‘Me too’

‘Me too’

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-25.10.18

‘மீ டூ’என்ற கோஷத்துடன் உலகில் உள்ள பல பெண்கள், வேலைசெய்யுமிடங்களிலும், படிக்குமிடங்களிலும்.அத்துடன் அவர்கள் நம்பிக்கையாகப் பழகும் ஆண்கள்; அவர்கள் அனுபவித்த பாலியல் கொடுமைகளைச் சொல்ல அக்டோபர் மாதம் 5ம் திகதி 2017ம் ஆண்டிலிருந்து முன்வந்திருக்கிறார்கள்.
2017ம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் ஹொலிவுட் படவுலகின் பிரபலமான ஹார்வி வெயின்ஸ்ரெயின் என்பரின் பாலியல்க் கொடுமைகளைச் சொல்வதை நியுயோர்க் டைம்ஸ் என்ற பத்திரிகை வெளியிட்டது. வேயின் ஸ்ரெயினின் காமலீலைகள் பற்றிய கொடுமைச் செயல்களை அமெரிக்க நடிகைகளான றோஸ் மக்கோவன்,ஆஷ்லி றட் என்ற நடிகைகள் அம்பலப் படுத்த முன்வந்தனர். அதைத் தொடர்ந்து பிரித்தானிய நடிகையான றொமெலா கைரி என்பவரும் 9.10.18ல் முன்வந்தார்.

அதைத் தொடர்ந்து,மெரில் ஸ்ரிப், ஆன்ஜலீனா ஜோலி,க்னவுத் பாhல்ட்ரொவ் போன்ற நடிகைகளின் போராட்டக் குரல்களுக்கு, அமெரிக்க முன்னாள் ஜானாதிபதி பராக் ஓபாமா, ஹெலிவுட் நடிகர் லியனாடோ டிகாப்பிரியோ, பிரித்தானிய நடிகர் பெனிட்க்ட் கம்பபார்ச் என்போர் ‘மீ டூ’ பெண்களுக்குத் தங்கள் ஆதரவைத் தெரிவிக்க வெயின்ஸ்ரெயினுக்கு எதிர்ப்புக் குரல்களை எழுப்பினர். இதைத் தொடர்ந்து பாலியல் வன்முறைகளைத் தொடர்ந்து செய்த வெய்ன்ஸ்ரைன்மீது வழக்குப் பதிவானது.

வசதி படைத்தவர்கள், ஆதிக்க வலிமையுடையவர்கள்,அதிகாரத்தைத் தங்கள் கையில் வைத்திருப்பவர்கள்,சாதி மமதையுடன் வாழ்பவர்கள் என்ற பல ஆளுமைத் தகுதிகளையும்; கொண்டவர்களால்,அவர்களுடன்; பணிசெய்யும்,அல்லது படிக்கும் அல்லது உதவிகேட்கும் நிலையில் இருக்கும்போது செய்யும் பாலியல் வன்முறைகளுக்கெதிராக அகில உலகிலும் பெண்கள் குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவிலும் இதன் பிரதிபலிப்பு ஒலித்தது.பல பெண்கள்,தங்களுடன் வேலை செய்யும்,பழகிய,தங்களுக்கு மேலிடத்திலிருக்கும் அதிகாரமுள்ள ஆண்களால் இழைக்கப் பட்ட பாலியல் வன்முறைகளை உலகுக்குச் சொல்ல 2006ம் ஆண்டிலிருந்து முன்வந்திருக்கிறார்கள். புpரபல பெண் எழுத்தாளரான அனுராதா ரமணன் என்பவர் சங்கராச்சாரியரில் ஒரு பாலியல் முறைப்பாடு வைத்த விடயம் இந்திய வாரப் பத்திரிகை ஒன்றில் வந்தது. அது பற்றிப் பெரிதாக யாரும் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. சங்கராச்சாரியார் ஒரு மேன்மைதங்கிய மதத்தலைவர் என்ற படியால் அந்த விடயம் சாதுர்யமாக மூடிமறைக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

சில மாங்களுக்குப் பின் சிறி ரெட்டி என்ற தெலுங்குப்பட நடிகை தனக்கு இழைக்கப் பட்ட பாலியல் கொடுமைகளைச் சொல்லும்போத யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் இல்லை என்ற ஆதங்கத்தில் பகிரங்க இடத்தில் அரைகுறை ஆடைகளுடன் போராட்டம் நடத்தினார். யாரும் கண்ட கொள்ளவில்லை.

20.12.16ல் இந்தியாவிலுள்ள அரியலு+ர் என்னுமிடத்தில் நந்தினி என்ற ஒடுக்கப் பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண் அவளின் காதலனாலும் அவனின் சினேகிதர்களாலும் பாலியற் கொடுமை செய்யப் பட்டுப் பயங்கரமாகக் கொலை செய்யப்பட்டு கிணற்றில் எறியப் பட்டிருந்தாள்.அவளுக்காக ‘மீ டூ’ சொல்லிப் போராட்டம் நடக்கவில்லை.

31.5.17ல் இலங்கை மூதுர் பகுதியைச் சேர்ந்த,5.7 வயதுடைய மூன்றுசிறு தமிழ்க்குழந்தைகள் முஸ்லிம்களால் பாலியற் கொடுமை செய்யப் பட்ட கேஸ் கோர்ட்டுக்கு வந்தபோது அவர்களுக்காக வாதாட யாருமேயில்லை. அவர்களுக்காக,’மீ டூ’ போராட்டம் நடக்கவில்லை.
இந்தியாவின் வடக்கில் ஆஷிபா என்ற முஸ்லிம் இளம்பெண் இந்துமதவாதிகளால் பாலியல்க் கொடுமைசெய்து கொலை செய்யப்பட்டபோது ,’மீடூ’ கோஷம் ஒலிக்கவில்லை.
இந்த நிகழ்வுகள் வறுமையான பெண்களை வசதிபடைத்த பிறமதத்தவர் எவ்வளவு சீரழித்தாலும்,அரசியல்,மதத் தலைமைகள் தலைமை வாய் மூடியிருக்கும் என்பதைப் புலப்படுத்தியது.

பிரித்தானியா,அமெரிக்கா,அவுஸ்திரேலியா அயர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் கத்தோலிக்கப் பாதிரிகளால் பல்லாயிரக்கணக்கான இளம் ஆண்களும் பெண்களும் பல்லாண்டுகளாகப் பாலியற் கொடுமைகளுக்கானார்கள் பல தடவைகள் புகார்கள் வந்திருக்கின்றன. புனித பாப்பாண்டவர் என்ன நடவடிக்கை எடுத்தார்? இந்த அப்பாவிக் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் மதத் தலைவர்களாற் சீர்குலைக்கப்பட்டது.மத ஆணவம் இன்னும் கொடிகட்டிப்பறக்கிறது.

3.10.2005ம் ஆண்டு யாழ் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் ‘பொங்குதமிழ்’ ரி. கணேசலிங்கம் என்பரால்,முள்ளியவளையைச் சேர்ந்த 13 வயது வேலைக்காரப் பெண்ணான யோகேஸ்வரி என்பவர் 7 வயதிலிருந்து 40 தடவைகள் பாலியற் கொடுமை செய்ததாக வழக்கறிஞர் திரு றெமேடியஸ் அவர்களால் வழக்குத் தொடரப் பட்டபோது அன்று கோர்ட்டுக்கு ஆயிரக் கணக்கான பெண்கள் அந்தப் பாலியல் கொடுமையை எதிர்த்துக் கோஷம் போட்டார்கள்.ஆனால் அவர் இன்று மதிப்புக்குரிய விரிவுரையாளராகத்தான் பணி புரிந்துகொண்டிருக்கிறார். யோகேஸ்வரி இருந்த இடமே யாருக்கும் தெரியாமல் ‘புதைக்கப்’ பட்டவிட்டது.இதுதான் அதிகாரமுள்ளவர்களின் வெற்றி. இதுதான் இலங்கை இந்தியாவில் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டு வருகிறது.

ஆனால் மேற்கு நாடுகளில் இப்படியான செயல்களைத் தண்டிக்கப் பல சட்டங்கள் இயற்றப் பட்டிருக்கின்றன.ஆனால் அதிகாரமும் ஆதிக்கமும் இருந்தால் பெரும்பாலானவர்கள்; எப்படியும் தப்பித்துக்கொள்வார்கள் என்பதும் பலருக்கும் தெரியும்.

சில தினங்களுக்குமுன் ஹடஸ்லி என்ற பிரித்தானிய நகரிலுள்ள 11-15 வயதுள்ள பல சிறுமிகளைப் போதைப் பொருள் மதுபானங்கள் கொடுத்துப் பாலியல் கொடுமை செய்ததாற்காக 20 பாகிஸ்தானிய முஸ்லிம்கள் 225 வருடங்களுக்குச் சிறையிலடைக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.இந்தச் சிறுமிகள் வறுமையான ஆங்கிலேயக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்.இவர்களுக்கு நடந்த கொடுமையை வெளிக் கொண்டுவர முற்போக்காக பலர் கூக்குரல் போட்டதால் மிக நீண்டகாலத்தின்பின் அவர்களின் கதை வெளியில் வந்தது.

‘மீ டூ’ இயக்கத்தின் பின், இலங்கை,இந்தியா போன்ற நாடுகளில் ஒருசில பெண்கள் தங்களுக்கு நடந்த பாலியற் கொடுமைகளைப் பகிரங்கமாகச் சொல்ல முன்வந்தாலும் கோடிக்கணக்கான பெண்கள், தங்களின் குடும்ப கவுரவம், சமுதாயத்தில் தங்களுக்குள்ள அந்தஸ்துகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள மவுனமாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறார்கள்.
அதிலும் சினிமாத் துறையைப் பொறுத்தவரையில்’ பாலியல் ‘கொடுக்கல் வாங்கல்கள்’அந்தத் தொழிலின் பரிமாணத்தில் ஒரு அங்கமாகப் பார்க்கப் படும்போது,ஒரு நடிகையோ அல்லது பாடகியோ தங்களுக்கு நடந்த பாலியற் கொடுமைகளைச் சொல்லும்போது அந்த விடயம் சரியாகக் கையாளப்படாமற் தட்டிக்கழிக்கப் படுகிறது.

இந்திய, இலங்கைப் படையினராலப் பாலியற் கொடுமைகளுக்குள்ளான பல இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் ‘மீ டூ’ கோஷம் போட்டு நீதிகேட்டுப் போராடுவார்களா?தமிழ் அரசியல் ஆளுமைகள் உதவி செய்வார்களா?
தேசியத்தின் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில்,காஷ்மிர், நாகலாந்து போன்ற பல பகுதிகளால் இந்திப் படையினரின் பாலியற் கொடுமைக்காளாகும் பெண்களுக்காக யார்,’மீ டூ’ கோஷம் போடுவார்கள்?

இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் அவர்களின் புராண இதிகாசங்களில் ,ஆண்களின் திருப்திக்காகப் பெண்கள் பட்ட கொடுமைகளுக்காக,’மீ டூ’ சொல்ல ஒரு பிரமாண்டான அறிவுப் புரட்சி வரவேண்டும். தேவலோகத்து இந்திரனே காமவெறியில் அகலியைக் கொடுமை செய்ய அதைப் பார்த்திருந்த அவள் கணவன் அவளைக் கல்லாகச் சபித்து விடுகிறார். தனது மனைவியின் பெண்மை, பாதுகாப்பு பற்றி அங்கு அவர் எந்தக் கவலையும் படவில்லை.

சூர்ப்பனகை தன்னைப்பார்த்து ஆசைப்பட்டதற்காக அவள் மூக்கையும் முலையையும் வெட்டித்தள்ளுகிறான் இலக்குமணன்.ஆனால் திரவுபதியைப் பகிரங்கமாக நிhவாணமாக்கிப் பாலியல் கொடுமைக்கு அனுமதியளித்த ‘தர்மன்’ஆண்கள் பார்வையில் கதாநாயனாகிறான்.இப்படிப் பல மாறான தத்துவங்களைக் கொண்டது இந்திய சமயப் பாரம்பரியம்.

பல கோபிகளுடன் பாலியல் சல்லாபம் செய்யும் கண்ணன்’கடவுளாக’ வழிபடப்படுகிறான். கோயில்களில் ஒரு குலப் பெண்களைத் ‘தேவதாசிகளாக்கிப்’பாலியற் கொடுமைகள் செய்தவர்கள் பார்ப்பனர்களும் பணக்காரர்களும். பிரித்தானியரால் அந்தக் கொடுமை சட்டவிரோதமானது.

இப்படியான மத,கலாச்சாரப் பின்னணியில் வளர்ந்த ஆண்கள் பெண்களைத் தங்களின் இன்பப் பொருட்களாக நடத்திக் கொடுமை செய்வது தொடர்கிறது. மனிதன் கற்பனையிற் படைத்த கடவுள் அவதாரங்களை வைத்து அரசியல் வியாபாரம் செய்பவர்கள் ‘சமத்துவத்திற்கான’ பகுத்தறிவை முன்னெடுக்கப் போவதில்லை என்பது சபரிமலை விபகாரத்திலிருந்து தெரிகிறது. மதம் என்பது ஆண்களினால் ஆண்களின் திருப்திக்காக வரையறைசெய்யப்பட்ட ஒரு கோட்பாடாகும்.அங்கு பெண்களின் சமத்துவத்திற்கு இடமில்லை;அவளின் உடல்,பொருள் அத்தனையும் ஆணின் சொத்தாக மதிக்கப்படுகிறது.

ஆதிக்கமும் அதிகாரமும் பெண்மையைச் சூறையாடுவதை சமுதாயம் தெரிந்து கொள்ளாமல் தன்பாட்டுக்கு நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
ஆண்கள் மட்டும்தான் தங்கள் அதிகாரத்தை வைத்துப் பெண்களைப் பாலியல் சுரண்டல்கள் செய்கிறார்கள் என்பதைத் தொடர்ந்து,ஆதிக்கத்திலுள்ள பெண்களும் தங்களின் தரத்திற்குக் குறைவான ஆண்கள்; பாலியல் கொடுமை செய்ததாகப் பழி சொல்லும்பொது ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு இரங்காத ஆதிக்கவர்க்கம் எப்படி அந்த ஒடுக்கப் பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்த ஆணைப்பழிவாங்கும் என்பதை 1960ம் ஆண்டு அமெரிக்கப் பெண் எழுத்தாளர் ஹார்ப்பர் லீ எழுதிய ‘டு கில் எ மொக்கின் பேர்ட்’என்ற நாவலிற் காணலாம். இந்நாவல் படமாக வந்தது.ஓரு கறுப்பு ஆணுக்குகெதிராகச் செக்ஸ் கொடுமை செய்தான் என்ற பெயரில் ஆதிக்கசாதி வெள்ளையினப் பெண் கொண்டு வந்த பொய்யான கோர்ட் கேஸ் அமெரிக்காவில் பல அரசியல் மாற்றங்களையுண்டாக்கியது. அமெரிக்காவில் கறுப்பு இனமக்கள் தொடங்கிய சமத்துவப் போராட்டத்திற்கு இந்நாவலும் ஒரு உந்துதலாகவிருந்தது.

இலங்கையில் பல பெண்கள் தேயிலைத் தோட்டங்களில், வேறு பல தொழிற்சாலைகளில், பாடசாலைகளில் பல்கலைக்கழகங்களில் என்று பல இடங்களில் நாளாந்தம் பாலியற் தொல்லைக்குள்ளாகிறார்கள். இவர்கள் தங்களுக்கு நடக்கும் கொடுமைகளை வெளியிற் சொல்லப் பெண்கள் அமைப்புக்கள் உதவவேண்டும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஆண்கள் பெண்கள் இருபாலாரும் வெளியிற் சென்று உழைத்துத்தான் குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவேண்டும் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டிருக்கிறார்கள்.
ஒருகாலத்தில் திருமணமானதும் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதும் குழந்தை பிறந்தவுடன் வேலைக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிடுவது அல்லது பகுதி நேர வேலை மட்டும் செய்வது வழக்கமாகவிருந்தது. இன்றைய வாழ்க்கை நிலையில் முடியுமானவரை பெண்களும் வேலைசெய்வது தவிர்க்க முடியாததாகவிருக்கிறது. பொருளாதார, கல்வி நிலை,சமுதாய நிலை ,வாழ்க்கைநிலை என்பவற்றில் பன்முக மாற்றங்கள் வந்தாலும் பெண்கள் பற்றிய ஆண்களின் பார்வைகள்,கருத்துக்கள்.பழக்கவழக்கங்கள் பெரும்பாலான மாற்றங்களைக் காணவில்லை என்பது ஆண்களினால் பாலியல் தொந்தரவுக்குள்ளாகும் பெண்களின் நிலைகளைவைத்துக் கணிக்கும்போது தெரியவரும.;
படிக்குமிடங்களிலும் வேலைசெய்யுமிடங்களிலும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பான சட்டங்கள் வந்து அமுல் நடத்தப்படும்வரை இப்படியான கொடுமைகள் தொடரும். ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்று சேர்ந்து கவுரமான எதிர்காலத்தை உருவாக்கப்பாடுபடுதல் கட்டாயமாய முன்னெடுக்கப்படவேண்டிய விடயமாகும்.இதற்குப் பெண்களும் ஆண்களும் சேர்ந்த விழிப்புணர்வுப் போராட்டங்கள் மிக அத்தியாவசியமானவை.

Advertisements
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘காதலுக்கு ஒரு போர்.’- – -இலங்கை-1995

‘காதலுக்கு ஒரு போர்.’- – -இலங்கை-1995
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்- லண்டன்

அந்த ஊரில் கடந்த நான்கு நாட்களாக ஊரிலுள்ள இருகுடும்பங்களுக்கிடையே ஒரு பெரிய போர் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனால் அந்த ஊரின் மட்டுமல்ல அடுத்த ஊர்களிலுள்ள மக்களின் சாதாரண அன்றாட வாழ்க்கையில் பல பிரச்சினைகள் தோன்றியிருக்கின்றன. சமுதாயத்தின் அடிவேர்களான,கல்வி நிலையங்கள் (பாடசாலை,வாசிகசாலை), கோயில்,சில கடைகள் என்பன சாதாரணமாக இயங்க முடியாமற் தடுமாறுகின்றன. போர் புரியும் இரு குடும்பங்களுக்குமிடையே இருக்கும் அந்தப் பொதுத் தெருவைக் கடந்து செல்லும் அரசாங்க ஊழியர்களான தபாற்காரன்,பாடசாலை ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள்,வயல்களுக்குச் செல்லும் விவசாயிகள்,அவர்களின் வண்டில் மாடுகள், அண்டை அயற்கிராமத் தொழிலாளர்கள்,அடுத்த ஊரிலிருந்து இந்த ஊரைத்தாண்டிச் சந்தைக்கும் வேறு பல விடயங்களுக்கும் பொது மக்கள் என்று பல ரகத்தினரும் அந்த ஊரிற் தொடரும் ‘போரின்; எதிரொலியால்,போரின் கருவிகளாக அவ்வப்போது,இருதரப்பும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் எறிந்து தாக்கும்போது, தங்களுக்குக் கிடைக்கும் கல்லெறி, பொல்லெறி, மண்ணெறிகளிலிருந்து தப்புவதுதற்குப் படாத பாடு படவேண்டியிருக்கிறது.

காலையில் இராணுவ வண்டிகள் ரோந்து வரும் நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் இந்தப் போர் தொடர்கிறது. போரில் ஈடுபட்டவர்களின்; ஆயதங்களில் மிகப் பலம் வாய்ந்ததான ‘வசை’மொழிகள் செம்மொழியின் மிகவும் அருமையான எதுகை,மோனையுடன், சிலவேளை கவிதை நடையில். சிலவேளை மிகவும் அருவருப்பான தூஷண மொழியில் இருபக்கத்திலிருந்தும் வாரி வழங்கப் படுகின்றன.

வெளிப்பகுதிகளிருந்து வரும் ஒரு சிலர்;,இந்தப் போரின் தாக்கத்திலிருந்த தப்ப ஊரை ஊடறுத்துச் செல்லும் பெரிய றோட்டைத் தவிர்த்து ஊரைச் சுற்றிப் பிரயாணம் செய்யும்போது,அவர்களைத் துரத்தும் கடிநாய்களின் தொல்லையால் அவர்கள் உலக ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள் மாதிரி ஓடவேண்டியிருக்கிறது.

அன்று காலை,அந்த அழகிய கிராமத்தைச் சுற்றியோடும் தில்லையாற்றை, இளங்கதிரவன் தனது தங்கக் கதிர்களால் அன்பாக அணைத்துக் கொண்டெழுந்தான். தில்லையாற்றின் ‘பெருங்குடிகளான’ எருமை மாடுகளும், சிவப்புக் கால்களையும் நீண்ட கழுத்துக்களையுமுடைய கொக்குகளும் பெருந்தெருவில் நடக்கும் ‘போரின்’ சீற்றத்துக்குள் அகப் பட்டுக் கொள்ளாததால் வழக்கம்போல் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்கின்றன.தென்னங் கீற்றுக்களைத்தாண்டி வந்த மெல்லிய சூட்டில் சில நாய்கள் சோம்பேறித்தனமாகப் படுத்துக் கிடந்தன. காலையில் தன் குஞ்சுகளுகு;கு இரைதேடத்தாய்க் கோழி பரபரத்துக் கொண்டிருந்தது.

பாடசாலைக்குச் செல்லும் குழந்தைகள்,அழகிய சிறு பறவைக கூட்டங்கள்போல் அந்தத் தெருவில் ஆங்காங்கு தென்பட்டார்கள. வயலுக்குச் செல்பவர்கள், கடை கண்ணிகளுக்குச் செல்பவர்களென்று தெருவில் நடமாட்டம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் குடும்பங்களின் சண்டையால் இன்று தங்களுக்கு எந்தக் காயமும் வரக் கூடாது என்று அவர்கள் நினைப்பது பெரும்பாலோரின் விரைவான நடையிற் பிரதிபலித்தன.

மனிதர்கள் மட்டுமல்ல அப்பாவிப் பிராணிகளும் கடந்த சில நாடகளாகத் தொடரும் இந்தச் சண்டையால் காயமுற்றன. இரு வீட்டு நாய், பூனை,கோழிகள் என்பன,மனிதர்கள் மூர்க்க குணத்தின் பரிமாணங்களையறியாமல்,தங்களின் வழக்கமான இரைதேடல்,அல்லது அக்கம் பக்கத்தில் சுதந்திரமாகத் திரிவதுபோன்ற நாளாந்த வேலைகளைத் தொடரும்போது பல அதிரடித்தாக்குதல்களை எதிர்நோக்கி வேண்டியிருக்கின்றன.து.அண்மையில் தனக்குக் கிடைத்த பத்துக் குஞ்சுகளுடன்
வேலியிடுக்குகளைத் தாண்டிப் பவனி வந்துகொண்டிருந்த தாய்க்கோழி,தனது அழகிய குஞ்சு ஒன்று,எதிரெதிர் வீடுகளிலிருந்து எறியப்பட்ட தடியால் காலுடைந்ததகை; கண்டு மிக ஆத்திரத்துடன் தனது குரலை எழுப்பித்திட்டித் தீர்த்தது (ம்ம்,கொக்கரித்துக் கொட்டியது).

பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள சமயலறைகளில் பத்திரமாக வைத்திருக்கும் மீன் பொரியலைத் தேடும் பூனைகளுக்கும் அதே நிலையே. கிராமத்தில் எல்லாவிடத்திலும் சுதந்திரமாகத் திரிந்து, தங்களுக்குப் பிடித்தவர்களைக் கண்டால் வாலாட்டுவதும், பிடிக்காதவர்களைக் கண்டால் ஆத்திரத்தில் குரைத்து அவர்களைத் துரத்துவதையும் தங்கள் பணியாகக் கொண்டிருந்த இருவீட்டார் நாய்களும். தங்களுக்கிடைத்த கல்லெறி, பொல்லெறிகளின் நோவுடன், அடுப்பங்கரைகளில் முனகிக் கிடக்கின்றன.

தொடர்ந்து நடக்கும் அந்தப் போரிற் காயப்படுவோருக்குச் சிகிச்சை செய்யும் டாக்டர் சந்திரசேகர் இருகாதலர்களுக்காக அடித்துக்கொள்ளும் தனது சொந்தக்காரர்களில் ஆத்திரமாகவிருக்கிறார். இதுவரை தொடரும் போரில்; கல்லெறி மண்ணெறி, பொல்லெறி பட்டுக்காயம்படாதமற் தப்பிய ஒரு சிலரில் அவரும் ஒருத்தர்.
அவரிடம் கடந்த நான்கு நாட்களாகச் சிகிச்சைக்கு வரும் நோயாளிகளிற் பலர் சண்டை செய்யும் இருகுடும்பத்தினரும் பாவித்துக் கொள்ளும் கல்,மண்,பொல்,கத்தரிக்காய்,மாங்காய்,பூசணிக்காய்,மரவள்ளிக் கிழங்கு போன்ற ஆயுதங்களின் தாக்குதல்களால் சிறுகாயமும் பெருங்காயங்களுக்குமள்ளானவர்கள்;;.

கடந்த மூன்று நடன்களாகத் தொடரும் இந்தக் காதலப்’;போரால் கிராமத்தாரின் மட்டுமல்லாமல் அக்கம் பக்கக் கிராம மக்களும் துன்புறவதால், நான்காம் நாளான இன்று அந்தப் போருக்கு எப்படியும் இன்று ஒரு முடிவு கட்டவேண்டு;ம் என்ற யோசனையில் தனது மோட்டார் பைக்கில் வந்தவரின் தலையில் வேகமாக ஒரு கல் வந்து விழுந்து காயப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல் தனது பைக்கைத் தடமாறவைத்தது கல்லெறியா,பொல்லெறியா அல்லது பிரமாண்டமான மரவள்ளிக்கிழங்கா என்று யோசிக்க முதல் டாக்டர்; தடுமாறி விழுந்து விட்டார்.

அவரது நிலையைக் கண்ட ஒரு சிலர் பதறிப் போய்த் தெருவில் கிடந்த அவருக்கு உதவி செய்ய ஓடிவந்தார்கள். ‘இந்தக் கொடுமையைக் கேட்பார் யாருமில்லையா?’ ஒரு கிழவி ஆத்திரத்துடன் ஓலமிட்டது. இப்படி ஆரவாரமான ஒரு விடயம் நடந்துகொண்டிருந்தபோதும் சண்டை நடக்கும் ஒரு வீட்டிலிருந்து வந்த பெரிய பூசணிக்காய்த் துண்டு ஒன்று ஓலமிட்ட கிழவியின் தோளைப் பதம்பாhத்;;தது. கிழவி வாய்விட்டுக் கத்தத் தொடங்கியது.

‘மிலிட்டரிக்குப் போய்ச் சொல்’ கூட்டத்தில் யாரோ கூச்சல் போட்டார்கள். பொறுத்ததுபோதும் பொங்கி எழு என்ற ஆத்திரம் அவரின் குரலில்ப் பிரதிபலித்தது.
‘இது மிலிட்டரி விசயமில்லை,சிவில் பாதுகாப்புவேலை’ இன்னொருத்தர் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து இரைந்து கொண்டிருந்தார். இனவெறி பிடித்த சிங்கள் ஆர்மிக்காரன், ஊரில் தொடரும் காதலுக்கான சண்டையைக் காரணம் காட்டி அப்பாவி இளைஞர்களை ஆடுமாடுகள்போல் மிலிட்டரி வாகனங்களில் அடைபடுவதை அவர் விரும்பவில்லை என்பது பணிவான அவரின் குரலில் தெரிந்தது.

இருகுடும்பத்துக்கும் நடக்கும் போரின் உக்கிரத்தால் நடக்கும் இத்தனை அசாதாரணங்களுக்குக் காரணியான முக்கிய பேர்வழிகளான இரு காதலர்கள் அல்லது அவர்களின் ‘காதல்’ பற்றிச் சற்றுப் பார்த்து விட்டு மேலே இக் கதையைத் தொடரலாம்:
————- ————— ———————-
உலகத்தில் இதுவரை நடந்த பல போர்கள் காதலுக்காக (பெண்களுக்காக) நடந்திருக்கின்றன.இங்கேயும் அதுதான் நடக்கிறது. கிரேக்கிய ஹோhமரின் படைப்பான ‘ட்ரோயன் போர்’அழகி ஹெலனுக்காக நடந்த போர், இந்தியக் காப்பியங்கள் உருவாக நடந்த, தூக்கிக்கொண்டோடிய, துகிலுரி கதைகள் மாதிரி இந்தக் கதையில் பெரிய அம்சங்கள் இல்லை.ஆனால் மூலப்பொருள் ஒன்றுதான். ஊரிற் பெரிய பணக்காரியாரியான(அதிகம் படிக்காத) கண்ணைக்கவரும் அழகும் இளமையும்,துடிப்பும் குறும்புத்தனங்களும் செல்வத் திமிரும் கொண்ட போடியாரின் பேத்தி தாமரையை-(போடியாரின் மகளான சிந்தாமணியின் மகளை),அவளின் மைத்துனனான, ஊரில் நன்றாகப் படித்தவனாக மதிக்கப்பட்ட (அதிகம் பணமில்லாத),எல்லோருக்கும் படித்த மரியாதைக்குரிய,கம்பிரமான பரிமளத்தின் மகன் கேசவன் ‘கூட்டிக்கொண்டு’ ஓடிவிட்டானாம்!

(‘தூக்கிக் கொண்டு’ ஓடிவிட்டான், ‘கிளப்பிக் கொண்டு’ ஓடிவிட்டான்’,அள்ளிக் கொண்டு’ அல்லது ‘அப்பிக் கொண்டு’ என்று பல விதமாகத் தங்களுக்குப் பிடித்த அல்லது தெரிந்த வசனநடையில்’ ஓடிவிட்ட காதலர்களைப்’ பற்றிய விவர்ணச்சித்திரம் நீண்டு கொண்டிருந்தது).இதுதான் இங்கு நடக்கும் போரின் மூலம்.

யார் யாரைக் ‘கூட்டிக்கொண்டு ஓடியது’ என்பதன் முழுதார்ப்பரியத்தையும் அறிந்து கொள்வது மிகக் கஷ்டம்.

அப்பாவியான(?) (ஆனால் மிகவும் கம்பீரமான) பரிமளத்தின் மகன் கேசவனை, தாமரை (ஆடம்பரக்காரி )என்ற சிந்தாமணியின் மகள் கூட்டிக்கொண்டு போனாளா அல்லது கல்யாணமாகாத இளம் தமிழ் ஆண்கள் பெண்களைப் போர் முனைக்கு இழுத்துக்கொள்ள முயலும் தமிழர் விடுதலைப் போராளிகளிடமிருந்து தப்பக் கேசவன் தனது காதலியான தாமரையைக் கல்யாணம் செய்யக் கூட்டிக்கொண்டு போனானா என்பது கேள்விக்குரிய விடயம்.(அக்காலத்தில் திருமணமானவர்களையும்; தங்கள் போருக்குள் இழுப்பதைத் தமிழ்ப் போராளிகள் தொடங்கியிருக்கவில்லை).

கேசவனை; அவன் தாய் பரிமளம்,தனது மகனின் பாதுகாப்புக்கருதி,அவனைத் தமிழ்ப் போராளிகள் வந்து பிடித்துக்கொண்டு போர்முனையில் பலியிடாமல் இருப்பதற்கு கேசவனை ஒரு ‘அப்பாவியாக’ வர்ணனைப் படுத்தி மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவன் அப்பாவியல்ல. நிறைய வாசிப்பவன்,உலக விபரங்களை அலசிப்பார்க்கத் தெரிந்தவன்.அந்த வாலிப வயதிலுள்ள பல இளைஞர்கள்போலில்லாமல் பெரும்பாலும் தனது நேரத்தைப் ‘போருக்கு’ அப்பாலான சூழ்நிலையில் செலவழிப்பது அவனது தாய்க்குச்; சந்தோசமே. அவனுடன் படித்த இளைஞர்கள் பலர் இராணுவத்துக்குப் பயந்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுடன் சென்று விட்டார்கள். அப்படியல்லாலோர்,தங்கள் சைக்கிள்களில் ஏறிக் கொண்டு. கோயிலடியிலோ, வாசகசாலையிலோ, பலர் கூடும் சந்திகள் அல்லாது கடைகளிலோ வம்பளந்து காலத்தைக் கழிப்பது போலல்லாமல்,கேசவன்; அவன் அம்மா சொல் கேட்டு அடங்கி நடப்பான்.

அவனை அவன் தாய் பரிமளம் அப்படித்தான் வளர்த்தாள். அவளுக்கு ஒரே ஒரு மகன். இலங்கையில், சிங்கள இராணுவம், இந்திய இராணுவம், தமிழ்க் குழுக்கள் என்றெல்லாம் தொடரும் அக்கிரமங்களிலிருந்து தனது மகனைக் காப்பாற்ற, தாய்க் கோழிபோல் அவனைத்;தன் சிறகுகளுக்குள் வைத்துப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருப்பவள பரிமளம்;.

இலங்கையில்த் தமிழ் வாலிபம் என்பது பலியெடுக்கப் படவேண்டியது என்ற அரசியற் கோட்பாட்டைச் சிங்கள இனவாதம் கொண்டு வந்தாலும் அதை இப்போது பல தமிழ்க் குழுக்களாகப் பிரிந்த தமிழர்களே தங்களுக்குள் ஒருத்தர் மோதிக் கொண்டு பலியெடுப்பதிலிருந்து தன் மகனைப் பாதுகாக்கப் பரிமளம் படாதபாடு பட்டாள்.

அவன் இப்போது அவனது காதலியான (அவர்கள் காதலித்தது பரிமளத்துக்கோ சிந்தாமணிக்கோ அல்லது அவர்களுடன் படித்த அத்தனைபேருக்குமோ அல்லது அந்த ஊரிலுள்ள பலருக்கோ தெரியாத விடயமில்லை!!) தாமரையுடன் ‘ஓடிவிட்டான்’ அல்லது அவர்கள் இருவரும் நான்கு நாட்களுக்கு முன் ஓடிவிட்டார்கள்’ அல்லது அந்தக் காதலர்கள்,’தலைமறைவாகி விட்டார்கள்’. ஊரார் இப்படிப் பல விதமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் இருவரும் ‘ ஒன்றுபட்டுவிட்டார்கள்'(அந்த ஊரில் காதல் சோடி வீட்டை விட்டு ஓடிப்போவதை அந்தக் காலத்தில் அப்படித்தான் சொல்வதுண்டு).
இப்போது, அவர்கள்’ஓடிப்போனதின்’ ஆரம்பத்திற்கு வருவோம்.

கேசவன் ஒன்றும் அவன் தாயார் சொல்லிக்கொண்டு திரிவதுபோல் ‘அப்பாவியில்லை’ வாழத்தெரிந்தவன். மற்றவர்கள் அதாவது அவன் காதலிக்கும் சிந்தாமணி மாமியின் மகள் தாமரையைக் கல்யாணம் செய்யமுதல் எப்படியும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் முன்னுக்கு வரத் துடிக்கிறான். ஆனால் அவனது யோசனைகளை அங்கு தொடரும் அரசியல்நிலை குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. மற்றவர்;கள் மதிக்கத் தக்கதாக ஒரு பணக்காரனாக எப்படி வாழ்வது என்பதை தாமரையைக் காதலிக்கத் தொடங்கிய இளவயதிலேயே தெரிந்து கொண்டவன்.

அரசியற் பிரச்சினையால் நடந்து கொண்டிருக்கும் பல மாற்றங்களால் யார் யார் எதை எதை இழக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டவன் கேசவன்.தனது உயிரைக் காப்பாற்ற அவனது பெற்றோர் இரவு பகலாக எத்தனையோ கடவுளர்களை வேண்டிப் பூஜைகள் வைத்துத் தவிக்கிறார்கள். அவனோடு ஒன்றாக விளையாடிய பலர் இந்தப் போர்க்கொடுமையால் உயிரை இழந்து விட்டார்கள். அப்படி இறந்தவர்களின் ஒன்றிரண்டு தாய்களுக்கு மனநிலை குழம்பி விட்டது. இதெல்லாம் யோசித்துப் பார்த்து விட்டுக் கேசவன் ;இந்த ஊரை விட்டுக் கொஞ்சகாலம் வெளிநாடு போக முடிவுசெய்து விட்டான்.

எப்படியும் அந்த ஊரை விட்டு அயல்நாடுசென்று அதிகம் பணம் சேர்க்கவேண்டுமென்பதைத் தனது அடி மனதில் மிகவும் பத்திரமாக அத்திவாரம் போட்டு வைத்திருப்பவன்.அவனை அவனின் தாய் பரிமளம் மிக மிக உணர்ந்து கொண்டவள். அவனுக்குத் தாமரையிலுள்ள காதலையும் நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டவள். அவனின் வெளிநாடு போகும் விடயங்கள் பற்றி எவ்வளவு அக்கறை எடுக்கிறான் என்பது பற்றித் தனக்குள் பெருமை பட்டுக் கொள்பவள்.அவனைத் தங்கள் இயக்கத்தில் இணைக்க ஓடித்திரியும் தமிழ்க்குழுக்களிலிருந்து காப்பாற்றி அவனை,சமுதாயம் மதிக்கும் மனிதனாக வளர்க்க அவள் எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறாள்.

அவன் ஒரு பணக்காரனாக வரவேண்டுமென்ற சங்கற்பத்துக்கு ஒரு காரணம் அவனுக்கும் அந்த ஊர்ப் பணக்காரியின் மகளான தாமரைக்கும் ‘தொடுப்பு’இருப்பது என்பதும் அவளுக்கும் தெரியும்.(அந்த ஊரில் ஒருத்தரில் ஒருத்தர் வைத்திருக்கும் காதலைத் ‘தொடுப்பு’ என்றுதான் சொல்வார்கள். தமிழ்ப் படங்கள் வந்து இரவு பகலாகக் காதல் பற்றி முழங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் பரிமளத்தின் வயதினர் வெளிப் படையாகக் காதல் பற்றிப் பேசுவது கிடையாது.) தூரத்துச் சொந்தமான தாமரையுடன் பரிமளத்தின் மகன் கேசவன் ‘தொடுப்பு’ வைத்திருபது அவளுக்குத் தெரிந்தபோது அவள் தாமரையின் தாயான சிந்தாமணியின் பணத்திமிரை பற்றி யோசித்து மன நிம்மதியிழந்தாள். தனது ஒரேயொருமகனின் சந்தோசமான எதிர்காலத்திற்காக அந்தத் தாய் இடைவிடாது பல கடவுளர்களை வேண்டிக்கொள்வது கேசவன் நன்றாகப் புரிந்து கொண்ட விடயம். எப்படியும் ‘முன்னுக்கு ‘வந்து விட்டால் அவனின் காதலியைக் கைபிடிப்பது சுலபமாகவிருக்கும் என்பது அவனது நம்பிக்கை.

அவனது காதலியின் தாயான- தூரத்து உறவினரான சிந்தாமணி அவளது வாழ்க்கையில் பணத்தையே குறியாகக் கொண்டவள். அவர்கள் குடும்பத்தில் பரம்பரையாக,காதல் (தொடுப்பு) என்ற பதத்துக்கு எந்த மதிப்;பும் கிடையாது.அப்படி யாரும் அந்தக் குடும்பத்திலுள்ளவர்களுடன் காதல் வயப் பட்டால் அவர்களின் கதி அதோ கதிதான் தனக்குப் பிடிக்காவர்களைப் பழிவாங்க சிந்தாமணி எதுவும் செய்யத் தயங்குவதில்லை. மிரட்டல் பயமுறுத்தல்களுக்; சரிவராதவர்களைச் செய்வினை சூனியத்தின் மூலம் வழிக்குக் கொண்டுவருபவர்களில் சிந்தாமணியும் ஒருத்தி என்பது ஊரில் பலரின் அபிப்பிராயம்.அவள் கணவர் அவள் போட்ட சட்டதிட்டங்களுக்குள் வாழ்பவர்.சிந்தாமணி போட்ட கோட்டைத் தாண்டிப் போய் மலசலம்கூடக் கழிக்கத் தயங்குபவர்.அவர்களின் குடும்பத்தில் நடக்கும் எதையும் முடிவெடுப்பவள் சிந்தாமணி.

அப்படித் திமிர் பிடித்த சிந்தாமணியின் மகள் தாமரையைக் கூட்டிக்கொண்டு (என்ன தைரியம்?!) கேசவன் ஓடிவிட்டான்.
ஒரு அதிகாலையில், சிந்தாமணி தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, வழக்கம்போல் தாமரை எழுந்து குளித்து விட்டுக் கடவுள்களுக்குப் பூவைத்து வணங்குவது நடக்கும். அன்றும் சிந்தாமணி அதிகாலையில் நல்ல நித்திரையாயிருக்கும்போது தாமரை எழுந்து வெளியே சென்றாள்.

