காதலின் பிரதிபலிப்பா என்ற கேள்வி இந்நாவல் படிக்கும்போது எனக்குள் வந்தது.Pottu-amman[1]
இந்நாவலில் தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்குத் தமிழ் இளைஞர்கள் தங்கள் உயிரையும் எதிர்காலத்தையும் தியாகம் செய்ய முன்வந்தார்கள் என்பதைப் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறை உத்தியோகத்தனாக வரும் சாந்தன் மூலமும், தன் அன்புக்குரிய சினேகிதி கார்த்திகாவைத் தற்கொலைப் போராளியாப் பாவிக்கப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்ததும் தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்ய வந்த பெண்புலி செல்வியின் தியாகம் மனத்தை உலுக்கியது.ltte-cadre[1]
வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்து, உடுவில் பெண்கள் பாடசாலையில் படித்த,ஆங்கிலம் தெரிந்த செல்வி, அவளது காதலன் அவளைக் கைவிட்டுக் கனடாவுக்கு ஓடியதால் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளப் புலிப் போராளியாகிறாள். ஆனால் கார்த்திகா இயக்கங்களின் பயத்தால் புலிகளில் சேர்ந்தவள். கார்த்திகாவைக் காப்பாற்றத் தன் உயிரை மட்டுமல்லாமல்,அந்தச் செயற்பாட்டுக்காக அவளின் பெண்மை எதிர்கொண்ட பாலிய வன்முறைகளைத் தனது இனத்துக்காக மட்டுமல்ல உயரிய சினேகிதத்திற்கு தியாகம் செய்வதைப் படித்தபோது ,இப்படியான உயரிய கொள்ளையுள்ளவர்களை இந்தக் கொடி போர் பலிவாங்கியதை நினைத்து ஆத்திரம் வருகிறது.
அடுத்தது, காதலின் மேன்மையையுணர்ந்து எதிரியான சுனில் ஏக்கநாயக்காவுக்கு உயிர் கொடுத்த புலிகளின் புலனாய்வுத்துறைப் போராளி சாந்தனின்(பக்384) உயரிய பண்புகள் என்பன பூவை வைத்துப் போற்ற வேண்டியவை.புலிகள் இயக்கத்தை வைத்துப் பிழைக்கும் தமிழர்கள் இப்படி உயரிய உள்ளம் தமிழர்களைப் பலி எடுத்த சாத்தான்கள்.
இலங்கையில் இனப் போர் நீண்டகாலம் தொடர இரு பக்க அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் சுயநலத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்திப் பொது மக்களை அழியப் பண்ணினார்கள் என்பதை,’விதை நெல்லை அவித்துத் தின்னும் விவசாயியாக இரண்டு இனத் தலைவர்களும்,மாறி மாறி இளைஞர்களை அழித்துவிட்டார்கள்'(பக் 131).’தர்மன் சூதாட்டத்தில் பாஞ்சாலியைப் பகடையாக வைத்தாடியதுபோல்,இன அரசியற் போராட்டத்தில் உயிருடன் நகர்த்தப்படும் பகடைக் காய்களாக அவனது ஒரு கண்ணிலும் மறுகண்ணில் அவர்கள் உயிர் வாழ்வதாகத் தொடர்ந்து போராடும் காவிய நாயகர்களாகவும் தெரிந்தனர்'(பக்157) என்று விவரிக்கிறார்.ltte-charge-300x166[1]
புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அடிமைகள்போல் வாழ்ந்து போரின் தொடர்ச்சியால் துயர் படும்; தமிழ் மக்களைப் பார்த்து,’பாலைவனத்தில் நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அலைந்த யூதர்களுடன் இவர்களை ஒப்பிட முடியுமா’என்றும், ‘கனவு தேசத்தில் கானலை நம்பி அலையும் மான்களா’ இவர்கள் என்றும் பெருமூச்சு விடுகிறார்.