தாமரைக்குக் கேசவனின் உயிரைப் பாதுகாக்க அவனது தாய் அயல் நாடு செல்லும் விடயமாகக் கொழும்புக்கு அனுப்பவிருப்பது தெரியும்.அவள் அதை நம்பத் தயாராகவில்லை. இந்தக் கிராமத்தில் உள்ள இளைஞர்கள் பலரை ;தமிழ்ப் போராளிக் குழுக்கள்-முக்கியமாகத் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்’ போர்முனைக்கு இழுத்துக்கொண்டு போகிறார்கள்.
அதற்காகப் பல தாய்மார்கள் தங்கள் பெண்குழந்தைகள் வயதுக்கு வந்ததும் அவசர அவசரமாகத் திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள்.
ஆண் குழந்தைகளைக் (வாலிபர்களை) காப்பாற்ற அயலூர்களுக்கும், தங்களுக்குத் தெரிந்த இஸ்லாமிய நண்பர்கள் வீட்டிலும் பாதுகாப்பாக அனுப்புகிறார்கள். தொடரும் அரசியல் குழப்பங்களால்,இயக்கங்களிலிருந்து கேசவனைக் காப்பாற்றும் சாட்டில்,அவன் தாய் அவனை,ஊரிலிருந்து கடத்திக்கொண்டுபோய் யாரோ அயலூர்ப் பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப் போகிறாள் என்று நினைத்த தாமரை அதை எப்படியும் தடுக்கும் வழிகளைத்’ தேடினாள். அது பற்றி அவளுக்கும் கேசவனுக்குமிடையில் காதற் கடிதங்களைப் பரிமாறும் தரகனான பொன்னம்பலத்தை அவள் கேட்டாள்.
பொன்னம்பலம் என்ற அந்தக் காதல்த் தரகன், கேசவன் நிச்சயமாகக்; கொழும்புக்குப் போகப்போகிறான் என்பதைத் தாமரைக்கு உறுதிப் படுத்தினான். ஆனால் அவனுக்கு இரகசியமாக அவனது தாய் ஏதும் சம்பந்தம் பேசுவது பற்றித் தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்ற தனது தாயின் பெயரில் சத்தியத் செய்தாலும்,கேசவன் ஊரை விட்டு, தன்னைப் பிரிந்து போகப் போகிறான் என்பதை அவளாற் தாங்க முடியவில்லை. கேசவன் அப்படிச் சென்றால் தாமரை தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போவதாக அவள் எழுதியதைக் கேசவன் பெரிதாக எடுக்கவில்லை.

ஒருநாள்க் காலையில், அவன் அதிகாலையில் எழுந்து காலைக் கடனைக் கழிக்க ஆற்றோரம் போகத் தெருப்பக்கமாக வந்தபோது,இருள்பிரியும் அதிகாலையில், அவனின் வீட்டு வேலிக்கப்பால் ஏதோ ‘ உஸ், உஸ் என்ற சத்தத்தைக் கேட்டுப் பயந்து பாம்பு ஏதும் ஊர்கிறதா என்று வேலிக்கப்பால் உற்றுப் பார்த்தபேது, கலங்கிய கண்களும், கையில் எதோ ஒரு சிறு பொட்டலத்துடன் தாமரை நின்றிருந்தாள்.அந்த ஊரின் அழகிய இளம் பெண்களில் அவளும் ஒருத்தி. பருவத்தின் பல மாயவர்ணங்கள் அவளைக் கவர்ச்சியாக வலம் வரப்பண்ணிக் கொண்டிருப்பதற்கு அப்பால் அவளின் செல்வத்தில் வளர்ந்த கொளிப்பு அவள் நடையுடை பாவனையில் அப்பட்டமாகவிருக்கும். அவள் இப்போது அழுத கண்ணும் சிந்திய மூக்குமாக ஒரு ஏழை அபலைமாதிரி அவன் முன்னால் நிற்கிறாள்

கடந்த சில கிழமைகளாக அவர்களுக்குள் நடந்த ஊடலால் அவர்கள் தொடர்புகளை வைத்திருக்கவில்லை. கொழும்புக்குப் போனதும் அவளுக்கு விபரமாக அவர்களது எதிர்காலத் திட்டம் பற்றி எழுதுவது என்று கேசவன் முடிவுகட்டியிருந்தான்..

ஆனால் அவள் இப்போது இருள்பிரியும் அதிகாலையில் இப்படியான மிகவும் பரிதாபமான, அதே வேளையில் பயமுறுத்தும் தோற்றத்துடன் கையில் ஏதோ பொட்டலத்துடன் அவன் முன் வந்திருக்கிறாள். இரவு உடையோடு அழுது கொண்டு நிற்கிறாள். அவனுக்கு அவள் தோற்றம் தர்மசங்கடத்தையுண்டாக்கியது. ஏன் அழுகிறாள்,இரண்டு மூன்று கிழமைகள்; தொடர்பில்லாததற்கு இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாளே?யாரும் பார்த்தால் என்ன நடக்கும்? அவன், வேலிக்கருகில் வந்து,

‘தாமரை என்னம்மா அழுகிறாய்? அதுவும் இந்த நேரத்தில்..?’ அவன் கேட்டு முடிக்க முதல் அவள் இடை மறித்தாள்.
‘ இஞ்ச பாருங்கோ கேசவன். இண்டைக்கு நீங்க உங்களோட என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போகாட்ட கையில் வச்சிருக்கிற எலிப் பாஷாணத்தை விழுங்கிப்போட்டு உங்களுக்கு முன்னால செத்துப்போவன்’அவளின் குரலிலிருந்த கடுமை அவனை நிலைகுலையப் பண்ணியது. அவளையும் அவளின் கையில் வைத்திருக்கும் பாஷாணத்தையும் மாறி மாறி வெறித்துப் பார்த்தான் கேசவன்.

‘எலிப் பாஷாணமா’ அவன் குரல் தடுமாறியது.அவன் அவளையும் அவளின் கையில் வைத்திருக்கும் பாஷாணப் பொட்டலத்தையும் வைத்தகண் வாங்காமல் ஆராய்ந்து பார்த்தான் அழகிய அந்தக் காலைநேரத்தில் அவர்களைத் தடவிப் போகும் இளம் காற்றின் இளம் சூட்டைத்தாண்டி அவன் உடம்பு பயத்தில் வியர்த்தது.

‘ என்ன பார்க்கிறியள்.. பொன்னம்பலத்தைக் கெஞ்சி வாங்கினன்’ அவள் வாய்விட்டழத் தொடங்கி விட்டாள்.
‘நீங்க என்னை விட்டுப் போனா நான் விஷம் குடிச்சுப்போடுவன்’

கேசவனிலுள்ள காதலால் தன் உயிரை விடத் தாமரை தயாராகி விட்டாளா?
‘ என்ன பைத்தியம் உனக்கு சும்மா இரணடு கிழமைக்குக்; கதைக்காலிருந்தால் உன்னை விட்டிட்டுப் போவதாக ஏன் பைத்தியக் கதை கதைக்கிறாய்’ அவன் கோபத்தில் முணுமுணுத்தான்.

காதலுக்காக அவள் உயிரைவிட்ட காதல் சோடிகளின் கதைகள் அவனுக்குத் தெரியும். ரோமியோ யூலியட்,அம்பிகாபதி அமராவதி,லைலா மஜ்னு என்று பல காதலர்களின் பெயர்ப்பட்டியல் அவன் மனத்தில் வந்துபோய்க் கொண்டிருந்தன.
இப்போது இந்த ஊரின் பணக்காரியின் மகளான தாமரை தனது மைத்துனன் கேசவனுக்காக உயிரைவிடத் தயாராக இருக்கிறாள்.
அல்லது வழக்கம்போல் ஏதோ சொல்லி தனது பிடிவாதத்துக்குள் அவனை மடக்கப் பார்க்கிறாள் .
அல்லது இரு குடும்பங்களையும் இந்த ஊர் காணாத ஓர் போருக்குத் தயார் படுத்துகிறாள். அல்லது உண்மையாகவே அவனில்லையெனில் தனக்கு வாழ்க்கை இல்லை என்பதை அவனுக்கு நிலை நிறுத்தப்போகிறாள்.

அவன் முகம் பயத்தால் வெளிறிப்போனதை மங்கலான இருளில் அவள் கவனித்திருக்கமுடியாது.
அவளுடனான அவனது முதல் அனுபவம் மிகவும் ஆழமானது. அவளுக்கு மூன்று வயது, அவனுக்கு ஐந்து வயது. பத்துவயதுக்கு மேலான சிறுவயதுக் குழந்தைகள் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து கைப்பந்து போட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைவிடச் சிறியவர்கள் பக்கத்துப் புற்தரைகளிலிருந்து விளையாட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தாமரை தனது ஒன்றைவிட்ட அக்கா ஏழுவயதுச் சரஸ்வதியுடன்; விளையாட்டுப் பார்க்க வந்திருந்தாள். மழை தூறத் தொடங்கியது. விளையாட்டைப் பார்த்திருந்த பார்வையாளச் சிறுவர்கள் பட்டாம் பூச்சிகள்போல் பல பக்கங்களுக்கும் பறந்து கொண்டிருந்தார்கள்.சட்டென்று வந்த மின்னலும் இடியும் சிறு குழந்தைகளை அலறப் பண்ணியது. தாமரையின் அலறலால் அவளுடைய ஒன்றுவிட்ட அக்காள் சரஸ்வதி பயந்து விட்டாள். கேசவன் இருவரையும் தனது கைகளில் பிடித்துக் கொண்டு ஓடினான்.

‘கேவா எனக்குக் கண் பார்க்க ஏலாது’ தாமரை வீரிட்டலறிக் கொண்டிருந்தாள். தாமரைக்குக் கேசவனின் பெயரைச் சரியாக உச்சரிக்கத் தெரியாத வயது.அவளுடைய தமக்கை நடுங்கி விட்டாள். மின்னல் வந்து இந்தக் கண்களைப் பறித்துவிட்டதா?, மின்னடியால் இறந்தவர்கள் பார்வையிழந்தவர்கள் பற்றிய கதைகளை அந்த ஊர்ச் சிறுவர்கள் கேள்விப் பட்டிருக்கிறார்கள்.தாமரையைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்ததால் சின்னம்மா சிந்தாமணியிடம் எவ்வளவு அகப்பைக் காம்பு அடிவாங்கவேண்டும் எனபது மட்டுமல்ல சின்னம்மா சிந்தாமணி சஸ்வதியின் கண்களையும் வாங்கி விடுவாள் என்று நினைத்துப் பயந்து விட்டாள்.

அப்படி ஓடிப்பொன சிறுவர்கள்,தாமரையின் வளவுப்பக்கம் வந்ததும்,’ தாமரை,கண்ணைத்திற’ சிறுபையன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு அன்புடன் கூறினான்.
‘என்னால ஏலாது கேவா’ தாமரை விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

அவள் தமக்கை சரஸ்வதியும் சேர்ந்தழுதாள்.கேசவனுக்குத் தர்ம சங்கடமும் எரிச்சலும் வந்தாலும் தனக்கு மூத்ததும் இளையதுமான இருபெண்களின் விம்மல் அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்ற உணர்வை ஐந்து வயது ஆண்மைக்குக் கொடுத்தது. மழை குறையத் தொடங்கியது. இடியும் மின்னலும் நின்றுவிட்டன.’தாமரை,எனக்கும் சரஸ்வதிக்கும் கண்கள் மின்னலடித்துக் குருடாகவில்லை என்பதை உன் கண்களைத் திறந்துபார்’ அவனின் கெஞ்சலில் உருகினதாலோ அல்லது மற்றவர்கள் மாதிரி தனது கண்களும் பத்திரமாக இருக்கின்றனவா என்று பார்க்க தாமரை தயங்கித் தயங்கித் தன் கண்களைத் திறந்தாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமகத் திறக்கத் தொடங்கியவள்,தனது கண்களை அகலத் திறந்து கொண்டு மின்னலடித்ததால் தனக்குப் பார்வை போகவில்லை என்ற சந்தோசத்தில் அவளது மழலை முகம் மலரச் சிரித்தாள்.

அவர்கள் வாழ்க்கை தொடர்ந்தபோது,இருவரும் களங்கமற்ற கிராமத்துக் குழந்தைகளாய் ஓடிவிளையாடிப் பிடித்து விளையாடி மகிழ்ந்தகாலம் கழிந்து,அவளின் பருவகாலம் வந்தததும். அவனை நேரே பார்க்காமல். கடைக்கண்ணால் கதைபேசியத் தொடங்கி வளர்ந்தது அவர்களின் காதல்.அப்படி வளர்ந்த காதலை,இப்போது அவள் எலிப்பாஷாணத்தின் உதவியுடன் ஒரு நொடியில் தொலைத்துவிடுவதாகப் பிடிவாதம் பிடிக்கிறாள்.

அவனுக்கு என்ன செய்வது என்ற தெரியவில்லை. பாஷாணத்தைக் காட்டித் தன்னைப் பயமுறுத்துவளில் கோபம் வந்தததை விட அவளுக்கப் பாஷாணம் வாங்கிக்கொடுத்த பொன்னம்பலத்தின் மென்னியைப்பிடித்துத் திருகவேண்டும்போலிருந்தது. அவன் நீpண்டகாலமாக அவர்களின் காதலுக்கு உதவியவன். இன்று அவளின் சாதலுக்கும் உதவியிருக்கிறானா?

அந்த ஊரில் காதலர்களுக்கு உதவி செய்யப் பல காதல்த் தரகர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களை அந்த ஊரார் ‘கூட்டிக்கொடுத்து பிழைப்பவர்கள்’ என்ற தரம் கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டுவதுமுண்டு. அப்படியான ஒரு காதற் தரகன் பொன்னம்பலம் தாமரைக்கும் கேசவனுக்குமிடையில் நடைபெறும் காதற் கடிதப் பரிமாறல்களைச் செய்யும் பணியைச் செய்து, தாமரையிடமும் கேசவனிடமும் ஐந்தோ பத்தோ வாங்கிக்கொள்வான்.
அத்தோடு நிற்காமல்; இப்போது தாமரைக்கு எலிப் பாஷாணம் வாங்கிக் கொடுத்து அவள் தன்னை மிரட்டுவதை கேசவனாற் தாங்கமுடியவில்லை.

அவளிடம் எதைப் பேசி அவனின் நிலையை விளக்குவது என்ற தெரியவில்லை. அந்த ஊரிலுள்ள இளம் பெண்களையும் ஆண்களையும் ‘தமிழுக்கு’ உயிர்கொடுக்கச் சொல்லிப் போராட்டவாதிகள் வீதிகளில் முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடன் செல்லத் தயங்கியவர்களை இழுத்துக் கொண்டு போகிறார்கள்.
இளம் ஆண்கள் பெண்கள் இப்படியான விதத்தில் போர்முனைக்கு இழுபட்டுக் கொண்டுபோகப் படுவதைத் தடுத்த தாய்மார் தமிழ்ப் போராளிகளால் கடுமையாகத் தாக்கப் பட்டதுமுண்டு.
அதனால் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் வயது வந்து குழந்தைகுளுக்கு அவசர அவசரமாகத் திருமணத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

குழந்தைகளின் உயிருக்காகக் கடவுளை வேண்டி விரதமிருந்து உடைந்துபோயிருக்கும் கேசவனின் தாய் அப்படியான கொடுமைகளுக்கு ஆளாகுவதை அவன் விரும்பவில்லை. அம்மாவின் யோசனைபடி வெளி நாட்டுக்குத் தப்பிப் போக நினைப்பது தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் அவன் காதலி அவன் நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல்..?

போர்முனைக்குத் தன்னையிழுக்க முயற்சிக்கும் ‘தமிழ்ப் புலிகளுக்குப்’ பயந்து ஓடவெளிக்கிட்டவனை தாமரை அவன் காதலி எலிப்பாஷாணத்தைக் காட்டி இழுத்து நிறுத்தப் பார்க்கிறாள்!

‘தாமரை…’அவனின் தயக்கம் அவளுக்கு எரிச்சலையுண்டாக்கியது.
.இஞ்சபாருங்கோ.. விடியப்போகுது..ஆக்கள் எழும்பப்போகினம். இப்ப நாங்க இஞ்ச இருந்து ஓடிப் போகவேணும்…’அவள் முடிக்கவில்லை.
‘ தாமரை நாங்க உடுப்புகள் மாத்தி வெளிக்கிடுகிற நேரத்தில ஊர் எழும்பிவிடும்’ அவன் அவளுக்குப் புத்திமதி சொல்லும் விதத்தில் குரலை மாற்ற அவள் பட படவென்று பாஷாணத்தைப் பிரிக்கத் தொடங்கி விட்டாள்.

அவன் நடுங்கிப்போய் வேலி ஓட்டையால் அவள் கைகைளை இறுக்கிப் பிடித்தான்.ஓலையால் வேயப்பட்டிருந்த உதிர்ந்த ஓலைகளின் கூர்மையான ஈர்க்கில்கள்அவனின் கைகளைப் பதம் பார்த்தன. அவளுக்கு எந்த விதமான சமாதான வார்த்தைகளும் இந்தக் கட்டத்தில் வேலைசெய்யாது என்று அவனுக்குப் புரிந்து விட்டது.
‘ என்னுடைய எதிர்கால வாழ்வென்டால் உங்களோடதான் இல்லையெண்டா..’ அவள் கண்கள் அவனைக் கெஞ்சலுடன்; பார்த்தன.
அவளைப்போல் பல இளம் பெண்கள் புலிகளால் இழுத்துக்கொண்டு போர்முனைக்கு அனுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இராணுவத்தின் கொடுமை தாங்காமல் சில பெண்கள் தாங்களாகவே போர்முனையில் தங்களை அர்ப்பணிக்கச் சென்று விட்டார்கள.

தாமரை அவளின் நாட்டுக்காக அல்ல,அவள் காதலித்தவன் பிரிவைத்தாங்காமல் கையில் எலிப்பாஷாணமும் நீர்வழியம் கண்களுடனும் இருள்பிரியா இந்த நேரத்தில், இறப்புக்கும் வாழ்வுக்கும் உனது பதிலைக் காத்திருக்கிறேன் என்று கெஞ்சுகிறாள்.

அவள் நிலை அவனுக்கு விளங்கியது. அவன் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து விடுவானோ என்ற யோசனையில் சித்தம் பிசகி பைத்தியம் முற்றிய நிலையில் அவள் பேசுவது போலிருந்தது.
இந்த நிமிடம் அவன் அவளுக்கு ஏற்ற மாதிரி ஒரு முடிவை எடுக்காவிட்டால் வேலிக்கு அப்பாலுள்ளவள் கையிலிக்கும் விஷத்தை விழுங்கித் தொலைக்கத் தயங்கமாட்டாள். அவன் நினைவுகள் பல்லாயிரம் மைல் வேகத்தில் சுழன்றடித்து வேலை செய்தது.

‘சரி..இப்ப என்ன சொல்லச் செய்யச் சொல்கிறாய்?’
‘என்னை இப்பவே உங்களோட கூட்டிக்கொண்டபோங்கோ’ இரவு உடையுடன் நின்று, ‘ஓடிப் போவதற்கு’ உத்தரவுபோடும் காதலியைக் காலைக் கடன் கழிக்க லுங்கியுடன் வந்த கேசவன்; முறைத்துப் பார்த்தான்.

இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்தால்- தாமரையின் தாயின் கண்களில் அவர்கள் பட்டு விட்டால் தாமரை வைத்திருக்கும் எலிப்பாஷாணத்திற்கு வேலை வைக்காமல் மாமியார் சிந்தாமணி இருவர் உயிர்களையும் உலக்கையால் அடித்துப் பரலோகத்திற்குப் பார்ஸல் பண்ணிவிடுவாள் என்று கேசவன் தனக்குள் நினைத்துக்; கொண்டான்.அவனுக்கு வயது இருபது. அவளுக்கு பதினெட்டு.பெரும்பாலானவர்கள் கிராமத்தார் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கும் வயது.
……………………———————– —————————–

அரை மணித்தியாலத்தின் பின் நித்திரை கலந்த சிந்தாமணி மகளின் தடயத்தைக் காணாமல் குழம்பிப்போய் வீட்டின் நாலாபக்கம், டாய்லெட் பக்கம், கிணற்றடி.பின் தோட்டம் எல்லாம் தேடிமுடிவதற்கிடையில் அவளின் உள்மனம் ஏதோ சொன்னது:
-‘தாமரையை விடுதலைப்புலிகள் போர்முனைக்குக் கடத்திக் கொண்டு போயிருக்க முடியாது. ஏனென்றால் சிந்தாமணி புலிகள் ‘நன்கொடையாகக்’ கேட்கும் தொகையைத் தாராளமாகக் கொடுக்கிறாள். அப்படியான தாராளமனம் படைத்த பணக்காரர்களின் பிள்ளைகளைப் புலிகள் போர்களத்துக்கு இழுத்துச் செல்ல மாட்டார்கள் என்று தெரியும்.
– தாமரைக்குக் கேசவனிலுள்ள காதல் பற்றிய விடயம் பற்றி அவளின் தம்பியும் உளவாளியுமான அழகுப்போடி சொல்லியிருக்கிறான். பரிமளம் மகனை அயல் நாடு அனுப்ப முயற்சிப்பதும் அவளுக்குத் தெரியும் அப்படி நடந்தால் சனியன் தொலைந்தது என்று சொல்லிவிட்டுத் தாமரைக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை பார்க்கச் சிந்தாமணி திட்டம் போட்டிருக்கிறாள்.ஆனாலும்—?
-கேசவனுடன் ஓடிப்போயிருப்பாளோ—?

அந்தப் பாரதூரமான நினைவு வந்ததும்,சிந்தமணியின் சிந்தனை சட்டென்று தடைபட்டது.
உடனடியாக, கும்பகர்ணன் மாதிரி நித்திரை செய்யும் சின்னவன் என்ற உதவியாளனைத் தட்டி எழுப்பி, ‘தாமரையைக் பார்த்தாயா’ என்று மிரட்டினாள்.அவன் திண்ணையிற்படுத்து அந்த வீட்டுக்குப் பாதுகாவலனாகவும் எடுபிடியாளனாகவும் இருப்பவன். ஒரு பிடிச் சோற்றுகாகவும் உடுக்கும் உடுப்புக்கும் உழைக்கும் மனிதன் என்ற இயந்திரம்.கொஞ்சம் மந்த புத்தி என்ற பலரால் எடைபோடப் பட்டவன்.

காதலின் மகிமைபற்றி அவன் அறியான்.அதுவும் கள்ளக்காதல் பற்றி அவனுடன் யாரும் ‘கலந்துரையாடியதில்லை’.
பத்திரகாளியாய் நின்றிருந்த சிந்தாமணி நறுக்கென்ற அவன் தலையில் குட்டினாள்.

மிக மிக அதிகாலையில் எழுந்து காலைக்கடன் கழிக்க ஆற்றங்கரைப்பக்கம் போய்விட்டு வந்த ‘சிந்தாமணியின் புருஷன்’ மனைவியின் பத்திரகாளித் தோற்றத்தைக் கண்டு பதறி விட்டார்.அவர் சிந்தாமணியின் பணபாவங்களுக்கு மிகவும் எதிர்மறையான மனிதன். அவரின் உண்மையான பெயர் சொல்லி அவரை யாரும் பேசுவது கிடையாது. அரச விடயங்களுக்களில் கையெழுத்துப்போட அவருக்கு ஏதும் ஒரு பெயர் இருக்கலாம். ஆனால் அவர் ஊரார் கண்களுக்குச் ‘சிந்தாமணியின் புருஷனாகத்தான்’ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

அவர் அயலூரைச் சேர்ந்தவரென்றபடியால், இளமையில் அந்த ஊரார் ஒருத்தருக்கொருத்தர் வைத்துக் கொள்ளும் ‘பட்டப்பெயரும்’ அவருக்கில்லை. அதாவது அந்த ஊரில் யாரும் அவர்களுக்குத் தாய் தகப்பன் செல்லமாக வைத்த ஒரு பெயருடனிருப்பதில்லை. ‘கஞ்சல்’ சிந்தாமணி,’தரகன்’; பொன்னம்பலம் (சின்னவயதிலியே இருவர் சண்டைகயைத் தீர்த்து வைப்பதில் இருவரிடமும் பணம் வாங்கிக்கொண்டு தரகு வேலை செய்தவன்-இப்போது’காதற்தரகன்’பொன்னம்பலம், போன்ற பெயர்கள் அடைமொழிகளாகவிருக்கும். .

சில அரசியல்வாதிகள் தங்களைப் பெரிய பக்திமானாகவோ அல்லது கௌரமானவராகவோ மற்றவர்களை வைத்து ப்ரமோட் பண்ணுவது மாதிரி. இப்படிப் பல பட்டப் பெயர்கள் அல்லது அடைமொழிப் பெயர்களுடன் பெரும்பாலோர் அந்த ஊரில் வாழ்ந்து வந்தார்கள்.
அவர்களில் ஒருத்தர் ‘சிந்தாமணியின் புருஷன’;- பெரியதம்பி.

அவர் அவருக்குள்ள பெயரிற்தான் பெரியதம்பி ஆனால் வாழ்க்கையில் சிந்தாமணிக்குக் கட்டுப்பட்ட ‘சின்னத்தம்பி’யாகத்தான் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் ஒரு அப்பாவியானவர். யாருடைய பிரச்சினைக்கும் போகாதவர் மகளுக்குத் தன்னைப் போல’ஒரு நல்ல'(?) மாம்பிள்ளையைப் பார்த்துக் கல்யாணம் செய்து வைக்கவேண்டும் என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்.

அதிகாலையிலெழந்து வேப்பங் குச்சியால் பற்களைத் தேய்த்தபடி,தனது காலைக் கடனை முடித்து விட்டு வந்த சிந்தாமணியின் புருஷன்’ மனைவின் ஆக்Nhரஷமான நிலையைக் கண்டு பதறி விட்டார் (பயந்து நடுங்கி விட்டார் என்பதுதான் சரியாயிருக்கும்).

வீட்டு உதவியாளன் சின்னவன் பயத்துடன் நின்றிருந்தான். தாமரை வீட்டில் இல்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட சிந்தாமணி தாமரையின் அறைக்குள்ச் சென்று ஏதும் தடயங்களிருக்கிறா என்று ஆராய்ந்தாள். தாமரையின் இரவு உடையைத் தவிர மற்றப்படி எல்லாம் வைத்த இடங்களில் பத்தரமாகவிருந்தது. தாமரை அணிந்திருந்த இரவு உடுப்புடன் தன்மகள் கேசவனுடன்’ ஓடிவிட்டாள்’ என்பது சிந்தாமணிக்குத் தெரிந்தது. ஆத்திரத்தில் கோழி மூடிவைத்திருக்கும் கூடையை எட்டியுதைத்தாள்.

கோழிக்கூண்டில்; பவுத்திரமாக இரவைக் கழித்த தாய்க்கோழியும் பத்துக் குஞ்சுகளும் பதறியடித்துக் கொண்டு கீச்சிட்டன.இரவு முழுதும் வீடியோவில்; பார்த்து விட்டு குறட்டை விட்டுத் துங்கிக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு மகன்களையும் ஆளுக்கு ஒரு அடிபோட்டு எழுப்பினாள்.
பதினாறு,பதினாலு வயதுதுகளாகும் அந்த வாலிபர்கள் இருவரும் அங்கு என்ன நடக்கிறது என்ற தெரியாமல் நித்திரைக் கலக்கத்தில் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு தாயைப் பயத்துடன் பார்த்தார்கள்;.

அப்பாவி சின்னவன் கும்பகர்ணன் மாதிரி நித்திரை செய்ததால் தனது குடும்ப மானம் போனதாக அவன் தலையில் பட படவெனக் குட்டினாள்.அவன் அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு கைகட்டியபடி ஒதுங்கி நின்றான்.
‘ உடனே ஓடிப்போய்த் தம்பியைக் கூட்டிக்கொண்டுவா’ சிந்தாமணியின் உத்தரவுடன் காற்றாய்ப் பறந்தான் சின்னவன்.சிந்தாமணியின் தம்பி அழகுப்போடி பெரிய சண்டியன்.அவனுக்குப் பயப்படாதவர்கள் ஊரில் இல்லையெனலாம்.

இப்போது காலையிருள் கலைந்து சூரிய பவனி தொடங்கி விட்டது. இரைதேடும் அண்டை அயலார் வீட்டுக் கோழிகள் வேலிகள் தாண்டி பவனி வந்தன.அவைகள் தெருவைத் தாண்டியிருக்கும் கேசவன் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான கோழிகள். அவற்றில் ஒரு கம்பீரமான சேவற் கோழி ஒரு பெட்டைக் கோழியைத் துரத்திக் கொண்டு சிந்தாமணியைத் தாண்டி ஓடியது. பெட்டைக் கோழியைத் துரத்தும் அந்தச் சேவலைக் கண்டதும் மகளைக கொண்டோடிய கேசவனின் ஞாபகம் சிந்தாமணிக்கு வந்ததோ என்னவோ அவள். அந்த அப்பாவிக் கோழிக் குடும்பத்தை ஆக்ரோஷத்துடன் பார்த்தாள் சிந்தாமணி. அடுத்த கணம் பக்கத்திற் கிடந்த விறகுக் கட்டைகள் தாறுமாறாக அந்தக் கோழிகளை முக்கியமாகச் சேவற் கோழியைப்; பயங்கரமாகத் தாக்கின. சேவலின் கால்களிற் காயம்,அந்தக் கோழி கூக்குலிட்டது. சிறு கோழிகள் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு வேலியிடுக்குகளால் தங்கள் உயிர் தப்பப் பாதுகாப்புத் தேடியோடின.

அந்த நேரம் காலைக் கடன் கழிக்கச் சென்ற மகன் திரும்வந்ததும் குடிப்பதற்கு பரிமளம் இஞ்சித் தேனிர் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.அவன் இன்று கொழும்பு செல்லப் போகிறான். பரிமளத்தின் பிரார்த்தனைகளைக் கடவுள்கள் செவிமடுத்துக் கேட்டு உதவி செய்கிறார்கள். பரிமளம் தனது பிரார்த்தனையின் பயனைத் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டு பெருமைப் பட்டுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் அலறிப் புடைக்கும் கோழிகளின் சத்தம் அவள் கவனத்தை ஈர்த்தன.

சேவல் கோழியின் கால்களில் படுபயங்கரமான காயத்தால் நொண்டிக் கொண்டு வந்தததைக் கண்டதும் பரிமளம் பதறிவிட்டாள்.
‘ அய்யோ வாயில்லாப் பிராணிக்கு இந்த அநியாயத்தைச் செய்த மிருகத்தனமானவர்யார்? ‘ பரிமளம் பெரிய குரலில் கத்தினாள். அதைக் கேட்டதும் தெருவுக்கு அப்பாலிருந்து சிந்தாமணியின் குரல் பயங்கரமாக ஒலித்தது.

‘ புள்ளயளச் சரியா வளர்க்கத் தெரியாத தேவடியாள்.. ‘ என்று தொடங்கிய சத்தத்தைக் கேட்டு பரிமளம் மட்டுமல்ல அண்டை அயலார் எல்லாரும் படபடவென்ற விழித்துக் கொண்டார்கள்.

‘ அவன் தன்ர குஞ்சாமணியைச் சரியாகப்பிடித்து மூத்திரம்போகத் தெரியாதவன் என்ட பிள்ளையப் பிடிச்சுக்கொண்டு ஓடிட்டான்,என்ன துணிவு அவனுக்கு’ கேசவன் பற்றிய ஆத்திரம் சிந்தாமணியின் சீற்றமான வார்த்தைகளில் வெடித்தன.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பரிமளம் பனியாய் உறைந்து விட்டாள். தனது மகன் கேசவனுக்குச் சரியாக மூத்திரம் போகத் தெரிந்திருக்காவிட்டாலும், (அது எப்படி சிந்தாமணிக்குத் தெரியும்?) தனது தாயை வேண்டுமென்றே துன்பப் படுத்த மாட்டான் என்று பரிமளத்திற்குத் தெரியும்.தனது மகனைப் புலிகளிடமிருந்து காப்பாற்ற எடுத்த அத்தனை முயற்சிகளும் தாமரையால்த் தவிடுபொடியானது பற்றித் தெரிந்ததும் பதறி விட்டாள்.

அதன் பின் அவர்களுக்கிடையில் பரிமாறப் பட்ட வார்த்தைக் கோவைகள் வயது வந்தவர்களால் மட்டும் கேட்கப் படவேண்டியவை. பாடசாலைக்குப் போகும் வயது வந்த இளம் மாணவர்கள் வசைமொழிகளிளைத் தாண்டிவேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்;.

தாமரையும் கேசவனும் ஓடிப்போனது அரைமணித்தியால இடைவெளியில் ஊரார் அத்தனைபேருக்கும் தெரிந்து விட்டது. அவர்களின் காதலைத் தெரிந்த, காதலுக்காகப் பரிமளத்தை எதிர்த்துக் கொண்டுத் தலைமறைவான காதலர்களை இiளுர்கள் மனதுக்குள் வாழ்த்தினார்கள். பழம்பெருமை பேசும் சில திமிர்பிடித்த கிழங்கள்.’ ஊருக்கு அவமானம்(?) செய்த கேசவனில் கோபம் கொண்டன.
இளம் பெண்களை வைத்திருக்கும் தாய்மார் தங்கள் பெண்களைக் கடைக்கண்ணால்’இவளுக்கும் ஏதும் தொடுப்புள்ளதா’ என்ற தோரணையில் சந்தேகத்துடன் பார்த்தார்கள்.

அந்த ஊரில் இரு குடும்பங்களுக்கிடையிலோ, அல்லது தனிப்பட்டவர்களுகிடையிலோ இப்படி அடிக்கடி சண்டைகள் வருவதும் அப்போது சண்டை செய்யும் இரு பகுதியினரதும் றோட்டில் இறங்கித் தங்கள் பகையைப் பலவழிகளில் காட்டிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள்.
தங்கள் எதிரிகளை நோக்கிய அவர்களின் வசை மொழிகளில்,அவர்களின் குடும்பங்களின் பழைய சரித்திரங்கள் அழுக்கு மூட்டையாய்ப் பகிரங்கமாகக் கொட்டப் படுவதையும் ஊராருக்குத்; தெரியாமலில்லை.
அவர்களின் வாய்ச் சண்டை பெரும்பாலும் அடிதடியில் முடிவதில்லை,ஆனால், ஆத்திரத்தால் அவர்களின் சண்டைக்காக முறிக்கப்படும் கிளைகளால் வேப்பமரம, பூவரச மரம், ஆமணக்கு மரங்கள் என்பன தங்கள் கிளைகளையிழந்து அங்கவீனப்படும்;.

பரிமளத்திற்குக் கையும் ஓடவில்லை.
அவள் திடுக்கிட்டு விட்டாள். வெறும் சரத்துடன் மலம் கழிக்கச் சென்றவன்-இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வெளிநாடு செல்லும் காரணமாக கொழும்பு செல்லவிருந்தவனுக்கு என்ன நடந்தது?
பரிமளம் தாமரையைத் திட்டினாள். தன் மகனின் உயிருக்கு அபாயத்தைத் தரக்கூடிய இந்த விடயத்தைக் கடைசிவரைக்கும் அவள் மகன் கேசவன் முன்னெடுத்திருப்பான் என்பதை அவளால் நம்பமுடியாதிருந்தது.
அவன் உடுத்திருந்த ஒரு சாரத்துடன் எங்கே ஓடியிருக்கமுடியும்?
அண்மையில் பக்கத்து வீட்டுச் சொந்தங்கள்தான் எங்கேயோதான் அவர்கள் மறைந்திருக்கவேண்டும்.எங்கே? யார் உதவி செய்தார்கள்? சிந்தாமணியை விரும்பாத யாரும் உதவி செய்திருப்பார்களா? யாரை அனுப்பி உளவு பார்ப்பது?

பரிமளத்திற்கு வந்த சந்தேகம் சிந்தாமணிக்கும் வந்தது. என்னவென்று தன்மகள் இரவு உடுப்புடன் ஓடியிருப்பாள்?’ யாரோ இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பினனணியாக இருந்து தன் குடும்ப மானத்தை வாங்குகிறாள் சிந்தாமணியின் மனதில் சந்தேகம் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. அந்த ஊரில் உள்ள வயதுபோன கிழவிகள்,எந்த வீடுகளுக்கும், ஏழை பணக்காரர் என்ற பேதமற்று உள்சென்று உரையாடும்(வம்பளக்கும்) தகுதி பெற்றவர்கள் அத்துடன் தேவையானவர்களுக்கு உளவாளிகளாகவுமிருப்பவர்கள். அவர்களின் உதவியை நாடலாமா?;.

சிந்தாமணியின் ஆத்திரம்,கேசவனின் குடும்பத்திலுள்ள ஆயிரம் தலைகளையும் வெட்டி வாங்கித் தொலைக்கவேண்டும் என்று ஆணையிட்டது. அவற்றிற்கு முன்னால், தனக்கு,தனது கௌரவத்திற்கு இழுக்கைக் கொண்டுவந்த மகள் தாமரையைக் கண்டுபிடித்து சிந்தாமணியின் தம்பி அழகுப்போடியின் உதவியோடு (?)மகளை உயிரோடு எரிக்கவேண்டும் அவள் கோபத்தில் சீறினாள்.

ஊரில் வதந்தியாகப் பேசப்படும் ‘காதற் தரகர்கள்’ சிலரைச் சிந்தாமணியின் சண்டியன் தம்பி அழகுப்போடி அழைத்துக் (இழுத்துக் கொண்டு?) வந்தான்.
சிந்தாமணியின் ‘தர்பாரில்’ அழைத்து வந்தவர்கள் பயத்துடன் நின்றிருந்தார்கள் அவர்களிற் சிலருக்குச் சண்டியன் அழகுப்போடியில் ஆத்திரம் வந்தது.அவர்களில் பெரும்பாலோர் காதலர்களுக்காகக் கடிதப் பரிமாற்றம் செய்பவர்களே தவிர,’ஓடிப்போகவோ,இழுத்துக்கொண்டோடவோ அல்லது கடத்திக் கொண்டோடவோ’ ஒத்துழைப்பு செய்யாதவர்கள்.அதனால் வரும் விளைவுகளால்,காதலர்களின் சொந்தக்காரின் ஆத்திரத்தை தங்களின் உடலில் காட்டுவார்கள் என்றும் தெரிந்தவர்கள்.

அவர்களைப் பலவிதங்களிலும் விசாரித்தும் ஒரு தகவலும் கிடைக்காததால் கோயிற் பூசாரியை அழைத்துக் குறிபார்த்து ‘ஓடிப்போனவர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்ற விடயத்தைக் கண்டுபிடிக்கச் சொன்னாள் சிந்தாமணி.பூசாரி சிந்தாமணியின் சந்தேகத்தையுணர்ந்துகொண்டு அவர்கள்’வடக்குப் பக்கம் போய்விட்டார்கள்’ என்று சாத்திரம் சொன்னார். ஏனென்றால் தில்லையாற்றைக் கடந்து தெற்குப் பக்கத்திலிருப்பது ஒரே ஒர ஊர்தான்,அங்கு போயிருந்தால்,அவர்கள் அந்த ஊருக்குச் செல்லும் தூரமான ஒருமைலைக் கடக்கும்போது இரண்டு ஊர்களையும் சேர்ந்த யாரோ ஒருத்தர் பார்க்காமல் ஓடிப் போயிருக்க முடியாது.
அதனால் வடக்குப் பக்கம,;(பஸ் நிலையமிருக்குமிடம்,அங்கிருந்து பல ஊர்களுக்கும் போகலாம்) ஓடிவிட்டார்கள் என்று சொல்வதுதுதான் பூசாரி சிந்தாமணியின் உபத்திரவத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள உதவியான வார்த்தைகளாகவிருந்தன.

சிந்தாமணியின் ஆத்திரம், முதல் நாள் கோழிகள், நாய் பூனையில் காட்டப்ட்டது. இரண்டாம் நாள், முதல் நாள் கோழி,பூனை,நாய்களுக்கு விழுந்த அடிகள் அடுத்தநாள், எதிரிகளின் உறவுகளுக்கு விழுந்தன. சிந்தாமணியின் சண்டியன் தம்பி அழகுப்போடி தனது சகாக்களுடன் றோட்டில் நின்று கொண்டு,’ கோழை மாதிரிப் பெண்ணைக் கடத்தியவன் குடும்பத்தில்,யாரும் தைரியசாலிகளிருந்தால் தங்களுடன் நேரடியாகச்’ சண்டைக்கு வருமாறு சவால் விட்டான்.

அதே நேரத்தில் பக்கத்து ஊரிலிருக்கும் கல்லுரிக்குப் போகவந்த கேசவனின் பதினாறு வயதுச் சொந்தக்காரப் பையன் தினேஷ்,சிந்தாமணியின் தம்பியும்; சண்டியனுமான அழகுப்போடியால் நையப் புடைக்கப்பட்டு தலையில் காயம் ஏற்பட்டு வைத்திய சாலையிலிருக்கிறான். அத்துடன் பரிமளம் பக்கத்திலிருந்தும் சிலர் கை,காலுடைந்து வைத்தியசாலையில் அட்மிட் பண்ணப் பட்டார்கள்.

இலங்கை அரசியல் நிலமைகளால் தொடரும்,போர்க்காலத்தில் தமிழ் மக்கள் படும் துன்பம் சொல்லமுடியாதவை. சிலவேளைகளில் ‘தமிழ்ப்புலிகளைத்’ தேடிவரும் ஆர்மிக்காரர் தங்கள் ஆத்திரத்தைப் பொது மக்களிடம் காட்டி அநியாயமாக நையப்புடைப்பார்கள். அப்பாவித் தமிழர்களின் மண்டைகளை உடைத்துத் தள்ளுவார்கள். கால்களையுடைப்பார்கள். கைகளையுடைப்பார்கள். வெறிபிடித்த சிங்கள ஆர்மி தமிழரின் தலையை வெட்டித் தங்கள் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டு பவனி வந்த துயர சம்பவங்களையும் அந்த மக்கள் அனுபவித்தவர்கள்.

அதுமட்டுமல்லாமல், நோய் நொடி வந்த சாதாரண மக்கள் படும்பாடு சொல்லமுடியாது. தேவையான மருந்துகள் வைத்தியசாலைக்கு வந்திருக்காது. அப்படியான ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் கடமை செய்யும் டாக்டருக்கு இப்போது இந்த பட்டிக்காட்டுக் கூட்டம் காதலுக்காகத் தொடர்ந்;து நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போரால் வைத்தியசாலைக்கு இரத்தக் காயத்துடன் வரும் இளைஞர்களைக் கண்டு சண்டை செய்து கொண்டிருந்தவர்களில் ஆத்திரம் வந்தது. ஒவ்வொரு மணித்தியாலமும் யாரோ ஒருத்தர் இந்த ஊரில் நடக்கும் தாக்குதல்களால் காயப்பட்டு வைத்தியசாலையில் சேர்க்கப்பட வேண்டியிருப்பதால்,வயிற்று வலி, நெஞ்சுவலி,என்று வரும் நோயாளிகளைப் பார்க்கவே அவர்களுக்கான மருந்துகளைக் கொடுக்கவோ நேரமில்லாமல், காயம் பட்டவர்களைக் கவனிப்பதில் டாக்டர் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

தலையில் அடிபட்டவனுக்கு வைத்தியம் பார்த்த டாக்டர், ‘உங்களின் ஊரில் இந்த விசர்ச் சண்டை தொடர்ந்தால்,நான் ஆர்மிக்காரனுக்குப் போன் பண்ணி உங்கள் சண்டையைப் பற்றி முறையிட்டால் என்ன நடக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள’; என்று மிரட்டினார்.மிலிட்டரிக்காரன் ஊருக்குள் நழைந்தால்,வெண்கலக் கடையில் யானை புகுந்த கதையாகத்தானிருக்கும் என்று கிராமத்தாருக்குத் தெரியும்.

ஆனால் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுத் தங்கள் கோபத்தைத் தணித்துக்கொள்ளுமளவுக்குப் போர் புரிவோரின்; மனநிலையில்லை.ஆனாலும் காயத்துடன் வைத்தியசாலையை நாடும் செயல்களை நிறுத்தி,அடியுதைகளுக்குப் போகாமல்,மூன்றாம் நாள் இருகுடும்பங்களும் வசைமாரி பொழிந்து திட்டிக் கொண்டனர்.

அவர்கள் இருபகுதியினரும் சொந்தக்காரர்கள் என்றபடியால், பரிமளத்தை ஆதரிப்பவர்கள், சிந்தாமணியை ஆதரிப்பவர்கள் என இருபெரும் பிரிவாகக் குடு;பங்கள் பிரிந்தன. கணவன் ஒரு பக்கமும் மனைவி அடுத்த பக்கமும் சேர்ந்து கொண்டு வசை மொழியைப் பொழிந்து கொண்டிருந்தார்கள். தங்கள் பிரிவினருக்குச் ‘சப்போhட்’ பண்ணுவதற்காகத் தாய்தகப்பன் றோட்டில் நிறைந்து நின்றார்கள்.குழந்தைகள் தாய் தகப்பனின் பிரிவைத் தாங்காமல் ஒப்பாரி வைக்கத் தொடங்கி விட்டன. குழந்தைகளைப் பார்க்கும் வேலை,சமயல் வேலைகள் கிழவிகளின் தலையில் சுமத்தப்பட்டன.

போர்புரியும் இருவீடுகளுக்கும் இடையிலிருந்த ஒரு உயர்ந்த கட்டடத்தின் கூரையில் ஏறி நின்று,சிந்தாமணி பக்கத்துச் சண்டியன் ஒருத்தன் தனது சாரத்தைக் கிளப்பிக் காட்டிப் பரிமளத்தின் குடும்பத்துப் பெண்களைத் தன்னுடன் ‘படுக்கக்’; கூப்பிட்டபோது,பரிமளத்தின் சொந்தக்காரப் பையன்கள் திரண்டோடி வந்து அவனையடித்துப் பெரிய களேபரமாகி விட்டது.

‘இந்த விசர் பிடிச்ச சனங்கள் செய்யுற கூத்தால ஆர்மிக்காரன் ஊருக்குள்ள வந்து அநியாயம் செய்யப் போகிறான்’ ஊர் மக்கள் பயத்துடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.அப்படி ஊர்மக்கள் பேசுவதைக் கேள்விப்பட்ட சிந்தாமணி, கேசவனைத் ‘தமிழ்ப் புலி’ என்ற பெயரில் ஆர்மிக்காரனிடம் பிடித்துக் கொடுக்க முடிவு கட்டினாள்.

நான்காம்நாள், இராணுவ அணி ஊரைக் கடந்துபோனபோது,அவளின் திட்டத்தையறிந்த அவள் கணவர், ‘எல்லாருக்கும் முன்னால ஆர்மியோட கதைச்சால் ஊரில உன்னைச் சும்மாவிடமாட்டார்கள்’; எனறு சொன்னார். அதனால் அவள் ஆர்மிக்காரரை இரகசியமாகச் சந்திக்கத் திட்டமிட்டாள்.அந்த ஊரில் தமிழர்களுக்கு எதிராகப் பல கொடுமைகளை சிங்கள அரசின் போலிஸ்,இராணுவப் படைகள் செய்வதால் மக்கள் தங்கள் பிரச்சினைகளை ஒரு நாளும் அவர்களுக்குச் சொல்வதில்லை.

சிந்தாமணியின் திட்டம் சரிவரமுதல்,சண்டை தொடங்கி நான்காம் நாளன்று, மிலிடடரி ரோந்து சென்ற பின்,தனது வைத்தியசாலைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது அந்தப் பகுதியின் ஒரேயொரு டாக்டர் கல்;லெறியாற் தாக்கப்பட்டு இரத்தம் வழியத் தெருவிற் கிடந்தார்.அதைப்பார்த்த சமூக நலத்தில் அக்கறை கொண்ட ஒரு கிராமவாசி போலிசுக்கு அறிவிக்க, அடுத்த சில நிமிடங்களில் பல போலிஸ் ஜீப்புக்கள் ‘ கலகக்காரரை’அடக்க வந்திறங்கின.

வாய்த்தர்க்கம் செய்து வசைமாரி பொழிந்துகொண்டிருந்த இருபகுதியினரும் போலிஸ் ஜீப்பைக் கண்டு நழுவ முதல் போலிசார் இருப்பத்தினரையும் சுற்றி வளைத்துப் பிடித்து,’அரஸ்ட்’ பண்ணித் தங்கள் வாகனங்களில் ஏற்றினர்.

ஆண் பெண் என்ற பேதமின்றி இருபக்கத்திலிருந்தும் பலர் கைதானார்கள். பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த தாய்களும், பாயில் நோயுடன் படுத்திருந்த முதியவர்களையும் தவிர மற்றவர்கள்.கல்லெறி,பொல்லெறிகள் மூலம் ஊரின் அமைதியைக் கெடுத்த குற்றத்திற்காகக் கலகக்காரர்கள்(?)’கைது’ செய்யப் பட்டார்கள். சிந்தாமணியின் தொட்டாட்டு வேலை செய்யும் சின்னவனின் ஒப்பாரி பார்ப்போர் மனதைத் தொட்டது. காதற்கடிதத் தரகன் பொன்னம்பலம் கடந்த இருநாட்களுக்கு முன்னரே ஊரிலிருந்து தப்பியோடி விட்டதால்; கைதிலிருந்து தப்பி விட்டான்.

போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் தனது ஸ்டேசனில் கொண்டு வந்து குவிக்கப் பட்ட ‘கிரிமினல்களை'(?) எடைபோட்டார். புதினாறு வயதுப் பையன்களிலிருந்து நாற்பது வயதுவரையான ஆண்களும், அதேமாதிரியே,பதின்மூன்றுவயதுப் பெண்களும் தொடக்கம்,ஐப்பது வயதுக் கிழவிகள்வரை இருபகுதிச்’ சிப்பாய்களாகச்’ சினத்துடன் தங்கள் எதிரிகளைப் பார்த்துச் சீறிக்கொண்டிருந்தனர்.எல்லோரும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் உறவினர்கள். மைத்துனன், மாமன்,மருமகன். சித்தப்பா,பெரியப்பா, அக்கா தங்கச்சி,மாமி,மருமகள்,பெரியம்மா சின்னம்மா முறையானவர்கள்.

நேற்று சிந்தாமணி பக்கத்து வீரர்களால்,மண்டையிலடிபட்ட பையனின் தமக்கை பத்மாவும்; (பதினெட்டுவயது) பிடிபட்ட ‘கைதிகளில்’ ஒருத்தி. அவளின் தமயனை அண்மையிற்தான் ஒரு தமிழ் இயக்கம்’ துரோகி என்று பட்டம் கொடுத்துக் கொலை செய்து அவர்களின் வீட்டு வாசலில் எறிந்து விட்டுப் போனார்கள். இப்போது தனது ஒரே ஒரு தம்பி-பதினாறு வயதுப் பையன் சிந்தாமணியின் சண்டியர்களால்,தாக்கப் பட்ட உயிருக்கு ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதால் அவள் பரிமளம் மாமியின் பக்கத்திலிருந்து சிந்தாமணி குடும்பத்தினரைத் (வாயால்) தாக்க வந்திருந்தவள். அவளது கைதும் அதைத்தொடர்ந்து பத்மா போலிஸ் ஸ்டேசனிருப்பதும் அவளின் தாய்க்கு தெரிந்தவுடன் அந்தத் தாய் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு வந்து போலிசாரின் காலில் வீழ்ந்து தனது மகளை விடுதலை செய்யுமாறு கெஞ்சினாள். அவள் நிலையைப் பார்த்துப் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் பரிதாபம்பொண்டார். சண்டையைத் தொடரும் முட்டாள்களில் மிகவும் ஆத்திரம் கொண்டார்

பெரும்பாலான அரசபடையினர் மாதிரியன்றி இந்த பொலிஸ் அதிகாரி; வித்தியாசமானவர்.அவர் ஒரு சிங்களவர். பெயர் முத்துராம ஹெட்டிய,அவரின் (முத்துராம செட்டியார்?) பெயரைப் பார்த்தால் அவரின் பாரம்பரியம் ஒருகாலத்தில் தமிழர்களாக இருந்திருக்கலாம் என்று தெரியும்.இலங்கையின் சரித்திரமே அதுதான், இலங்கை மக்கள், தமிழரோ சிங்களவரோ அத்தனைபேரும் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் இந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்கள்.கால கட்டத்தில் மதம்மாறி அல்லது கல்யாணங்கள் மூலம் மருவுபட்ட பெயர்களைக் கொண்டவர்கள். இப்போது இனத்தின் பெயரைச் சொல்லி,இரு சமூகத்திலுமுள்ள தங்கள் இளம் சமுதாயத்தை அழித்து எதிர்காலத்தை நாசம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள்.

முத்துராம ஹெட்டிய போலிசாராகவிருந்தாலும் அவருக்கு எந்த விதமான மூர்க்க குணங்களும் கிடையாது. இலங்கையின் பெரிய இனமான பெரும்பாலான சிங்கள பௌத்தர்கள் மாதிரி அவரும் புத்தரை வணங்குவதுபோல் பிள்ளையாரை, (கணேச தெய்யோ), கந்தஸ்வாமியையும,;(கந்த தெய்யோ),இலங்கையின் பாதுகாப்புத் தெய்வமான பத்தினி தெய்யோவையும் (இலங்கையின் கஜபாகு மன்னரால் பெண்தெய்வமாக வழிபடத் தொடங்கிய கண்ணகி) என்போரைப் பக்தியுடன் வணங்குபவர்.

இலங்கை இராணுவம்,ஆடுமாடுகள் மாதிரித் தமிழ் இளைஞர்கள்,’ பயங்கரவாதத்தின்’ அடிப்படையில் கைது செய்யப் படுவதால் ஊர்மக்கள் சொல்லவொண்ணாத துயர்படுவதை அவர் உணர்வார்.அவரின் தாயின் இரு சகோதரர்களும் 1971ம் ஆண்டு இலங்கையரசுக்கு எதிராக ஆயதம் எடுத்த சிங்கள இளைஞர்களின் புரட்சி இயக்கமான.’ஜாதிக விமுக்தி பெரமுன ,(ஜே.வி.பி) இயக்கத்தில் சேர்ந்ததால் அரச படையால் கொலை செய்யப் பட்டவர்கள். மாமன்கள் மாதிரி தனது மகனும் புரட்சிகரக் கருத்துக்களில் ஈடுபடக் கூடாது என்று நினைத்த அவரின் தகப்பனின் விருப்பத்திற்காகப் பொலிஸ் பயிற்சி எடுத்தவர்.

இப்போது தனது மகனை அவன் விரும்பிய தொழிலான ஒரு ஆசிரியாராக்கிச் சந்தோசப்படுபவர்.அவர் இந்த ஊருக்கு போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வந்தபோது, இந்த ஊரின் அழகும் அமைதியும் அவருக்குப் பிடித்துக்கொண்டது.ஆனால் அந்த அமைதி அவர் வந்து சில மாதங்களில் தவிடு பொடியானது. வெளியூர்களிலிருந்து வரும்,’தமிழ்’; விடுதலைப் போராளிகள் இவர்களின் நகரையண்டியிருக்கும் இராணுத் தளத்திற்கு, ஊர்களின் எல்லைகளிலிருந்து தாக்குதல்களை நடத்திவிட்டுக் காடுகளுக்குள் ஓடிவிடுவதும்,அவர்களைத் தேடிவரும் இராணுவத்தினர் அந்த ஊர் அப்பாவித் தமிழ் மக்களைச் சொல்ல முடியாத கொடுமைப்படுத்த ஆரம்பித்ததும் அவருக்குத் தெரியும்.

இப்போது இந்த ஊர்ப் பொது மக்கள்;, தமிழ் ஈழத்திற்கப்பாலான ஒரு ‘காதற்போரைத்’; தொடங்கியிருக்கிறார்கள். என்பதை அவர்களின் கல்;லெறி பட்டு அடிவாங்கிய டாக்டர் சந்திரசேகர் மூலம் தெரிந்துகொண்டார்.
‘ஓடிப்போனவர்களைக்’ கண்டுபிடிக்கும்வரை இந்தச் சண்டை தொடரும்.இவர்களைச் சரியாகக் கவனிக்காவிட்டால் இதுவரை கல்லெறி மண்ணெறி செய்தவர்கள் இனி எதிரிகளின் வீடுபுகுந்து கொலை செய்யவும் தயங்கமாட்டார்கள்.’ என்று டாக்டர் சொன்னார். போலிஸ் பாதுகாப்புப் படை மூலம் இந்தச் சண்டையை நிறுத்தாவிட்டால் ஊர் இரண்டு படுவது மட்டுமல்ல, அதில் பலர் இனவெறி பிடித்த இராணுவத்தினருக்குப் பலியாவதும் நிச்சயம் என இருவரும் பேசிக் கொண்டார்கள்.

இந்த நிலையைச் சமாதானத்திற்குக் கொண்டுவர ‘ஓடிப்போன ஜோடியைக்’ கண்டு பிடிக்கவேண்டும். டாக்டர் தனது தகவலில் அவர்கள் இருவரும் இரவு உடைகளுடன் ஓடியதால்,ஊரை விட்டு அதிக தூரம் போயிருக்க மாட்டார்கள் என்றும், அதனால் அவர்களைக் காப்பாற்றிய ஆணோ, பெண்ணோ,இங்கு இப்போது ‘கைது’ செய்யப பட்ட கூட்டத்தில் இருக்கவேண்டும் என்ற தனது ‘ துப்பறியும்’ வன்மையை டாக்டர் வாய்மலரப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

அவர் சொல்வதை உள்வாங்கிக்கொண்ட போலிஸ் அதிகாரி, அடியுதை போட்டு உண்மையை எடுப்பதானால் இங்கு வந்திருக்கும் அத்தனை பேருக்கும் அடிபோடவேண்டும். அவர் அதை விரும்பவில்லை. ஏற்கனவே அவர்கள் பல தாக்குதல்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள் போலிஸ் அடிகளை அவர்கள் தாங்கிக் கொள்வார்களா என்று அவர் ஆய்வு செய்து நேரத்தைக் கடத்த விரும்பவில்லை.

அதற்கு ஒரு வழி கண்டு பிடித்தார்.அதாவது எல்லோரையும் ஒரே கூண்டுக்குள் (அறையில்) அடைப்பது. அப்போது தங்களுக்குள் உள்ள ஆத்திரத்தில் அடியுதைகளைப் பரிமாறிக் கொள்வாhர்கள்.அந்தக் கொடுமை தாங்காமல்,
‘காதலர்கள் ஓடிப்போக’ உதவி செய்த ஒருவர் உண்மை சொல்ல முன்வருவார் என்றும் நினைத்தார்.

ஆனால், பிடிபட்டவர்கள் அத்தனைபேரும் சொந்தக்காரர்கள் என்பதால் பெரிதாக அடித்து ஒருத்தரை ஒருத்தர் காயப்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்பதையும் அவர் நம்பத் தயராகவில்லை.
அடைபட்டவர்களில் இளம் இரத்தங்கள் கொதித்தெழுந்தாலும் அவர்களை அடக்க முதிய அனுபவங்கள் தடை செய்யும் என்று அவருக்குத் தெரியும்.அத்தோடு, இவர்கள் அடைபட்டதைக் கேள்விப் பட்ட ஓடிப் போன காதலர்கள், சொந்த பந்தங்கள் சிறையிற்படும் வேதனைதாங்காமல் தாங்களாகவே வந்து போலிசில் சரணடைவார்கள் என்றும் அவர் கணக்குப் போட்டார்.

ஆனால் ஓடிப் போன காதலர்களைத் திரும்பி வராதபடிக் கடத்தி வைத்திருப்பவர்கள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவரர்களாயிருந்தால், ஊராரை ஒரேயடியாகப் பிடித்து அடைத்து வைத்திருப்பாலும் எந்தப் பிரயோசனமுமமில்லை என்றும் அவருக்குத் தெரியும்.ஆனாலும், புலிகள் சிந்தாமணியின் மகளைக் கடத்தியிருக்க முடியாது என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஏனென்றால் இயக்கக்காரர்களுக்குப் பண உதவி செய்பவள் அவள். புலிகளைத் தவிர மற்ற இயக்கங்கள் இந்த ஊருக்கு வருமளவுக்குச் செல்வாக்கற்றவர்கள்.

அப்படியானால், ஊரில் இவ்வளவு அமளி துமளி நடக்கும்போதும், இவ்வளவு நாட்களாக ஓடிப்போன காதலர்களை மறைத்து வைத்திருக்கும் தைரியசாலி யார்?
ஒன்றில் அவர்களை மறைத்து வைத்திருப்பவன்-அல்லது மறைத்து வைத்திருப்பவர்கள் மிகவும் முட்டாள்களாக-பைத்தியக்காரர்களாக இருக்கவேண்டும்,அல்லது மிக மிகக் கெட்டிக்காரர்களாக இருக்கவேண்டும். அவர்களைச்; சந்திக்க அவர் மனம் துள்ளியது. போலிசாரிடம் அந்தச் ஜோடி அகப்படும்போது, அவர்களுக்க உதவி செய்பவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்பது ஊரறிந்த விடயம்.

இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்கத் தனது இரகசியப் போலிசார் ஒருவரை, ஓடிப்போன காதலர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என்று துப்பறியச் சொன்னார். அந்தச் சி.ஐ.டி,ஓடிப்போன ஒரு காதல் ஜோடிக்காக பாதுகாப்பு விடய நேரத்தையும் அரச பணத்தையும்,போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் முத்துராம ஹெட்டிய விரயமாக்குவதைத் தன் மனதுக்குள் திட்டித் தீர்த்தார்.

சிறையில் ஒட்டு மொத்தமாக அடைக்கப் பட்ட எதிரிகள் பயத்தில் வெளிறிப்போயிருந்தார்கள். தங்களின் விசாரணை ஆரம்பிக்கமுதல் போலிசாரின் கைவரிசைகள் எப்படியிருக்கும் என்று கேள்விப்பட்டவர்கள் அவர்கள். ஏற்கனவே கடந்த சில நாட்களாகத் தொடரும்,சண்டையில் சிறுகாயம் பட்டு வைத்தியசாலையை நாடாதவர்களும் அந்தச் சிறையிலிருந்தார்கள். அவர்கள் அத்தனைபேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் நெருக்கமான உறிவினர்கள். ஒன்றாகப் படித்தவர்கள் பலர். ஒரே குடும்பத்தில் திருமணமானவர்கள் பலர்.கிட்டத் தட்ட அத்தனை ‘கைதி’களும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் உதிர உறவால் இணைந்தவர்கள்.

தலையில் அடிபட்டு வைத்தியசாலையிலிருக்கும் தினேஷின் தமக்கை,பத்மா அவர்கள் கைதிகளாக அடைத்து வைத்திருக்;கும் அந்தச் சிறைக் கூடத்தில் (அறையில்) சிந்தாமணியைக் கண்டதும், வாய் விட்டழத் தொடங்கிவிட்டாள். ‘பெரியம்மா, எங்கட வீட்டில ஒரே ஒரு ஆம்பிளப் புள்ள அதையும் உங்கட தம்பி கொலை செய்யப் பார்த்திட்டான்’ அவள் அழுகை அங்கிருந்த அத்தனை பெண்களையும் அழப் பண்ணியது.

‘பத்மா,மகளே சும்மா மனதைப் பேதலிக்க விடாத, தினேஷ் சாகமாட்டான், டாக்டர் சந்திரசேகர்; கெட்டிக்காரன்,எப்புடியும் காப்பாத்திப் போடுவார்’ பரிமளம் விம்மல்களுக்கிடையே மெல்லமாகச் சொன்னாள். தனது மகன் செய்த வேலையால் ஊரும் உறவுகளும் படும்பாடு அவளாற் தாங்கமுடியாதிருந்தது.

”அடங்காத காமத்தைக் காட்ட உன்ர பொடியனுக்கு எங்கட பொட்டைதானா கிடைச்சுது?’ சிந்தாமணி பரிமளத்தைப் பார்த்துச் சீறினாள். அவ்வளவுதான், பரிமளம் தரப்புப் பெண்கள்,பெண் புலிகளாகச் சிந்தாமணியிற்; பாய்ந்தார்கள்.வயதான பெண்கள் தடுத்திருக்காவிட்டால் சிந்தாமணியின் நிலை எப்படியிருக்கும் என்ற கற்பனையும் செய்ய முடியாது.

இவர்கள் போடும் சண்டையின் சத்தம் கேட்டு அவ்விடம் வந்து அவர்களை எடைபோட்ட போலிஸ்காரனின் பார்வை கட்டழகியான பத்மாவில் நிலைத்தது. சண்டை செய்த பெண்கள்,அவனின் பார்வையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டதும் அடிபட்ட நாகங்களாள அடங்கி விட்டார்கள். போலிஸ் நிலையம், இராணுவ முகாம்களுக்குச் செல்லும் தமிழ்ப் பெண்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற அவர்களுக்குத் தெரியும். அத்தனை பெண்களும் என்ன செய்வதறியாது என்ற பயத்தில் பெருமூச்சு விட்டார்கள். இப்போது நேரம் மதியம் தாண்டியிருந்தது.

காலையில் ஒன்பது மணியளவில் தனது வேலைக்குப் போக வந்த டாக்டருக்குப் பட்ட கல்லெறியால் வந்த களேபரத்தால் யாரும் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து போலிசாரின் சுற்றி வளைப்பும் கைதுகளும் நடந்தன. அவர்கள் தங்களின் வாழ்க்கையின் சாதாரண கோட்பாடுகள் அத்தனையும் சட்டென்று ஒருகாலையில் திசைதிருப்ப் பட்டதையுணர்ந்தார்கள். அந்த ஊரிலிருந்து பல இளம் ஆண்களையும் அப்பாவிப் பொதுமக்களையும் அதர்மமான அரசியல் போராட்டத்தில் இழந்து கொண்டிருப்பவர்கள் அவர்கள். இப்போது ஊரில் கிட்டத் தட்ட எல்லோருக்கும் தெரிந்த காதல் விடயம் காரணமாக இப்படி அடைபட்டு ஏங்குவது தேவையற்ற, முட்டாள்த்தனமான விடயமாகப் பட்டது என்று படித்த ஒரு சில இளம் பெண்கள் யோசித்தார்கள்.

‘ ஓடிப்போனவர்கள் மிகவும் தன்னலம் உடையவர்கள், தங்கள் உறவுகளும் ஊரும் படும் அல்லோல கல்லோலம் தெரியாமலோ இருப்பினம்?’
ஒரு இளம் பெண் சீறினாள்.அவள்தான் தாமரையை இடி மின்னலடித்தபோது ஐந்து வயதுக் கேசவன் கட்டியணைத்து ஆறுதல் சொல்லியபோது அவர்களுடனிருந்த தாமரையின் ஒன்று விட்ட சகோதரி சரஸ்வதி. கேசவனில் தாமரைக்குமுள்ள ஈர்ப்பை ஆரம்பத்திலிருந்து உணர்ந்துகொண்ட பெண். அவளுக்கு இருவரும் நெருங்கிய உறவினர்கள்.

யாருமே அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அந்த இளம் பெண்களின் சீற்றத்தின் பின்னால் அவர்களுக்கிருக்கும் பயம் அங்கு அடைபட்டிருக்கும் மற்றவர்களுக்குத் ‘தெளிவாகப்புரிந்தது.பெண்பாவம் பொல்லாதது’ ஒரு பெண் விம்மலுக்கிடையே சொன்னாள். போலிசாரோ அல்லது இராணுவத்தினரோ ஒரு கன்னிப் பெணணைச்; சீரழித்தால்,அந்தச் சீpரழிக்கப்பட்ட கன்னிப்பெண்ணின் சாபம் படு மோசமானது என்று நம்புவர்கள் அவர்கள்.

கன்னிப் பெண்ணைத் தொட்டவனின் குடும்பத்தை மட்டுமல்ல,தொடச்சொன்னவன்,தொடுவதைப் பார்த்திருந்தவன் அத்தனைபேரும்; ஒட்டுமொத்தமாக அழிவார்கள் என்பது அந்தக் கிராமத்தாhரின் நம்பிக்கை. அவர்கள் வசை சொல்லிப் பேசும்போதும் கன்னிகளைக் குறிவைத்து வைது கொட்டமாட்டார்கள்.பெண்களின் தனிப்பட்ட் வாழ்க்கையைப்பற்றித் தூற்ற கல்யாணமான பெண்களைக் குறிவைத்து,அவர்களின் கல்யாணத்திற்கு முதல் யாரோ ஒரு மைத்துனடன் அவர்களுக்கிருந்த ஏதோ ஈர்ப்பைக்காரணம் காரணம் காட்டி வசைபாடித் தொலைப்பார்கள்.

தாமரைக்கும் கேசவனுக்கும்இருந்த ‘தொடுப்பு’ ஊரெல்லாம் தெரிந்த காதற் தொடுப்பு.பணவெறிபிடித்த சிந்தாமணி அந்தக் காதலுக்குச் சம்மதிக்கமாட்டாள் என்று தெரியும்.அதே நேரம் கேசவன் தனது உயிரைக் கொடுத்தாலும் தாமரையைத் தனதாக்கிக் கொள்வான் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் ஊரை விட்டோடியதற்குச் சிந்தாமணியைத்தான் திட்டவேண்டும் என்று பலருக்குப் புரிந்தாலும், எல்லை கடந்து விரிந்து நடக்கும் சண்டையால் அவர்களால் வாய்திறக்கமுடியவில்லை. ஆனாலும் பத்மாவில் அந்தப் போலி;காரனின் காமக்கண்கள் வலைபோட்டபோது சரஸ்வதியால் தாங்கமுடியவில்லை.இப்போதுதான் பருவத்திற்கு வந்த பத்மா, இனவாதப் பாதகர்களின் பசிக்கு இரையாவதைச் சரஸ்வதியால் பார்த்துக் கொண்டிருக்கமுடியாது.

ஆண்கள் பகுதியிலும்,தாமரையைக் கிளப்பிக்கொண்டோடிய’ கேசவனை விட, திNஷைக் கவலைக்கிடமான நிலையிற் தள்ளிய அழகுப்போடியில் கோபப் பட்டார்கள்.ஆனாலும் யாரும் அடைபட்ட ஒரு சில நிமிடங்களுக்க வாய் திறக்கவில்லை. அவர்களில், அவர்களுடன் தெரியாத் தனமாகக் கைது செய்யப்பட்ட ஒரு அயலூர் ஆசிரியரைத் தவிர மற்றவர்கள் அத்தனைபேரும் உறவினர்கள். அடிவாங்கிய காயங்களுடன் முனகுவோர் ஒருசிலர், எப்படியும் இவர்களை வெளுத்து வாங்கவேண்டும் என்ற வெறிபிடித்தவர்கள் ஒரு சிலர். ஆனாலும், போலிஸ் ஸ்டேசனில் ஏதும் தப்புத் தவறு நடந்தால் அவர்கள் ஏதோ ஒரு விதத்தில் போலிஸ் ஸ்டேசனிலிருந்து அவர்களை இழுத்துச் செல்ல இராணுவத்தினரின் வருகைக்குக் காரணிகளாகவிருப்பார்கள்.

அநாவசியமாக இவர்களுடன் கைது செய்யப் பட்டு அடைபட்டுக் கிடக்கும் ஆசிரியர் தன்னுடனுள்ள கைதிகளை ஏறிட்டு நோக்கினார்.அவர் இவர்களது பாடசாலைக்குப் படிப்பிக்கப்போகும்போது, இவர்களின் சண்டையைப் பொறுக்காமல் இவர்களுக்குப் புத்தி சொல்ல தனது பைசிக்கிளால் இறங்கியவர். அந்த நேரம்தான் கல்லெறி பட்டுக் காயமடைந்த டாக்டரையும் அங்கு கண்டார். அந்தச் சில நிமிடயங்களில் போலிசார் வந்ததால் அவரும் அகப்பட்டுக்கொண்டார்.

ஆனால் தற்போது என்ன செய்வது? தன்னை அவ்விடம் கண்ட டாக்டர் போலிசாரிடம் உண்மையைச் சொல்லித் தன்னை விடுவிப்பார் என்ற ஆசிரியர் மனதுக்குள் நம்பிக்கொண்டாலும்,அதற்கு எவ்வளவு நேரம் எடுக்குமொ என்று தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.
ஆசிரியர் இராஜரத்தினம்.இந்த ஊருக்கு வந்த நாட்களிலிருந்து,பெரும்பாலும் விசாயத்தை நம்பி வாழும் இந்த ஊர் மக்களும் இளைஞர்களும் அவர்களாற் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு போர்ச் சூழ்நிலைக்குள் அகப்பட்டுத்தவிப்பதை அவர் உணர்ந்து வைத்திருக்கிறார்.வெளியூர்களிலிருந்து பல தமிழ்ப் போராட்டக் குழக்களைச் சேர்ந்தவர்கள்,தங்களின் ஆயுத பலிக்கு இந்த அப்பாவி மக்களைப் பலியாக்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவர் தனக்குள் வெடிப்பதைவிட அவரால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது.

குப்பைக்குள் வைரங்கள் கிடப்பதுபோல்,படிப்பு,கலை,நாடகம் போன்ற பன்முகத் திறமைகள் இந்தப் பட்டிக் காட்டுப் பாடசாலை மாணவர்களிடமிருப்பதை அவர் தெரிந்து அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்குத் தன்னாலானவற்வைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.அவர்,அந்த அப்பாவி மாணவர்களுக்கு,’இந்த ஆயதப்போர் வெற்றியடையாது’@ என்று ஏதும் சொல்லி விட்டால் புலிகள் அவரைத் துரோகி என்று குற்றம் சாட்டிக் கொலை செய்து கம்பத்திற் கட்டிவிடுவார்கள் என்ற அவருக்குத் தெரியும்.இப்போது ‘ஒரு காதற் போரிற்’ தலையிட்டுக் கைதிகளாக அகப்பட்டிருப்பவர்கள் பயங்கரவாத சட்டத்திற்குள் அகப்பட்டால் அவர்களின் எதிர்காலம் இருண்டு போய்விடும் என்ற தனது தவிப்பை மறைத்துக் கொண்டு பெருமூச்சு விட்டார்.

இப்போது நேரம் மதியத்தைக் கடந்து விட்டது. காலையில் ஒரு தேனிருடன் மட்டும் வெளிக்கிட்டவர். வழக்கமாகப் பத்து மணி வகுப்பு இடைவெளியின் ஒரு சில நிமிடயங்களில் ஒரு வாழைப்பழத்தையும் சில பிஸ்கட்டுகளையும் காலைச் சாப்பாடாக எடுத்துக் கொள்ளும் வழக்கத்தையுடையவர்.பசி வயிற்றைக் கிண்டியது. அவரைப் போல அங்கு அடைபட்டிருக்கும் அத்தனைபேருக்கும் அதே நிலை என்று அவருக்குத் தெரியும்.
அவரின் ஆத்திரமான பார்வை தங்களில் பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகச் சிலமாணவர்கள் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டார்கள்.
பெரியவர்கள், வெட்கத்துடன் அவரை அரையும் குறையுமாகப்; பார்த்தனர். அவர்களின் பெரும்பாலோர் கண்களில்,
‘எங்களை மன்னித்து விடுங்கள்’ என்ற வாசகம் ஒட்டப்பட்டிருக்கிறது போன்ற ஒரு உணர்வு அவருக்கு வந்தது.

பைத்தியத்தனமாக அடிபட்டுக்கொள்ளும் அந்தக் கிராமத்தாரில் அவருக்கு ஆத்திரமும் அதே நேரம் பரிதாபமும் வந்தது. அவர்களின் ஊரில், இதுவரை நடந்த சுற்றி வளைப்புக்களில் இராணுவத்தினரின் பார்வைபட்டு மாயமாய் மறைந்தவர்கள் பலர். அந்தக் கொடுமைக்குப் பயந்து ‘தமிழரின் ஒட்டுமொத்த விடுதலைக்கும்’ பல இயக்கங்களிற் சேர்ந்தவர்கள் பலர். மற்ற இயங்கங்களிற் சேர்ந்ததால் ‘துரோகிகள்’ என்ற விடுதலைப் புலிகளின் பட்டத்துடன் கொலை செய்யப் பட்டவர்கள் பலர். இந்த நேரத்தில், ஊரிலுள்ள பெரும்பாலான இளைஞர்கள் இந்தக் காதல் விவாகரத்தில் ஒருத்தருக்கொருத்தர் சண்டை பிடிக்கிறார்கள்.இதனால் தொடரும் பயங்கர நிலையை உணர அவர்களின் ஆத்திரத்தில் அமிழ்ந்துபோயிருக்கும் மனநிலை இடம் கொடுக்கவில்லையா?.

ஆனால் தூரத்தில் நின்று வசைபாடிக்கொண்டோ அல்லது நேரடித்தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டபோதோ இருந்த ஆத்திரம் ஒரேயடியாகக் கூண்டுக்குள் தள்ளப் பட்டபோது. ஒரு சில நிமிடங்கள் ஒருத்தரை ஒருத்தர் முiறைத்துக்கொண்டதுடன் நின்று விட்டது. அடங்கிய குரலில் முறுகிக்கொண்டனர்.கனல் கக்கும் பார்வைகளைக் கணைகளாகப் பாவித்துக் கொண்டனர். ஒரு சிலர் ‘எதிரிகள்’ பக்கம் பார்க்காமல் பூட்டிவைத்திருந்த சிறைக்கதைவை அவமானத்துடன் பார்த்தக் கொண்டார்கள்.

அங்கு அடைபட்ட ஆண்கள் அத்தனைபேரும் கௌரவமான குடும்பங்களைச் சேர்த்தவர்கள். அவர்களின் வாழ்க்கையில் போலிஸ் நிலைய வாசலையும் காணாதவர்கள்.காணி பூமி வைத்திருப்பவர்கள். கடைகண்ணிகள் வைத்திருப்பவர்கள். அரசாங்க உத்தியோகத்திலிருப்பவர்கள். உயர்தர பாடசாலைகளுக்குப் போய்க்கொண்டிருப்பவர்கள். தங்கள் குடும்பத்தில் நிகழ்ந்த ‘அவமானச்’செயலின்; களங்கத்தைக் காரணமாக்கி அடிதடியில் இறங்கியவர்கள். ஒருசிலர் சிந்தாமணியிடம் கடன் வாங்கியவர்கள்.அந்த நன்றியைக் காட்டப் போர்க்களத்தில் குதித்தவர்கள்.அவர்கள் இப்போது தங்களைப்போல் இங்கு வந்து சிறைப்பட்ட பலரை நோட்டம் விட்டனர். பாவம் சிந்தாமணியின் புருஷன், மிகவும் அப்பாவியும், யாருக்கும் மனதாலும் எந்தத் தீங்கும் நினைக்காத நல்மனம் படைத்தவர்.அவருடைய இருமகன்களும் இழுத்துவரப் பட்டிருந்தார்கள்,அவர் கண்ணில் நீர்வழிய அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்த நிலை அத்தனைபேரையும் அவரில் பரிதாபப்படவைத்தது.

பரிமளம் வீட்டாரின் பக்கத்திலிருந்த ஒருசில இளைஞர்கள் கேசவனின் நண்பர்கள். சிந்தாமணியின் பணத் திமிரை மதியாமல் தாமரையைக்’ கிளப்பிக்(?) கொண்டேடியதைப் பாராட்டி அவன் சார்பில் தெருவுக்கு இறங்கியவர்கள்.
அவர்களைக்; கண்டிப்புடன் ஆசிரியர் பார்த்தார்.
அப்போது ஒரு போலிஸ்காரன் வந்து ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக விசாரிக்கப் படுவார்கள் என்றும் அதற்கு முன்னோடியாக பிரதான எதிரியான அழகுப்போடியைத் தன்னுடன் வருமாறும் அழைத்தான்.

போலிசுடன் அழகுப்போடி தலைகுனிந்து, உடல் குறுகிப் பதுங்கிச் சென்றது பார்ப்பதற்கு அங்கிருந்த சொந்தக்காரர் அத்தனைபேருக்கும் மிகவும் அவமானமாக இருந்தது.
‘வெட்கம் கெட்ட வேலை’ ஆரிசியர் அத்தனைபேரையும் பார்த்துச் சீறனார்.

‘உங்கட ஊரில இதுதானா நீங்கள் கண்ட முதற்காதல்? உங்களிற் பெரும்பாலோர் உங்கட சொந்தக்காரப் பெண்களைக் காதலித்து அதன்பின் தாய் தகப்பனுக்கு எங்கள் விருப்பத்தைச் சொல்லி அவர்கள் பெண்கேட்டுப் போய் உங்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தவர்கள். பணக்காரப் பெணணான மாமி சிந்தாமணி தனக்குப் பெண்தரமாட்டாள் என்றபடியால் பணமதிகமில்லாத கேசவன் தான் விரும்பிய தாமரையைக் கூட்டிக்கொண்டு போனான்,இதிலென் பெரிய மர்மம், மாயம், கோபம், சண்டை அடிதடி? பேசாமல் அவர்களிருவரையும் தேடிக் கணடு பிடித்து முறைப்படி கல்யாணத்தைச் செய்யாம இப்ப இந்தக் கூத்தாடுறியள். அவங்க இரண்டுபெரும் இப்பிடி தங்கள் குடும்பம் அத்தனையும் போலிஸ் ஸ்டேசனில அடிவாங்கிற அவமானம் தாங்காம தற்கொலை செய்தா என்ன செய்வியள்? ‘ஆசிரியர் சீறினார்.யாரும் வாய் திறக்கவில்லை.

மதியச் சாப்பாடாக அவர்களுக்குப் பாணும் தேங்காய்ச் சம்பலும் கொடுக்கப்பட்டது. பெரும்பாலோனோர் அதைத் தொடவில்லை.ஒவ்வொருத்தரும் பெருமூச்சுடன்,சிறியதொரு சிறை ஜன்னலால் வரும் வெளிச்சத்தைப் பார்த்துப் பின்னேரம் ஆகிக்கொண்டிருப்பதையுணர்ந்தார்கள். வீட்டில் சிறுகுழந்தைகளுள்ள இளம் தாய்கள் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டரிடம் தங்களை விட்டுவிடச் சொல்லிக் கெஞ்சினார்கள். ‘ஓடிப்போன ஜோடி’ திரும்பி வரும்வரையும் யாரையும் வெளியில் அனுப்பமுடியாது என்ற இன்ஸ்பெக்டர் திட்டவட்டமாகச் சொல்லி விட்டார்.

அதைக்கேட்டு அவள் சிந்தாமணியின் புருஷன் பெரியதம்பி மயங்கி விழுந்துவிட்டார்.நேற்றிலிருந்து அவர் எதையும் சாப்பிடாததால் மயங்கி விட்டார்.அவரின் முகத்தில் தண்ணி தெளித்து மயக்கத்தை நீக்கிய அதிகாரி, அவரின் உடல் நிலையைப் பார்க்க டாக்டரை வரவழைத்தார்.யாரும் ஸ்டேசனில் செத்துத் தொலைந்தால் அதுவே பெரிய கலாட்டாவாகிவிடும் என்று அவருக்குத் தெரியும். அவர் மயங்கி விழுந்த விடயம் சிந்தாமணிக்குச் சொல்லப்பட்டபோது,அவள்,பரிமளத்தைப்பார்த்து, ‘இந்தத் தோறைகளால என்ட குடும்பமே நாசமாகப் போகுது’; என்று திட்டினாள்.
அந்தநேரம் டாக்டர் அங்கு வந்த அடைபட்டுக் கிடக்கும் ஆசிரியரைப் பார்த்து,’இவருக்கும் இந்தச் சண்டைக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் கிடையாது.இவர் றோட்டிலபோன அடுத்த ஊர் வாத்தியார்’ என்ற போலிசுக்குச் சொல்ல ஆசிரியர் உடனடியாக விடுதலை செய்யப் பட்டார்.

டாக்டர்,சிந்தாமணியின் கணவரின் பிளட்பிரஷரைச் செக் பண்ணியபோது,அவருக்குத் தற்போது நடக்கும் தாறுமாறான விடயங்களின் அதிர்ச்சியால் பிளட் பிரஷர் கூடியிருந்தது. டாக்டரின் சிபாரிசில் அவரும் விடுதலை செய்யப்படார்.
அடுத்ததாக டாக்டரின் பார்வை விம்மியழும் இளம் பெண் பத்மாவில் விழுந்தது. இந்தப் போலிஸ் நிலையத்தில் அவளுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்குமோ என்ற பயம் டாக்டருக்கு வந்தது. அவளின் தம்பி தினேசின் நிலையைச் சொல்லி நேரம் இருண்டுவர முதல் அவளும் விடுதலையாக உதவி செய்தார்.