புலிகள் மற்ற இயக்கத்தாரை மட்டுமல்ல தங்களுக்குச் சந்தேகமான புத்திஜீவிகளையம் அழித்ததோடு தங்கள் இயக்கத்துக்குள்ளேயே புலி இயக்கத்தின் முன்னோடிகளாயிருந்த மன்னார் விக்டர்,mannar-victor-161x300[1]அதன் பின்னர் மாத்தையா.போன்றோரைப் போட்டுத் தள்ளியதையும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார்(பக்315).
ஆனால்,1986ம் ஆண்டுப் பகுதியில் புலிகளால் கொடுமையாக அழிக்கப்பட்ட மற்ற தமிழ்க் குழுக்களையோ அல்லது கிழக்குப் போராளிகள் பிரிவையோ அதைத் தொடர்ந்து கிழக்குப் போராளிகளுக்கெதிராக நடத்தப் பட்ட கொடுமைகளையோ அவர் எழுதவேயில்லை. புலிகளின் அழிவுக்கு அவர்கள் தங்கள் இனத்திற்குச் செய்த கொடுமைகளும் ஒருகாரணம் என்பது இப்பெரிய நாவலில் சில வார்த்தைகளாகவும் ஆவணப் படுத்தவில்லை.
அதாவது, இந்திய உளவு சக்திகளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததாக 1986ல் டெலோ போராளிகள் யாழ்ப்பாணத்தில் சந்து பொந்துகளில் வைத்து மிருகங்களாக வேட்டையாடப்பட்டுப் புலிகளால்; கொலை செய்யப் படுகிறார்கள். 1987ம் அதே இந்தியாவை பூமாலை போட்டு பொங்கல் வைத்துப் புலிகள் வரவேற்கிறார்கள்.அந்த ஆரவாரம் சில மாதங்கள் நீடித்தாலும் இந்தியாவுடன் அக்டோபர் 1987ல் புலிகள் போர் தொடுத்ததால், புலிகள் டெலோவுக்குச் செய்த கொடுமைகளை இந்தியப் படைகள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்கிறார்கள். பொது மக்கள்; மிருகங்கள் மாதிரி வேட்டையாடப் பட்டுக் கொலை செய்யப்படுகிறார்கள்.
அதைத் தொடர்ந்து,1991ம் ஆண்டு இந்திப் பிரதமர் ரஜீவ் காந்தியைப் புலிகள் கொலை செய்ததால் இந்தியா புலிகளை; பயங்கரவாதிகளாகப் பிரகடனப்படுத்துகிறது. அதைப் பல மேற்கத்திய நாடுகளும் பின் பற்றுகின்றன. அந்த நாளிலிருந்து புலிகளின் வளர்ச்சியில் இறங்கு திசை தொடங்குகிறது.
அதே மாதிரி,10.4.2004ல் புலிகளிடமிருந்து பிரிந்த கிழக்கைச் சேர்ந்த 120 மேற்பட்ட பழைய பெண்புலிகள் வாகரையில் வைத்துப் பிரபாகரன் ஆதரவாளர்களால்க் கொடூரமான பாலியல் கொடுமைகளுக்காளாகி,உடல்கள் சிதைக்கப்பட்டு காடுகளில் அவர்களின் உடற் பாகங்கள் மிருகங்களின் உணவாக எறியப் பட்டன(கிராமவாசியின் வாக்குமூலம்).தட்டிக்கேட்பார் யாருமில்லை.அதே ஆண்டு.அந்தப் பெண்கள் அழிந்த எட்டே மாதங்களில் அவர்களின் சாபத்தில் பிறந்தெழுந்த அரக்கனாக 26.12.2004ம் ஆண்டு வந்த சுனாமிப் பேரலையில் வாகரை போன்ற கரையோரங்களிருந்து புலிப்போராளிகள் பலரும் அவர்களின் ஆயுதக் கிடங்குகளும் நாசமாகின.
இந்த சுனாமியலையால் தொடக்கி வைக்கப்பட்ட சரிவு புலிகளின் அழிவுக்கு அத்திவாரம் போட்டது.