போகும்போது, சிந்தாமணியைப் பார்த்து,’சிந்தாமணி இந்த ஊரின் அரைவாசியே போலிஸ் நிலையத்தில் அடைப்பட்டுக் கிடப்பதாகக் கேள்விப்பட்டால் பயத்திலும் அவமானத்திலும் உன்ட மகளும் கேசவனும் தற்கொலை செய்தால் உனக்குத் திருப்தியா’ என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டார்

‘அவள் எனக்கு முன்னால வந்தா அவளின்ட கழுத்தப் பிடிச்சு,நானே அவளக் கொலை செய்வன்’ சிந்தாமணி சீறினாள்.
அவளுடன் பேசிப் பிரயோசனமில்லை என்று தெரிந்த டாக்;டரும் ஆசிரிரும் முணுமுணுத்துக்கொண்டு வெளியேறினார்கள். சிந்தாமணியின் கணவரைப்பார்த்துக் கொள்ள அவர்களில் ஒரு மகனை விடுதலை செய்யச் சொல்லிப் போலிசாரைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொண்டதால் சிந்தாமணியின் பதினாறு வயது மகனும் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்த ஊர் டாக்டா சந்திரசேகர் ,அடுத்த ஊரைச்சேர்ந்தவர்.இந்த ஊர்ப் பெண்ணைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டவர். தன்னுடன் படித்த பல டாக்டர்கள் பாதுகாப்புக்காகவும் பணத்திற்காகவும்,அவர்களுக்கு இலவச மேற்படிப்பைக் கொடுத்த தாய்நாட்டுக்குச் சேவை செய்யாமல் வெளிநாடுகளுக்குப் பறந்து கொண்டிருக்கும்போது,இந்த அழகிய ஊரோடு, பெரும்பாலான நல்ல மனிதர்கள் வாழும் சூழ்நிலையொடு தனது வாழ்க்கையைப் பிணைத்துக் கொண்டவர்.
‘தன்னலம் பார்த்து ஊரைவிட்டு எல்லோரும் ஓடினால் ஓடமுடியாத மக்களை யார் பார்த்துக் கொள்வார்கள்’ என்று தன்னிடம் கேள்வி கேட்கும் மனைவிக்குப் பதில் சொல்லிக்; கொண்டு மக்களுக்குத் தொண்டு செய்பவர். ஊர் மக்களின் பலவிதமான மூடநம்பிக்கைகளைத் தெரிந்து வைத்திருப்பவர். ‘தமிழ்’ என்ற மூலதனத்தை முன்வைத்துத் தங்கனை முன்னெடுக்க அப்பாவி மக்களைப் பாவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஆயுத அரசியலை அடியோடு வெறுப்பவர். அந்த விஷமான பிரசாரத்தால் இலங்கைத் தமிழர்களின் எண்ணிலடங்கா இழப்பைப் பார்த்துக் குமுறித் துடிப்பவர். ஆயுத தாரிகளால் நடக்கும் அநியாயத்துடன்,இவர்கள்,கடந்த நான்கு நாட்களாக,’ஓடிப்போன காதலர்களுக்காக அடிபட்டு அடைபட்டுக் கிடப்பதையும்; பார்த்து இதை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று யோசித்தார்.

வெளியேறிய டாக்டரும் ஆசிரியரும் எப்படியும் ஓடிப்போய் மறைந்திருக்கும் காதல் ஜோடியைக் கண்டுபிடித்து இந்தக் கலவரத்தை அடக்க நினைத்தார்கள அவசரகால சட்டமோ,ஊரடங்கு சட்டமோ அமுலில் இல்லாவிட்டாலும்,இரவில் வெளியில் திரிவது அபாயமான செயல். இராணுவத்தினர்’தமிழ்ப் புலிகளைப்’ பிடிப்பதற்காக இரவில் மறைந்து நின்று தங்களிடம் அகப்படும் பொதுமக்களையும் நையப்புடைப்பார்கள்.

ஆனால்,சிலவேளைகளில் டாக்டர் அவசரமாக நோயாளிகளைப் பார்க்கப்போகும்போது இராணுவத்தினரின் உதவியுடன் செல்வார்.இன்றிரவு கள்ளக் காதலர்களைத்(?)தேடிக் கொண்டிருப்பதால் இராணுவத்தினரின் உதவியை ஏற்கமுடியாது.அதனால்,கையில் முதலுதவிப் பெட்டியுடன், கழுத்தில் ஸ்டெதஸ்கோப்புடன் தனக்கு உதவியாக ஆசிரியரை அழைத்துச் சென்றார்.

சிறுகுழந்தைகளை வீட்டிலுள்ள கிழவிகளின் பராமரிப்பிலிருக்கச் சிறையிலிருக்கும் தாய்மாரை எப்படியும் விடுவிக்க அவர் அரும்பாடுபட்டார்.

அன்றிரவு பூரணை நிலவு வானத்தில் பவனி வந்து கொண்டிருந்தது.,காதலர்களுக்கு உதவியிருக்கக் கூடும் என்று சந்தேகப்பட்ட வீடுகளுக்கு இருவரும் ஒன்றாகச் சென்று விசாரித்துப் பார்த்தார்கள். அவர்களின் விசாரணையின்போது, ஓடிப்போனவர்கள் அடுத்த ஊரிலிருக்கும் சந்தர்பங்கள் இருக்கலாம் என்ற விடயம் மறைமுகமாகச் சொல்லப்பட்டது.ஏனென்றால் அங்குதான் கேசவனின் உற்ற நண்பன் கண்ணன் என்பவன் இருக்கிறான் என்ற தெரிந்தது.அது டாக்டருடன் சேர்ந்து வரும் ஆசிரியரின் ஊராகும்.
அந்த நண்பன் யாராயிருக்கலாம் என்று ஆசிரியர் ஊகித்துக் கொண்டார்.

இருவரும் அவர்கள் எடுத்த விலாசத்தைத் தேடிப்போனபோது நள்ளிரவாகிவிட்டது. அப்போது, மெல்லமாகச் சில உருவங்கள் தங்களை நோக்கி வருவதைக் கண்டார்கள்.உற்றுப் பார்த்ததில் அவர்கள் ஓடிப்போன ஜோடி அத்துடன் கேசவனின்; நண்பன் கண்ணனும் என்று தெரிந்ததும்,டாக்டர் தனது ஆத்திரத்தை வார்த்தைகளாகக் கொட்டித் தீர்த்தார்.

‘அவர்கள் என்ன யாரையோ கொலை செய்தார்களா,தங்கள் காதலுக்காகத்தானே அப்படி ஓடவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்?’ கண்ணனின் பேச்சால் அவனை ஏறிட்டுப்பார்த்தார். பெண்கள் குரல் மாதிரிப் பேசியவன் ஆண்மையின் திமிருடன் டாக்டரை ஆழமாக எடைபோட்டது டாக்டரை ஆச்சரியப் படுத்தியது.

கேசவனும்,தாமரையும் புத்தாடை அணிந்திருந்தார்கள்’ நாங்கள் அம்பாரைக்குப்போய் ரெஜிஸ்டர் கல்யாணம் செய்திட்டம்’ என்று கேசவன் ஒரு பயமும் இன்றிச் சொன்னான்.அவன் ஒரு துணிவான பேர்வழி என்பதை அவன் குரலே சொல்லிக் கொடுத்தது. அவனோடிணைந்து நிற்கும் தாமரையின் முகத்தில் பல்லாயிரம் சூரியன்கள் மகிழ்ச்சியில் பளபளத்தன.
‘உங்களால் ஊரே சிறையிலடைக்கப் பட்டிருக்கிறது. நீpங்கள் கல்யாண கோலத்தில் நிக்கிறியள்’ ஆசிரியர் முழங்கித் தீர்த்தார்.
‘கல்யாணம் முடிக்காம வெளியே வந்தா எங்களப் பிரிச்சுப்போடுவாங்கள் எனற பயத்தில,அவங்க எல்லாம் பிடிபட்டபோது ஓடிப்போய் ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டம்’ தாமரை,டாக்டரின் கோபத்தைக் கண்டு வாய்விட்டழத் தொடங்கி விட்டாள்.
ஓடிப்போக உதவி செய்த கண்ணன் என்ற ‘கவிஞன்’ காதலர்களைத் தேடிவந்திருக்கும் பிரமுகர்களைக் கண்டதும்; பயத்தில் ஒரு கொஞ்சம் ஆடிப்போய்நின்றாலும் ‘காதலுக்காக’ இவ்வளவு சோதனைக்குள்ளான தனது நண்பனை அவர் திட்டுவதை அவன் விரும்பவில்லை என்று அவன் முகபாவம் காட்டியது.

‘ஓடிப் போன காதலர்களுக்கு உதவி செய்தவன் அவன் என்பது இதுவரை யாருக்கும் தெரியாது என்று நினைத்திருந்தான்.ஆனால் அவன் பற்றித் தெரிந்த யாரோ சொல்லித்தான் இவர்கள் இங்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட அந்த ‘உதவியாளன்’அடுத்தடுத்த நாட்களில் தனக்கு என்ன நடக்குமென்று கற்பனை செய்து பார்த்தான்,அனால் அதைப்பற்றியோசித்து ஒன்றும் பிரயோசனமில்லை என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும்.

இந்தக் காதற்கதையில் காதலர்களுக்கு உதவி செய்த கண்ணனின் முக்கிய பாத்திரத்தைக் குறிப்பிடாவிட்டால் இந்தக் கதைக்கு’ உப்பில்லாமல்’ என்றாகிவிடும்.
————— ——————— —————–
கண்ணன் கேசவனின் அடுத்த ஊரில் வசிக்கும் இருபது வயது இளைஞன். சட்டென்று வந்த அரசியல்,இராணுவ,மாற்றத்தால் அவனின் வாழ்வு தலைகீழாக மாறியதை அளவிடமுடியாத துயருடன் அவனின் பதின்மூன்றாவது வயதில் எதிர்கொண்டவன்.அவனின் தமயன் எட்டு வருடங்களுக்கு முன் இலங்கைத் தமிழருக்கு உதவுவதற்காக இலங்கைக்கு வந்த இந்திய அமைதிப் படையினரும் விடுதலைப் புலிகளும் மோதிக்கொண்டபோது தலைப்பா கட்டிய இந்திச் சிப்பாயால் நாய்போலச் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டான். காரணம், கண்ணனின் தமயனும் புலிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தான் என்ற விடயம்தான்.

இந்தியர் இலங்கைத் தமிழரரைக் காப்பாற்ற வந்தபோது இலங்கைத் தமிழர்கள் பொங்கல் வைத்து பூமாலை போட்டு இந்திய வீரர்களை வரவேற்றார்கள். ஒரு சொற்பகாலத்தில்,விடுதவைப் புலிகள் தங்களின் எதிரிகளான இலங்கை சிங்கள அரசுடன்; சேர்ந்து அவர்கள் கொடுத்த ஆயதங்களுடன் (அமெரிக்காவிடமிருந்து கிடைத்தவை.) சமாதானத்துக்கு வந்த இந்திப் படையைத் தங்கள் தமிழ்ப் பகுதிகளிலிருந்து வெளியேறிச் சொல்லி,இந்தியப் படைக்கு எதிரான பயங்கர அதிரடிகளைத் தமிழரின் தலைநகரான யாழ்ப்பாணத்தில் தொடங்கினார்கள்.

இலங்கைச் சிறுதீவின் சிறிய இராணுவப் படையுடன் மோதிய புலிகள் அதிமிக வலிமை கொண்ட இந்தியப் படையைச் சீண்டியபோது அதன் தாக்கம் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கமுடியாத பயங்கர நிலையை எதிர்பார்த்தது. கலிங்கப்போரில் அசோகனின் பயங்கரத் தாக்குதலுக்குப் பலியான கலிங்கமாக இலங்கையின் தமிழ்ப் பகுதிகள் இந்தியப் படைகளால் துவம்சம் செய்யப்பட்டன.

உலகத்தின் நான்காவது பிரமாண்டதான இராணுவப் படையை வைத்திருக்கும் இந்தியப் படை, புலிகளைத் தேடிவந்து புpலகளைப் பிடிக்க முடியாததால், பொது மக்களைக் கண்டபாட்டுக்குக் கொலை செய்தார்கள்.ஆயிரக் கணக்கான பெண்கள்,ஐந்து வயதிலிருந்து எழுபது வயதான பெண்கள் இந்தியப் படையினரின் பயங்கரமான பாலியல் கொடுமைகளுக்காளானார்கள்.இலங்கை இராணுவம் பலவருடப் போர்க்காலத்தில் தமிழர்களுக்குச் செய்யாத அளவிட முடியாத பயங்கரக் கொடுமைகளை இந்தியப் படைகள் ஒரு சில வாரங்களில் செய்து முடித்தார்கள்.

ஆயிரக் கணக்கான தமிழர்கள் காட்டு மிருகங்களாக வேட்டையாடப் பட்டார்கள்.ஏழை.பணக்காரா, வயது முதிர்ந்தவர்,வயதுக்கு வராதவர்கள்; என்ற வித்தியாசமின்றி,இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியப் படைகளால் வேட்டையாடப்பட்டு, வீதிகளில்,வீடுகளில், கோயில்களில்,வைத்தியசாலைகளில்; என்ற வித்தியாசமின்றிப் பிணமாகக் குவிக்கப் பட்டார்கள்.

கண்ணணுக்கு அப்போது கிட்டத்தட்டப் பதின் மூன்று வயது. அவனின் தமயனைத் தேடிவந்த இந்தியப் படைக்குத் தப்பி ஓடத் தமயன் முயன்றபோது, நாயெனச் சுடப்பட்டு அவனின் தாயினடியில் குருதி வழியப் பிணமாய் வீழ்ந்தான். அவனின் முதலாவது தமக்கையான பதினெட்டு வயதுக் கங்காதேவியை இந்திய இராணுவம் அவள்,தன்னைக் காப்பாற்றக் கண்ணனைக் கெஞ்சிக் கதறிய பாஞ்சாலியாய் வெடித்துக் குமுறியதைப் பொருட்படுத்தாமல் இழுத்துக் கொண்டு போனார்கள்;. சில நாட்களுக்குப் பின் அவர்களின் காமவெறிக்குப் பலியாகிய அவள் வெற்றுடல் நாடோடி நாய்களின் இரையாகித் தெருவில் தின்னப் பட்டுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட அவர்களின் தகப்பன் தாங்க முடியாத வேதனையில் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

அடுத்த சில நாட்களில் கண்ணனின் இரண்hவது தமக்கை பதினாறு வயது அகல்யா, தமிழரின் விடுதலைக்காகத் தன்னுயிரைக் கொடுக்கத் தமிழீழவிடுதலைப் போரில் தற்கொலைதாரியாகப் போவதாகக் கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டு வீட்டை விட்டுப் போய்விட்டாள்.

மூன்றாவது தமக்கை பதினாலரை வயது சித்திரா இந்திய இராணுவம் வீட்டுக்கு வரும்போது அவர்களின் மாமி வீட்டுக்குப் போயிருந்ததால் தப்பினாள்.இல்லையென்றால் அவர்களின் மூத்த தமயன் தாய் தகப்பன் காலடியில் பிணமாய் விழுந்ததைக்கண்டு புத்தி பேதலித்துப் போயிருந்தாலும் அல்லது தற்கொலைதாரியாவதற்குப் புலிகளுடன் சேர்ந்திருந்தாலும் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை.

அப்போது கிட்டத்தட்டப் பதின்மூன்று வயதாகி;க் கொண்டிருந்த கண்ணனுக்கு வந்த அதிர்ச்சியால்,அந்தத் தொடர் நிகழ்ச்சிகளின் பாதிப்பால் பல நாட்கள் அவனால் எதுவும் சாப்பிடமுடியாதிருந்தது. பேசமுடியாதிருந்தது. வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து பிரமை பிடித்தவன்போல் பலநாட்கள் திரிந்தான்.

பருவத்தின் சுரப்பிகள் சுரக்கத் தொடங்கி,ஆணின் உணர்வுகளும், உறுப்புக்களும், தோற்றமும் மாறுபடத் தொடங்க வேண்டிய அந்த வயதில் அவனின் வளர்ச்சி அசையாமல் நின்றது.வயதுக்கு வந்த ஆண்கள்போல் அவன் குரல் மாற்றமடையவில்லை. அரும்பு மீசை அவன் முகத்தை அலங்கரிக்கவில்லை.அவர்கள் குடும்பத்தின் ஆண்களெல்லாம் திடகாத்திரமான.உயர்ந்த தோற்றத்திலிருப்பவர்கள். கிட்டத்தட்ட ஆறடி உயரத்திலிருப்பார்கள். தமயன், தமக்கை, தகப்பன் என்ற தனது குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரையும் ஒரு குறிப்பிட்ட குறுகிய கால இடைவெளியில் இழந்தபோது அவனின் உயரம் ஐந்தடி ஆறங்குலம். அந்த அதிர்ச்சியான சம்பவங்களின் பின் அவன் உடல் வளர்ச்சியில் எந்த மாற்றமுமில்லை. ஒல்லியான புடலங்காய் மாதிரியியிருந்தான்.

உளவளர்ச்சியிலும் வளரும் ஆண்;மைக்குரிய வல்லமையான அல்லது முரட்டுத்தனமான உணர்வுகளன்றி ஒரு மென்மையான உணர்வுகளளோடு தங்கள் வீட்டு நாய் பூனைகளில் அன்பாகவிருந்தான். வெளியில் அதிகம் போகாமல் படிப்பில் மிகவும் கவனம் செலுத்தினான். அவனது தாய் ஒரு ஆசிரியை. மனித வாழ்க்கையில் பல காலங்களில் எப்போதோ இருந்து வரும் மாற்றங்களை ஒரு சில மாதங்களில் தாங்குவதற்கு நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டவள். கண்ணனின் மென்மையான போக்கு அவளுக்கு ஒரு விதத்தில் திருப்தியைத் தந்தது. அவனின் மனவுலகு சாதாரணத்தை; தாண்டி அசாதாரணமானதற்கான காரணங்கள் அவனின் சின்ன வயதில் எற்பட்ட கொடிய அனுபவங்கள் என்பதையுணரவோ ஆய்வு செய்யவோ அவள் மனஆய்வ நிபுணரான ‘சிக்மண்ட் ப்ராய்ட்’ என்பவரின் தியறிகள் தெரியாதவள்.

கண்ணன்,தனது நேரத்தை எதையோ வாசிப்பதிலும் எதையோ எழுதவதிலும் செலவழிப்பதைக் கண்டு அவள் திருப்திப் பட்டாள். தங்கள் இயக்கத்திற்கு ஆள்சேர்க்க இளம் தமிழர்களைத் தேடிவரும்போது கண்ணனின் ஒல்லியான,போர்வீரனுக்குத் தகுதியற்ற பெலவீனமான உடலையும் குரலையும்,போக்குகளையும்; கண்டு புலிகள் அவனைத் தங்களுடன் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை.

தமிழர்களைப் பயங்கரவாதிகளென்ற பெயரில் அடிக்கடிக் கைது செய்து சித்திரவதை,சிதைத்து,அவர்கள் உடம்பை நாறிய பிணங்களாகத் தெருவில் எறியும் சிங்களப் படையினரும் எத்தனையோதரம் அவனை நிறுத்திப் பலவிசாரணைகள் செய்தபோதும் அவனைக் கைது செய்யவில்லை. அவனிடமிருந்து சாமான்களைக் கைப்பற்றினால் அவைகள் காதல் கதை.கவிதை. இலக்கியப் புத்தகங்களாக இருப்பதைப் பார்த்து அவனை ஏற இறங்கப் பார்ப்பார்கள்.

அவனின் கண்களிற் தெரியும் ஒரு அசாதாரணமான தன்மை-கருணையையும் காதலையும் பிரதிபலிக்கும் அப்பழுக்கற்ற அன்பான பார்வை அவர்களை அவனிடமிருந்து பிரிப்பது போலிருந்தது. அவன் ஒரு நாளும் ஆர்மியைக் கண்டு பயப் பட்டது கிடையாது. அவர்கள் தடுக்கும்போது பயமின்றித் தன் பைசிக்கிளிலிருந்து இறங்குவான்,அவர்கள் கேட்கமுதலே அவன் கொண்டுவரும் பொருட்களைக் காட்டுவான்.

தமிழரைத் தடுத்து நிறுத்தும்,ஆர்மிக்காரர்களில் ஓரிருவர் தமிழ் எழுதப் படிக்கப் பேசத் தெரிந்தவர்கள். கண்ணனின் புத்தகங்கள் பல காதற் கதைகளாக இருப்பதைப் பார்த்து அவனை ஏற இறங்கப் பார்ப்பார்கள். ‘என்ன படிக்கிறாய்’ என்ற கேட்டால்@ ‘சயன்ஸ் படிக்கிறேன்’ என்பான். விஞ்ஞானம் படித்து உலகை அளவிடத் தெரிந்தவன் என்னவென்று காதல் என்ற கற்பனையில் தனது பெரும்பாலான நேரத்தைச் செலவளிக்கிறான் என்ற மிகச் சிக்கலான மனநிலையை அவர்களின் ‘இராணுவ’ சிந்தனையால் தெளிவு படுத்த முடியாதிருந்தது.

போட்டி பொறாமை, அடுத்துக் கெடுத்தல், சுயநலம்,சண்டை சச்சரவு நிறைந்த சாதாரண உலகத்தை ஏதோ ஒருவழியில் மனித உணர்வுகளை ஒற்றுமைப் படுத்தும் அசாதாரண சக்தியான,-அன்பைப் பிரதிபலிக்கும் அற்புத சக்தியான காதல் உணர்வை அவன் ஆராதனை செய்வதை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்று கண்ணன் நினைத்திருந்த காலத்தில் சந்தித்துக் கொண்ட சினேகிதன் கேசவன். தமிழ்ப் பகுதிகளில் இராணுவ நடவடிக்கையற்ற நேரங்களில பொது மக்கள் அவசர அவசரமாகக் கடை கண்ணிகளுக்குப் போய்த் தங்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கும்போது புத்தகக் கடையில் சந்தித்துக் கொண்டவர்கள் கேசவனும் கண்ணனும்.

ஓரு நாள் இருவரும் மார்க்கட்டிலிருந்து திரும்பியபோது அருகிலிருந்த இராணுவ முகாமைக் கடக்கும்போது பரிசோதனைக்காளாகியபோது, கண்ணனைக் கண்ட ஒரு இராணுவச் சிப்பாய்,’ காதல் மன்னன் கண்ணன்’ என்ற கிண்டலாகச் சொல்லிக்கொண்டு அவன் கொண்டு வந்த சாமான்களுடனிருந்து புத்தகங்களைப் பரிசோதித்தான். அவனது தமயனும் தமக்கையும் புலிகளுடன் சம்பந்தப் பட்டவர்கள் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்ததால் அவனைக் கட்டாயமாச் சோதனை செய்வதை அவர்கள் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலும் அவனிடமிருந்து காதல் கதை,கவிதைப் புத்தகங்களைத் தவிர வேறே எதையும் அவர்கள் இதுவரை கைப்பற்றவில்லை.

வீட்டுக்குத் தேவையான சாமான்களுடன்,தனக்குப் பிடித்த பல புத்தகங்களுடன் (பெரும்பாலானவை சைக்கோலஜி சம்பந்தமானவை!) தாமரைக்குப் பிடித்த நாவலொன்றையும் (காதல்கதை) கேசவன் அன்று வாங்கியிருந்தான். கேசவனின் காதல் நாவலைப் பார்த்த தமிழ் படிக்கத் தெரிந்த அதிகாரி குறும்புச் சிரிப்புடன்,’ பைத்தியங்கள்,வயதுக் கோளாறு,வயதுக் கோளாறு, சும்மா வெறும் புத்தகங்களைப் படித்துப் பெருமூச்சுவிடாமல் பேசாமல் ஒரு காதலியைப் பிடித்துக் கொள்ளங்கள்’ என்ற கிண்டலடித்தார்.

இராணுவத்தைக் கடந்ததும்,
‘உங்களுக்குக் காதற்கதைகள் பிடிக்குமா?’ என்றுற கேட்டான் கண்ணன். கண்ணனின் குரல் பெண்களின் குரல் போலிருந்தது.. கேசவன் கண்ணனை ஏறிட்டுப் பார்த்தான், கண்ணனின் முகத்தில் மீசையின் தடம் பெரிதாகவில்லை அசாதரணமான ஒரு அழகு மெருகிட்டது. கேசவனின் மனத்தில் கண்ணனின் இனிய தோற்றம் அவர்களின் ஊரில் நடக்கும் நாட்டுக் கூத்துக்களில் பெண்வேடம்போடும் ஆண்களை ஞாபகப்படுத்தியது.

‘அப்படி ஒன்றுமில்லை- – வேறு யாருக்காகவோ–‘ கேசவன் சொல்லி முடிக்கவில்லை,
கண்ணன் இடைமறித்து,’ உங்கள் காதலிக்காகவா வாங்கினீர்கள்?’ என்று பட்டென்று கேட்ட கேள்வி கேசவனை ஆச்சரியதில் தள்ளியது.

”ஏன் உங்களுக்கும்–‘ என்ற கேசவன் கேட்பதை இடையில் மறித்த கண்ணன்;,’ இல்லை இல்லை- எனக்கு ஒரு காதலியும் கிடையாது.ஆனால் நான் காதலை மதிப்பவன். காதலின் மகிமைக்குள் மனிதம் உயிர்வாழ்கிறது,காதலின் வலிமை தொயாதவர்கள்தான் உலகத்தின் கொடுமைகளுக்குக் காரணமாகவிருக்கிறார்கள் என்பது எனது கருத்து’ கண்ணன் மிகவும் ஆறுதலாக ஒவ்வொரு எழுத்தையம் கேசவன் ஆழமாகக் கிரகித்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று தோரணையிற்; சொல்வதுபோல் உதிர்த்து முடித்தான்.

கேசவனுக்கு ஒரு சில கணங்கள் கண்ணன் என்ன பேசுகிறான் என்றோ,ஏன் பேசுகிறான் என்றோ புரியவில்லை.
‘எனது அண்ணாவுக்கு ஒரு காதல் இருந்தது. அப்பா அதை மிகவும் கடுமையாக எதிர்த்தார்,அதன்பிறகுதான் அண்ணா போராளியாக மாறினான். உலகில் தனது இருக்கைக்கு எந்தவிதமுமான ஈர்ப்புமில்லை, அதனால் இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதனாற்தான் பெரும்பாலானவர்கள் ஏதோ ஒரு அடுத்த ஈர்ப்பக்குள் இழுபடுகிறார்கள். அது போராகவிருக்கலாம், பணமாகவிருக்கலாம் ஆனால் இந்த உலகில் எதுவும் ஒரு உண்மையான காதலுக்கு ஈடாகாது’

கண்ணனின் குரல் இந்த உலகத்தில் இந்த நிமிடத்தில் நடந்கொண்டிருக்கும் யதார்த்தங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்பதையுணரக் கேசவனுக்கு அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை. ஏதோ அந்த நிமிடம், தனது பரிபூரணமான வாழ்க்கையைத் தன்காதலின் மூலம் கண்ணனுக்;கு அர்ப்பணித்த ஆண்டாளாகக் கண்ணன் கேசவனின் கற்பனையில் ஒருதரம் வந்துபோனான்.

‘நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்’ கேசவன் கண்ணனின் ‘அடுத்த’ பரிமாணத்தை அறியும் தோரணையில் கேட்டான்.

‘சயன்ஸ் ஏ லெவல் பாஸ்பண்ணிவிட்டேன்.– டாக்டராக வரயோசிக்கிறேன். எனது மக்களுக்கு அதாவது எந்த மக்களுக்கும் சாதி மத,இன வேறுபாடின்றி உதவுவதற்கு வைத்தியத் துறை சரியானது என்று நினைக்கிறேன், என்னாலான உதவியை என்னிடம் உதவிகேட்பவர்களுக்குச் செய்யத் தயங்க மாட்டேன்’

கண்ணனின் குரல் திட்டவட்டமாகவிருந்தது. கேசவனுக்கு இன்னுமொரு அதிர்ச்சி. தனக்கு முன்னால் ஒரு அசாதாரணமான மனிதன் சாதாரணமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பது நிதர்சனமாகத் தெரிந்தது.

அதன்பின் அவர்கள் பத்திரிகை; கடையில் சந்திக்கும்போது ,அருகிலுள்ள தேனிர்க் கடைக்குச் சென்று சில நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஒருத்தரில் ஒருத்தொருத்தர் ஏதோ ஒரு பெயரில் அடையாளப் படுத்தமுடியாத ஒரு அன்பால் இணைக்கப்படுவதை இருவரும் உணர்ந்தார்கள்.

கேசவன் கொழும்புக்குப் போகும் விடயத்தைத் தனது பல நண்பர்களுக்குகூடச் சொல்லாமல் இரகசியமாக வைத்திருந்தான் கண்ணன் அந்தக் கால கட்டத்தில் தனது தமக்கையின் பிரசவத்திற்காகத் தாய்தகப்பனுடன் பொத்துவில் கிராமத்துக்குப் போயிருந்தான்.அவர்களைத் தமக்கைவீட்டில் ஒப்படைத்து விட்டு வந்தவனுக்குக் கேசவன், அடுத்தநாள் அதிகாலையில் கேசவன் கொழும்புக்குப் பயணமாகிறான் என்பதை இருவருக்கும் தெரிந்த கேசவனின் நண்பன் மூலம் கேள்விப்பட்டதால், கண்ணன் விடிய முதல் எப்படியும் கேசவனைக் கண்டு பிரியாவிடை சொல்லவந்தான்.

தனது அன்புக்குரிய பலரைச் சடடென்று இழந்தவன் கண்ணன். கொழும்புக்குப் போன தமிழர் பலர் இடைவெளியில் சிங்கள இனவெறியர்களால் பல தடவைகளில் கொலை செய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.
கேசவன் கொழும்பு செல்கிறான் அவனைப் பார்க்கவேண்டும், அவனுடைய பிரயாணத்திற்கு வாழ்த்துச் சொல்லவேண்டும் என்று வந்தான்.

அன்று விடிகாலை மப்பும் மந்தாரமாகவிருந்தது.இரவு பெய்தமழையால் நிலத்திலும் றோட்டிலும் ஆங்காங்கே மழைநீர் திட்டுத்திட்டாகக் கிடந்தது.இராணுவம் எந்த நேரமும் ரோந்து வரலாம். அவசரமாகத் தனது பைசிக்கிளில் போன கண்ணனின் கண்களில் தெருவில் நின்றுகொண்டு,வேலிக்கு அப்பால்; யாரோடோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் கேசவனைக் கண்டான்.

கண்ணன் தனது பைசிக்கிளுடன் கேசவனை நெருங்குவதைக் கண்ட தாமரை அவனை சாட்சாத் ‘கண்ண பிராமனே’தன்னைக் காப்பாற்றத் ‘தங்கத் தேருடன்’ வந்ததாகச் சந்தோசப் பட்டாள்.
இருவரையும் அவனின் வாகனத்தில்(?)கடத்திச் சென்று உதவும்படி கெஞ்சி அழுதாள்.அவனின் உதவியில்லாவிட்டால் தான் உயிரைவிட வைத்திருக்கும் எலிப் பாஷாணத்தை அவனிடம் காட்டினாள்.

கண்ணனுக்குத் தலைசுற்றியது. ஊரைவிட்டுப் போகிறவனுக்குப்; பிரியாவிடை சொல்லவந்தவனின் உதவி கிடைக்காவிட்டால் தனது உயிருக்குப் பிரியாவிடை சொல்லப் போவதாகக் கதறியழும் தாமரையின் கெஞ்சலுக்கு அப்பால் அவனால் எதையும் சிந்திக்க முடியவில்லை. காதல்த் தோல்வியால் போராளியாக அநியாயமாகக் கொலை செய்யப்பட்ட அவனின் அன்புத் தமயனின் அன்பான, அறிவான,சிரித்த முகம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து,கண்ணனின் மனத்திரையில், இந்தியக் குண்டடிபட்டு இரத்தம் வழியப் பெற்றதாயின் காலடியில் இறந்த தமயனின் வெளிறிய முகமும் பட்டென்று நினைவைக் குத்தியது.

அதற்குமேல் அவனால் எதுவும் யோசிக்க முடியவில்லை.
இரு காதலர்களையும் தனது பைசிக்;கிளில் ஏற்றிக் கொண்டு,இருள் பிரியாத அந்த அழகிய காலை நேரத்தில் காற்றாகப் பறந்தான். அவன் வீட்டில் அப்பாவும் அப்பாவும் தமக்கை வீடு போய்விட்டார்கள்.அடுத்த வீட்டிலிருக்கும் பாட்டி பாட்டனார் தாங்களும் தங்கள் பாடுமாமாகவிருப்பார்கள். இராணுவம் அடித்த அடியால் தாத்தாவுக்குக் காது கேட்காது.பாட்டிக்கு வயதுகாரணமாகக் கண்பார்வை மங்கி வருகிறது.
காதலர்களைத் தன்வீட்டில் மறைத்து வைத்தான் கண்ணன். வெளியில்; போய்வரும் வழியில் தனக்குச் சாப்பாடு வாங்கி வருவான்.அதனால் பாட்டி.தாத்தாவுக்கும் சிரமம் கொடுப்பதில்லை.

அவனது வீட்டிலிருக்கும் காதலர்களுக்கும் சேர்த்துச் சாப்பாடு வாங்கும்போது ‘என்ன மூன்று சாப்பாடு வாங்குகிறாய்’ என்று கடைக்காரன் கேட்டபோது ‘பாட்டிக்கும் தாத்தாவுக்கும் சுகமில்லை;’ என்று பொய் சொன்னான்.

ஊர்நிலைமையைக் கண்காணித்தபின் காதலர்களின் பெற்றோர்களுக்கு ஆறுதலான நேரத்தில் உண்மையைச் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால் கண்ணனின் திட்டம், தாமரை-கேசவனின் குடும்பங்கள் தொடங்கிய போரால் நிர்மூலமாக்கப் பட்டது. அவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் கைது செய்யப் பட்டபோது,எப்படியும் போலிசாரும் அல்லது இராணுவமும் இந்த விடயத்தில் மேலதிக நடவடிக்கை எடுப்பார்கள் கண்ணனுக்குத்; தெரிந்தது.
இராணுவத்திடம் அகப்பட்டால் காதலர்கள் உயிருடன் பிழைப்பது அரிது.
போலிசாரிடம் அகப்பட்டால், அவர்கள் இவர்களையம் சேர்த்துக் கூண்டில் போட்டால் ஏற்கனவே கைது செய்யப் பட்டுக் கிடப்பவர்கள் இந்தக் காதலர்களைக் கிழித்தெறிந்து விடுவார்கள் என்பதையும் உணர்வான்.

அதனால், ஓடிப்போன காதலர்களின் சொந்தக்காரார் அத்தனைபேரும் பொலிசாரால் கைது செய்யப் பட்டுக் கூண்டில் அடைக்கப் பட்ட அடுத்த சில மணித்தியாலங்களில்,அவசர அவசரமாக காதலர்களை பட்டணத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டுபோய்ப் பதிவுத் திருமணம் செய்ய உதவினான்.

இவ்வளவும் அவனாற் செய்யப் பட்டது என்று இதுவரையும் யாருக்கும் தெரியாது என்று நினைத்திருந்தவனுக்கு எப்படியோ விஷயம் தெரிந்து இப்போது டாக்டர் வந்திருப்பது கண்ணன் வயிற்றில் நெருப்பை வளர்த்தது.ஆனால் அதை விடக் கேசவனையும் தாமரையையும் ஒன்று சேர்த்ததில் அவன் திருப்திப் பட்டான். அதற்காக ஊராரின் உதைகிடைத்தால் அதையும் அவன் ஏற்கத் தயார் என்ற அவன் மனம் சொல்லியது.

இவர்களின் குரல் கேட்டு அடுத்த வீட்டிலிருந்த கண்ணணின் பாட்டி வெளியே வந்தாள். நிலவின் வெளிச்சத்தில் டாக்டரை சாடையாக அடையாளம் கண்டதும்,அவர் நோயாளியான தன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்திருக்கிறார் என்று நினைத்த கிழவி சட்டென்று இருமத் தொடங்கியது. டாக்டா கிழவியின் தலையைத் தடவி வி;ட்டு,’ ஆச்சி,நாளைக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு வாங்கோ மருந்து தாறன்’ என்றார்.

இரகசியமாகக் காதலர்களைத் தேடிவந்த டாக்டர் வந்த விடயம் இனி இந்தக் கிழவி மூலம் ஊரெல்லாம் அடிபடும் என்று தெரிந்ததும்,டக்டருக்கு வந்த ஆத்திரத்தில் காதலர் இருவரையும் உதவியாளன் கண்ணனையும்;; அடித்துத் தள்ளவேண்டும் என்று நினைத்தாலும், தாமரையின் தந்தையின் உடல் நிலையை மனதில் வைத்து மௌனமானார்.அதையும்விடக் காதலர்களுக்கு உதவிய கண்ணனில் ‘கை’வைக்க அவர் மனச் சாட்சி ஏனோ இடம் கொடுக்கவில்லை.

‘சரி விடிந்ததும் முதல் வேலையாகப் போலிஸ் நிலையத்திற்குப்போய்ச் சரண்டார் பண்ணுங்கோ. அதுக்குப் பின்தான்; உங்கட ஆட்கள வெளியில விடுவினம்’. டாக்டர் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தார்.இப்போது போலிஸ் இன்ஸபெக்டர் இருக்கமாட்டார். இரவில் டியுட்டியிலிருப்பர்கள் இந்தக் காதல் ஜோடியைக் கண்டால் ஊரில் நடக்கும் கலவரத்திற்குக் காரணமானவர்கள் என்று அவர்களையும் பிடித்துச் சிறையில் போட்டால் உள்ளே அடைப்பட்டு ஆத்திரத்திலிருப்பவர்களின் மரண அடியை இந்த இளம் சிட்டுக்கள் தாங்காது என்று அவருக்குத் தெரியும்.

‘நான் கட்டாயம் அவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு போவன். போலிசார் அவர்களை ஒன்றும் செய்யமுடியாது. உதவி செய்ததற்கு என்னையும் ஒன்றும் பண்ணமுடியாது.இவர்களுக்காக அடிபட்டது சொந்தக்காரர்களின் முட்டாள்த்தனம் அதற்கு ஏன் இவர்களைப் பழி சொல்கிறீர்கள். இவர்கள்தானா உலகின் முதற்காதலர்கள்? இவர்கள்தானா புதினமாக ஏதோ சமூகவிரோத செயல் செய்தவர்களா,உகத்துச் சரித்திரமே காதலுடன் இணைந்தது’ கண்ணனின் குரலில் கோபாக்கினி பறந்தது. ஆசிரியர் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்

குடும்பத்தில் பலர் இறந்ததால் இவன் இப்படிப் பேசுகிறானா அல்லது தான் சொல்வது சரியான விடயம் என்ற நம்பிக்கையில் முழங்குகிறானா?
காதலர்களைத் தேடிப்போன-ஊரிலுள்ள அத்தனைபேரையும்விட அதிகம் படித்த.டாக்டரும் ஆசிரியரும்; கண்ணனின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாமற் பிரிந்தார்கள்.

அன்றிரவெல்லாம் டாக்ரால்; தூங்க முடியவில்லை.
இந்தக் காதலர்களுக்காக, ஊராரின் மட்டுமல்ல போலிஸ்,இராணுவம் அத்தனைபேரையும் எதிர்த்துக் கொண்டு தனது திறமையான அறிவாற்றலின் திறனுடன் செயலாற்றிய கண்ணனை நினைக்க அவருக்கு அவனின் ஒரு மதிப்பு வந்தது. தன்னலம் பாராது,காதலுக்கு அவன் கொடுத்த மரியாதையை நினைத்தபோது உடல் புல்லரித்தது.

இப்படிப் பெருந்தன்மையற்ற அடிபடும் சொந்தக்காராரில் அவருக்கு எரிச்சல் வந்தது.
ஆனால் அவர்கள்,கண்ணன் மாதிரி காதலை முன்படுத்தாமல் கௌரவத்தை முன்னெடுத்துப் போராடிய,உணர்ச்சிக் குவியலான கிராமத்து மக்கள்,காதல் பற்றித் தெரிந்தாலும் அதற்கு அப்பால் தங்கள் ‘குடும்ப கௌரவம் பார்க்கும் பழமைவாதிகள்’; என்பதையும் அவர் புரிந்துகொண்டார்

இப்போது,சிறையிலடைபட்டிருப்பவர்கள் அவர்களுக்குக் கொடுத்த இரவுணவைத் தொட்டிருக்கமாட்டார்கள் என்று டாக்டருக்குத் தெரியும்.இந்த நிலைக்கு ஆளாகிப் போன தங்கள் நிலையையும் அதற்குக் காரணமான காதலர்களையும் எண்ணி இரவிரவாக மனதுக்குள் துன்பப்பட்டிருப்பார்கள்; என்றும் அவருக்குத் தெரியும்.

தாமரையையும் கேசவனையும் யோசித்தால் தாமரை சொன்னதுபோல், ‘நாங்கள் வெளியே வந்திருந்தால் எங்களைப் பிரித்திருப்பார்கள்’.
அவர்களின் காதலின் ஆழம் அவரை மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. தாய்தகப்பன்,ஊர் உலகம் எல்லாம் எதிரானபோதும்,ஊரே இரண்டாகி நான்கு நாள் போரை நடத்தியும் தங்கள் காதலை விட்டுக்கொடுக்காமல் ஓடிப்போய்க் கல்யாணம் செய்த அவர்களின் உயரிய காதல் அதிகாலையில் அவர் குளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது பல சிந்தனைகளை மனதில் பரப்பின.

இந்தக் காதல் சண்டையால் அவர் கண்ட விசித்திரமான சில மனிதர்களை அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்,
-தங்களின் உண்மைக்காதலுக்காக ஊர் உலகத்தையே எதிர்க்கத் துணிந்த கேசவன்-தாமரை
– காதலர்களுக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் தயாரான கேசவனின் உண்மை நண்பன் கண்ணனின் உயரிய பண்பு
-போலிஸ் அதிகாரியாயிருந்தும் மனித உணர்வுகளைத் துல்லியமாக உணர்ந்து வைத்திருக்கும் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர்.

அன்பும் காதலும்தான் உலகின் உயரிய பண்புக்கு உதாரணங்கள்.அதைக் கண்ணன் பெரிய படிப்பு படித்த டாக்டருக்குத் தன் செயல்கள் மூலம் காட்டிவிட்டான். இந்த உலகத்தில் தங்கள் மரியாதை,மானம், என்பதைக் காட்டக் காதலைக் காரணம்காட்டிப் பல போர்கள் நடந்திருக்கின்றன என்று அவருக்குத் தெரியும்.

குளித்துவிட்டு வந்தவர்,அவர் காதலித்துக் கலயாணம் செய்துகொண்ட மனைவியை அணைத்து முத்தமிட்டார்.

கணவரின் காலைச் சாப்பாட்டுக்கு இடியப்பமும் கத்திரி;காய்க் குழம்பு,தேங்காய்ச் சம்பல்,பால்சொதி வைத்துக் கொண்டிருந்தவள் அவரின் ஈரம் தோய்ந்த அணைப்பில் நாணத்துடன் நெளிந்து கொண்டு அவரை வியப்புடன் பார்த்தாள்;.
‘காதல் வாழ்க என்றார்’; சிரிப்புடன் சொன்னார் அவளின் அன்பான டாக்டர் கணவர்.

——————— ————

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘A story of a brief marriage-by Anuk Arudpragasam’.

 

‘ஒரு குறுகிய காலகட்டத்; திருமணம்’-ஒரு ஆங்கில நாவலுக்காக எழுதப்பட்ட ஒரு சிறு விமர்சனம்.
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-22.9.18

இந்நாவலுக்குத் தங்கள் விமர்சனத்தை எழுதிய பல வெளிநாட்டு எழுத்தாளர்கள்,இலங்கையில் நடந்த போரின் கடைசிக் கட்டத்தில் தமிழர் பட்ட அவலத்தை நேரிற்காணாதவர்கள். ஆனால், போர்ப் பிரதேசத்திலிருந்து அரச படையினரின் பகுதிக்குப் பாதுகாப்புத் தேடி ,’இடம் பெயர்ந்தோடிவந்த’ தமிழ் மக்களின் துயரை நேரிற் கண்ட அனுபவம் எனக்கிருப்பதால்,இந்நாவலைப் படிக்கும்போது, ஆசிரியரின் கதைப் படைப்பும், தத்ரூபமாக அந்தப் போர்ச் சூழலை விபரித்து எழுதியதையும் படித்தபோது, துயரில் தவித்துக் கதறிக் கொண்டிருந்த இடம் பெயர்ந்த தமிழ் மக்களைக் கண்ட பழைய ஞாபகங்களால் எனது இதயம் துடித்தது.

ஒவ்வொரு நாளும் அடிக்கடி நடக்கும் தாக்குதல்களினால்,தன்னுடைய மனைவியையும், ஒரே ஒரு மகனையும் ஒரு நொடியில் இழந்து தவித்துத் துடித்த தகப்பன் சோமசுந்தரம்,அவரின் மகள், கங்காவை, அவளின் பாதுகாப்பை நினைத்து தினேஸ் என்ற இன்னுமொரு’அகதிக்குத்’திருமணம் செய்து வைக்கிறார்.தொடர்ந்து நடக்கும் போரால், மனிதக் கேடயங்களாக்கப் பட்ட ஒரு பிரமாண்டமான மனிதக் கூட்டத்தில்,’நான். எனது’ என்ற அடையாளத்தை எப்போதோ இழந்து நடைப்பிணமான ஒரு இளைஞனுக்குத் திடிரென்று ஒரு கல்யாண பந்தம் வருகிறது.ஒரு மனிதனின் ‘சுயமையை’,இளமையின் உணர்வுகளை வெளிப் படுத்த,ஒரு பெண்ணில் ஏற்பட்ட ‘ஈர்ப்பு’ (காதல்?) எவ்வளவு தூரம் அவனை மாற்றுகிறது என்பதை உருக்கமாகச் சொல்கிறது இந்த நாவல்.
இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்களாகிய பெரும்பாலோர் இதைப் படிக்கும்போது,போர்க்கால அனுபவம் பற்றி இந்த நாவலிற் சொல்லப் பட்ட பெரும்பாலான விடயங்களையம் அனுபவித்தவர்கள். இத்தனை காலமும் போர்க்கால எழுத்துக்ககளாக வெளிவந்தவை பல பெரும்பாலும் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்துப் பார்வை சார்ந்ததாகவிருந்தன என்பதை நாம் மறக்கலாகாது.அவற்றில் பெரும்பாலானவை,போராட்டத்தைச் சார்ந்தோ அல்லது போராட்டத்தை விமர்சித்து, போராட்டத்தில் நடந்த கொடுமைகளை, அழிவுகளை, அதர்மங்களைச் சுட்டிக் காட்டி எழுதப் பட்டிருக்கின்றன..
இந்த நாவலில் அப்படி எதுவும் கிடையாது. யாரையும் விமர்சிக்கவில்லை. எந்தவிதமான கருத்தையும் மறைமுகமாகவோ, நேரடியாகவோ பிரசாரம் செய்யவில்லை. வருடக் கணக்காகத் தொடரும் தமிழ் மக்களின் அவல வாழ்வுக்கான அரசியல் நிகழ்வுகளை அலசவில்லை.உலகில்,பல்லாயிரம் வருடங்களாகப் பல போர்கள் நடந்திருக்கின்றன. எதிரிகளால் மக்கள் சொல்லவொண்ணாத் துயர்களை அனுபவித்திருக்கிறார்கள். இடமாற்றங்களை எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாதுகாப்புக்கு வழிதேடும்போது பயங்கர அனுபவங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள்..
அண்மை வரைக்கும் நடந்து கொண்டிருந்த சிரியப் போரில், அரசுக்கு எதிராகக் ஆயதம் எடுத்த பல குழுக்களிடம் அகப்பட்டுப் பல்லாயிரம் சிரிய மக்கள் பட்டபாட்டைப் பல வருடங்களாக டி.வியிலும் சமூக வலைத் தளங்களிலும்பார்த்துக் கலங்கித்; துடித்தவர்கள் நாங்கள்.
அதே நேரம், எங்களின் மக்கள், அவர்களைப் பாதுகாப்பவர்களாகத் தங்களைக் காட்டிக் கொண்டவர்களிடமே,மனிதக் கேடயங்களாகிய’ அகப்பட்டு அழிந்ததைத் தடுக்கமுடியாமல் கையாலாகத் தனத்தால்; தடுமாறி அழுதவர்கள் எங்களிற் பலர்.
‘கல்யாணம்’ பேசி வந்த நிமிடத்திலிருந்து,தினேஸ் தனது,’தனித்துவ அடையாளத்தைத்’ தேடுவதற்குச் சட்டென்று அவனுக்குப் பல பழைய நினைவுகள் வருகின்றன.
கதைக்குள் பல கதைகள், கதைகளுக்கள் பல திருப்பங்கள் என்று இந்தக் கதை தொடர்ந்து செல்கிறது.
போராட்ட சூழ்நிலையில்,அவசரமாக வெளியேறி,நாளைக்கு,இன்னும் சில நாட்களில்;, அல்லது என்றோ ஒரு நாள் திரும்பிவருவோம் என்ற உணர்வோடு புறப்பட்டுப் போய்க்கொண்டு,எண்ணற்ற துயர்களை எதிர்நோக்கும் மக்களுடன் ஒருத்தனான தினேசின் வாழ்க்கை கங்கா என்ற இளம் பெண்ணுடன் ஒரு மதிய நேரத்தில் இணைக்கப்படுகிறது..
ஓக்டோபர் மாத கால கட்டத்தில் மன்னார்ப் பிரதேசமான அடம்பனிலிருந்து புறப்பட்ட தினேஸ் போரின் கடைசிக் கால கட்டத்தில் -தைமாதக் கடைசி அல்லது பெப்ரவரி கால கட்டத்தில் மலையாளபுரம் பகுதியில் உள்ள ஒரு கிளினிக்கில் கங்காவின் தகப்பனான சோமசுந்தரத்தைச் சந்திக்கிறான்.
சயன்ஸ் படித்து டாக்டராகவர ஆசைப்பட்ட ஒரு இளைஞன். சட்டென்று வந்த வாழக்கையின் திருப்பத்தால் உடுத்திருக்கும் ஒரு சாரத்தையும்,சோர்ட்டையும் தவிர எதையும் தனது உடமையாக வைத்திருக்காத ஒரு தமிழ் அகதியிடம், கங்காவின் தந்தை சோமசுந்தரம ஒப்படைக்கிறார். அவர் ஒருகாலத்தில் ஒரு கல்லூரியின் தலைமைத்துவத்தவப் பதவியை வகித்தவர், அவரின் ஒரே ஒருமகனையும் வாழ்க்கைத் துணையாகவிருந்த மனைவியையும் அரசின் செல்லடியில் சிதைந்த பிணங்களாக ஒரு சில நிமிடத்தில் இழந்தவர்.
அங்கு மரணங்கள், எப்போது,யாருக்கு வரும் என்று தெரியாது. ஷெல்லடிபடும்போது,மகளும் அவரும் ஒரேயடியாக இறந்துபோகலாம். அல்லது அவர் மட்டும் இறந்துபோகலாம்.அத்துடன்,இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்,எந்த நிமிடமும் இங்கு வந்து இளம் பெண்களையும் இளம் ஆண்களையும் போர்முனைக்கு இழுத்துச் செல்லும்போது கங்காவையும் அவர்கள் இழுத்துக் கொண்டுபோகலாம். அவருக்குத் தனது இறப்பின் பின தன் மகள் யாருமற்றவளாகிப் போவாளே என்ற தவிப்பு மட்டுமல்லாமல், கல்யாணமாகாதவளாகவிருந்தால் இயக்கத்தின் தொல்லையுமிருக்கும் என்பதால், மகள் கங்காவை எப்படியும் ‘காப்பாற்ற’ எண்ணி அங்குள்ளவர்களுக்கு உதவிக் கொண்டிருக்கும்,பிணங்களை மட்டுமல்லாமல்,சிதறுப் பட்ட மக்களின் கை கால்கள், பாதியுடல்கள், அடையாளம் தெரியாத தசைக்குவியல்களான அங்கங்களையும்; தேடி அவைகளை அடக்கும் செய்து கொண்டிருப்பனுமான, தினேஸ் என்ற அகதிதத் தமிழனிடம்; மகளைத் திருமணம் செய்யச் சொல்லிக் கேட்கிறார்.
தினேஸ்; ஒரு நல்லபிள்ளையாகத் தெரிவதாகவும், படித்தவன்போலிருப்பதாலும், வயதும் சரியாகவிருப்பதாலம், அவன் அவரின் மகளைத் திருமணம் செய்யச் சரி என்ற சொன்னால் ஷெல்லடியில் காயம் பட்ட ஐயரின் நிலை ‘சீரியசாகமுதல்’ ஐயர் மூலம் கல்யாணச் சடங்கைச் செய்யலாம் என்கிறார்.
தினேஸ் அதற்கு மறுத்தால், வயது வந்த ‘எந்த’ இளைஞரையென்றாலும் தனது மகளுக்குக் கல்யாணம் செய்து வைக்கும் அவசரத்திலிருக்கிறார் என்று அவனுக்குத் தெரிகிறது.அவனுக்கு இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை எதிர்பாராத அதிர்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. அவன் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை..
தினேஸ்,மனிதரின் கட்டாய தேவையான ஒருபிடி உணவுக்காக மட்டும்,அவன் அகதிகள் தங்கியிருக்குமிடத்திலுள்ள வைத்திய கிளினிக் ஒன்றில் ஏதோ உதவிகள் செய்து கொண்டு அங்கு கிடைக்கும் உணவில் உயிர்வாழ்கிறான். அத்தனை பிரமாண்டமான கூட்டத்தில் அவனுக்கு யாரும் சொந்தமில்லை, நெருங்கிய எந்த உறவோ சினேகிதமோ எதுவுமில்லை. இன்று காண்பவர்கள், இந்த நிமிடத்தில் பேசிக் கொண்டிருப்பவர்கள் ஷெல்லடிக்குப் பலயாகிச் சிதறியழிவதை ஒவ்வொரு நாளும் காண்பவன். உணர்வுகள் மரத்த பல்லாயிரம் தமிழ் அகதிகளில்; அவனும் ஒருத்தன்.
உயிர் தப்ப, அரசபகுதிக்குப் போகநினைப்பதை ‘இயக்கம்’அறிந்தால் என்ன தண்டனை கிடைக்கும் என்று தெரிந்தவன். அப்படித் தப்பி ஓடி அரச படைகளிடம் தஞ்சம் புகுந்த தமிழர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற தெரியாதவன்.
அந்தச்சூழ்நிலை தமிழ் மக்களை நடமாடும் வெறும் பிணங்களாக வைத்திருக்கிறது.வெளியுலகம் என்ற ஒன்று உலகத்துப் பெரும்பான்மை மக்களைக் கொண்ட அசாதாரண நிலையில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்று யதார்த்ததை மறந்தவர்களாக வைத்திருக்கிறது.
அந்த நேரத்தில், இந்த இளைஞனுக்குக் கல்யாணம் பேசப்படுகிறது. ஒரு அன்பான தாய்,தந்தை,சகோதர,உற்றார் உறவினர் என் பாசங்களை மறந்துவிட்ட ஒருத்தனுக்கு,இன்னுமொரு உயிருடன் தன்னை நெருக்கத்தில் கொண்டு வரும் கல்யாணம் என்பதைக் கற்பனைகூட செய்ய முடியாது.
சோமசுந்தரத்திற்கு அவனால் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அவனால் அவர் சொன்னதை உள்வாங்க நேரம் தேவை. அவர் சொன்னவற்றின் பின்னால் அடங்கியிருக்கும் பிரமாண்டமான வாழ்க்கை மாறுதல்களை அவனால் அந்த நேரத்தில் ஒழுங்காக அல்லது செயற்கையாக ஆக்கப்பட்ட சூழ்நிலையின் ‘உண்மையான’ நிகழ்வாகக் கிரகிக்க முடியவில்லை.
தினேஸ் என்ற இளைஞனினின் குழப்பமான மனநிலை, கல்யாணம், பெண் ஒருத்தியுடனான உறவு என்ற பல பரிமாணங்களின் ஆழத்தை அறிய அவன் திண்hடடுகிறான். அவன் விஞ்ஞான பாடத்தில் ஒரு சில புள்ளிகள் குறைந்ததால்; டாக்டராக வரமுடியாமற்போன சோகத்தைத் தெரிந்து கொண்டவன்.’நீ மறுத்துவிட்டால் இங்கு இன்னுமொரு இளைஞன் எனக்கு மருமகனான வரலாம்’ என்று சொன்ன சோமசுந்தரத்தின் அவசரமான உளவியல்த் தேடலைச் சாடையாகப் புரிந்து கொண்டவன்.
ஒரு அர்த்தமற்ற பிரயாணமாக வாழ்க்கை ,பல பயங்கரங்களை ஒவ்வொரு வினாடியும் எதிர்பார்த்து ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு’ சாதாரண’ வாழ்க்கையின் மறுமுகத்தை அவன் அவனுக்கு அருகில் படுத்திருக்கும் கங்காவின் அமைதியான உறக்கநிலயில் உணர்கிறான்.
ஆண் பெண் உறவின் ஆரம்ப நிகழ்வுகளின் மன நெகிழ்ச்சியை போர்ப் பயங்கரம் தவிர எந்தக் கோணத்தையும் தொடர்ந்து வைத்திருக்காத இளைஞனின் பார்வையில் கவிதையாக வடிந்திருக்கிறது இந்த நாவலின் சிலபகுதிகள்.இக்கதை, கதையா ஒரு காவியமா என்று பிரித்துப் பார்க்கமுடியாத விதத்தில் எழுத்துநடை அற்புதமாகப் படைக்கப் பட்டிருக்கிறது.
இத,இந்தக் காதாசிரியனின் முதலாவது நாவலா என்று வியக்கும்படி எழுத்துநடை. கதையமைப்பு,ஒரு நடுநிலமையான ஒரு துயாபார்வை,வாசகனைக் கவர்ந்து கொள்கிறது.
எனது மகளைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறாயா? என்று அந்தத் தகப்பன் கேட்கும்போது, அவளை தினேஸ் கட்டாயம் ஏற்றுக் கொள்வான்; என்று அவர் நினைப்பதாகவும் வாசகனுக்குப் புரிகிறது.
பல மாதங்களாக அகதிகளாக அழத்துச்செல்லப் படும்; ஒரு மனிதக் கூட்டம், அவர்கள் அவர்களின் ‘பாதுகாப்புக்காக’அழைத்துச் செல்லப் படுவதை நம்பித் தங்கள் வீடுகள், சொத்துக்கள், அவர்களின் நாளாந்த வாழ்க்கைக்குக்கு இன்றியமையாத காய்கறித் தோட்டங்கள் அவர்கள் வளர்த்த அன்பான வீட்டுப் பிராணிகள், அவர்களின் வணக்கத்துக்குரிய கடவுளர்கள் படங்களில் பலவற்றையும் பிரிந்து புறப்படுகிறார்கள். அந்த அழைப்பின் கோரத்தை ஒரு துளியும்; கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்காத அப்பாவிகளாகத் தங்களின் ‘அகதிப்’ பயணத்தைத் தொடரும்போது, இதுவரை அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ஒரு ‘இறந்து’போன காலகட்டம் என்பதை அவர்கள் எடுத்துவைக்கும் ஒவ்வொரு காலடிகளும் உணர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றன.
ஆனாலும், அவர்களால் அந்த நிலையை மாற்றக்கூடிய எந்த விதமான வலிமை,மனநிலை எதுவுமற்ற மனிதர்களாக அவர்களின் சூழ்நிலை ஆக்கப் பட்டிருக்கிறது.
அந்த நேரத்தில், தினேசுக்கு’ ஒரு கல்யாணம் கங்காவின் தந்தையால் பேசப்படுகிறது.
அவனின் அனுபவம் இதுவரையும் அவனால் ஆற அமர்ந்து சிந்தித்து அழக்கூட முடியாத வேகத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
இயக்கத்தில் சேர்ந்த தமயன், ,’இயக்கம்’ அவர்களை வெளியேறச் சொன்னபோது, திரும்பி வரும் நம்பிக்கையுடன், வீட்டிலுள்ள பல பொருட்களை வாடகைக்கு அமர்த்திய ட்ரக்டரில் திணித்துக்கொண்டு புறப்பட்டதிலிருந்து,பல இடங்களைக் கடந்து பல இழப்புகளைக் கண்டு தாயையும் இழந்த தனியனாக தினேஸ் தன்னை அந்த மனிதக் கூட்டத்தில் புதைத்துக் கொண்டபோது, அந்த அவல நிலையிலும் தங்களைச் ஷெல்லடியிலிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்ளவும், தங்கள் வயது வந்த குழந்தைகயை,’ இயக்கத்திடமிருந்து’ காப்பாற்றவும் ஒவ்வொரு தாய் தகப்பனும் படும் துயரைக் கண்டவன்.
இயக்கத்திலிருந்து காப்பாற்றத் தன் மகனை,ஒரு இரும்புத் தகரத்தில் மண்குழியில் புதைத்து வைத்த தாயின் துயர் கண்டவன்.மகன் இறந்ததால் புத்திபேதலித்த ஒரு தாயின் துயரைக் கண்டு பரிதாபப்பட்டவன். இப்போது, அவனின் ‘உயிரோடு இருத்தலைப்’ பல இடைஞ்சல்களுக்குள்ளும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பவனை, அந்தக் கொடிய போர்ச் சூழல்; கங்காவுடன் இணைத்துவிடுகிறது.
சாதாரணங்கள், அசாதாரணமான சூழ்நிலையில் அந்தத் தகப்பனின் எதிர்பார்ப்பு@ நீண்ட நாட்களாக எந்தவொரு ‘ தனித்துவ அடையாளமுமின்றி’ ஒரு கூட்டத்தின் சிறுதுளியாய்க் கலந்து கொண்டிருந்தவனுக்கு இப்போது,’கங்காவைப்’ பாதுகாக்க, அவளுக்குத்துணையாகவிருக்க,இருவரும் காதலிக்க,அல்லது ஷெல்லடியில் அங்கவீனமாகும்போது ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஆதரித்து உதவிசெய்யக் கங்காவைக் கல்யாணம் செய்ய உத்தேசிக்கிறான்.
மாற்றிக் கொள்ள இன்னுமொரு சாரம்கூட இல்லா அவனுக்குக் கங்கா மனைவியாகிறாள்.
ஐயர் காயம் பட்டிருப்பதால் அவர்களின் கல்யாண சடங்கை நடத்த முடியவில்லை.
சோமசுந்தரம் அவசரமாகத் தனது மகளுக்குத் தினேசைக் கைபிடித்துக்கொடுத்து விட்டு விலகுககிறார். கல்யாணத்தின்பின் எப்படி கங்காவுடன் பழகுவது என்றுகூடத் தெரியாத தினேஸ் ஒருசில மணித்தியாலங்களில் பல மாற்றங்களை எதிர்நோக்குகிறான்..
தன்னிடம் மனைவியாக வந்தவளை ஒரு கணவனாகத் திருப்திப்படுத்த முடியாத தன் நிலையைக்கண்டு அவனை அணைத்து ஆறதல் கொடுத்த கங்கா அவன் மனைவியாக மட்டுமல்லாமல்,அவனது வாழ்க்கையில் அவனைப் பரிபூணமாக புரிந்து கொண்ட ஒரு துணையாக அவனுடன் இணைகிறாள். .
சட்டென்று வந்தபோர்ப் பயங்கரசூழலில் மனிதவாழ்வின் அர்த்தத்தையே மறந்துபோன அல்லது விளங்கிக் கொள்ளமுடியாத வேதனையில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவனுக்கு, அன்பு,காதல்,இரு உடல்களும் உள்ளங்களும்; ஒருமித்த இணைவின் மகிமை என்பன கங்காவின் அன்பில் வெளிப்படுகிறது..
போர்ச் ‘சூழ்நிலையில் நிம்மதியான நித்திரையே என்னவென்று தெரியாமல் நகர்ந்து கொண்டிருந்தவனின் வாழ்வில் ஒருசில மணித்தியாலங்களில் நடந்த மாற்றங்கள் அவனை நித்திரையில் ஆழ்த்திய ஒரு சொற்ப நேரத்தின் இடைவெளி இனித்திரும்ப முடியாத ஒரு முடிவைக் காட்டுகிறது..
அவன் நித்திரையால் விழித்தபோது காணவில்லை. அவனை ஒரு முழுமையான மனிதனாகக் கண்டு தன்னை அவனிடம் அர்ப்பணித்த கங்காவை, பூமியதிரக் குண்டுகளைப் பொழிந்து கொண்டிருக்கும் போர்விமானங்களின் இரைவில் திடுக்கிட்டு எழும்பியபோது காணவில்லை.ஆண்மையின் முக்கிய கோணத்தின் பலவீனத்தை அவனுடன் பகிர்ந்து கொண்டவளைத் தேடுகிறான்.
போர்விமானங்களின் இரைவில் செவிப்புலன்கள் செயலிழக்க, பயங்கரக்குண்டுகளின் கந்தக நெடி மூக்கைத் துளைக்க,கரும் புகை கண்களை மறைக்க அவன் தனது உயிரின் உயிரைத் தேடுகிறான். அவனின் இருத்தலுக்குக் கருகொடுத்தவளைத் தேடுகிறான்.

குண்டடி பட்ட கோரமான இடத்தில் அவளைத் தேடுதலும், பிணமாக அவளைக் கண்டதும் அவன் துடித்து வெடிப்பதும்; இதுவரை அவன் காணாத உணர்வுகளின் பிரவகமாகச் சிதறுகிறது. ‘நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் சேர்ந்திருங்கள்.இருவரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் எக்காரணத்தாலும் பிரிந்து விடாதீர்கள்’ என்ற அறிவுரையுடன் தன்னிடம் உப்படைத்த கங்காவைக் கடைசிவரைக்கும் அவன் தன்னால் முடியுமட்டும் கவனித்துக் கொள்கிறான். அவனின் உயிர் பிரிந்துகொண்டிருக்கும்போது அவளுடன் தன்னையிணைத்துக்கொண்டு வாழ்வை முடிக்க அவன் போராடி வெல்கிறான். உயிரற்ற இரு இளம் உயிர்கள் அருகருகே இணைகின்றன என்று இந்தக் கதை முடிகிறது.
,,ந்நாவலைப் பாராட்டிப் பல ஆங்கிலேய ஆளுமைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.
-‘ஓரு அபரிமதமான நாவல’; – சண்டே டைம்ஸ் சொல்லியிருக்கிறது.
-‘கெட்டித்தனமாக எழுதப்பட்ட மிகத் திறமையான’- நியூ யோர்க் டைம்ஸ் பக் றிவியு
-‘ஒரு வித்தியாசமானது மட்டுமல்லாது ஒரு அற்புதப் படைப்பாகவும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது’- பைனான்சியல் டைம்ஸ்.இப்படிப் பற்பல பாராட்டுகளைப் பெற்றிருக்கும் இந்நாவல். டிலான் தோமஸ் நிறுவனத்தின் சிறந்த புத்தகப் பரிசுக்கும் தெரிவு செய்யப்பட்டதொன்றாக இருக்கிறது.

மக்களின் வாழ்க்கை,அவர்களையும் மீறிய சக்திகளால் நடத்தப் பட்டிருக்கும் தருணத்தில் அரசியல் சார்பற்ற பார்வையுடன்,ஒரு சாதாரண இளைஞனின் உணர்வைத் துல்லியமாக,அழகாக,கவிதை நயத்துடன்; படைக்கப் பட்ட அற்புதமான நாவலிது. அருட்பிரகாசம் என்ற எழுத்தாளனின் முதல் நாவலிது என்பது நம்ப முடியாமலிருக்கிறது.ஒரு கைதேர்ந்த சிற்பக்கலைஞனின் கருத்தைக்கவரும் சிலையாக இப்படைப்பு எனக்குப் பட்டது. இளம் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் கட்டாயம் படிக்கவேண்டிய நாவல்களில் இதுவும் ஒன்று என்பது எனது அபிப்பிராயம்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

எழுத்தாளர் எஸ்.அகஸ்தியர்: சமத்துவத்தின் வலிமையைத் தனது படைப்பக்களில் உணர்த்தியவர்-

எழுத்தாளர் எஸ்.அகஸ்தியர்:
சமத்துவத்தின் வலிமையைத் தனது படைப்பக்களில் உணர்த்தியவர்-

இலக்கியம் என்பது ஒரு எழுத்தாளன் வாழும் காலகட்டத்தில் அவன் கண்ட சமுதாயத்தின் பன்முகத்தன்மையைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு சரித்திர ஆவணம் என்பது எனது கருத்து. தான்வாழும் சமுதாயத்தில் சாதி மத இன,நிற வர்க்க பேதங்களால் மக்களுக்கு நடக்கும் கொடுமைகயைக் கவனிக்காமல் அல்லது தெரிந்தும் தெரியாத நடித்துக்கொண்டு ஒரு எழுத்தான் தனது இலக்கியப் படைப்புக்களைச் செய்தால் அவை சமூகம் சாராத-தன்னை அந்தச் சமுகத்துடன் இணைத்துப் பாராத ஒரு படைப்பாளியின் உயிரற்ற வெற்றுப் படைப்பாகத்தானிருக்கும்.

இலக்கியங்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் படைப்பாளியின் அடையாளத்தை அவர் யார் என்று படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. அரசியல் சாராத, ஒரு தனி மனிதனின் உள்ளுணர்வுகளின் பிரபலிப்பான படைப்பாக ஒரு இலக்கியம் கணிக்கப் பட்டாலும் அவனின் வரிகளில் ஒன்றிரண்டு அந்த இலக்கியததைப் படைத்தவனின் சமூகக் கண்ணோட்டதை;தைக் காட்டிக் கொடுத்து விடும்.

இலங்கை எழுத்தாளர்கள் பலர் 40-60ம் ஆண்டுகளில் சமுகத்தின் வேறுபாடுகளால் அடக்கப் பட்டு ஒடுக்கப் பட்ட மக்களைப் பற்றி எழுதினார்கள். அவர்களின் சமுதாய வெளியுலகத் தொடர்பால் கண்ட கொடுமைகளையுணர்ந்த உள்ளுணர்வின் கோபப்பொறிகள்,ஆதங்கங்கள், அதிர்வுகள்,என்பன அவர்களின் படைப்புக்களில் பிரதி பலித்தன.

ஒட்டுமொத்தமான மக்களின் சமத்துவ வாழ்க்கைக்கு வழிதேடியவர்களில் சமயவாதிகள்,அரசியல்வாதிகள் என்று பலர். அவர்களில் தங்கள் வாழ்க்கையையே ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் நிலையை மாற்றும் வித்தில் தங்கள் இலக்கியப் படைப்புக்களைச் செய்தவர்களும்; அடங்குவர்.

தமிழ் இலக்கியம் வளர்ந்த தமிழ்நாட்டில் சாதிக் கொடுமையால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல் இலக்கியத்தற் கேட்காமலிருந்த கால கட்டத்தில் அவர்களின் துயரைத் தங்கள் படைப்புக்களில் காட்டியவர்கள் இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள்.

அந்த வரலாற்றைக் கொண்ட இலங்கையின் முற்போக்குத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமான படைப்பாளிகளில் அகஸ்தியரும் ஒருத்தர். இவர், 28.8.1926ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் ஆனைக்கோட்டை என்ற இடத்தில் திருவாளர் சவரிமுத்து-அன்னம்மா தம்பதிகளுக்கு மகனாகப் பிறந்தவர். இவரின் எழுத்தாற்றலை மதித்து இவருடன் எனக்கு ஒரு உள்ளார்ந்த ஈர்ப்பு ஏற்பட்டதற்கு என் தாயார் மாரிமுத்து பிறந்த அதே 1926ம் ஆண்டு இவரும் பிறந்தது ஒரு காரணமோ எனக்குத் தெரியாது.
பாரிசில் இவர் வாழ்ந்தபோது ஓரிரு நாட்கள் அவருடன் பழகியது எனது அதிர்ஷ்டம் என்று கருதினேன்.தன்னலமற்ற ஒரு சாதாரண தமிழன், தனது சமூகத்தில் படிந்து கிடக்கும் பன்முகக் கோட்பாடுகளை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு, ஆளும் வர்க்கம் எப்படி ஏழை மக்களை வதைக்கிறது. வாட்டுகிறது,மனிதராக மதிக்காமல் இழிவுபடுத்துகிறது என்பதைத் தனது படைப்புக்கள் மூலம் உலகுக்குச் சொன்ன முற்போக்கு எழுத்தாளர்களில் திரு அகஸ்தியரும் முன்னிலைப் படுத்தப் படவேண்டியவர்.

சமயத்தை முன்னெடுத்து மனிதத்தைக் கூறுபோட்டு,பெண்ணடிமைத் தனத்தைச் சமுதாயக் கோட்பாடாக முன்னெடுக்கும் பார்ப்பனிய சித்தாந்தம் பற்றிய இவரின் கண்ணோட்டம் இவரின் பல படைப்புக்களலும் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

திரு அகஸ்தியர் அவர்களின், ‘எரி நெருப்பில் இடைபாதையில்லை’என்ற நாவலின் முன்னுரையில் அவர் கூறும்போது,’ சுரண்டும் வர்க்கத்தின் எச்ச சொச்சமான,யாழ்ப்பாண சமூக அமைப்பின்,’தாழ்த்தப்பட்ட’,’உயர்த்தப்பட்ட’பிறழ்வுகளை மையப்படுத்தி,ஐம்பது ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்துப் பரப்பை இலங்கையில் முதன் முதலில் பிரசவித்த தமிழ் நாலும் இதுவே’ என்கிறார்.

இந்நாவல் 1959ம் ஆண்டு எழுதப் பட்டது. ஐம்பது வருடகால சரித்திரத்தை உள்ளடக்கியிருக்கிறது(1909-59).

20ம் நூற்றண்டின் ஆரம்பத்தில்,உயர்சாதியினரால் ‘தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குக் கல்வியுரிமை மறுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இலங்கையிலுள்ள அத்தனை மக்களுக்கும் கல்வி வசதி பெறவேண்டும் என்ற அரச கொள்கையால் பலர் கல்வியறிவப் பெற்றனர். உலகத்தில் அடக்கு முறைக்காக நடக்கும், நடந்த போராட்டங்களைப் படித்தனர். அந்த படிப்புக்கள் இலங்கையிலுள்ள ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் மேம்பாட்டுக்காகவும் உதவுவதற்கான எழுத்துக்கள் அவர்களிடமிருந்து வந்தன.

1940ம் ஆண்டுகள் தொடக்கக் கட்டத்தில், மார்க்சிய அரசியல்,இலக்கிய ரீதியாகப் பல முற்போககுவாதிகள், சாதி மத பேதமற்று,சாதாரண மக்கள் அத்தனைபேரும் இந்தக் கொடிய சாதி முறையைத் தகர்க்கவேண்டும் என்று பாடாய்ப் பாடுபட்டார்கள். யாழ்ப்பாணத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம், தொழிலாளர்கள்,ஏழைமக்கள் சாதி மக்கள் தங்களின் அடிமைத் தளையை அறுத் தெறிய மனிதத்திற்கு அப்பாலான அதர்மத்தை அடிப்படையாகக கொண்ட வர்ணாஸ்ரம முறைக் கோட்பாடுகளை அறியவேண்டும் என்று பரப்புரை செய்தார்கள்.

1959ம் ஆண்டு அகஸ்தியர் எழுதிய ‘எரிநெருப்பில் இடைபாதையில்லை’ என்ற நாவல் அக்கால கட்டத்தில் வடக்கில் நடைமுறையிலிருந்த சாதிக்கொடுமையை மிகவும் சிறந்த முறையில் வெளிப்படுத்திய நாவல் என்பது கருத்து.

இந்நாவலைப் பிரசுரிக்க மிகவும் சிரமப்படவேண்டியிருந்தது என்பதை அகஸ்தியர், சொல்லும்போது,’1964ல் இந்நாவலை வெளியிட முனைந்த’ தினகரன்’ பத்திரிகை,நாவலுக்கான முன்னுரையைப் பிரசுரித்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டது. பின் இது சர்ச்சைக்குரிய நாவலாகி விட்டது’ என்கிறார்.

இந்நாவலின் வருகைக்குப்பின்தான் வடக்கில் சாதிக்கெதிரான் போராட்டங்களும் கோயிற் பிரவேசப்; வலுப்பெற்றன என்றும் சொல்கிறார்.இந்நாவல் 1968ம் ஆண்டு’ஈழமலர்’ பத்திரிகை நடத்திய அகில இலங்கை நாவல் போட்டிpயில் விசேட பரிசு பெற்றது.

இந்நாவலுக்கு அணிந்துரை எழுதிய மலைநாட்டு மன்ற செய்தி நிர்வாக ஆசிரியரான,ரா.மு. நாகலிங்கம் அவர்கள்,
‘வர்ணாசிரமம் என்ற பெயரில் நால்வகைச் சாதி படைத்து,அதன் அடிப்படையில் மனுக்குலத்தைக் கூறுபோட்டது இருக்கு வேதம்.வைசியரும் சூத்திரரும். ஊயர்சாதியினர் அல்லர் என்று இருக்கு வேதத்தில் வலிமை சேர்த்தான் கீதையில் (ராஜவித்யா,ராஜகுஹ்யயாகம்) கண்ணன்.பிராமணர்கள் உயர்சாதி,(அத் 2-100),சூத்திரனும் வைசியனும் குறைந்தசாதி.அதனால் அவர்களை,’தாசன்’,’தாசி’ என்றே அழைக்கவேண்டும் என்று (அத் 2-31,32) கண்ணனுடன் பங்காளிச் சண்டைபோட்டவன் மனு’ என்று விளக்குகிறார்.

திரு அகஸ்தியர் அவர்களின் சில பல படைப்புக்களைப் படித்திருக்கிறேன்.
அன்றைய யாழ்ப்பாணத்து சமுதாயத்தில் ஊறிப் போயிருந்த சாதிக் கொடுமையின் விகார முகத்தை அப்பட்டமான யதார்த்தமாகப் படைத்தவர் எனது மதிப்புக்குரிய திரு அகஸ்தியர் அவர்கள்.
இவரின் எழுத்துக்களில் என்னை மிகவும் ஈடுபடுத்தியது அவரின் கருத்துக்கள் மட்டுமல்ல. கதையை வாசகனின் உணர்வோடு இணைத்துச் செல்லும் பாணியுமட்டுமல்ல, அவரின் எழுத்தில் தவழ்ந்த மண்வாசனை படிந்த சொல் நடைகளுமாகும். இன்றைய நவநாகரிக வாழ்க்கைமுறையில்,பல்விதமான ஊடகங்களின் தாக்குதல்களால், மனிதர்களின் பேச்சுவழக்கு மிக வேகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கள் முன்னோர் பேசிய பேச்சு வழக்குமுறை எங்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியாதிருக்கிறது.

இன்றோ அல்லது இன்னும் சில வருடங்களிலோ இலங்கைத் தமிழ் நாவல்களின் வார்த்தை வடிவங்களும். அதன் பின்னணியிலுள்ள,சாதி, மத,வர்க்க வாழ்க்கைமுறையும் எனபது பற்றி யாரோ ஆய்வு செய்ய முற்பட்டால், அகஸ்தியர், என்னவென்று, வடபுலத்து பருத்தித் துறையையும், நெல்லியடியையும் தனது படைப்பில் வடித்த எழுத்து நடைமூலம் அழியாத ஆவணமாக்கியிருக்கிறார் என்பது புரியும்.

இவர் ஒரு ஆழ்ந்த பல முற்போக்குக் கருத்தாளமுள்ள இலக்கியக் கலைஞன். கவிதையோடு இலக்கிய உலகில் காலடி எடுத்து வைத்த இவர் 360 சிறுகதைகள்,40 குட்டிக் கதைகள்,10 குறுநாவல்கள்,9 நாவல்கள்களை எழுதியிருக்கிறார்.

20 வானொலி நாடகங்கள்,நாட்டுக் கூத்து நாடகங்கள்,’உணர்வூற்றுரவகச் சித்திரம்’ என்ற புதிய இலக்கிய வடிவம்- என்றெல்லாத் எழுதியிருக்கிறார்.

கட்டுரை வடிவில் பல விடயங்களையடக்கிய-விமர்சனங்கள்,ஆய்வுகள்,தொடர்பாக 100 கட்டுரைகளைப் படைத்திருக்கிறார்.20 வானொலி நாடகங்கள்,நாட்டுக் கூத்து நாடகங்கள் இவரின் கருத்துக்கருவிலிருந்து உதித்த வேறு பல படைப்புக்களாகும். இலங்கையிலிருந்து அக்காலத்திருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்த பெரும்பாலான பத்திரிகைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன.

இலங்கையில் மட்டுமல்லாமல் கடல்கடந்த விதத்திலும் இவரின் கருத்துக்கள் பரந்து விரிந்தன என்பதற்கு, இவரின் எழுத்துக்கள், லண்டன் ப.pபி.சி தமிழோசை,இந்தியாவில்,’ தாமரை’,’எழுத்து’,’கலைமகள்’ ‘தீபம்’,’ஜீவா’,’கண்ணதாசன் போன்ற பத்திரிகைகளில் வந்தன என்பதே சான்றாகும்.

தனது வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை அதாவது 45 வருடங்களுக்கு மேலாக இலக்கியத்துடன் இணைந்து எழுதிக் கொண்டிருந்தவர்.அக்கால கட்டத்தில்;,இருபது புனைப் பெயர்களில்; பல பத்திரிகைகளில் எழுதிக் குவித்த ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் என்று இவர் ஒருவதை;தான் இதுவரை கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.

இவர் ஒரு சாதாரண முறபோக்குத் தமிழ் எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல,இவர் கர்நாடக இசையில் பரிட்சயம் பெற்றவர்,மிருதங்கம் வாசித்தவர்.இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைமைக் குழு உறுப்பினராக இருந்தவர்.
இவரது படைப்புக்கள் சிங்களம். மலையாளம், ரஷ்ய மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன.
உலகம் பரந்திருக்கும் தமிழ் மக்களில் பலர் இன்னும் தங்கள் பெற்றோரின் சிந்தனையான ‘சாதியக்’ கோட்பாடுகளை’ அறிந்து கொள்கிறாhகள்;. அவை மனித வளர்ச்சிக்கு, ஒரு நாட்டின், ஒரு சமுதாயத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு முட்டுக்கட்டையாகவிருக்கும் என்பது ஜனநாயக நாடுகளில் வாழும் அவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.

இலங்கைத் தமிழ் சமூகம் கடந்த முப்பது ஆண்டுகள் நடந்த போரால் சிதறி, சிதைந்து,சிந்தனை மழுங்கிப்போயிருக்கிறது. அவர்களின் ஒற்றுமையைத் திரட்டித் தமிழச் சமுதாயத்தை முன்னேற்றாமல் போலித் தமிழ் தேசியவாதிகள்,பழையபடி சாதிப் பிரிவுகளைச் சமயக் கோயில்கள், பிராந்தியவெறிக் கோட்பாடுகள், தேர் இழுப்புக்கள் மூலம் நிலைநிறுத்திவருகிறார்கள்.
1959ம் ஆண்டில் அகஸ்தியர் எழுதிய,’ எரியும் நெருப்பில் இடைவெளியில்லை’ என்ற நாவலில்,’ஆன்மீகவாதிபோல நடேசபிள்ளைத்; தன்னை வைத்துக்கொண்டல்லவா உலகத்தை எடைபோட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்’ (பக்48) என்று குறிப்பிடுவது இன்றிருக்கும்; பிற்போக்கு அரசியல்வாதிகளுக்கும் பொருந்தும்.

இன்றைய தலைமுறைக்குப் பழைய இலக்கியங்களை திரும்பவும் அறிமுகப் படுத்தவேண்டியதும் அந்த இலக்கியங்கள் சொல்லும் சரித்திரத்திரத்திலிருந்து பல பாடங்களைப் படிக்கவேண்டும் என்பதை ஊக்குவிப்பதும் முற்போக்குச் சிந்தனை படைத்த புத்திஜீவிகளின் கடமை என நினைக்கிறேன்.