2002ம் ஆண்டில் சமாதான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து வைத்து விட்டு,இன்னொரு போருக்குப் புலிகள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போது,இலங்கையில் சுனாமிப்பேரலை வந்ததை,’விவிலிய வேதத்தில் சொல்லப் பட்ட வெள்ளப் பெருக்கோடு’ ஒப்பிடுவது மட்டுமல்லாமல், சுனாமிப் பேரலை,துன்பப் பட்ட தமிழ்ச்சமுதாயத்திற்குப் புலிகள் மேலும் துயரைக் கொடுப்பதைப் பார்த்து,’கடல் வெகுண்டு இத்தனை உயிர்களை அழித்தது ஏனென்று தெரியவில்லையா?இது மனிதர்களுக்கு அழிவைத் தடுக்கக் காட்டப்படும் சிறப்புக்கொடி,அதையாவது யோசித்துப் பார்க்கிறார்களா?’ என்று கேட்பது போலிருந்தது இந்நாவல் ஆசிரியர் துக்கப்படுகிறார்.
புலிகளும் இலங்கையரசும் வெளிநாட்டார் முன்னிலையில்; போர்நிறுத்தம் செய்த கால கட்டத்திலும், மற்ற இயக்கத்தினரையோ தங்களுக்குச் சந்தேகமானவர்களையோ அழித்தொழிப்பதைப் புலிகள் நிறுத்தவில்லை. சமாதான காலத்தில் பணம் படைத்தவர்கள் புலிகளுக்குப் பணம் கொடுத்துத் தங்கள் உறவினர்களைப் போராட்டத்திலிருந்து வெளியில் எடுத்து விடுகிறார்கள். ஒருசிலர் ‘சமாதானம் மக்களுக்கு’ கொடுத்த சந்தோசத்தில் புலிகள் இயக்கத்திலிருந்து வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றார்கள் ஆனாலும் புலிகள் ஊர் ஊராகச் சென்று இளவயதினரைப் போருக்குச் சேர்ப்பதைத் தொடர்ந்தார்கள்.
போருக்கு இருபகுதியினரும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாலும்,இலங்கை இராணுவத்துக்குள் புலிகளுக்காதரவான உளவாளிகள் இருந்தார்கள் என்று இந்த நாவலில் சொல்லப் படுகிறது.அத்துடன் இராணுவ அதிகாரிகளுக்குள் முறிவுகள், பிரிவுகள்,என்பன போரை நீட்டின. இதனால்,கடைசிக் கட்டத்தில் சில நடவடிக்கைகள் இராணுவ மட்டத்தில் மட்டுமல்லாது.பாதுகாப்பமைச்சின் நேரடி அதிகாரத்துக்குள்ளும் நடந்தன என்கிறார்(பக்388).
2009ம் ஆண்டு போர் முடிந்ததும் 11000 புலிப் போராளிகள் இலங்கை அரசால் கைதுசெய்யப் பட்டுப் புணர்வாழ்வு கொடுக்கப் பட்டனர்.ஆனால் புலிகளின் மேல்மட்ட தலைமையை வெளியில் விட்டால் அவர்களால் பிரச்சினை தொடரும் என்பதால் அவர்களை ‘அழித்து விடும்படி'(பிரபாகரன் உட்பட?) 200952412592247580_5[1]இராணுவத் தலைமை உத்தரவிட்டதாக எழுதியிருக்கிறார்(பக்387).
இந்நாவலைப் படித்து முடித்ததும் அவர் பல இடங்களில் மனிதநேயம், இன ஒற்றுமை, சமாதான செயற்பாடுகள் என்பவற்றில் எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகிறார் என்பது புரியும்.
‘போர் என்பது எதிரியை மனிதன் அல்ல என நினைத்து,உடல் உள்ளம் எங்கும் மிருக வெறியைத் தேக்கி கொலை செய்வதற்கு அலைவது.சமாதானம் என்பது,காருண்ணியத்தை மனதிற் நிறைத்து எதிரியை இதயத்தால் தழுவி மனிதனாக நினைப்பது'(பக்227).என்று குறிப்பிடுகிறார்
நடேசனின் தமிழ் எழுத்து நடை மிகவும் ரசிக்கக்கூடிய விதத்தில் உள்ளது. அவர் எழுவைதீவுக் ezhuvaitivu-480x360[1]கிராமத்தில் சிறுவயதைக் கழித்தவர். சுவாரஸ்யமாக எழுதுபவர். இந்நாவலில் பழமொழிகள் கலந்த அவரின் நடையில் ஆச்சிகளின் சொல்லாடல்கள் சிலவும் மிகவும் ரசிக்கக் கூடியவை.
ஆச்சி பயத்தில் நடுங்குவதை,’நெஞ்சு சுளகு போல படக்கு படக்கு என்று அடிக்கிறது'(பக்43)
ஆங்கிலம் படித்த ஜெனிபர் விசிலடிப்பதை,
-‘கூவிற பெட்டைக் கோழியும் விசிலடிக்கிற பொம்பிளயும் குடும்பத்திற்குதவாது'(பக் 72) என்றும்
இடம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் குழந்தை குட்டிகள்,சாமான்களுடன் அலைவதை,
-‘பெட்டை நாய் குட்டிகளை இடத்துகிடம் காவியது'(பக்39),
-‘பழிவாங்குவதால் இழப்பின் வேதனை தீர்ந்து விடுமா?'(பக்143),
-‘எங்களது சங்கக்கடை வியாபாரம்போல் இறுதியில்;(புலிகளின் ஆயதப்போராட்டம்)நட்டத்திலேதான் முடியும்'(பக்144)
-‘வெளி நாடுகளில் பணம் சேர்ப்பது தேனெடுக்கும் தொழில்.விரலை நக்குவதும்,கைகளில் அள்ளிக் குடிப்பதும் அவரவர் இயல்பைப் பொறுத்தது'(பக்163)
– பெரியம்மாவின் கொய்யகச் சேலையில் முடிந்த சில்லறையாகத் தொங்கிக் கொண்டு வந்தவள்'(பக்176)
-‘இலையில் ஒட்டியிருந்த கூட்டுப்புழு பட்டாம் பூச்சியான கதை கடந்த ஐந்து வருடத்தில் நடந்திருக்கிறது'(பக்176)
-‘அவர்கள் கேட்கும் உயிர்ப்பலியைக் கொடுக்கத்தானே வேணும்'(பக்283)
-‘இருபது வயதையொட்டிய இளைஞர்கள் சித்திரவதைகளைப் பலவிதமாகச் செய்கிறார்கள்'(பக்305)
-‘மரணமடைந்த நாயிலிருந்து வெளியே வந்த தெள்ளாகினர்'(பக்332)
-‘சமாதானத்திற்கான விருப்பம் ஒதுக்குப் புறமான பழைய கட்டிடத்தில் விழுந்த ஆலம் விதைபோல் இயக்கத்தில் பலரிடம் முளை விட்டது'(பக்345)
-‘கொத்தும்போது மண்ணுக்கு வலியா வெட்டும்போது பயிருக்கு நோவா என்ற விவசாயி பார்ப்பானா?'(பக்352)
-‘வார்த்தைகளுக்கு அவசியமற்றபோது,உடையற்ற உயிர்கள்.மொழியற்ற மூதாதையர்களின் காலத்திற்குப் பயணமாயின-இனம்-மதம்-என எதுவுமற்ற காலம்.விரும்பிய உள்ளங்கள் உடல்களால் சேருவதற்குத் தடையற்ற காலத்திற்கு இருவரும் பயணமாயினர்'(பக்375)
என்ற சொல்லாடல்கள் மூலம் பெரிய சம்பவங்களின் விளக்கத்தை ஒரு வரியிலோ சில வரிகளிலோ அற்புதமான கவிதை நடையில்; விளக்குகிறார்.