ஒற்றுமையற்ற சமுதாயம்,விடாப்பிடியாக,சாதி சமய,பிராந்திய வேறுபாடுகளைத் தொடர்ந்தால் ஒன்றுபட்டு வேலைசெய்து அந்தச் சமுதாயம் உயர்நிலை அடைவது மிகவும் சிரமம். இன்று அரசில்வாதிகள்,சமயத்தையும், மொழியையும்;,பிராந்திய வேறுபாடுகளையும் தங்கள் சொந்த நலத்திற்காகப் பாவிக்கிறார்கள்,அந்தக் கேவலமான அரசியலால் தமிழ்ச் சமுதாயம் அடையக் கூடிய மேன்மைநிலை மறுக்கப்படுகிறது என்பதை இளம் தலைமுறையுணரவேண்டும். இளம் தலைமுறை உணர்ந்த மாற்றங்கள் நடக்காத வரையில் இலங்கையில் தமிழரின் சரித்திரம் ஒரு இருண்டகாலத்தையே நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் என்பது எனது கருத்து.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘(காதலைச் சொல்ல) லண்டன்——கோயம்புத்தூர்’

‘(காதலைச் சொல்ல) லண்டன்——கோயம்புத்தூர்’
லண்டன் 2018
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்

‘என்னடா கண்ணா, இந்தியாவுக்கு வருவேன் என்று இதுவரையும் ஒரு வார்த்தையும சொல்லாமல்; சட்டென்று வந்து குதிக்கிறேன் என்கிறாய், இந்தியாவில யாரும் சொந்தக்காரங்க கல்யாணத்துக்கு வர்றியா?’
‘அப்படி ஒண்ணும் கிடையாது. ஹொலிடேயில எங்காவது போகலாம் என்று யோசித்தேன்,இந்தியாவுக்கு வந்தால் உன்னைப் பார்த்ததுமாயிற்று’

‘அப்படி ஏன் சட்டென்று வர்ர?’ சென்னையில் வாழும் அரவிந்த் லண்டனிலிருந்து (வடக்கு லண்டனிலிருந்து) வரப்போகும் தனது நண்பனை,மிகவும் ஆச்சரியமான குரலில் பல கேள்விகளால் டெலிபோனிற் துளைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
‘ஏன் யாரும் இந்தியாவுக்கு லண்டனிலிருந்து சட்டென்று வந்து இறங்கக் கூடாது என்ற சட்டம் உங்கள் நாட்டில்; அமுலாக்கப் பட்டிருக்கிறதா?’கண்ணன் பதிலுக்குக் கேள்வி கேட்டான்.
‘அப்படி ஒண்ணுமில்ல’ அரவிந்தின் குரலில் இன்னும் ஆச்சரியம் தொடர்கிறது.

‘அரவிந்துக்கு உண்மையான காரணத்தைச் சொல்லலாமா?
இந்தியாவில் போய் இறங்கவேண்டும் என்ற கண்ணனின் அவசர துடிப்புக் காரணம்.அவனது மனதில் பல குழப்பமான சிந்தனைகளைத் தந்துகொண்டிருக்கும் கவிதா என்றொரு கோயம்புத்துர்ப் பசும்; கிளிக்கு விரைவில் திருமண நிச்சயார்த்தம் நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்துகொண்டதால் வந்த பதட்டம்தான் என்பதை அவன் அரவிந்துக்குச் சொல்லமுடியாது.
அரவிந்துக்குக் கவிதாவைத் தெரியாது.அவள் பற்றி கண்ணன் சொன்னதும் கிடையாது.

அவளைப் பற்றிச் சொல்லுமளவுக்கு கண்ணனுக்குக் கவிதாவைப் பற்றி நிறையத் தெரியுமா என்று கண்ணன் தன்னைத்தான் கேட்டுக் கொண்டால் அதற்கும் அவன் சரியாகப் பதிலும் தெரியவில்லை.

கவிதா லண்டனிலிருந்தபோது அவளிடம் சொல்ல நினைத்தவற்றைச் சொல்ல முடியாமற் தவித்தவன் இன்று அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது என்று கேள்விப் பட்டதும் தாங்கமுடியாத சோகம்.இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயமாகி விட்ட அவனின் கவிதாவை சந்திக்க எடுத்த அந்த முடிவு சரியானதா என்ற கேள்வியின் நெருடலை அவன் அறிவான்.

கண்ணனின் தங்கை சாலினியின் சினேகிதி கவிதா. இந்தியாவிலிருந்து மேற்படிப்புக்காக வந்திருந்த கவிதாவின் கயல் விழிகளில் தன்னைப் பறிகொடுத்து விட்டுத் தவிப்பதும் அரவிந்தனுக்குத் தெரியாது. இந்த விடயம் கடந்த வருடம்; நடந்தது. அரவிந்தோடு,தங்கை சாலினியைப் பற்றிப் பேசும்போது தமிழ்நாட்டிலிருந்து லண்டனுக்குப் படிக்க வந்த ஒரு இந்தியப் பெண்ணை சாலினி அடிக்கடி வீட்டுக்கு அழைத்து வருவது பற்றிக் கண்ணன் அரவிந்துக்குச் சொல்லவில்லை.

ஏனென்றால் சாலினிக்கு நிறையச் சினேகிதிகள். அவளின் சினேகிதிகளால் வந்தால் அவர்கள் வீடு அல்லோல கல்லோலப் படும். சாலினியின் சினேகிதிகளுக்குக் கண்ணனின் அம்மா செய்யும் உறைப்பு வடையிலிருந்து இனிப்பு லட்டு வரை எல்லாமே பிடிக்கும். சாலினியின் சினேகிதிகளுக்கும் கண்ணனுக்குமிடையில் பெரிதாக எந்த உறவும் கிடையாது. வீட்;டில் செல்லப் பிள்ளையான சாலினி தனது சினேகிதிகளுடன் வானரங் கூட்டங்கள் மாதிரிக் கும்மாளம் போடுவதாகக் கண்ணன் தனது தாய் தகப்பனிடம் முறையிடுவான். அடிக்கடி சாலினி தனது சினேகிதிகளுடன் போடும் சப்தம் அவனுக்குத் தலையிடி தரும் விடயம்.
‘அவளின்ர சினேகிதிகள் வந்தால் நீ உன்ர அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு இரு மகன். நாளைக்குக் கல்யாணமாகிப் புருஷன் வீட்டுக்குப் போனால் அவள் இப்படிக் கூத்தடிப்பாளோ என்னவோ” சாலினிக்காக அம்மா பரிந்து பேசினாள் அப்படியான அந்த இளம் பெண்கள் கூட்டம் வந்தால் கண்ணன் தனது அறையைப் பூட்டிவிட்டுக் கொண்டு தன் விடயங்களில் ஈடுபடுவது வழக்கம்.

சாலினியின் பல தரப்பட்ட சினேகிதிகள் பற்றிக் கண்ணன் அரவிந்துக்கு விசேடமாக எதுவும் சொன்னது கிடையாது. டெலிபோனிற் பேசும்போது,பேச்சோடு பேச்சாக@ ‘ம்,சாலினியின் வானரப் படை சமயலறையில் அம்மாவுடன் சேர்ந்து லட்டு செய்கிறார்கள்,அல்லது, சாலினியின் வானரப் படை தோட்டத்தில் பிக்னிப் போடுகிறார்கள்’ என்ற எழுந்தமானமாக அரவிந்துக்குச் சொன்னதுண்டு. அதற்கு அப்பால் வேறு எதுவும் சொல்லவில்லை. சொல்ல எதுவும் இருக்கவுமில்லை.

அரவிந்தனின் தகப்பனார் பல வருடங்களுக்கு முதல், இந்திய அரசால் மேற்படிப்புக்கு லண்டனுக்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு மேலதிகாரி.அவர் தனது ஒரேயொரு மகனுடனும் மனைவியுடனும் லண்டனுக்கு வந்திருந்தார். அரவிந்துக்கும் கண்ணனுக்கும் அப்போது பன்னிரெண்டு வயது.

அரவிந்தின் தகப்பனின் மூன்று வருட மேற்படிப்பு லண்டனில் முடியவிட்டு இந்தியாவுக்குத் திரும்பியதும் அன்றிலிருந்து கடந்த பல வருடங்களாகக் கண்ணனும், அரவிந்தும் முகநூhல்,இமெயில்,வட்ஸ்அப்,ஸ்கைப் என்று எத்தனையோ சமுகவலைத் தளங்களின் உதவிகளுடன் நீண்ட தொடர்பிலிருக்கிறார்கள்.

கண்ணன் அவனது குடும்பத்துடன் சுமார் பத்துவருடங்களுக்கு முன் தமிழ்நாடு கோயில்களுக்குத் தங்கள் குழந்தைகளை அழைத்துச் சென்ற சமயம் அரவிந்த் குடும்பத்தினர் அவர்களின் உறவினர் திருமணத்திற்கு சிங்கப்பூர் சென்றிருந்ததால் கண்ணனும் அரவிந்தும் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை.

அரவிந்துக்கு விரைவில் திருமணம் நடக்கலாம் என்று சொல்லியிருந்தான். வேலையில் சந்தித்து உறவாகி அவனுக்குப் பிடித்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவிருப்பதாகவும் தாய் தகப்பன் தனது முடிவுக்கு ஆசிர்வாதம் சொன்னதாகவும் சொன்னான்.அரவிந்தின்; குரலிருந்த சந்தோசத்தொனி அரவிந்த் எவ்வளவு துரம் தனது காதலில் மூழ்கியிருக்கிறான் என்பதைத் தௌ;ளெனக் காட்டியது.

கண்ணனுக்கும் அரவிந்துக்கும் இருபத்தியெட்டு வயது. கண்ணன் ஏன் இன்னும் திருமணம் செய்யவில்லை அல்லது எந்த உறவுக்கும் தன்னை உட்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்று அரவிந் கேட்கவில்லை.;கண்ணனுக்குக் காதல் ஏதும் இருந்தால் தனக்குச் சொல்லியிருப்பான் என்ற அரவிந்துக்குத் தெரியும்.
அரவிந்த அவனது சிறுவயதில் ஒருசில வருட காலம்தான் லண்டனிலிருந்தாலும்,’மற்றவர்களின் தனி விடயங்களில் தேவையற்ற கேள்வி கேட்கும் தன்மையானது மிகவும் அநாகரிகமானது’ என்ற பிரித்தானியக் கோட்பாட்டைத்; தெரிந்து வைத்திருந்தான்.அதனால் கண்ணனுக்குக்; ‘காதல்’ விவகாரம் ஏதும் இருக்கிறதா என்று எதுவும் கேட்கவில்லை.

அரவிந்துடன் பேசி முடித்த சில வினாடிகளில் கண்ணன் தனது அறையிலிருந்து கொம்பியுட்டரில் கண்களைப் பதித்திருந்தான். இன்னும் இரு நாட்களில் இந்தியா போகப் போகிறான்.
அரவிந்தின் கல்யாண நிச்சய விழாவுக்குப் போவதாகத் தாய் தகப்பனுக்குப் பொய் சொல்லியிருக்கிறான்.

அப்பாவும் அம்மாவும்; மிகவும் சந்தோசத்துடன் அரவிந்துக்குப் பரிசும் வாங்கிக் கண்ணனிடம் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.சாலினி விழுந்தடித்துக் கொண்டு, தனது சினேகிதி கவிதாவின் திருமண நிச்சயார்த்தப் பரிசாகக் கவிதாவுக்கு நிறையப் பரிசுகளை அள்ளிக்
கொடுத்திருக்கிறாள்.
– — —
ஹீத்ரோ விமானநிலையம் ஜன சமுத்திரத்தால் திரண்டு பொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
இதில் எத்தனைபேர் குழம்பிய மனநிலையிலுள்ள என்னைப்போல தங்கள் காதல் உணர்வின் உந்துதலால் இந்தியாவுக்கோ அல்லது ஏதோ ஒரு இடத்திற்குத் தங்களின் மனதில் காதலையுண்டாக்கிய பெண்ணைத் தேடிப்;; போய்க் கொண்டிருப்பார்கள்?

கண்ணனுக்கு மறுமொழி தெரியாது. கவிதாவுக்குக் கல்யாண நிச்சயார்த்தம் நடக்கப்போகிறது என்றால் அவள் விரும்பித்தானே இந்த ஏற்பாடெல்லாம் நடக்கிறது? அப்படி என்றால் நான் பூசை வேளையில் கரடிமாதிரி அங்கு போய்க் குதிக்கவேண்டும’?

தங்கை சாலினியைப் பார்க்க அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருந்த கவிதாவைப் பார்த்துப் பேசிய ஒருசில தடவைகள் அவன்மனதில் நிழலாடுகின்றன.
தங்கையின் சினேகிதிகள் வந்தால் தனது அறையும் தானுமாக இருப்பவனை ஏனோ ஒருநாள் சாலினி கூப்பிட்டாள். அவர்களின் தாய் தகப்பன் இருவரும் சொந்தக்காரர் வீட்டுக்கு விசிட் போய்விட்டார்கள்.

‘என்ன கூப்பிட்டாய்?’ என்று தங்கையின் அறைக்குள் நுழைந்தவனைச் சாடையாகப் பார்த்துவிட்டுத் தலை திருப்பிய கவிதாவின் அழகிய முகம் ஒருகணம் அவனில் பட்டுத் திரும்பியது.ஜன்னலால் எகிறிவந்த மதிய சூரியனின் ஒளிவெள்ளத்தில் கவிதாவின் கண்கள் கூசியது. கவிதாவைப்; பார்த்த கண்ணன் வெயிலொளியில் சித்திரமான அவளுருவில் ஒரு அசாதாரண அழகிருந்ததை ஒரு நொடியில் உணர்ந்து கொண்டான்.

‘எனது காரில் ஏதோ பிரச்சினை, நேற்று வேலையால் வரும்போது தலையிடி தந்தது,நாங்கள் இன்று ஹாம்ஸ்ரெட் ஹீத் போவதாகத் திட்டம் போட்டிருந்தோம், தயவு செய்து கூட்டிப்போவாயா?’

தங்கை சாலினி தமயன் கண்ணனிடம்’தயவு'(பிளிஸ்) என்ற வார்த்தையைப் பாவிப்பது மிக அருமை. சாலினி அந்த வீட்டு இளவரசி, அவ்வீட்டில் இருப்பவர்களெல்லாம் அவளின் உத்தரவை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பவள். கண்ணன் பெரும்பாலும் அவளுக்கு விட்டுக்கொடுப்பது கிடையாது.

தனது சினேகிதிக்கு முன்னால் தங்கையின் ‘கௌரவ’ நடிப்பு கண்ணனைச் சிரிக்கப் பண்ணியது. தான் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் தன்னைக் குறும்புத்தனமாக எடைபோடும் தமயனில் வந்த கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு ‘கவிதா இன்னும் கொஞ்ச நாளில் லண்டனை விட்டு ஊர் திரும்பப் போகிறாள்,லண்டனில் எனக்குப் பிடித்த ஒரு சில இடங்களுக்கு அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போவதாக இருந்தேன்’

தங்கை சாலினியின் குரலில் இருந்த உண்மையான கெஞ்சல் கண்ணனை இரங்கப் பண்ணியது. ஆனாலும், ‘நான் இன்று எனது சினேகிதன் டாரனுடன் வெளியில் போவதாக இருந்தேன்–‘ என்று இழுத்தான்.
‘டாரன் என்ன இந்த நாட்டைவிட்டு எங்கேயோ போகப் போகிறானா,இன்றைக்கு அவனுடன் போகாவிட்டால் இன்னொரு நாளைக்குப் போகலாம்தானே?’ சாலினி அழுது விடுவாள்போலிருந்தது.

தமயனும் தங்கையும் தனக்காகத் தர்க்கம் செய்வது கவிதாவுக்குத் தர்ம சங்கடமாகவிருந்தது.
‘வேண்டாம் சாலினி, ஹாம்ஸ்ரெட்ஹீத் பார்க்காவிட்டால் என்ன குறையப் போகிறது?’ கவிதாவின்; அழகிய முகத்தைப்போல், காந்தமான கண்களைப்போல் அவள் குரலும் இனிமையாகவிருந்தது.
அந்த இனிய குரல் கண்ணனைச் சம்மதிக்க வைத்தது.

‘ம்ம் சரி நான் அங்கே நீண்ட நேரம் செலவழிக்க மாட்டன்’ கண்ணன் தனது மிகவும் பதிந்த குரலில் அறிவித்தான்.
காரைப் பார்க் பண்ணி விட்டு மிகவும் பிரமாண்டமான பரந்த வெளிப் பார்க்கான ஹாம்ஸ்ரெட் ஹீத்நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது அந்த இடத்தைப் பற்றி சாலினி தனது சினேகிதிக்கு விளக்கம் சொல்லிக்கொண்டு வந்தாள்.

அன்று அவன் முதல் முறையாகக் கவிதாவை ‘முழுமையாக’ பார்த்தான்,அளவிட்டான்.ரசித்தான்.அவளில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று,அவனின் இருபத்தி ஏழு வயது வரைக்கும் எட்டிப் பார்க்காத ஒரு ஏக்கத்தைச் சட்டென்று நினைவு படுத்தியது.

அழகிய சூழ்நிலையில் அன்று அவன் கவிதாவுடனும் தங்கையுடனும் முதற்தரம், நீண்ட நேரத்தைக் கழித்தபோது இதுவரையும் அவன் அனுபவிக்காத ஒரு இனிய உணர்வு மனதில் இழையோடியது.

இருபத்தியொருவயதில் கண்ணனின் முதற்கட்டப் பட்டப் படிப்பு முடிந்ததும்,அடுத்த கட்ட மேற்படிப்பைத் தொடங்கியபோது, ‘உனது படிப்பு முடிய.. என்று அம்மா தொடங்கிய வார்த்தையை அவனின் ஆழமானபார்வை மேலே தொடராமற் தடை செய்தது.

‘அவர்கள் படிப்பு முடிந்ததும் தங்களுக்குப் பிடித்தமானவர்களைத் தேடிக்கொள்வார்கள். நீP சேலைக் கடையிற்போய் ஒரு நல்ல காஞ்சிபுரச் சேலையை வாங்கிக் கொள்வது போல் அவர்களுக்கும் உனக்குப் பிடித்தவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்து சம்பந்தம் பேசாதே’ என்று அவனின் அப்பா சொல்லி விட்டார்.

‘கவலைப்படாதே அவன் கண்ணன் நல்ல பையன், காலமும் நேரமும் வந்தால் யாரோ ஒரு தேவதை அவனிடம் வந்து சேர்வாள்’ அப்பா அம்மாவிடம் கண்ணனைப் பற்றிக் குறும்புத் தனமாகச் சொன்னது ஞாபகமிருக்கிறது.

அவனின் அப்பா தனது தங்கைகளுக்கான எதிர்கால நல்வாழ்க்கைக்கு நல்ல சீதனம் வாங்கிக்கொண்டு,கல்யாண சந்தையில் தன்னை ‘விற்றுக் கொண்டவர்’.அதற்காக அம்மாவை அவர் வேண்டா வெறுப்பாக நடத்தவில்லை. கல்யாணத்திற்குப்பின் தனது துணையைக் காதலிக்கப் பழகிக் கொண்டவர். தங்கள் குழந்தைகள் தங்களுக்குப் பிடித்த துணையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் அவர் திருப்திப்படுவார் என்பது அவரின் குழந்தைகளுக்குத் தெரியும்.

அம்மா அடிக்கடி சொந்தக்கார வீடுகளில் நடக்கும் கல்யாண வீடுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அவள் மனதின் ஆதங்கத்தை அவளின் குழந்தைகளும் கணவரும் நன்று புரிந்துகொண்டார்கள்.

சாலினிக்கு இருபத்தி ஐந்து வயதாகப்போகிறது. இருபத்தெட்டு வயது வரைக்கும் ‘சுதந்திரமாக’ இருக்கப் போவதாகச் சொல்லி விட்டாள்.
மகனுக்கு இருபத்தெட்டு வயது. பார்வைக்குப் பரவாயில்லாத, கண்ணிய தோற்றமுள்ள படித்த இளைஞன். அவனுக்கு யாரும் கேர்ள் ப்ரண்ட இரு;கிறார்களா என்று அம்மா துப்பறிந்து பார்த்து விட்டாள். ம்ம் அப்படி ஒன்றும் இல்லை என்று தெரிந்ததும் தனிமையிலிருந்து பெருமூச்சு விடுவதைத் தவிர அவளால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது என்பதும் கண்ணனுக்குத் தெரியும்.

அவனின் மனதில் உண்டாகிய மாற்றங்களோ அவன் மனதைக் கவர்ந்த பச்சைக் கிளி இந்தியாவுக்குப் பறந்து விட்டது என்பதோ வீட்டில் யாருக்குத் தெரியும்?
ஏயார்போர்ட் விடயங்கள் ஆமை வேகத்தில் ஊர்வதாக அவன் எண்ணினான்.

ஹீத்ரோவிலிருந்து இலங்கைக்குப்போய் அங்கிருந்து சென்னைக்கு விமானம் புறப்படும் வரையும் அவன் மனம் எதையெல்லாமோ சிந்தித்துத் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அரவிந்துக்குத் திருமண நிச்சயார்த்தம் என்று பொய் சொல்வி விட்டு வருகிறான். ‘ஹொலிடேய்க்கு இந்தியா வருகிறேன்’ என்று அரவிந்துக்குப் பொய்சொல்லி விட்டு கண்ணன் தனது வாழ்க்கையில் ஒரு குழப்பமான பிரயாணத்தைத் தொடர்கிறான்.

அவனது ஞாபகம்,அவன் கவிதாவுடன் முதற்தரம் பார்க்குக்குப் போனதை நினைத்துக் கொண்டது. அன்று கவிதா அவனுடன் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை.சினேகிதிகள் இருவரும் பார்க்கின் உயர்ந்த இடமான பார்லியமென்ட் ஹில் என்ற இடத்தில் போயிருந்து தங்களைச் சுற்றிக் கிடந்த பிரமாண்டமான லண்டன் மாநகரத்தை ரசித்தார்கள். படங்கள் எடுத்தார்கள்.

பார்க்கிலிருந்த சிறு தடாகத்தில் கால் பதித்து மகிழ்ந்தார்கள். சாலினி லண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தவள் எதையும் சட்டென்றும் பட்டென்றும் நேர்மையுடன் சொல்பவள் கவிதாவோ ஒவ்வொர வார்த்தையையும் கவனமாகச் சொல்பவள். வாழ்க்கையையே ஒரு குறிப்பிட்ட வலயத்துக்கு அப்பாற் தெரிந்து கொள்ளவோ,தெரிந்து கொள்ளத் தேவையிருப்பதாகவோ நினக்காதவள் என்று அவன் புரிந்து கொண்டான்.

கோயம்புத்தூரில் ஒரு தொழிலதிபரின்; ஒரே மகள் கவிதா,அவளுக்கு இரு தமயன்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சாலினி பேச்சுவாக்கில் சொல்லியிருக்கிறாள்.கவிதாவின் அடக்கமான பாவத்தைக் கண்டதும்,தகப்பன்,தமயன்கள் கட்டுப்பாட்டில் கவிதா வளர்ந்திருக்கிறாள் என்று கண்ணன் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

கவிதா,சாலினியுடன் சேர்ந்து பார்க்குக்குப் போன சிலவாரங்களுக்குப் பின்,சாலினி லண்டனில் நடக்கவிருக்கும் சைனா நாட்டாரின் கலைவிழாவுக்குக் கவிதாவுடன் செல்ல டிக்கட் எடுத்திருந்தாள். கவிதா தனது படிப்பு முடிந்து இந்தியா செல்ல சில மாதங்களேயிருந்ததால் சாலினி தனது சினேகிதிக்கு இந்தியாவில் பார்க்கமுடியாத சில கலை நிகழ்ச்சிகள் லண்டனில் நடக்கும்போது,அவைகளுக்குக் கவிதாவை அழைத்துச் செல்ல முடிவு கட்டியிருந்தாள்.

அன்று லண்டன் சூரியனின் தாராளத்தில் பளிச்சென்று சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அன்று,சாலினி தாங்கமுடியாத வயிற்று வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அத்துடன் வயிற்றுக் குமட்டலும் வாந்தியும் சேர்ந்து சாலினியைத் துன்பப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

‘இவ்வளவு செலவு பண்ணி வாங்கிய டிக்கட் அநியாயமாகிறதே என்பதை விட,கவிதாவுக்கு இந்த கலைநிகழச்சியைக் காணமுடியாதே என்பதுதான் பாவமாக இருக்கிறது’ சாலினி கண்கள் குளமாகச் சிணுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

‘உனது வேறு சினேகிதியாரையும் கூட்டிக்கொண்டு போகச் சொல்லேன்’ அம்மா ஆறுதல் சொன்னாள்.
‘ம்ம், நாளைக்கு புறொக்கிராம் நடக்கப்போகுது, இப்போ யாரைத் தேடுவதாம்?’ சாலினி அம்மாவைப் பரிதாபத்துடன் பார்த்தாள்.

‘மகன்..’ என்று அம்மா கண்ணனைப் பார்த்தாள் அவளின் பார்வையிற் கெஞ்சல்.சாலினியின் சினேகிதிகளைத் தன் குழந்தைகள் மாதிர்p கவனித்துக்கொள்பவள் அம்மா.
‘ம ம்,அவளுக்கு.. கவிதாவுக்கு என்னோட வரச் சம்மதமெண்டால்..’ அவன் அம்மாவைப் பார்க்காமல் இழுத்தான்.

கவிதாவுக்கு சாலினி தன்னால் ஷோவுக்கு வரமுடியாது,அண்ணாவுடன் போகச் சொன்னதும் கவிதா என்ன மறுமொழி சொன்னாள் என்பதோ, தன்னுடன் வரமறுதிருப்பாளோ என்பதெல்லாம் கண்ணனுக்குத் தெரியாது.’அண்ணா,கவிதா உன்னை வாட்டர்லூ ஸ்டேசனுக்கு வந்து சந்திக்கச் சொன்னாள்’ என்று சாலினி சொன்னபோது அவன் மனம் துள்ளிக் குதித்தது.

அவனின் தகப்பன் அவருக்கு லண்டனில்; பிடித்த இடங்களில் ஒன்று அடிக்கடி சொல்லுமிடமான சவுத்பாங்க் என்ற இடத்தில் கலை நிகழ்ச்சி நடக்கிறது. வாட்டார்லு ஸ்டேசனால் கவிதா இறங்கி வருவாள் என்று சாலினி சொல்லியிருந்ததால் கண்ணன் அங்கு காத்திருந்தான். உலகத்து மக்களின் பிரதிபலிப்பைக்காண வேண்டுமானால் லண்டனிலுள்ள ஒருசில பிரமாண்டமான ஸ்ரேசன்களிலுந்து அவதானித்தால் அதுபுரியும்.

கவிதா வந்துகொண்டிருந்தாள். மேல் நாட்டு நாகரிகத்தின் அழகுகளைத் தாண்டிய ஒரு கலைத்துவம் அவள் தோற்றத்தில்.அவன் தனக்காக எங்கு காத்திருக்கிறான் என்பதைத் தேடிய பார்வையின் குறிப்பு ‘தனக்கானது’ என்ற நினைவு தட்டியதும் அவனின் உணர்வில் ஒரு பொறி.

தங்கையின் சினேகிதியாகப் பழகத் தொடங்கிய நாளிலிருந்து அவனின் உள்ளுணர்வைச் சீண்டியெடுக்கும் அவளின் நினைவுக்கு அர்த்தம் என்னவென்று அந்தக் கணம் அவனுக்கு விளங்கியது. அவனின் வாழ்க்கை ஒரு திருப்பு முனையத் தீண்டி விட்டதான தெளிவு அவனுக்கு வந்தது.

அன்று அவர்கள் பார்த்தது, மிகவும் அதிக செலவில், மேற்கத்திய கலாச்சாரத்திற்குச் சவால்விடும் பணக் கொளிப்பு நிறைந்த சைனாநாட்டின் பிரமாண்டமான கலைப் படைப்பு. பார்ப்பவர்கள் பரவசப் படும்விதத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட அழகிய நிகழ்ச்சி.

அவள் அவன் அருகில் இருக்கிறாள் அவளுக்குத்; தெரியாத வேறோரு நாட்டுக் கலை நிகழ்ச்சியை அவள் மிகக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
அவன் மனம் எங்கேயிருந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியாது.தெரிந்திருந்தாலும் அவள் காட்டிக்கொள்ள மாட்டாள் என்பதும் அவனுக்கத் தெரியும்.
அவன் உணர்வுகளின் கட்டுமீறிய இன்பத்தின் சாயலை இன்றுதான் அவன் அனுபவிக்கிறான்.

யதார்த்தையிழந்த இன்னுமொரு உலகுக்கு உணர்வையிழுத்துச் செல்வதுதான் காதலா?
அவள் முகத்தைப் பார்த்துத் தன் உணர்வுகளைக்கொட்ட வேண்டும்போல வந்த உணர்வை மிகக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

கலை நிகழ்ச்சியின் இடைநேரத்தில் அவன் அவளுக்குக் குளிர்பானம் வாங்கி வந்தான்.இருவரும் கலை நிகழ்ச்சி பற்றி ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பரிமாறிக் கொண்டார்கள். அசாதாரண உணர்வுகள் மனதில் அபரிமிதமான காதல் அலைகளைக் கிளப்பும்போது,மிகவும் சாதாரண பாவத்துடன் நடந்து கொள்வதன் சிரமத்தை அவன் உணர்ந்தான்.

கலைநிகழ்ச்சி முடிந்ததும் கவிதா கண்ணனுக்கு நன்றி சொன்னாள்.அவன் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

‘நன்றியா? எதற்கு? என்னருகில் இரண்டு மணித்தியாலங்கள் நீயிருந்தாய், என்னுணர்வை இழக்கச் செய்தாய், காதலுக்கு அர்த்தம் செய்தாய், கண்ணோடு கண்களைப் பின்னிக் கொள்ளாமல் எனது கருத்துக்களைத் தெளிவு படுத்திவிட்டாய். ஆனால் அதை நான் உனக்குச் சொல்லத் தைரியமில்லை.எனது கோழைத்தனத்தை மறைத்துக் கொளவதற்காகவா நன்றி சொல்கிறாய்?’ என்று பல கேள்விகள் அவன் மனதில் நடமாடின. ஆனால் மெல்லிய புன்னகையுடன் அவள் நன்றியை அங்கிகரித்தான்.

அவள் நேரத்தைப் பார்த்தாள். அவள் தெற்கு லண்டனில் இருப்பவள். ட்ரெயினில் போகவேண்டிய அவசரம் அவள் கண்களில் தெரிந்தது.
‘சாலினி வந்திருந்தால் உங்களை வீட்டுக்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோய் விட்டிருப்பாள் இல்லையா?’ அவன் கேட்டதன் அர்த்தம் நான் உங்களைக் கூட்டிக் கொண்டு போக முடியாதா என்பதாகும் என அவள் புரிந்து கொண்டாள்.

அவள் பதில் சொல்லாமல் மௌனமானாள்.வானத்தில் வெண்ணிலவு. அதைச்சுற்றிப் பல்லாயிரம் நட்சத்திரங்கள் லண்டன் செயற்கை வெளிச்சங்களுடன் போட்டிபோட்டுக் கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன. தேம்ஸ் நதி செல்ல நடை போட்டுக்கொண்டிருந்தது.அதில் உல்லாசப் படகுகளும் அதிலுள்ளவர்களின் கேளிக்கைக் குரல்களும் உலகத்தில் எங்களைப்போல் சந்தோசமானவர்களைக் காணமுடியாது என்பதைச் சொல்வதுபோலிருந்தது.
வாழ்க்கை முழுதும் அவளுடன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர முடிந்தால் நான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்சாலியாயிருப்பேன் என்று அந்த நிமிடம் தன்னைத் தானே கேள்வி கேட்டுக்கொண்டான்.

அவன் தனது காருக்குப் போகும்போது அவள் அவனைத் தொடர்ந்தாள். எங்கேயோவிருந்து ஜாஸ் இசை மெல்ல வந்து உணர்வுகளைத் தடவியது. தேம்ஸ் நதிக்கப்பால் பிரித்தானியப் பாராளுமன்றம் திமிருடன் இவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

‘எனக்கு ஜாஸ் இசை பிடிக்கும்’ ஏதாவது பேசவேண்டும் என்பதற்காகச் சொன்னானா அல்லது’ உனக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பதைச் சொல், அல்லது என்னுடன் எதையாவது பேசு’ என்பதற்காகச் சொன்னானா என்பது அவனுக்கே தெரியாது.

கவிதா பதில் சொல்லாமல் அவனைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் அவனின் காரை நெருங்கியபோது,’மன நிம்மதி தரும் இசை எல்லாமே பிடிக்கும்- மேற்கத்திய இசையில் அவ்வளவு பரிச்சயமில்லை’ என்றாள்,அவள் குரல் மிக மிக மென்மையாகவிருந்து.

அவனுக்கும் அவளுக்குமிடையிலுள்ள கலாச்சார அல்லது கருத்துணர்வு அல்லது வித்தியாசமான வாழ்க்கையமைப்பின் தொலைவை அல்லது வித்தியாசங்களைச் சிலவார்த்தைகளில் சொல்லி முடித்து விட்டாளா?
அல்லது இதுவரை எனக்குப் புரியாதவற்றைப் புரிந்துகொள்ள யோசிக்கிறேன்.கால அவகாசம் தாருங்கள்’ என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்கிறாளா?

அவள் அந்த நேரத்தில் அவனை ஊடுருவிப் பார்த்தபடி சொன்னபோது அவன் நிலை தடுமாறிப் போனான்.
ஏதோ ஒரு உந்துதல் அவன் மனதில்.’ஐ லவ் யு கவிதா என்று அவளிடம் சொல்லவேண்டும் போன்ற திடீர் பரபரப்பு. அடக்கிக் கொண்டான்.அவன் லண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தவன். ஒளிவு மறைவின்றிப் பேசுவது உத்தமமான பண்பு என்று நினைப்பவன். ஆனால் அவள்?
அவள் ஒரு இந்தியப் பெண். அவனைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவனைத் திட்டினால் அவனால் அதைத் தாங்கமுடியாது.
அவனின் மனப் போராட்டத்தை எப்படிச்; சொல்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அவன் அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டுபோய்த் திரும்பியபோது சாலினி விழித்திருந்தாள்.
‘நன்றி அண்ணா..அவளை வீட்டுக்குக்கொண்டு போய்விட்டதற்கு நன்றி ‘ சாலினியின் குரலில் உண்மையான நன்றித் தொனி பரவிக் கிடந்தது.
அதன்பின் சிலதடவை சாலினியைப் பார்க்கவந்தபோது கண்ணன்,’ஹலோ’ மட்டும் சொல்லாமல் ஏதோ சாட்டுக்களை வைத்துக்கொண்டு கவிதாவுடன் பேசினான்.அவள் லண்டனை விட்டுச் செல்லப் போகிறாள் என்ற துயர் அவனை நெருஞ்சி முள்ளாய்க் குத்திக்கொண்டிருந்தது.

அவள் அவனைப் பிரிந்து சென்று விட்டாள்.சாலினி எப்போதாவது ஒரு தடவை கவிதா பற்றிச் சொல்வாள். அதாவது, கவிதாவுக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது போன்ற தகவல்கள். எப்போதாவது கவிதா,’ உன் அண்ணா எப்படி இருக்கிறார் என்று கேட்டதாகச் சாலினி சொல்ல மாட்டாளா எனக் கண்ணன் மனம் தவியாயத் தவித்தது.
கடைசியாக, ‘சாலினிக்குக் கல்யாண சம்பந்தம் வந்ததாம். நிச்சயார்த்தம் நடக்கும் போலிருக்கிறதாம்’ என்று சாலினி சொன்னபோது அவனாற் தாங்கமுடியவில்லை.

இப்போது,சென்னையில் விமானம் வந்து விட்டது. அரவிந்தன் கண்ணனை அன்புடன் வரவேற்றான்.
சென்னைக்கே உரித்தான பல்வகை ஒலிகள்,பல்வகை மணங்கள் கண்ணனை வரவேற்றன.

‘சாரி கண்ணன்,அம்மாவின் உறவினர்களைப் பார்க்க இரண்டு நாளில் மதுரை போகவேண்டியிருக்கிறது.அதற்கு முதல் பலவேலைகள் செய்யவேண்டிக் கிடக்கு, உன்னுடன் அதிக நேரம் சென்னையில் செலவழிக்கமுடியாது’அரவிந்த் குரலில் சோகம்

‘பரவாயில்லை,சிறுவயதில் அம்மா அப்பாவுடன் சில தடவைகள் சென்னை வந்திருக்கிறேன்.அம்மா சேலைக்கடைகளை முற்றுறகையிடுவாள், தங்கை சினிமா நடிகர்கள் நடிகைகளைப் பார்க்கவேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பாள்,அப்பா நிறையப் புத்தகங்கள் வாங்குவார். இவைதான் எனது சென்னை ஞாபகங்கள்’ கண்ணன் பழைய ஞாபகங்களை நண்பனுடன் பகிர்ந்து கொண்டான்.

‘நீ மதுரை போவதாகவிருந்தால் பிரச்சினையில்லை. நான் ஒன்றிரண்டு நாட்கள் சென்னை சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு கோவை செல்கிறேன்’ என்றான் கண்ணன்.
‘அய்யோ, நீ தனியாக ஒன்றும் திரியவேண்டாம். எங்களுடன் மதுரைக்கு வா அப்புறமா எனது வேலைகள் முடியவிட்டு இருவருமாகக் கோவை போகலாம்’ என்றான் அரவிந்த்.

அரவிந்தனுக்காக இந்தியா செல்வதாகப் பொய் சொல்லி விட்டு வந்திருக்கிறான். அரவிந்தனுடன் சில நாட்கள் சென்னையில் தங்காமல்,உடனடியாகக் கோவை சென்றால் வீட்டில் சந்தேகிப்பார்கள் என்று கண்ணனுக்குத் தெரியும்.

ஆனால்,இப்போது அரவிந்த் தன்னுடன் கோவை வருவதாகச் சொல்கிறான்.கண்ணனுக்குத் தர்மசங்கடமாகிவிட்டது. கவிதாவுக்கு அவனின் தங்கை கொடுத்தனுப்பிய பரிசுப் பொருட்களை மட்டும் கொடுத்து விட்டு சட்டென்று திரும்ப அவன் விரும்பவில்லை. கோவையில் சில நாட்கள் தங்கமுடிந்தால்,கவிதாவுடன் பேசமுடிந்தால் அவன் சந்தோசப் படுவான் என்று தனக்குள் யோசித்தான். ஆனால் அரவிந்துடன் கோவை சென்றால் கவிதாவுடன் தனியாகப் பேசவும் முடியாமல் போகலாம்.

மதுரைக்குச் சென்றதும் வழக்கம்போல் மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்குச் சென்றான்.சிறுவயதில் அவன் அந்தக் கோயிலுக்கு வந்தபோது அவனுக்கு அந்தக் கோயில் பிடித்துக்கொண்டது. அவனது தாய் சமய விடயங்களில் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டவள்.

அரவிந்தனும் அவனுடன் கோயிலுக்கு வருவதாகவிருந்தான் ஆனால் கடைசி நேரத்தில் அவனுக்கு வேறு ஏதோ வேலையிருந்ததால் அவன் வரவில்லை.
கோயில் பூசை முடியவிட்டு, கோயில் தெப்பக் குளத்து மண்டபத்தில் உட்கார்ந்தவனின் மனதில் பட்டென்று ஒரு கேள்வியை யாரோ கேட்பதுபோலிருந்தது.

‘கவிதாவுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது. நீ ஏன் அவளைப் பார்க்க வேண்டும்? அவளைப் பார்க்கவேண்டுமென்பதற்காக என்று ஏன் பல பொய்களைச் சொல்லிக் கொண்டு அலைகிறாய், அவள் உன்னை விரும்புவதாக எப்போதாவது சொன்னாளா அல்லது உனது தங்கையிடமாவது சாடையாகச் சொன்னாளா, ஏன் வெறும் காதற் கற்பனையில் காலத்தை வீணாக்குகிறாய்’?

அவன் திடுக்கிட்டான்.அவன் பலமுறை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்ட கேள்விதான். ஆனால் இப்போது யாரோ கேட்பதுபோலிருந்தது.
தனக்குத் தானே இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டபோது கிடைக்காத பதிலை இப்போது எங்கே தேடப்போகிறான்?

கவிதா லண்டனிலிருந்து இந்தியா திரும்பி வந்து ஆறுமாதங்களாகி விட்டன. ‘ என்னைக் கலை நிகழ்சிச்சி;க்குக் கூட்டிச் சென்றதற்கு உனது அண்ணாவுக்கு நன்றி சொல்’ என்று கவிதா சொன்னதாகசச் சாலினி சொன்னாளே தவிர, ‘உனது அண்ணாவுக்கு எனது அன்பைச் சொல் என்றோ அல்லது வேறு எந்தவிதமாகவோ கவிதா கண்ணனைப் பிரிந்து ஏதும் மன உளைச்சல் படுவதாக வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லையே?

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் மண்டபத்தில் ஒரு மாலை நேரம் தனியேயிருந்து சிந்தித்தபோது,சட்டென்று பல கேள்விகள் அவனைத் திக்கு முக்காடப் பண்ணின.

‘ ஏன் வந்தேன் இந்தியாவுக்கு?’ அவனால் தனது குழப்பதிற்கு விளக்கம் தெரியவில்லை.கவிதாவில் அவனுக்குள்ள ஈர்ப்பை கவிதா புரிந்துகொண்டிருப்பாளா? புரிந்திருந்தாலும் அவளால் என்ன செய்யமுடியும்? பெரும்பாலான பெண்கள் தங்கள் குடும்பத்தின் விருப்பு வெறுப்புக்களை முன்படுத்தித்தானே திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள்?

கவிதா போன்ற இந்தியப் பெண்கள் காதலிக்க உரிமையற்றவர்கள். தங்களின் உள்ளத்தின் உயிர்த்துடிப்பை மறைத்துவிட்டு சமுதாயத்திற்காக வேடம் போடுபவர்கள்.அவளிடம் போய் தனது காதலைச் சொல்லி விட்டு அவளை ஏன் குழப்பவேண்டும்?
அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டிருந்தால் ஏன் முட்டாள்மாதிரி அவள்முன்போய் நிற்கவேண்டும்? இந்தியாவுக்கு வந்து சிலநாட்கள்தான் ஆனாலும் இந்திய வாழ்க்கைமுறை அவனைப் பல கேள்விகளைக் கேட்கப் பண்ணின.

வெறும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு இந்தியாவுக்கு வந்தது முட்டாள்த்தனம் என்று தன்னைத் தானே திட்டிக்கொண்டான்.
கவிதாவுக்காகச் சாலினி தந்த பரிசுப்பொருட்களைப் பாhசலில் அனுப்பிட்டு உடனடியாக ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டும்போலிருந்தது.
அதைவிட வேறு எதுவும் அவனுக்குப் புரியவில்லை.

அரவிந்த பிஸியாக இருப்பதால்,கவிதாவின் பரிசை கோவைக்கு நேரே சென்று கொடுக்கமுடியவில்லை என்றும் பார்ஸலில் அனுப்புவதாகவும் சாலினிக்கு செய்தி; அனுப்பினான்.

அடுத்த இருநாட்களும் எப்படிக் கழிந்தன என்று அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. தேவையில்லாமல் இந்தியா ஓடிவந்தது பற்றித் தன்னைத் தானே பல தடவைகள் நொந்துகொண்டான்.
இருபத்தி எட்டு வயது வரைக்கும் வராத ஏதோ ஒரு ஆழமான துயர் இன்று ஏனோ அவன் இதயத்தைச் சீண்டியது.

அவன் ஒரு தன்னிலை நிறைவு கொண்ட மனிதனாகத்தான் அவனை இதுவரை நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு என்ன நடந்தது, லண்டனில் கிடைக்காத காதலைக் கோவையில் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேனா?

மனம் மிகவும் சோர்ந்துபோன உணர்வு. தனது மனநிலையை யாரிடமாவது சொல்லியழவேண்டுமென்ற தவிப்பு,ஆனால் கடந்த சிலநாட்களாக அரவிந்த் மிகவும் பிஸியாகவிருக்கிறான்.
அவர்களின் உறவினரின் பெண்ணின் கல்யாண விடயமாக அவனது குடும்பமே பிஸியாகவிருக்கிறது.
இன்னும் கவிதாவின் பரிசுப் பொருட்களை அவளுக்குப் பார்ஸல் பண்ணவில்லை.

தனது சூழ்நிலைகடந்து வந்து எங்கோயோ ஒரு பெருங்காற்றின் மத்தியில் அகப்பட்ட தவிப்பு அவனை அழுத்திக் கொண்டிருந்தது.கால் போன போக்கில் மதுரை எங்கும் சுற்றித் திரிவதைவிடக் கோயிலுக்கு வந்து சிந்தனையைச் சீராக்குவது அவனுக்குப் பிடித்திருக்கிறது.

அன்றும் வந்தான். கடந்த இருநாட்களாக இருக்குமிடத்தில் உட்கார்ந்து தன்னைச் சுற்றிய பக்தியான மனிதர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.இவர்களெல்லாம் ஏதோ தேவைக்குத்தானே கடவுளிடம் வருகிறார்கள்?
அவன் ஒன்றும் பெரிய பக்திமானில்லை,ஆனால் இந்த மண்டபத்தில் உட்கார்ந்து சிந்திப்பது நிம்மதியாயிருக்கிறது. எனது எதிர்காலம் எப்படியிருக்கப் போகிறது? கவிதாவில் எனக்கிருந்த ஈர்ப்பை நான் அவளிடம் மனம் விட்டுச் சொல்லாமல் விட்டேன்? அவனுக்கு அவனில் கழிவிரக்கம் வந்தது. யோசித்து அலுத்து விட்டான்.நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது.

புறப்படத் தயாரானபோது அவனின் மோபைல் கிணுகிணுத்தது.
இந்திய நம்பர்,அனால் அது அவனின் சினேகிதன் அரவிந்த்தின் நம்பரில்லை.
‘ஹலோ’ என்றான்
அடுத்த பக்கத்திலிருந்து ஒரு வினாடி ஒரு பதிலும் இல்லை. ஏதோ ஒரு தவறுதலான நம்பராக இருக்கலாம் என்று யோசித்த அவன் கட்; பண்ண நினைத்தபோது,’ கண்ணன், கவிதா பேசறேன்’
கவிதா?
அவன் அந்தக் கோயிலிலிருக்கும் சிலைகளில் ஒன்றாகப் பிரமைபிடித்து உட்கார்ந்திருந்தான்.

தன்னைச் சுதாகரித்துக்கொண்டு,’ஹலோ கவிதா’ என்றான்.
அவளின் குரலை டெலிபோனில் இன்றுதான் முதன்முறை கேட்கிறான்.அது அவனின் இருதயத்தைப் பிழப்பது போலிருந்தது.
‘சாலினி நீங்க மதுரையில நிக்கறதா சொன்னாள்’
‘என் சினேகிதனோட மதுரை வந்தேன். உங்கள் பார்ஸலை மெயிலில அனுப்பி வைக்கிறன்’
அவளின் கல்யாண நிச்சயார்த்தத்திற்கு வாழ்த்துச் சொல்ல மறந்தது ஞாபகம் வந்தது.
அவன் அதைச் சொல்ல வாயெடுத்தபோது,
‘ வேண்டாம் பார்ஸலை நானே வந்து வாங்கிக்கிறன்’ என்றாள் கவிதா.அவள் குரலில் அவசரம்.
‘ ஏன் உங்களுக்குச் சிரமம்’ அவன் முணுமுணுத்தான். அவனின் மனத்தைக் கொள்ளை கொண்ட கவிதா இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயிக்கப் பட்டிருக்கிறாள். அவளை இன்னொருதரம்பார்த்து துயரப் படத்தான்வேண்டுமா?
‘சிரமம் ஒண்ணும் கிடையாது.’ அவள் குரலில் ஆணித்தரம்.

அவனுக்கு மறுமொழி சொல்லத் தெரியவில்லை. அரவிந்த் பிஸியாகவிருக்கிறான்.எப்போது அவனுக்கு நேரம் கிடைத்து கோவைக்குச் செல்ல முடியுமோ தெரியாது.
அவன் மௌனமானான்.

‘நாளைக்குச் சந்திக்க முடியுமா?’ கவிதாவின் குரலில் ஒரு அவசரம்.
;அய்யோ என்னால் இப்போ உடனடியாகக் கோவைக்குப் புறப்பட முடியாது.என் சினேகிதன் அவனின் உறவினர் கல்யாண விடயமாக பிஸியாகவிருக்கிறான்’ அவன் படபடவென்று சொல்லி முடித்தான்.
‘நீங்க கோவை வரவேணாம், நான் மதுரைக்கு இன்னிக்கு வந்தன்’
‘வாட்’ அவன் குரலில் ஆச்சரியம்.
‘ஆமா சாலினி நீங்க மதுரையில் நிக்கிறதாச் சொன்னதும் புறப்பட்டு வந்தேன்’;
‘கவிதா, ஏன் இந்தக் கஷ்டம். சாலினி கொடுத்த பரிசுகளை நான் பார்ஸலில அனுப்பி வைத்தால் போகிறது’ அவன் அவளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் முனகினான். இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயமானவள் இவனை ஏன் பார்க்க வருகிறாள்?

அவன் தடுமாறுவது தெரிந்ததும்,’நாளைக்கு மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில சந்திக்கலாமா?’ அவள் அப்படிக் கேட்டபோது அவன் உறைந்துபோனான். அவனின் மன உளைச்சல்களைக் கொட்டித்தீர்க்க அவன் மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலின் தடாகத்தையண்டியிருந்த மண்டபத்திலமர்ந்;திருந்து தனது வாழ்க்கையை அலசுவது அவளுக்குத் தெரியுமா?அவனின் மறுமொழியை எதிர்பாராமல் அவள் போனை வைத்து விட்டாள்.

அதாவது ‘நான் அங்கு வரத்தான் செய்வேன் நீயும் என்னைச் சந்திதக்கவேண்டும்’ என்கிறாளா? ஏன்?
அவன் அன்றிரவு தூக்கம் வராமற் தவித்தான்.

அவளைப் பார்த்து அவன் துயர் படத் தயாரில்லை என்று தனக்குத் தானே பல தடவை சொன்னாலும், ஒவ்வொர தடவையும் அவளைப் பற்றி நினைக்கும்போது அவளைப் பார்த்தேயாகவேண்டும் என அவன் மனம் ஆணையிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஆறுமாதங்களுக்கு முன் லண்டனில் அவனை விட்டுப் பிரிந்தவள் இன்று இந்தியாவின் ஒரு முக்கிய பெண் தெய்வத்தின் கோயில் சன்னிதானத்தில் நீல நிறப் பருத்திச் சேலையில் பவித்திரமாக வந்து கொண்டிருந்தாள்.
லண்டனில் அவனுக்குத் தெரிந்த கவிதாவுக்கும் இன்று அவன் பார்க்கும் கவிதாவுக்கும் ஏதோ ஒரு பிரமாண்டான வித்தியாசம். அது என்னவேன்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. புரிந்துகொள்ளுமளவுக்கு மனத் தெளிவுமிருக்கவில்லை.

அவன் இருதயத்தில் பிரளயம். தங்கை சாலினி கவிதாவுக்குக் கொடுத்தனுப்பிய பரிசுப் பொதிகையைக் கையிற் தாங்கிக் கொண்டு. அவன் கருத்தில் கவிதாவில் அவனுக்குள்ள காதலைச் சுமந்துகொண்டு அவள் எடுத்துவைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் அவனின் எதிர்கால சோகத்திற்கான அடிகள் என்று தனக்குள் பொருமிக் கொண்டான்.
இரண்டு மூன்று நாட்கள் சரியான நித்திரையன்றி அவன் சோர்ந்திருந்தான். லண்டனில் இரு பட்டப் படிப்புக்களைப் படித்து முடித்தவன் இன்று அவளைக் கண்டதும்,தனது மூளையில் எந்த சிந்தனையும் உருப்படியாகச் செயற்படவில்லை என்பதன் மர்மத்தையுணராது தவித்தான்.

அவள் யாருடனும் வரவில்லை. தனியாக வந்திருந்தாள்.
அவன்’ ஹலோ கவிதா’
அவள்’ ஹலோ கண்ணன்’
அவன் தங்கை கொடுத்தனுப்பிய பரிசுப் பொதியை அவளிடம் நீட்டினான்.
அவள் அதை வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.
‘கோவைக்கு வந்து எனது பெற்றோரிடம் கொடுத்தால் மிகவும் சந்தோசப்படுவார்கள்’ அவள் குரலில் எனது வேண்டுகொளை மறுக்காதே என்று தொனி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவன் குழம்பி விட்டான். நேற்றுத்தானே சொன்னாள் அவள் நேரில் வந்து பரிசுப் பொருட்களை வாங்கிக் கொள்வதாக, இப்போது என்ன சொல்கிறாள்.

‘லண்டனிலிருந்து பரிசுப் பொருட்களைப் பார்ஸலில் அனுப்பியிருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் இவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டு என் வீட்டுக்கு வராமல் போகப் போகிறீர்களா’?

‘உங்கள் குடும்பத்திற்கு என் நான் பிரச்சினை கொடுக்கவேணும்..’அவன் தொடரமுதல் அவள் சொன்னாள்,
‘அது ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. நீங்கள் எனது அன்பான சினேகிதியின் தமயன் என்ற சொன்னேன். அவர்களும் உங்களைப் பார்க்க ஆசைப் படுகிறார்கள்’
அவன் தயங்கினான்.
‘உங்கள் நண்பர் மிகவும் பிஸியாக இருப்பதாச் சொன்னீர்கள்,மதுரை சுற்றிப்பார்க்கலாமா?’ அவனை நேரே பார்த்தபடி அவள் சொன்னாள்.
அவன் தர்மசங்கடத்துடன் முறுவலித்துக்கொண்டான்;.

‘எங்கள் வாழ்க்கையில் சிலவேளைகளில் சிலநேரங்களைக் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொள்ளவேணும்,அது வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கிய பரீட்சையாகவும் இருக்கலாம்’
அவள் குரலில் என்ன கிண்டலா அல்லது தத்துவப் போதனையா?

‘எங்களையறிந்து கொள்வதற்கும் எங்களை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்வதற்கும் கிடைக்கும் அற்புத இடைவெளிதான் தற்செயல் சந்திப்புக்கள்’ அவள் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் இப்போது அவளைப் பார்த்து முகம் மலர முறுவலித்தான். அவள் அவனை இறுகப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் அவனின் முகத்தில் வளைய வந்தன.
இப்படிப் பேசும் கவிதாவை அவன் லண்டனில் சந்திக்கவில்லை.
ஓரு வலயத்தைத் தாண்டாத பெண்ணாக அவன் எடைபோட்டிருந்த கவிதாவா இவள்?
அன்று பின்னேரம் அவள் அவனை மதுரை மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றாள். கோவையிலிரந்து தங்கள் காரில் ட்ரைவருடன் வந்திருக்கிறாள் என்பது தெரிந்தது.

திருமலைநாயக்கர் மண்டபம், பக்கம் சென்றபோது இருளத் தொடங்கிவிட்டது.
அந்த நேரத்திலும் சூட்டின் வெக்கை அவனை வறுத்துக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

‘மன்னிக்கவும் நீங்;கள் என்னைத் தேம்ஸ் நதியோரத்தில் கிட்டத் தட்ட நடு நிசியில்; அழைத்துக் கொண்டுபோய் எனக்கு ஜாஸ் இசை பிடிக்கும் என்று சொன்னது போல் நான் உங்களைப் பொங்கும் காவிரிக் கரைக்குக் கூட்டிக் கொண்டுபோய் எனக்குப் பிடித்த இசைபற்றி உங்களுடன் முணுமுணுக்க முடியாது,ஏனென்றால் காவேரி வரண்டு கிடக்கிறது’.அவள் அவனைப் பார்த்தபடி சொன்னாள்.

கண்ணன் எங்கேயோ தனக்குத் தெரியாத ஒரு உலகில் பிரயாணம் செய்வதுபோல் உணர்ந்தான். இவள் ஏதோ பூடகமாகப் பேசுகிறார்கள் என்ற புரிந்தது. ஆனால் அவளிடம் நேரடியாகக் கேட்கத் தயக்கம்.

இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டதாகச் சொல்பவள் ஏன் இவனுடன் தேம்ஸ் நதிக்கரையில் இரவில் நடந்ததை ஞாபகப் படுத்துகிறாள்?

கண்ணன் ஏதும் கேட்பான் அல்லது சொல்வான் என்று எதிர்பார்த்த ஏமாற்றம் கவிதாவின் கண்களில் நிழலாடியதை கண்ணன் அவதானிக்கவில்லை.

அடுத்தநாள் காலையில் அவனிருந்து ஹோட்டெலுக்குக் காருடன் வந்திருந்தாள்.
‘இங்கிருந்து கோவை போகும்வரையும் பேசிக் கொண்டு போகலாம்’ அவள் சொன்னாள்

எதைப் பற்றிப் பேசுவதாம்?கார் புறப்பட்டு மதுரை இடி நெரிசல்களைத் தாண்டி அழகிய பிரதேசங்களுக்களை ஊடறுத்துச் செல்வது மனதுக்கு ரம்மியமாகவிருந்தது.
அந்த இனிய காட்சிகளை கவிதாவுடன் ரசிப்பது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

அவள் சாலினி பற்றி அவனிடம்; கேட்டாள். சாலினியும் கவிதாவும் மிகவும் நெருக்கமான சினேகிதிகள் என்பதும் அவர்கள் ஒருத்தருக்கொருத்தர் மனம் விட்டு எதையும் பகிர்ந்து கொள்பவர்கள் என்றும் அவனுக்குத் தெரியும் ஆனாலும் அவனுடன் பேச்சைத் தொடரத்தான் கவிதா பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்ற தெரியும்.

‘எனக்கு நிச்சயிக்கப் பட்டிருப்பவரைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கவில்லையே’
அவன் மறுமொழி சொல்லாமல் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.அவன் கண்களில் சோகம்.
இது என்ன கொடுமை?
என்னுடையவளாக இருக்கவேண்டும் என்ற அவன் மனமாரக் காதலிக்கும் ஒருத்தி அவளின் எதிர்காலக் கணவனைப் பற்றிப் பேசச் சொல்லிக் கேட்கிறாள்.
அவன் மறுமொழி சொல்லாமல் முகத்தை ஜன்னற் பக்கம் திருப்பினான். அவன் அவளின் கேள்விக்கு மறுமொழி ஏதும் சொல்லாததால் அவளுக்குக் கோபம் வந்தது.

‘ யு பிளடி பிரிட்டஷ்;,’ அவள் தன் குரலையுயர்த்திக் கத்தினாள். அவளின் கோபம் அவனை உலுக்கியது.கண்ணன்; அதிர்ந்து விட்டான்.

‘எதையும் நேரடியாகச் சொல்லத் தெரியாது, எல்லாவற்றிலும் ஒரு போலிக் கவுரவும், தன்னைத்தானே மறைத்துக் கொள்ளும் தந்திரப்புத்தி’ அவள் அவனைப் பார்த்துச் சட்டென்று வெடித்தாள்

அவன் அவளின் கோபத்திற்குக் காரணம் தெரியாமல் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். அவளின் குரல் உடைந்து கேவியழத் தொடங்கி விட்டாள்.

கவிதாவின் கண்கள் குளமாகி அவள் கன்னத்தை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் பதறி விட்டான்.

‘கவிதா ஐ ஆம் சாரி, நீ இப்படித் திட்டுவதற்கு நான் உனக்கு என்ன சொல்லி விட்டேன்’

‘நீங்கள் மனம் விட்டு ஒன்றும் சொல்லாததுதான் காரணம் கண்ணன்’
அவன் இன்னொருதரம் அவளைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

‘;P ‘எனக்குப் பரிசு தரமட்டும்தான் லண்டனிலிருந்து வந்தாய் என்பதை நான் நம்ப வேணுமா?;’ அவள் அழுகையினூடே கேள்வி கேட்டுக்; கொண்டிருந்தாள்.

அவள் கண்ணீர் அவனைத் துடிக்கப் பண்ணியது. அவளின் அழுகையின் காரணம் புரிந்தது.
‘கவிதா ஐ லவ் யு ஆனால் அதை நீ ஏற்றுக் கொள்வாயோ என்றுதான்..’ அவன் சொல்லி முடிக்க முதல் அவள் அவனது வாயைப் பொத்தினாள்.

‘எனக்கு எந்தக் கல்யாணத்தையும் யாரையம் நிச்சயிக்கவில்லை. நான் உனது தங்கையின் சினேகிதி,அவளிடமிருந்து நான் படித்துக் கொண்டது எதைச் செய்தாலும் உனக்குப் பிடிக்காதவர்களிடம் பழகாதே என்பதுதான். அப்படியான நான் முன்பின் தெரியாத ஒருத்தனுக்க மௌனமாகக் கழுத்தை நீட்டுவேன் என்று நினைத்தீர்களா, ஐ லவ் யு கண்ணன், ஐ நோ யு லவ் மீ டு? அவள் கண்ணீருடன் புன்சிரிப்பையும் கலந்து புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். ஆவனுக்கு என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அவளின் கைகளை வருடிக்கொண்டிருந்தான்.

‘எனக்குத் தெரியும் நீ என்னைத் தேடி வருவாயென்று’ அவள் குரலில் குதுகலம்

அவனை அவளுக்குத்; தெரிந்த அளவு அவனுக்குத் தெரியவில்லையா?அவன் வழக்கம்போல் தலையைச் சொறிந்துகொள்ளவில்லை.
கவிதாவை அணைத்துக்கொண்டான். அவன் காலம் காலமாகக் காத்துக் கிடந்த அற்புத ஸ்பரிசம் அவனை இன்னொரு உலகுக்கு இழுத்துச் சென்றது.

கோவை நகரின் ஆரவாரம் காதைப் பிழந்து கொண்டிருந்தது. லண்டன் மாதிரி கலகலப்பாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.தனது வாழ்க்கையின் திருப்பத்தில் காலடி எடுத்து வைப்பதை கண்ணன் உணர்ந்தான்.

கவிதாவின் வீட்டை அடைந்தபோது கவிதாவின் அம்மா அவனை ஆராத்தி சுற்றி வரவேற்றாள். மகள் தேர்ந்தெடுத்த மருமகனை அன்புடன் அவள் பெற்றோர்கள் வரவேற்றார்கள். கவிதாவின் தமயன்கள் குடும்பம் குழந்தைகள் ஆரவாரத்துடன் கண்ணனைச் சுற்றி வந்தனர்.

கவிதாவுக்கு யாரும் எந்த வரனையும் பார்க்கவுமில்லை,நிச்சயார்த்தம் செய்யவுமில்லை, தன்னிடம் கண்ணனுக்குள்ள காதலைப் புரிந்து கொண்டதும் அவனைக் கோவைக்கு அழைக்கவும்,தனது குடும்பத்தாருக்கு அறிமுகப்படுத்தவும் கவிதா போட்ட நாடகம்தான் அந்த நிச்சயார்த்த நாடகம் என்று கண்ணனுக்கு இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

‘அப்பா,அம்மா இவர்தான் என்னை விரும்புவர்..நான் விரும்புகிறவர்.. லண்டனில் வாழ்பவர், நீங்கள் சம்மதித்தால் மிகவும் சந்தோசப் படுவேன்;’ கவிதாவின் குரலில் ஒரு பூரிப்பு. ஆணித்தரம்,பெருமை,அளவிடமுடியாத காதல்.

‘நான் இவளையடைய என்ன தவம் செய்தேன்?’@ கண்ணன் தனக்குள் பெருமையுடன் சொல்லிக்கொண்டான்..

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

லண்டனிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்தில் நடந்த இராஜேஸ்வாரி பாலசுப்பிரமணியத்தின், தமிழ் நாவலின் சிங்கள மொழி; பெயர்ப்புப் புத்தக வெளியீடு வைபவம் -.12.8.18

லண்டனிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்தில் நடந்த இராஜேஸ்வாரி பாலசுப்பிரமணியத்தின், தமிழ் நாவலின் சிங்கள மொழி; பெயர்ப்புப் புத்தக வெளியீடு வைபவம் -.12.8.18

இலங்கையைச் சேர்ந்த பெண் எழுத்தாளரும் லண்டனில் வாழும் திருமதி இராஜேஸ்வரியின் சாகித்திய அக்கடமி பரிசு பெற்ற ‘பனிபெய்யும் இரவுகள்’ என்ற தமிழ் நாவல் சிங்கள எழுத்தாளரான் மதுலகிரிய விஜயரத்தின அவர்களால் சிங்களத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு 2016ம் ஆண்டு கொழும்புப் பொது நூலகத்தில் சிங்கள் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அறிஞர்கள் கூடிய மண்டபத்தில் விமரிசையாகக் வெளியிடப்பட்டது.

அதன் நீட்சியாக லண்டனிலும் அந்தப் புத்தகத்தின் வெளியீடு கடந்த 10.8.18ல் இலங்கைத் தூதுவராலயத்தில் மிக விமரிசையாக நடந்தது. லண்டனுக்கான இலங்கைததற்காலிகத் தூதுவர் மாண்புக்குரிய திரு சுகீஸ்வரா குணவார்த்தனா அவர்களின் உதவியுடன் இலங்கைப் பத்திரிகையாளர் திரு அழகப்பெருமாவின் ஒருங்கிணைப்புடன் இவ்விழா ஒழுங்கு செய்யப் பட்டிருந்தது.

லண்டன் இலங்கைத் தூதரகத்தில் நடந்த இந்த நூல் வெளியீடும் வைபவம்,தூதராலயத்தின் சரித்திரத்தில் நடந்த முதலாவது மொழிபெயர்ப்பு நூல் வெளியீடாகும். அதுவும் ஒரு தமிழ் எழுத்தாளரின் படைப்பு இலங்கைத் தூதராலயத்தில் வெளியிடப்பட்ட வரலாறு இதுவரை எங்கும் நடந்ததில்லை.

இலங்கைத்தற்காலிகத் தூதுவர் திரு சுகிஸ்வரா குணவார்த்தனா தனது உரையில், திருமதி இராஜேஸ்வரியின் சிங்கள மொழி பெயர்ப்புபு; புத்தகத்தை இந்தத் தூதுவராயலயத்தில் ஒழுங்கு செய்வதால் இலங்கையிற் பிறந்து லண்டனில் வாழ்ந்து கொண்டும் தனது நாட்டு மக்களின் அமைதியிலும் ஒற்றுமையிலும் மிகவும் ஆழ்ந்த பற்றுள்ள இராஜேஸ்வரியை லண்டனிலுள்ள சிங்கள வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதால் பெருமையடைகிறேன் என்றார்.

கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்த திரு அழகப்பெருமா அவர்கள் தனது உரையில், தன்னலம் பாராது சாதி.மத.இன.மொழி,பிராந்திய பேதமற்று ஒட்டு மொத்த மக்களின் நன்மைகளுக்காக, முக்கியமாக இலங்கை மக்களின் ஒற்றுமைக்கும், அமைதிக்கும் அவர் எவ்வளவு தூரம் தன்னை அர்ப்பணித்திருக்கிறார் என்பதை அவரின் பற்பல பணிகள் மூலம் நான் நீண்டகாலமாக அறிவேன். இலக்கியம் மட்டுமல்ல, மனித உரிமைப்போராட்டங்கள், பெண்கள் சமத்துரிமைக் கருத்துக்கள், அத்துடன் பன்முக அறிவுகளை வெளிப்படுத்தும் அவரின் படைப்புக்கள் என்பனவற்றைப் பலரும் அறிய வேண்டும் என்பதனால், அவரைக் கவுரப்படுத்த இவ்விழாவை ஒழுங்கு செய்தேன் என்று கூறினார்.

விழாவின் சிறப்பு விருந்தினரான ஹோர்ன்சி-வுட்கிறின் தொகுதிப்; பாராளுமன்றப் பிரதிநியான திருமதி கதரின் வெஸ்ட் வந்திருந்தார்.அவர் தன் உரையில்,இராஜேஸ்வரியின் மனித உரிமைப் பணிகளைத்தான் மெச்சுவதாகவும், இலக்கியவாதியான அவரது மறுமுகத்தை இன்று காணுவதாகவும் இராஜெஸ்வரியைப் பாராட்டும் நிகழ்வில் தன்னையழைத்தற்கு மிகவும் சந்தோசப் படுவதாகவும் தனது தொகுதியில் இராஜேஸவரி ஈடு பட்டு உழைக்கும் பல பொது நல பொது விடயங்களையம் பாராட்டி இராஜேஸவரியைப் புகழ்ந்து பேசினார்.

சிங்கள வாசகர்களும் புத்திஜீவிகளுமட்டுல்லாமல் இராஜேஸ்வரியுடன் பலகாலமாகப் பல துறைகளில் ஒன்றாகச் சமுக நல வேலைகளில் ஈடுபட்ட- இன்று வரை ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஆங்கில தமிழ்,சிங்கள நண்பர்களும் மண்டபத்தை நிறைத்திருந்தார்கள்.

சிங்கள வழக்கறிஞரும் எழுத்தாளருமான திருவாளர் ஷாந்தி சேனதீர புத்தகத்தை ஆய்வு செய்து ஒரு ஆளுமையான விமர்சனத்தை முன்வைத்தார்.
அவர் தனது உரையில், இலங்கையில் நடந்த தமிழ் மக்களின் அடக்கு முறைகளுக்கு எதிராக லண்டனில் முதன் முதல் தமிழ் மக்களின் நிலையை எடுத்து உலகுக்குச் சொல்ல இராஜேஸ்வரியின் தலைமையில் தொடங்கிய மனித உரிமை அமைப்பான ‘தமிழ் மகளிர் அமைப்பின் மூலம் இலங்கைப் பெண்ணியவாதி திருமதி நிர்மலாவையும் அவருடன் சேர்ந்த பல புத்தி ஜீவிகளையும் இலங்கை அரசுகைது செய்தததையிட்டு பிரித்தானியா பெண்ணிய அமைப்புக்கள் பலவற்றுடன் சேர்ந்து இலங்கை அரசுக்கு எதிராக இராஜேஸ்வரி; போராடியதைக்குறித்துப் பேசினார்.

அவர் தனது பேச்சில், இராஜேஸ்வரி தமிழருக்கெதிரான் அரசின் அடக்குமுறக்குமட்டுமல்லாமல், 1971ம் ஆண்ட இலங்கையரசுக்கு எதிராக ஆயதமெடுத்த ஜே.பி.வி;யை அடக்கும்போது, குற்றமற்ற பொதுமக்களையம் அழித்ததை எதிர்த்த மனித உரிமைவாதிகளுடன் சேர்ந்து மனித உரிமைக்கான குரல் கொடுத்தார்என்று குறிப்பிட்டார்

அத்துடன் இலங்கையிலிருந்து தமிழ் அகதிகள் லண்டனுக்க வந்தகாலத்தில் அவர்களுக்காக இராஜேஸ்வரியின் தலைமையில் உண்டாக்கப்பட்ட தமிழ் அகதி ஸ்;தாபனம்,தமிழ் அகதிகள் வீடமைப்பு என்பவற்றின் மூலம் அகதியாக வந்த தமிழர்களுக்கு அவர் செய்த நற்பணிகளை விவரித்தார்.
அதைத் தொடர்ந்து அவர் பேசுகையில், இராஜேஸ்வரியின் திரைப்படத்துறைப் பட்டப்படிப்பு, மனித உரிமையை முன்வைத்த படைப்புக்களுடன் தொடர்ந்த இலக்கியப்பணி, அதைத் தொடர்ந்து அவருக்கு இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் கிடைத்த விருதுகள் பற்றிச் சொன்னார்.

அவரின் குறிப்பில்,ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த கட்டுரைகளில் திரு மாலன் அவர்களால் இராஜேஸ்வரியின் எழுத்து எப்படி பிரதிபலிக்கிறது என்பதைச் சில உதாரணங்கள் மூலம் விளக்கினார்;.
திரு மாலன் அவர்களின் ஆங்கிலக் கட்டரையில்:>’Interestingly Rajaeswary balasubramanian does not belong to any of these groups. She is a diaspora writer, but didn’t migrate during the Civil war. She relocated to London after her marriage in seventies. She hails from the region and has written a novel (Thillaiarangkaraiyil) and a few short stories depicting the life of the people in that region, but has not restricted herself to that domain. Her leanings to the leftist ideology are well known and have written about the victims of social oppression and about their sufferings, their humiliations and deprivations. Yet her writing cannot be dismissed as too doctrinaire.
That is the uniqueness of Rajeswari Balasubramanaiam. Her works do not carry a tag or sermon a message. They are born out of her concern for the human kind, not just for Tamils. One can come across, East European refugees, Pakistani immigrants, Caribbean maids, German Jews, Indian librarians and of course Sri Lankan student in her novels’

‘ என்று குறிப்பிட்டதைச் சொன்னார்
அத்துடன் அவர் அருள் நடராஜா என்ற இந்திய புத்திஜீவி,இராஜேஸ்வரியைப் பற்றி எழுதிய சில வரிகளை எடுத்துரைத்தார்,’ இராஜேஸ்வரி,தமிழரின் பாரம்பரியத்தின் நீட்சியைத் தொடரும் ஒரு தமிழ்ப் பெண்,அவரின் உணர்வுகள் இலங்கைக் கலாச்சாரத்துடன் பின்னிபை; பிணைந்தவை,அவரின் புத்தி ஜீவித்துவம் பிரித்தானிய வரைமுறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை,ஆனால் அவரை ஒரு சிலவரிகளில் அடையாளப் படுத்த வேண்டுமானால் அவரை ஒரு அகில உலகவாதி-இன்டநாஷனலிஸ்ட்’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.,; என்பதை வந்திருந்தவர்களுக்கு வலியுறுத்தினார்.
அத்துடன் மிக நீண்டகாலமாக இராஜேஸ்வரியுடன் மனித உரிமை, பெண்கள்,குழந்தைகள் சமத்துவம், போன்ற பற்பல அரசியல் வேலைகளில் தொடர்பு பட்டவரும் இராஜேஸ்வரியின் ‘ஒரு தில்லையாற்றங்கரை’ என்ற தமிழ் நாவலின் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பை எடிட் பண்ணிக் கொண்டிருப்பவரும் பிரித்தானிய ‘கார்டியன்’ பத்திரிகையில் கட்டுரைகள் எழுதுபவருமானமான செல்வி சாவித்திரி ஹென்ஸ்மன் அவர்கள், இராஜேஸ்வரியின் அரசியல்,இலக்கியப் பணிகளுடனுனான தனது தொடர்புகளைச் சொன்னார்.அப்போது அவர், பிரித்தானியாவில் மிகநீண்டகாலமாக வாழ்ந்து கொண்டு இலங்கைத் தமிழருக்காகக் குரல் கொடுப்பது மட்டுமல்லாமல் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்கும்,அரசியல் அநீதிகளுக்கும், பெண்கள் சமத்துவத்துக்குமாக எழுதிக்கொண்டுவரும் அவரின் எழுத்துக்கள். ஆங்கில,சிங்கள மொழிகளில் வெளிவந்து பலருக்கும் படிக்ககூடிய விதத்தில் பரவலாக்கப் படவேண்டிய அவசியத்தை அழுத்திச் சொன்னார்.

தனது நன்றியுரையில் இராஜேஸ்வரி,இன்று இந்த விழா நடப்பதற்குத் தன் முழு ஒத்துழைப்பையும் தந்த பிரித்தானியாவுக்கான இலங்கைத் தூதுவராகத் தற்காலிகமாக் கடமையாற்றும் மயண்புமிக்க திரு சுகிஸ்வர குணவார்த்தனா அவர்களுக்கத் தன் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெருவித்துக் கொண்டார்.அத்துடன் வைபத்தை ஒழுங்கு செய்த திரு அழகப்பெருமா அவர்களுக்கும், கௌரவ விருந்தினராக வந்து விழாவைச் சிறப்பித்த பாராளுமன்றப் பிரதிநிதி செல்வி கதரின் வெஸ்ட’ அவர்களுக்கும:.தனது மொழி பெயர்ப்பு நூலுக்கு விமர்சனம் வைத்த திரு ஷாந்தி சேனதீர அவர்கட்கும், நீண்டகாலமாகத் தனக்குப் பொதுப் பணிகளில் மட்டுமல்லாது இலக்கியப் பணிகளிலம் உதவி வெய்யும் செல்வி சாவித்திரி ஹென்ஸ்மன் அவர்களட்கும், ‘தமிழ் டைம்ஸ்’ என்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் தனது ஆங்கிலப் படைப்பக்களை வெளியிட்டு உதவிய திரு இராஜநாயகம் அவர்கட்கும், தனது முதமைiயுயம் பார்க்காமல் விழாவுக்க வந்திருந்து புத்திஜீவி திரு சிவசம்பு அவர்களுக்கும் தனது மனமார்ந்த நன்றிகளைச் சொன்னார்.

இறுதியாகக் கூட்டத்திற்குத் தனது பார்ட்னர் ஜெசிக்காவுடன் வந்திருந்த அவரின் கடைசி மகனான சேரனுக்கும், தடுக்கமுடியாத காரணங்களால் இந்தக் கூட்டத்திற்கு வரமுடியதா தனது இருமகன்களக்கும், பல விதங்களிலும் தனக்கு வாழ்க்கை முழுதும் உதவும் தமிழ், சிங்கள,ஆங்கில நண்பர்களுக்கும்,சிங்கள ஊடகத்தினர், சிற்றண்டி செய்த உதவியவர்கள், இராஜேஸ்வரிக்குப் பாராட்டுச் சொலல நேரடியாக வராத காரணத்தால் பூங்கொத்து அனுப்பிய சிங்கள நண்பி நளினி பத்திரான,போன்றொருக்கும்நன்றி சொன்னார்.

லண்டனில் முதன் முதலாக ஒரு மனித உரிமை அமைப்பான தமிழ் மகளிர் அமைப்பையுண்டாக்கிகு

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘கார்த்திகேயன்’- எனது கதாநாயன். (எனது எழுத்துக்களை மக்களின் நலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கச் செய்த திரு.மு.கார்த்திகேசன் ‘மாஸ்டர்’ நினைவாக)

Mu.Karthikesu Master‘கார்த்திகேயன்’- எனது கதாநாயன்.

(எனது எழுத்துக்களை மக்களின் நலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கச் செய்த திரு.மு.கார்த்திகேசன் ‘மாஸ்டர்’ நினைவாக)

மேற்குலகில் எழுதப்பட்டுப்,பிரசுரிக்கப்பட்ட முதலாவது தமிழ் நாவல் ‘உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்’ என்ற எனது முதலாவது நாவல்,1978ம் ஆண்டு ‘லண்டன் முரசு’ பத்திரிகையில் வந்தது. 1991ம் ஆண்டு புத்தக வடிவில் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஆளுமைகளுள் ஒருத்தரான டாக்டர் சிவசேகரம் அவர்கள் முன் வெளியீடு செய்யப்பட்டது.

இந்த நாவல்,பொது மக்களை மேம்படுத்தவேண்டிய மகத்தான அரசியற் பணியை, அரசியல்வாதிகள் என்னவென்று தங்கள் சுயலாபத்திற்கான ‘வியாபாரமாக்கி’ விட்டார்கள் என்பதைச் சொல்லும் நாவல்.அந்தக் கதையின் கதாநாயகன்,’கார்த்திகேயன்’. ஏன் நான் ‘கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயரைத் தோர்ந்தெடுத்தேன் என்பது பெரிய கதை. அதன் காரணம்,’கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயர் ‘தமிழ்க்கடவுள்’முருகளின் பெயர் என்பதல்ல. கார்த்திகேயன் கடவுள் தனது, ‘ஆறுமுகங்களுடன்’ அசுரர்களை அழித்துத் தேவர்களைக் காப்பாற்றினான் என்ற நம்பிக்கையுமல்ல.

மனித நேயத்தை முன்னெடுத்த ஒரு கம்யுனிஸ்ட மாஸ்டர்:
;:
கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்( 25.6.19-10.9.1977),நான் முன் பின் பார்த்திராத ஒரு
சமூகநலவாதி. ‘கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்’என்ற அந்த மாபெரும் மனிதரின் மனித மேம்;பாட்டுக்காகச் செய்த பணிகளை,திரு பாலசுப்பிரமணியம் மூலம்,1970ம் ஆண்டுகளிற் தெரிந்து கொண்டேன்.சாதி வெறி,வர்க்க அகங்காரம் பரவியிருந்து வெள்ளாளரல்லாதோர் படுமோசமாக அடக்கப் பட்டிருந்த அந்த காலகட்டத்தில்,யாழ்ப்பாணத்தின் சமுகநிலை மாற்றத்திற்கு உழைத்த ‘கார்திகேசு’ மாஸ்டரின் பணிகளைக் கேள்விப் பட்டேன்.
சாதித் திமிர் கொண்ட ஆறுமுகநாவலரால் ஸ்தாபிக்கப் பட்ட வண்ணார்பண்ணை இந்துக் கல்லூரியில், ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர்.’சாதி சமயம் என்பன ஒட்டுமொத்த மக்களின் உயர்ச்சியையும் பாதிக்கின்றன,அவைகளை உணராத வரைக்கும்; ஒரு சமுதாயம் முன்னேறமுடியாது’ என்ற கருத்தைக்கொண்ட ‘கம்யுனிஸ்ட்; மாஸ்டர்’ ஆசிரியராகப் பணியாற்றி பல்நூறு மாணவர்களின் மூலம் பரந்த கொள்கைகள் பரவக்காரணமாக இருந்தவர் என்றும் கேள்விப் பட்டேன்.

மிகவும் இறுக்கமான சமூகக் கட்டுமானங்களைக் கொண்ட வடபுலத்தில் கம்யுனிஸ்ட கட்சியை ஸ்தாபித்து அதன் முழுநேரப் பொறுப்பாளரக இருந்துகொண்டு,ஆசிரியராகவுமிருந்து கடுமையான பணிகளைச் செய்தவர். மக்களின் ஒடுக்கு முறைகளை உடைத்தெறிய இடைவிடாத வகுப்புபகளை எடுத்தவர். வடபுலத்தில் மூலை முடுக்கெல்லாம் அடக்குப் பட்ட சமுதாயம் விழித்தெழக் கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக் கிளைகளைத் திறந்து பல பணிகளைச் செய்தவர்.

மனித நேயத்தில்அப்படியான அன்பும்,ஒட்டுமொத்த மக்களின் மேன்மைக்கும் உழைத்த அந்த அயராத உழைப்பாளி,கடமையுணர்ச்சியில் அப்பழுக்கற்ற பணி செய்த ஆசிரியன், தனது பல பொதுப் பணிகளுக்குமிடையில் ஒரு அன்பான கணவனாக, தந்தையாக வாழ்ந்து பொது வாழ்க்கையிலும் தனிப் பட்ட வாழ்க்கையிலும் பல அரிய நற்பண்புகளால் அன்று பலராலும் மெச்சப் பட்டவர்.அவரின் பெயரை, எனது நாவலில் வரும் முற்போக்குவாத கதாநாயகனுக்கு வழங்கினேன். எனது நாவலில் வரும் ‘கார்த்திகேயன்’இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களின் ஒட்டுமொத்த சமூக விடுதலைக்காகப் போராடும் தமிழ் மாணவனாகும்.