இந்நாவல் பல பரிமாணங்களில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியது.அரசியல் நாவலா,போரின் சரித்திரமா என்ற கேள்விகளைத் தாண்டி மனித உணர்வுகளுடன் பின்னிப்பேரிணைந்த ‘மஜிக்கல்’ றியலிசம் என்ற கோட்பாட்டுக்குள் இந்நாவலை ஆராயலாம்.
ஆனால் சில இடங்களில் ஜெனியும் அசோகனும்(காதலா காமமா?); சேருமிடங்களில் பாவிக்கப்படும் வசனநடையில் சிறு கவனம் செலுத்தியிருந்தால் இந்த நாவலைப் படிக்கும் இளம் தலைமுறையினரின் தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.
இந்நாவல் ஒரு சாதாரண நாவலல்ல,இலங்கைத் தமிழரின் போராட்ட காலத்தின் மிக முக்கியமான கால கட்டத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்ட ஒரு ‘இலக்கிய’ ஆவணம். ஆனால் போரின் முக்கியமான சில சம்பவங்களை ஏன் எழுதாமல் விட்டார் என்று சில இடங்களில் தோன்றுகிறது. அதாவது:
இதில் இந்நாவலுக்கு வலிமை கொடுக்கக் கூடிய பல தகவல்கள் சொல்லப்படவில்லை,அவை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப் பட்டதா அல்லது இக்கதையில் புலிகளின் அழிவுக்கான காரணிகளாகப் பல கதைகள் சொல்லும் ‘புலனாய்வாளர்கள்'(உளவாளிகள்!) சொல்ல வேண்டிய வேண்டிய பலவற்றைத் தவிர்த்தார்களா என்ற கேள்வியும் வருகிறது.
-2005ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் இலங்கை வெளிநாட்டமைச்சர் லஷ்மன் கதிர்காமர்,’புலிகளால்(?) ‘ கொலை செய்யப் பட்டது Lakshman-Kadirgamar-216x300[1]அதைத் தொடர்ந்து,புலித்தலைமை,2005ம் ஆண்டு இலங்கைப் பாராளுமன்றத் தேர்தலைப் புறக்கணித்து,ரணில் விக்கிரம சிங்காவைப் பதவிக்கு வராமற் தடுத்து மஹிந்தாவைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்ததன் மூலம் புலிகள் தங்கள் அழிவுக்குத் தங்களின் சொந்தப் பணத்தில் தங்கள் அழிவைத் தேடிச் சூனியம் வைத்தார்கள். இளம் தலைமுறையின் கழுத்தில்; சையனைட்டைக் கட்டிப் போர்க்களம் அனுப்பிய தலைவர் வெள்ளை சேர்ட்டுடன் எதிரியிடம் சரணடைய வந்ததாக வந்த செய்தி உண்மையானால் அது ஒரு போர்த் தலைவனின் தர்மமான செயற்பாடா?
இக்கதை படிக்கும் தமிழ் வாசகர்கள் கேட்கக்கூடிய கேள்விகளில் ஒன்று. இலங்கை இராணுவம்,தனது நாட்டைப் பாதுகாக்க சிங்கள,தமிழ். என்ற வேறுபாடின்றி நாட்டுக்கு எதிராக ஆயதம் எடுத்தவர்களை அழித்து முடிப்போம் என சிங்கள இராணுவ அதிகாரி மகிந்த தயாரெத்ன சொல்வதாக ஆசிரியர் சொல்கிறார். இலங்கைத் தமிழர்களை ஆயுதம் எடுக்கப் பண்ணியதே 1958ம் ஆண்டு தொடக்கம் தமிழர்களுக்கு எதிராகப் பாய்ந்த இலங்கை இராணுவத்தின் அரச பயங்கரவாதமே என்ற உண்மையான சரித்திரத்தை அசோகன் சொல்லாமல் விட்டது ஏன்? அதை எழுத இரண்டு வரிகள் போதுமே

Posted in Tamil Articles | Leave a comment