எனது நாவலின் கதாநாயகனுக்குக் கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் பெயரை ஏன்வைத்தேன் என்றால்,யாழ்ப்பாணத்தில் 1947-77 வரை, ஒட்டுமொத்த தமிழ் மக்களின்
சமூகமாற்றங்களுக்காகப் பாடுபட்ட,’கார்த்திகேசன்; மாஸ்டரின்’ சிந்தனைக்கு சிரஞ்சீவித் தன்மை கொடுக்கவேண்டும் என்ற எனது ஆவலின் வெளிப்பாடாகும்.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லுரி ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டரைப்;’ பற்றித் தெரிந்து கொண்டபோது,அவரின் சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்திய பல சரித்திரத் தடயங்கள் கண்களிற் பட்டன.

இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற காலத்தையண்டிய கால கட்டத்தில்,வடபுலத்தில் இடதுசாரிக் கொள்கைகளைப் பரப்பி,மக்களிடம் சமத்துவ உணர்வைத் தூண்டியவர்களில், திரு மு.கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்,எம்.சி சுப்பிரமணியம்,டாக்டர் சு.வே சீனிவாசகம்,ஆகியோர் இணைந்து செயல் பட்டனர் என்றும்,தோழர் இராமசாமி ஐயர்,நீர்வேலி.எஸ்.கே.கந்தையாவும் இணைந்து பொதுவுடமைத்தத்துவவாதி,கார்ல் மார்க்ஸின்’கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையைத’ தமிழில் 1948ம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்தார்கள் என்றும் ஆவணங்கள் சொல்கின்றன.

1950ம் 60ம் ஆண்டுகளில்,இன்று தொடரும் அரசியற் சிக்கல்களுக்கான பல மாற்றங்கள் இலங்கையில் பல இடங்களிலும் நடந்தன. அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த மாற்றங்கள்தான் இன்று தமிழர்கள் வாழும்நிலைக்கும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கும் முன்னோடியாகவிருந்தன.

அவரின் மாணவர்களிலொருவரான.திரு.ரி.சிறினிவாசனின் கருத்துப்படி,மார்த்திகேசன் மாஸ்டர் அவர்கள்.’ஒரு ஆசிரியர்,அதிபர்,சமூகசீர்திருத்தவாதி,மனிதநேயவாதி,கம்யூனிஸ்ட்,தோழர்,சினேகிதன்,சக உத்தியோகத்தன், இலக்கியவாதி, பிரமாண்டமான செயற்பாடுகளை ஒழுங்குசெய்பவர்,நாடகவாதி,விமர்சகர்,கல்வியாளன்,தீர்க்தரிசி.நாத்திகன்,என்று பல்முகங்களைக் கொண்ட ஆளுமையாளன்’.அவரால் வடஇலங்கையில் நடந்த மாற்றங்களை அறிவது இளம் தலைமுறைக்கு மிகவும் பிரயோசனமாகவிருக்கும் என்பதால் சில விடயங்களை இங்கு பதிவிடுகிறேன்.

 

இலங்கை -அந்நியர் ஆட்சியில்

1948ல்.இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றபோது ,இலங்கையின் கல்வி,பொருளாதாரம் என்பன ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தின் பிடியிலிருந்தது.

குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தில்,அந்த நிலவரம், அந்நியர் ஆட்சியில் அவர்கள் கொடுத்த கல்விiயால் பயன் பெற்ற ‘மேட்டுக்குடி வெள்ளாரிடம்’ மட்டுமிருந்தது. இந்நிலமையின் சரித்திரத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தால்,1832ம் ஆண்டு பிரித்தானியர் தாங்கள் ஆண்ட இலங்கையின் விபரங்களிலிருந்து தெரிய வரும். ‘திரு.றோபோர்ட் மொங்கோமரி மார்ட்டின்’ என்வர் எழுதிய ‘பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளின் சரித்திரம்’ என்ற அந்த முதலாவது அறிக்கையில் இலங்கை மக்கள் அத்தனைபேரும் ‘ கறுப்பு’ மக்களாகக் கணிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.சிங்கள்,தமிழ்,முஸ்லிம் என்ற வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது. வெள்ளையின் பிரித்தானிய பார்வையில் இலங்கை மக்கள் அத்தனை பேரும்’கறுப்பர்களாகும்’.

இதைப் பற்றிய மேலுமுள்ள சரித்திரத் தடயம் என்னவென்றால்,1658ம் ஆண்டு,ஒல்லாந்தரிடமிருந்த யாழ்ப்பாணம் டச்சுக்காரர் கைகளுக்கு மாறியது.அவர்கள் அப்போது யாழ்ப்பாண சமூக வழக்கத்திலிருந்த, ‘குடிமை, அடிமை’ முறைகளை டச்சுக்காரர் விளங்கிக்கொள்ளவில்லை.அத்துடன்’தங்களின் ஆளுமையைத்’; தக்க வைக்க ‘வெள்ளாராரின்’உதவி இன்றியமையாததாகவிருந்தது.தங்கள் நிர்வாகத்தை அன்றிருந்த சமூகக் கட்டுமானங்களையொட்டி வரையிறுத்தார்கள். அதையொட்டியே ஆங்கிலேயரும் எல்லோரையும்’ கறுப்பர்களாகக்’ 1832ல் கணக்கெடுத்தார்கள்.

ஆங்கிலேயர் இலங்கை முழுவதையும் 1815ல் தங்கள் ஆதிக்கத்திற்குக் கொண்டுவரமுதலே,1813ம் ஆண்டு தொடக்கம் போர்த்துக்கேய,டச்சுக் கத்தோலிக்கபாதிரிகளால், பாடசாலைகள் பரந்த விதத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலும்,ஒருசிறிய அளவில் மட்டக்களப்பிலும் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
அதைப் பாவித்து, இலங்கையில் ‘வெள்ளாளர்கள்’ கிறிஸ்தவர்களாகிப் படிப்பில் முன்னேறினார்கள்.
1815ம் ஆண்டு இலங்கை முழுதும் ஆங்கிலேயர் ஆளுமைக்குள் வந்தது.

டச்சுக்காரரின் கத்தோலிக்க சமயத்துடன் ஆங்கிலேயரின் ‘புரட்டஸ்டன்ட்’சமயமும் இலங்கையில் முன்னெடுக்கப் பட்டது.1820ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ் அச்சகம் உண்டானது.

1829ம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் கத்தோலிக்கர்களுக்கும்,புதிதாய் வந்த புரட்டஸ்டன்ட் சமயக்காரருக்குமிடையில் சண்டை வந்தது. இந்தச் சண்டை பிரித்தானிய நிர்வாகம்’தாழ்த்தப்பட்ட’ மக்களைத் தங்கள் பாடசாலைகளிலோ அல்லது நிர்வாகத்திலோ சேர்த்ததினால் வந்ததால் என்று கூறப்படுகிறது.

1832ம் ஆண்டு,யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த ‘கறுப்பர்;கள்’ தொகை-145638 அவர்களிடம் அடிமையாகவிருந்த ‘கறுபர்களின்'(தமிழர்கள்) தொகை:20483 என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது அடிமையாக இருந்தவர்கள் சாதி அடிப்படையில்’வெள்ளாள சாதியினர்க்கு கொத்தடிமையாகவிருந்தவரர்களாகவிருக்கலாம்.
அக்கால கட்டத்தில் பிரித்தானியர்மட்டுமல்லாது,மற்றைய மேற்கத்திய ஆதிக்க சக்திகளான ஸ்பானிஸ்,போர்த்துக்கேயர் போன்றோரும்,தங்களின் காலனித்துவ நாடுகளில் அடிமைகளை வைத்திருந்தார்கள்.

இங்கிலாந்தில் மனித உரிமைவாதிகளின்’அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான’ போராட்டங்களால் அடிமைத்தளைகள் அகற்றும் சட்டம் 1833ம் ஆண்டு கொண்டு வரப் பட்டது. மனிதர்களை வாங்குவதும் விற்பதும் சட்ட விரோதமாக்கப் பட்டது.
அக்கால கட்டத்தில் பிரித்தானியாவின் பிரபல எழுத்தாளர் சார்ள்ஸ் டிக்கின்ஸ்(1812-1870),சமுதாய மாற்றத்தை அடிப்படையாக முக்கியமாக ஒடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள், மக்கள் பற்றிப்; பல நாவல்கனை எழுதிக் கொண்டிருந்தார்.

அதைத் தொடர்ந்து, பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளிலும் சமுக மாற்றம், கல்வி மேம்பாடு போன்ற விடயங்கள் முன்னெடுக்கப் பட்டன. அக்கால கட்டத்தில் காலனித்துவ நாடுகளின் கல்வி கிறிஸ்தவ பாதிரிமாரின் கையிலிருந்தது. அதைப் பாவித்து, இலங்கையில் ‘வெள்ளாளர்கள்’ கிறிஸ்தவர்களாகிப் படிப்பில் முன்னேறினார்கள். யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள் தமிழில் ‘பைபிளைப்’படிக்கவேண்டும் என்று,ஆறுமுகநாவர் பைபிளைத் தமிழாக்கம் செய்தார்.

1847ல் யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரி அதிபராகவிருந்த பீட்டர் பேர்சிவல் தாழ்த்தப்பட்ட சிறுவர்களைப் பாடசாலைக்குச் சேர்த்தபோது ஆறுமுகநாவலர் அதை எதிர்த்து வெளியேறி வண்ணார் பண்ணையில்’ வேளாளருக்கு’ மட்டும் பாடசாலையையை அமைத்தார்.
1871ல் யாழ்ப்பாணத்தில் இன்னுமொரு சாதிக் கலவரம் வந்தது. ஆறுமுகநாவலர், ‘வேளாளரின் நலம் கருதி,;’சைவபரிபாலன சபையை’அமைத்தார்.

ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மிகவும் மிகவும் அடிமட்டத்திலிருந்தது.
1876ல் யாழ்ப்பாணத்தில் பஞ்சம் வந்தபோது,ஆறுமுகநாவலர் ;வேளார்களுக்கு மட்டும்’ உணவு தேடிக் கொடுத்தார்.
‘படித்தவர்களுக்கு’ மட்டுமான அதிகாரத்தால் 1887ல் சேர் பொன் இராமநாதன்,பிரித்தானிய அரசின் ‘ஒட்டுமொத்தமான இலங்கைக்குமான’பிரதிநிதியான பெரிய பதவிக்கு வந்தார்.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிலையில் எந்த மாற்றமும் வரவில்லை.1907ம் ஆண்டு, பி. அருணாசலம்,சாதி முறையின் கட்டுமானத்தின் தேவை பற்றிப் பேசினார்.

அரச நிர்வாகத்தில் ‘மக்கள் குழுக்களின் பிரதிநிதிகள்’ மையப்படுத்த வேண்டும் என்ற பிரித்தானியக் கொள்கையை,’மேற்குடியினரால்,’ முன்னெடுக்கப்பட்ட சபை நிராகரித்தது.
1921ம் ஆண்டு,’தமிழ் மஹாஜன சபை’ உண்டாக்கப்பட்டு,அதன் வேண்டுகோளாக 50:50 பிரதிநிதித்துவம் முன் வைக்கப் பட்டது.
1923ம் ஆண்டு,திரு.பி.அருணாச்சலம் ‘இலங்கை தமிழ் மக்கள் சங்கத்தை'(மேற்குடியினர் மட்டும்) உண்டாக்கினார்.
அந்த ஆண்டு சுதுமலையில் சாதிக்கலவரம் வெடித்தது.

1924ம்; ஆண்டு இலங்கையில் முதலாவது பொதுத்தேர்தல்,’மானிங்’என்பவரின் திருத்தங்களுடன் நடந்தது.
1929ம் ஆண்டு,மன்னாரைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்க மக்கள்,’டொனமூர்’ சட்டத்தால், சாதி முறையில் தாங்கள் ஒடுக்கப் படுவதாகவும் தங்களுக்குச் சிறுபான்மை அடி;படையில் உரிமை தரவேண்டும் எனக் கூறினர். ஆனால் ‘ புரட்டஸ்டன்ட்’ தமிழ் சார்பார் அதை எதிர்த்தனர்.

அதே ஆண்டு,தமிழ் மொழிமூலம் கல்வி கற்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை,திரு.இராமநாதன் போன்றோரின் கையெழுத்துடன் பிரசுரிக்கப்பட்டது. அந்த ஆண்டு, தென் இந்தியாவில,; திராவிட இயக்கத்தை’ ஆரம்பித்த இ.வெ.இராமசாமி யாழ்ப்பாணத்திற்கு விஜயம் செய்தார்.

அதே ஆண்டில்,’தாழ்த்தப் பட்ட மக்களுக்காக’ ஒதுக்கப் பட்ட கல்வியிடங்களில், பெஞ்சுகளில் உட்காராமல்,அவர்கள் தரையில் மட்டும் உட்காரவேண்டும் என்று ‘வேளாளர்’ முழக்கமிட்டனர்.
அதைத் தொடர்ந்து, தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களை மேல் மட்ட சாதியினர் அடித்து உதைத்து கொடுமை செய்தனர்.இதனால் ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்களின் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற அவர்களைப் பாடசாலை போகாமற் தடுத்தனர்.

வாசாவிளான:. புன்னாலைக் கட்டுவனைச் சேர்ந்த வேளாளரும்,சாதி முறையில் ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்கள்,பெஞ்சில் சரி சமமாக இருக்கலாம் எனற ஆங்கில அரசின் கோட்பாட்டை வாபஸ் பெறச்சொல்லி அரசைக் கோரினார்கள்.

1931ம் ஆண்டு, டொனமூர் சட்டத்தின்படி இலங்கைப் பிரஜைகள் அத்தனைபேருக்கும் வாக்குரிமை ச் சட்டம் வந்தததை,’மேட்டுக்குடியார்’ தீவிரமாக எதிர்தனர் ‘ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்க ‘வாக்குரிமை கொடுத்ததால்,தேர்தலில் பங்கெடுப்பதில்லை என்று
கூறினார்கள்..
சங்கானையில் இன்னொருதரம் சாதிக் கலவரம் வெடித்தது. அந்த ஆண்டு இந்தியாவிலிருந்து நேரு அவர்கள் யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது,இளைஞர் காங்கிரஸ் அவருக்கு அமோக வரவேற்பளித்தது.

1933ம் அண்டு,திரு,ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் அவர்கள்,தேர்தலைப் பகிஸ்பரிப்பதை வாபஸ் வாங்கினர்., ஆனால் அதே கால கட்டத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கும் பெண்களுக்கும் கொடுக்கப் பட்ட வாக்குரிமையை எதிர்த்துப் பல பிரசுரங்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் பல இடங்களில் வெளியிடப்பட்டன.

1935ல் யாழ்ப்பாண அசோசியேசன் 50:50 கோரிக்கையை மீண்டும் முன்வைத்தார்கள்.அதாவது, சிங்களவர்களுக்கு 50 விழுக்காடு, தமிழர்களுக்கு 25 விழுக்காடு, மற்ற சிறுபான்மையினருக்கு (முஸ்லிம்,பேர்கஸ்,மலே போன்றவர்களுக்கு) 25 விழுக்காடு என்ற நிபந்தனையை முன்வைத்தது.

1936ம் ஆண்டு திரு.ஜிஜி. போன்னம்பலம் பாராளுமன்றம் சென்றார்.
, திரு .ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் தேர்தலை எதிர்த்த (1931) காரணத்திலால், அந்தக் கோபத்தில்,முழுக்;க முழக்கச் சிங்களவர்களைக் கொண்ட சபையை 1937ம் ஆண்டு டி.எஸ்.சேனநாயக்கா அமைத்தார்.அந்த சபையில்,திரு.ஜிஜி.அவர்கள் முதற்தரம் அவரின் 50:50 கோரிக்கையை வைத்தார்.

‘பிரிவினையை முன்னெடுத்த ஆங்கிலேயன்’

1938ம் ஆண்டு பிரித்தானிய பிரபல எழுத்தாளரான வேர்ஜினியா வூல்வின் கணவருமான லியனோல்ட் வூல்வ் என்றவர்,யாழ்ப்பாணம் கண்டி போன்ற இடங்களில் பிரித்தானிய அரச அலுவராகவும், பின்னர், ஹம்பாந்தோட்டைப் பகுதியில் 1911ம் ஆண்டு வரை,உதவி அரச அதிபராகவுமிருந்தவர்;. தமிழருக்குச் ‘சமஷ்டி’ கொடுப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்.

‘இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவுடன் சேரவேண்டும்’

1939ம் ஆண்டு, திரு.ஜி.ஜி.அவர்கள் 50:50 பற்றி பற்றி; 9 மணித்தியால உரை நிகழ்த்தினார். ஆனால் யாழ்ப்பாணத்து இளைஞர் காங்கிரஸ் தலைவர் திரு.கே. பாலசிங்கம்,இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவுடன் சேர்ந்த அரசியலை முன்னெடுப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்.

1941ம் ஆண்டு,ஜே.ஆர்.ஜெயவார்த்தனா எழுதிய அரசியல் யாப்பில்,சிங்களமும்,தமிழும் இலங்கையின் அரசியல் மொழிகளாகவிருக்கும் என்ற சொன்னாலும், சிறுபான்மையினர் கேட்கும் உரிமைகளைக் கொடுக்கத் தயாரில்லை.
1943ல் இலங்கை முழுதும் தாய்மொழிக் கல்வி பற்றிப் பேசப்பட்டது.
1944ல் திரு.ஜி.ஜி. அவர்கள்,இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் உரிமை பற்றிப் பிரிட்டிஷ் அரசுக்குப் பல தந்திகள் அனுப்பினார்.

அகில இலங்கை கொம்யுனிஸ்ட் பார்ட்டியும்,சிங்கள-தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் பற்றிய கொன்பரன்ஸ் ஒன்றை நடத்தியது.அதில் தமிழ் காங்கிரஸ்,கண்டியன் அசம்பிளி, யூரோப்பியன் அசோசியென்ஸ் கலந்து கொள்ளவில்லை.

1944-45 சோல்ஸ்பரி கொமிஸன் இலங்கைக்கு வந்தது. இலங்கை அரசால் தயாரிக்கப் பட்ட அரசியல் யாப்பை ஆய்வு செய்தது,அதில் சிங்கள மக்கள்; கட்சிகள் வெளிநடப்பு செய்தனர். அந்த அரசியல் யாப்பு,சில திருத்தங்களுடன்.’சோல்ஸ்பரி யாப்பு’என நடைமுறைக்கு வந்தது.

 

1946ம் ஆண்டு, கம்யுனிஸ்ட் கார்த்திகேசன்:

என்ற முற்போக்குவாதி, யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள இந்துக் கல்லூரியில் ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணியேற்கிறார்.அக்கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ்க் காங்கிசின் கை ஓங்கியிருந்தது. அவர்களிடமிருந்து பிரிந்த தமிழருச்கட்சியனர்,ஜனநாயக முறையில் கூட்டம் வைப்பதையும் காங்கிரஸ்காரர் குழப்பிய காலத்தில் தமிழரசுக் கட்சிக்கு உதவியவர்கள் கார்த்திகேயன் மாஸ்டரின் வழியில் செயற்பட்ட கம்யூனிஸ்டுகளாகும்.

அகில இலங்கை காங்கிரஸ்.எஸ்.சி..சிவசுப்பிரமணியம் ‘சோல்ஸ்பரி’ யாப்பை எதிர்த்தாலம், யு.என்.பியுடன் சேர்ந்து வேலை செய்வதைப் பற்றிப் பேசினார். டி.எஸ்.சேனநாயக்கா,’சிங்களம்’ மட்டும் என்ற கோரிக்கையைப் பற்றிப் பேசினார்.
1947ல் நடந்த பொதுத்தேர்தலில், யு.என்பியும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற்றது. இந்தியத் தொழிலாளர்கள் பலரின் பிரஜா உரிமை.திரு.ஜி.ஜி.பொன்னப்பலம் போன்றவர்களின் உதவியினால் பறிக்கப் பட்டது.

அவர்களின் மாணவர்கள் இலங்கைத்தமிழ் இலக்கியத்திலும,பொதுவுடமைக் கருத்துக்களின் மூலம் தமிழ் மக்களின் சமத்துவ நிலைக்கும் எவ்வளவு பெரும்பணி செய்திருக்கிறார்கள் என்பது விரிவாக ஆய்வு செய்யவேண்டிய விடயமாகும்.
இந்தக் கட்டுரை எழுதத் என்னைத் தூண்டிய விடயம், மிகவும் சாதிக் கொடுமை நிறைந்த வடபுலத்தில்,இடதுசாரிகளின் பலம் பெருக கார்த்திகேசன் மாஸ்டர் முன்னெடுத்த பல விடயங்களாகும் அதைப் பற்றி எழுத் முதல், வடபுலத்தின் ‘மேல் மட்ட’ அரசியற் போக்கு’ எப்படி ஒட்டு மொத்த இலங்கைத் தமிழரின் தலையெழுத்தையும் நிர்ணயகிக்கும் வலிமையுடன் செயற்பட்டது என்பதைச் சரித்திரத்தின் சாட்சியத்துடன் ஆராயப் படவேண்டும்.

1948 ல் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றது.

யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான சமத்துவக் குரல்கள் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கின.
அவர்களின் உரிமைகளைப் பெறுவதைத் தடுக்க, ‘வெள்ளாள ஆதிக்க வர்க்கம் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் தனித்துவமான குரல்களை ஒடுக்கவும் இலங்கையிலுள்ள,படித்த மேல் மட்டத் தமிழர் தங்கள் அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும்,’ ‘தமிழ்’ என்ற ஆயதத்தைத் தாங்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்களின் ‘தமிழ் அரசு’ என்ற அந்தக் கோட்பாட்டுக்குள் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் முன்னேற்றம் பற்றியோ அவர்களின் ஒட்டுமொத்தத் தமிழர்களின் விடுதலை பற்றியோ எந்த விதமான விளக்கமும் இருக்கவில்லை.

1950ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில், யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்கள் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் விடுதலைக்கான பல முற்போக்க குரல்கள் இலக்கியத்தின் வழியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கியிருந்தன. பட்டிதொட்டி முழுதும்,இடதசாரி இயக்கம் தனது கிளைகளைப் பரப்பி ஒடுக்கு முறைக்கு எதிராக, சாதிக் கொடுமைக்கு எதிராக என்று பல முற்போக்குக் குரல்களை உயர்த்தினார்கள்.

‘தமிழ்த்தேசியவாதிகளின்’ பிற்போக்கு ஆதிக்கம் ஆட்டம்காண முற்பட்டது. ‘தமிழத்தேசியம், இரண்டு கட்சிகளாகப் பிரிந்திருந்தாலும், அவர்கள் இலங்கையின் பிற்போக்குவாதத்தையும், முதலாளிகளையும், அன்னிய ஊடுருவுலையும் ஆதரிப்பவர்களாகவிருந்தார்கள். ஆனால் இடதுசாரிகளின் வலிமை முற்போக்குவாதிகளால் மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லப் பட்டது.
தேர்தல்களில் வடபுலத்தின் சரித்திரத்தில் முதற்படியாக ஒரு இடதுசாரி பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.இடதுசாரியான திரு. கந்தையா அவர்கள் பருத்தித்துறையின் பாராளுமனறப் பிரதிநிதியானார்.

இடங்கைத் தமிழரின் அரசியற் பாதையில் அந்தத் தேர்தல் ஒரு திருப்புமுனை என்பது எனது கருத்து. அதாவது,ஆண்டாண்டாகத் தமிழரைச் சாதி முறையில் அடக்கி வைத்த வடபுலத்துத்
‘தமிழ் தேசிய’ சக்திகளுக்குப் பிரமாண்டமாக வளர்ந்துகொண்டுவரும் இடதுசாரிகளின் ஆளுமை அச்சத்தைத் தந்தது. அத்துடன் இலங்கைப் பிரதமர், ‘இலங்கை மக்கள் அத்தனைபேரம் சமத்துவமாக நடத்தப் படவேண்டும்’ என்பதற்கான பல சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்.

இலங்கையில் எந்தப் பிரஜையும் சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்படுவது கடுமையாகத் தண்டிக்கப் படவேண்டும் என்ற சட்டம் வந்தபோது,சாதித் திமிரினால் வடபுலத்தைத் தங்கள் ஆதிக்கத்தில் வைத்திருந்து ‘தமிழத்தேசியம்’ மிரண்டு பயந்தது. தமிழர்களைத் திசை திருப்பி,அரசியல் இலாபம் தேடும் ஒரே ஒரு ஒரு காரணத்தால் அவர்கள், தமிழ்மொழிக்கான உரிமை’ பற்றிக் கோஷமிட்டு அதை அரசியல் ஆயதமாக்கினார்கள்.
சிங்களமும் தமிழும் இலங்கையின் தேசிய மொழிகளாகும் என்று சட்டம் வந்தபோது அதைச் செயற்படுத்த எந்த விதமான பெரிய நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் வெறும் ‘திறந்த வெளி நாடகமாக ஒரு சத்தியாக்கிரகத்தை’ ஆரம்பித்தார்கள்.

அதைத் தொடர்ந்த பல இழுபறிகள் ‘தமிழத்தேசியத்தை’ ஆயுதமாகக் கொண்டவர்களால் தொடரத் தொடங்கியது.

வடபுலத்து இடதுசாரிகளோ,பொது மக்களுக்கான விழிப்புணர்வையுண்டாக்க பல முக்கிய சேவைகளைச் செய்தார்கள்.

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் திரு. மு கார்த்திகேசனின் மாணவர்.திரு. கைலாசபதி முக்கிய பொறுப்பிலிருந்ததால், ‘யாழ்ப்பாணச் சமுகப் ப்ரக்ஞையில்’ புதிய திருப்பம் ஏற்பட்டது. அதே கால கட்டத்தில் வடபுலத்தில் மூலை முடுக்கெல்லாம் இடதுசாரிகளால் ‘சமத்துவக்’ கொள்கைகள் பரவின.ஆனால் சாதிக் கொடுமையை அழிக்க முடியவில்லை.

1960ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணம் சென்ற எனக்கு அங்கிருந்த சாதிக் கொடுமை மிக மிக அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள், அரசியல்வாதிகள், முக்கியமாக மாணவர்களால் மிகவும் மதிக்கப் பட்ட ‘மு. கார்த்திகேசு’ என்ற ஆளுமை பற்றி அப்போது எனக்கு எதுவும்; தெரியாது.யாழ்ப்பாணத்தில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான அடக்குமுறைகளை எதிர்த்துப் பல குரல்கள் முற்போக்குவாதிகளால் எழுப்பப் பட்டகாலத்தில் அந்தக் குரல்களின் அடிநாதமாகவிருந்தவர்களில் கார்த்திகேசு மாஸ்டரும் ஒருத்தர் என்று அந்த விடயங்கள் நடந்து சில வருடங்களின் பின்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.

யாழ்ப்பாணத்தில்,மாணவியாக இருந்தபோது,’மல்லிகையில்’ நான் இரு சிறு கதைகளை(‘எழில் நந்தி’ என்ற புனைபெயரில் எழுதினேன);.அவை சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதில் ஒரு கதை,வைத்தியசாலையில் சிகிச்சைக்கு வந்திருந்த ஒரு சாதி வெறி பிடித்தவர், அவர் உயிருக்குப் போராடியபோது,மலம் அள்ளும் ஒரு தொழிலாளியின் குருதி (அக்கால கட்டத்தில் பணத்திற்காக ஏழைத் தொழிலாளர்கள் ‘இரத்த ‘தானம்'(?) செய்வார்கள்) கொடுத்து,சாதித் திமிர் பிடித்தவர் உயிர் பிழைத்ததைப் பற்றி எழுதினேன்.

எழுத்தாளர் செ.யோகநாதன்,அப்போது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில்,மாணவர். ‘வசந்தம் பத்திரிகையில் ஆசரியராகவிருந்தார்.எனது கதையைப் படித்துவிட்டு.தங்கள் பத்திரிகை;கு ஒரு கதை கேட்டார். அந்த மாணவர்கள் தலைமுறைதான் திரு. கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் வழித்தோன்றல்கள்.

அன்றைய கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த பல சாதிக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான மனித உரிமைப் போராட்டங்களில் கார்த்திகேசு அவரின் முற்போக்கு மாணவர்களின் அளப்பரிய பங்கும் எனக்குத் தெரியாது.

யோகநாதன் என்னிடம் கதை கேட்டபோது,தன்னைவிட உயர் சாதி(?)யைச் சேர்ந்தவனுடன் வந்த காதலால் கர்ப்பமாகி அதன் விளைவாக, தன்னைத்தானே எரித்து இறந்துபோன என்னுடைய வயதுடைய ஒரு பெண்ணின் கதையை,’சித்திரத்தில் பெண் எழுதி’ என்ற தலைப்பில் எழுதினேன்.

அடக்கு முறைகளுக்கு எதிரான எனது தார்மீகக் குரலை எனது எழுத்துக்கள் மூலம் கண்ட திரு. பாலசுப்பிமணியம் என்னுடன் கடிதங்கள் மூலம் தொடர்பு கொண்டார். தங்கள் சிந்தனைகள் மூலம், எழுத்துக்கள் வழியாக,மனித விடுதலைக்குப் போராடிய பல ஆளுமைகளை அறிமுகப்படுத்தினார். பல தரப்பட்ட புத்தகங்களை வாரி வாரி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

பாலசுப்பிரமணியம்,யாழ்ப்பாணம் இந்தக் கல்லூரி;யில் திரு கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் மாணவராகவிருந்தவர். தனது ‘மாஸ்டரின்’ பொதுவுடமைக் கொள்கைகள் பற்றி பாலசுப்பிரமணியம் என்னிடம் மணிக்கணக்காகப் பேசுவார். ‘மாஸ்டரின்’ இலக்கிய ஆளுமை பற்றியும், அக்கால கட்டத்தில் அடக்கு முறைகள், சாதிக் கொடுமைகள் என்பவற்றைப் பற்றி எழுதிய டானியல்,யோகநாதன்,கணேசலிங்கம்,பெனடிக்ட் பாலன்,நீர்வேலி பொன்னையன் போன்றோரின் எழுத்துக்கள் என்ன மாற்றங்களைச் செய்கின்றன என்பதை ‘மாஸ்டர்’ மாணவர்களுக்கு விளங்கப் படுத்தியதை எனக்குச் சொல்லும் பாலசுப்பிரமணியம் ‘உமது எழுத்துக்களும் மனித நேயத்தை முன்னெடுக்கத் தொடரவேண்டும்’ என்று சொல்வார்.

எங்கள் இருவரினதும் கருத்துப் பறிமாறல்களினால் தொடர்ந்த தொடர்பின் நீட்சியால் திருமணமானது.
லண்டன் வந்தோம். லண்டனிலும் பாலசுப்பரமணியம் அவர்களின் சினேகிதர்களையும்,கார்த்திகேசு மாஸ்டரின் சில பழைய மாணவர்களையும் சந்தித்தேன். அவர்களிற் பெரும்பாலோர், ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டர்’ கனவு கண்ட சாதி மத பேதமற்ற ஒரு மேன்மையான தமிழ்சமுதாயத்தை வளம் படுத்தும் கொள்கைகளையுள்ளவர்களாகவிருந்தார்கள்.

‘மு.கார்த்திகேசு’ என்ற ஓரு சாதாரண ஆசிரியர் என்னவென்று இப்படியான பெருந்தன்மையும் சமத்துவமும் கொண்ட கொள்கைகளை இந்த எதிர்கால ஆளுமைகளில் விதையிட்டிருக்கிறார் என்பது எனக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

பாலசுப்பிரமணியத்தின் ‘மாஸ்டர்’ மானசீகமாக எனது மாஸ்டராகிவிட்டார். மனித மேம்பாட்டுக்கான அவரது கனவுளை நான் புரிந்துகொண்டேன். அதற்காக அவர் என்னவென்று தனது வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்திருக்கிறார் என்று கேள்விப் பட்டபோது அந்த ‘ஆளுமையை’ நான் சந்திக்க முடியவில்லை என்ற துயர் வருவதுமுண்டு.

கார்த்திகேசு மாஸ்டர் பற்றி பாலசுப்பரமணியம் பேசும்போது,’மாஸ்டரின்’ மனைவி எவ்வளவு தூரம் மாஸ்டரின் மனித நேயமான பணிகளுக்கு, ஒடுக்கப் பட்ட மனிதர்களின் விடுதலைக்குப் பாடுபடும் தனது கணவருக்கு உதவுகிறார் என்று சொல்லிப் பெருமைப்படுவார்.’ தேர்தலில் நிற்பதற்குத் தன் மனைவியின் தாலிக்கொடியை அடகு வைத்ததைப் பற்றிச் சொன்னார். அவர் மனைவி எவ்வளவு தூரம் தனது கணவரின் உயர்ந்த கொள்கைகளுக்கு உதவியிருக்கிறார் என்பதைக் கேட்டபோது மெய் சிலிர்த்தது.

,மனித நேயத்தில் வைத்திருக்கும் அளவிடமுடியாத பற்றும் நம்பிக்கையும்,சிந்தனையைச் செயலில் காட்டும் அற்புதமான பண்பாடு. தனது ‘ஆசிரியர் ஸ்தானத்தை’ அடிப்படையாக வைத்து அவர் மாணவர்களுக்குச் செய்த பணிகள், அவரின் பிரமாண்டமான சக்தியான அவரின் நா வன்மையால், அவரின் பேச்சுக்கiளால் எதிர்கால ஆளுமைகளான மாணவர்கள் மனங்களில் அவர் பதித்த நல் கருத்துக்கள் என்பன யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த பல போராட்டங்களுக்கு உந்துதலாகவிருந்தது.

அதே நேரம்,அந்த சிந்தனையாளர்கள், பிற்போக்குவாதம் கொண்ட யாழ்ப்பாணத்து சாதிமான்களால் எப்படி நடத்தப் பட்டார்கள் என்றும் தெரிந்து கொண்டேன்.

எனது முதலாவது நாவல்’ உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்’அந்தக் கால கட்டத்தில் லண்டனுக்குப் படிக்க வந்த தமிழ் மாணவர்களையும்,அக்கால கட்டத்தில் லண்டனில் வாழ்ந்த ஆங்கிலம் படித்த,மேல்மட்டத்துத் ‘தமிழ்’ உணர்வாளர்களையும் பின்னணியாகக் கொண்ட கதை. மேற்குறிப் பிட்ட இரு வர்க்கத்தாரும்,அரசியற் கருத்துக்களில் மிகவும் வித்தியாசமான ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.

இலங்கையில் ஆங்கிலம் படித்துப் பட்டம் பெற்ற பல தமிழ் -சிங்கள மேல் மட்டத்தினர், 1956ம் ஆண்டு ,அன்றைய பிரதமர் எஸ்.டபிளியு.ஆர்.டி.. பண்டாரநாயக்கா அவர்கள் கொண்டுவந்த ‘சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தின்பின் நாட்டை விட்டு வெளியேறியவர்கள்.

அதன் பின் பெருந் தொகையான தமிழ் மாணவர்கள், 1972ம் ஆண்டு,இலங்கையில் கொண்டுவரப்பட்ட’தரப் படுத்தலால்’ பல்கலைக்கழகங்களுக்குப் போக முடியாது பாதிப்படைந்தாhல் லண்டன் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

1977ம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டை மகாநாட்டில் ‘தமிழ் ஈழம்’ பிரகடனப்படுத்த முதல் அவர்கள் லண்டனிற்தான் அதைப் பற்றிப் பேசினார்கள். யாழ்ப்பாணதது மேல் தட்டுத் தலைமையால்; ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் சாதி ரீதியாகவும், பிராந்திய ரீதியாவும் பிரிக்கப் பட்டிருப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல்,’ ஒரு குறிப்பட்ட வர்க்கத்தின் நன்மை சார்ந்த,’ஈழப் பிரகடனத்தை’ மேற்தட்டுத் தமிழர் தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள’ முன்னெடுக்கப் படும்போது அது நடைமுறை சாத்தியப்பட முடியாத கோரிக்கை என்று நாங்கள் சொன்னபோது எங்களை அன்றைக்கே ‘துரோகிகள்’ என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

இலங்கையிற் தொடரும் அரசியலால்,தமிழ் மாணவர்களின்; வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்களால் லண்டனுக்கு வந்தவர்களில் கணிசமான தமிழ் மாணவர்கள் யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
ஆனால் முற்போக்கு மாணவர்கள், ‘சிங்கள் ஆதிக்கத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கு ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் சேர்ந்து போராட வேண்டும் என்ற ‘பொதுவுடமைக் குரலை முன் வைத்தார்கள். அக்கால கட்டத்திலேயெ தமிழர்கள் பல பிரிவுகளாகி விட்டார்கள்.

இந்த யதார்த்தங்களை அடிப்படையாக வைத்துப் போராட்டக் குரலை எழுப்பிய மாணவர்களில் பலர்’கார்த்திகேசு’ மாஸ்டரின் பொதுவுடமைக்கருத்துக்களோடு தங்களைப் பிணைத்துக் கொண்டவர்கள்.

அவர்களிற் பெரும்பாலானவர்கள், யாழ்ப்பாணத்தில் 1967ம் ஆண்டுகளில் நடந்த சங்கானைச் சாதிக் கலவரங்கள், மாவிட்டபுரம் கோயில் அனுமதி போன்ற போராட்டங்களில் பரிச்சயமுள்ளவர்கள். லண்டனில் அன்று பெரிதாக நடந்து கொண்டிருந்த பாலஸ்தீனர்களின் விடுதலைப் போராட்டங்களிலும் இனவாதப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.

எனது கதாநாயன் ‘கார்த்திகேயன்’அவர்களில் ஒருத்தன்.தங்கள் இன மக்களின்,சாதி,மத,பாலியல் சமத்துவத்திற்காகக் குரல் கொடுத்தவர்கள்.

அவர்களிற் பலர்,சமத்துவ சிந்தனையாளர் ‘,கார்த்திகேசு மாஸ்டரின்’ சமத்துவக்குரலை லண்டன் தெருக்களில் ஒலித்தவர்கள்.

இலங்கையில் ஒடுக்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் பெயரிற் தொடங்கியபோர். சுயநலம்பிடித்த ஒருசிலரின் பிரபுத்துவ வாழ்க்கைக்கு அத்திவாரமிட்டது.அதனால் தார்மிகமற்ற போர் தோல்வியில் முடிந்தது.

இன்றும், இலங்கையில் அந்த ‘மேல்மட்ட வர்க்கத்தினர்’பல வழிகளிலும் தங்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் தொடர,’தமிழ்த்தேசியம், சமய மேன்பாடுகள்’ என்ற போலிக் கருத்துக்களால் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

அண்மையில்,முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நிகழ்ச்சிகளில் யாழ்ப்பாணத்து மாணவர்கள் சிலர் பிராந்தியவெறியைக் காட்டியதாகச் செய்திகள் வந்தபோது.அந்தப் படுபிற்போக்கான செயலைக் கண்டித்துக் குரல் எழுப்பிய பலரிடமிருந்து பல கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. ஆனால் அதைப் பற்றி யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் பகுதியிலிருந்தோ அல்லது முள்ளிவாய்க்காலில் பிரசன்னமாகவிருந்த’தமிழ்த்தலைமை;யிடமிருந்தோ எந்த விதமான பதிலும் வரவில்லை என்பது , பிற்போக்குவாதத் தமிழ்த் தேசியம் எவ்வளவு விகாரமானது என்று புரிகிறது. அவர்கள் இன்று தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள எடுத்திருக்கும் பயங்கர ஆயதம் ‘ பிராந்தியவாதம்’ என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

அரசியல் நுண்ணறிவற்ற பல செயற்பாடுகளால் தமிழ் இனத்தையே அதல பாதாளத்துக்குள் தள்ளி விட்ட முப்பதாண்டு போராட்டத்தினால் பிற்போக்குத் தமிழ்த் தேசியம் எதையும் படித்துக் கொள்ளவில்லை என்பது மிகத் துன்பமான சரித்திரமாகும். ஒரு இனத்தின் விடுதலைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் அந்தச் சமூகத்தின் அத்தனை மக்களும் எந்த வித பேதமுமற்று ஒன்றிணைந்து போராட வேண்டும் என்ற அடிப்படை உண்மையை அவர்களின் ஆதிக்க வெறியால் உணரமுடியாதிருக்கிறது.

இதை உணர்ந்த தமிழ் மக்கள்,அண்மைக் காலங்களாகத் தமிழத் தலைவர்களைப் பொது நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து துரத்தியடிக்கிறார்கள்
அத்துடன் 10.6.18ல் நடந்த சிங்கள படையதிகாரி திரு. ரத்தினபிரிய பண்டு அவர்கள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்தசேவை அவரை எவ்வளவு தூரம் மக்களிடைம் இணைத்த வைத்திருந்தது என்பதைப் பொது மக்கள் கண்ணீருடன் அவரை வழியனுப்பியதிலிருந்து தெரிகிறது. இவ்வளவுகாலமும் ‘சிங்களப் பூச்சாண்டி’ காட்டித் தமிழ் மக்களைச் சிங்களவர்களுடன் சேரவிடாத தந்திரம் இனிப் பலிக்காது என்று படையதிகாரி ரத்தின பிரிய பண்டுவில் மக்கள் காட்டிய அன்பிலிருந்து தெரிய வந்திருக்கும்.

தமிழ் மக்களைத் தங்களின் சுகபோக வாழ்க்கைக்குப் பாவிக்கும் தமிழத் தலைமையின்; சிந்தனையின் கோரத்தை உரித்துக் காட்ட இன்னுமொரு ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டர்’ வரமாட்டாரா என்று எனது மனம் ஏங்குகிறது. மலேசியாவிற் பிறந்து மேற்படிப்புக்காக இலங்கை வந்து, இலங்கைத் தமிழர்களிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கண்டு கொதித்துச் செயலாற்றிய ஒரு தார்மீக நாவன்மையை இழந்தது பெரிய துயர்.

ஆனால் அவரின் மாணவர்கள், ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டரின்’ ஞாபகமாகப் பல சமுதாய ஆய்வுகள் செய்து அவரின் உயரிய சிந்தனைக்குப் புத்துயிர் கொடுக்கவேண்டும். அவரின் ஞாபகார்த்த நாளன்று பல கலந்துரையாடல்களை நடத்தி அவர் செய்த பணிகளையம் அவர் கண்ட கனவையும் எதிர்கா இளம் தலைமுறையுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது எனது அவாவாகும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment