Why we all must support the 13th amendment?

Why we all must support the 13th amendment?

By azad•March 29, 2008••Comments : 5

“It is important to point out, that there is in fact a clause, which states that, if one or two provinces wanted to join they could do so with the presidential recommendations. So, why would one want to reject the proposal before having it tested and before seeing how it worked out in practice? Rome was not built in one day! Start with one step and make progress with time.”

________________________

by Rajeswary Balasubramaniam- London

(March 29, London, Sri Lanka Guardian) The 13th amendment implementation for the North and East is currently creating much turmoil and controversy both, in Sri Lanka and in the diaspora. Politically, it is groups of vocal activists abroad, plus the pro-LTTE Tamil parliamentarians with their 22 seats and the JVP (Janatha Vimukthi Peremuna) in Sri Lanka who oppose the implementation. The United Party and its leader Mr. Wickramsinghe support it. Some opposition to a peace settlement also comes from members of the Sinhala majority community.

Tamils in the diaspora consider the 13th amendment a waste of time since it falls short of fulfilling aspirations for a completely separate Tamil state, by contrast, Sinhala opponents consider it to be too much of a concession to Tamil separatism. What, however, are the views of ordinary Tamils in the homeland, who are actually bearing the brunt of the on-going conflict?

Tamil People in the Sri Lankan war zone

On the 20th of February 2008, a delegation from London that supports the 13th amendment visited Jaffna and the region in the North. Driving along the several miles long stretch from the Palaly airport to the city of Jaffna we were struck by the changes. The red soiled land where vegetables and fruit were once cultivated in abandon, now lay barren and empty. The whole area seemed devoid of human activities. Reaching Jaffna, it was shocking to see the extent to which this city, once full of life, was ravaged by years of war. Gone were those colourful streets and markets buzzing with life and people, gone the signs of thriving and prospering communities and businesses. Instead, we saw a city full of ruins and shattered, empty homes. Those few who dared to venture out onto the streets seemed in a great hurry. There were roaming bands of young soldiers everywhere, with a fear of death jittering in their eyes. Road blocks and soldiers combined to make the freedom of movement severely restricted. The place was eerie like a ghost town.

My mind turned to the past, and to the Jaffna I knew and had heard about. Jaffna people had a reputation for being ambitious, always thriving to have more of everything: more education, better housing, more income, new temples, better libraries, better schools, etc. Jaffna people recognized that knowledge was power and they had plenty of it. This was an area that once prided itself of being the most highly educated society in the whole of the South Asian region. Jaffna people were considered the brains of Sri Lanka, they headed and managed the civil services with strict adherence to a code of conduct which ensured that the system worked immaculately. They collaborated with Mr Senanayake – the first Prime minister of Sri Lanka, and planned the economic development for the country. The Jaffna Tamils even produced Sir Pon Ramanathan who fought for the rights of the Sinhalese.

How different things were now. The ‘aura’ everywhere in Jaffna seemed dark and bleak Where once people held their heads up high, they were now bowing them down with resigned humiliation in their eyes, as they reached for charity donations of food and clothes. The expression in the faces around us was sad and filled with grief. People looked forlorn and lonely. This community is having to face tragedies on an almost daily basis, dear ones shot by security forces, others abducted by the white vans. The fit and able have fled the soil of Jaffna. It is the poor, weak and vulnerable people that were left behind. Only a few people are able to give them assistance, and fewer still, who dare speak out on their behalf. No wonder then, that all the people we met, expressed their despair and pleaded for someone to do something to bring peace and a normal life to the country. Everywhere people said they wanted the war to stop. People long for a normal life: to be able to send their children to school without fear of abduction, to have ordinary jobs and careers, to run businesses, go shopping and care for their families. A well respected Tamil person in Jaffna told us:

”People want food, shelter, security and the freedom to move about. People have no real political representation in Jaffna, they do not know where to go for help. People are scared about the situation. We are in the war zone, without the basics to survive. You the diaspora are talking about peace? Ask even these soldiers here, they too want peace, they do not want to be in this situation forever. We all want peace, it’s the lasting solution. Every government promises something, but nothing ever happens. People have no trust in anyone. LTTE have no head way (legitimate authority / leadership?????????)


. You, in the diaspora keep beating the war drum. They’ve created this situation and are continuing to do so, leading to the complete destruction of our society and traditions. I, and the people here do not like violence, nor do we seek violence. Those who take the sword will one day die from the sword. Innocent people are dying in the name of freedom. Peace does not create an enemy. We all need peace!”.

Out of a population of 600.000 in Jaffna, 1 in 6 have been internally displaced. 85.000 people have no jobs. Mental health issues and suicides are on the increase. The situation is similar in the other Tamil areas. There are 26.000 Tamils in the East still waiting for resettlement.

Added to all the hardship in Jaffna, is the fact that there is a 20% price increase on food which now has to be imported to the North. There are not enough doctors to treat the sick, higher education departments are short of teachers, and so on.

Since January 2006, the death toll of Tamils stands around 5.000, a high number of these were recorded in the North. Some are now wondering, whether this high level of killing might be the punishment meted out by the security forces and their shadowy friends on the Tamil people who, because of the LTTE ban, did not dare vote in the presidential election for fear of reprisals.

The 13th Amendment

The implementation of the 13th amendment is a vital issue in Sri Lanka at present, as it offers Tamils the chance to govern their region with a considerable degree of autonomy. The 13th amendment is born out of the Indian Accord with the UNP (United National Party) government in 1987, when the IPKF (Indian Peace Keeping Force) came to Sri Lanka to resolve the national conflict. It is roughly based on the Indian model regarding regional governance. In fact, the details of the 13th amendments are actually more favourable towards Tamils, than the Indian system would have been. For example, the official language in Mumbay is Marathi and the Tamils there are required to learn the Marathi language in Mumbay schools, whereas in Sri Lanka there are Tamil school for Tamil children everywhere in the country. Equal prominence is assured for the Tamil language alongside Sinhala, with English designated as the link language (as is again the case in India).

The opponents for the implementation of the 13th amendment argue that it doesn’t offer the Tamils enough. The 13th amendment is already in the constitution, chopping and changing it, is not appropriate. Also, there is no provision for a North and East merger in the present 13th Amendment. The government should govern the country based on the constitution and should do so without delay. The implementation process raised some questions too: why the need for an election or for an interim government?

It is important to point out, that there is in fact a clause, which states that, if one or two provinces wanted to join they could do so with the presidential recommendations. So, why would one want to reject the proposal before having it tested and before seeing how it worked out in practice? Rome was not built in one day! Start with one step and make progress with time.

13th amendment offers a framework for the future. The proposal is for a temporary merger between the North and East, with a referendum to be held in a year’s time to get the mandate from the people of the North and the East. The document includes plans for the development of the systems of health, education, agriculture, transport, rehabilitation, re- settlement, as well as the setting up of new industries. People opposing the plan, tend to ignore the fact that th 13th Amendment is already successfully implemented in eight out of nine provincial administrations in Sri Lanka. Most recently, as a result of the recent elections in the East, democratic processes and systems are being established there. The right of having a civil administration, is only denied to the Tamils in the North, because the LTTE is trying hopelessly to hold out for a completely separate state, their old dream of a Tamil Eelam.

The JVP’s fear that giving provincial autonomy and power to the Tamils may open the path to separatism and Indian influence is also unfounded. The election in the East shows that there is no separatism developing and the provincial administration is fully accepted by the local population. The JVP is supposed to campaign for the poor and underprivileged. and yet it seems to be playing the tune sung by the arm dealers, who want to continue making a fat profit. Tamils are oppressed and underprivileged, why is the JVP so harsh on them?

For the Tamil people in Sri Lanka, assisting the government to implement the 13th amendment is the chance to be free from the autocratic control of LTTE, a chance to set up a democratic civil system, and to rebuild the Tamil community, the area’s infra-structure, the land, its towns and the country as a whole.

Diaspora Tamil community and the LTTE

LTTE depends on the financial and political support from the Tamil diaspora, people who hold British, American, Canadian, Australian, French, German, etc. passports guaranteeing them safety and freedom. It appears that some like to gain moments of fame and recognition through their vocal and financial support to the Tigers from a safe distance. Meanwhile, in Sri Lanka, the LTTE is on the run by all accounts. They are on the way out, their forces exhausted as there are no more Tamil teenagers left to be rounded up and abducted into the battle fields.

State oppression is on the increase, since anyone can be suspected of being a supporter of the LTTE. The country is spending more and more money on the war every year, which is delaying the development of the country. As elsewhere in the world, it would not be surprising to discover that the continuing chaos in the country is partly fuelled by those who gain most from it, i.e. the arm dealers and the opportunists. Western arms companies and producers are getting rich, whilst the young people of Sri Lanka are dying like flies in the heat of the battle fields. Some have escaped to other countries working as cleaners and other menial jobs, whereas youngsters in other South Asian countries, such as India, are working in IT, in businesses, administration, schools, etc..

Ensuring. Sri Lanka is a small country and has surely had more than its share of being battered, bruised, tormented, during so many years of war and conflict

The majority of Tamils in the diaspora community are peace loving and refuse to get involved with or support such separatist campaigns. Yet, it seems that the dream of a Tamil Eelam will remain alive among some members in the Tamil diaspora. Campaigning for separatism has become an integral part of their exiled life. Whether as part of peace, human rights or community organisations, they themselves of course, are able to live a comfortable life and send their children to colleges and universities. They do not have to live a life of constant fear and deprivation in Sri Lanka’s war zones.

What moral right do people, who are free, safe and doing fairly well have to support a situation which means thousands of people in their homeland are killing and getting killed, maimed, tortured, and women and young girls getting raped. Would the diaspora community allow their own kids into the war zone? If not, why is it alright to ask others to suffer and sacrifice their lives?

Why support the LTTE? The LTTE’s ideology and ‘working’ methods does not resemble anything found within other liberation movements and struggles in the world. How can threatening and killing your own people who are suspected of not towing the line be progressive or liberating? How can the expulsion of people purely because of their different beliefs be progressive? Is it not ironical, that the diaspora communities are enjoying the benefits of a diverse and multi-cultural society in their adopted countries, whilst accepting an organisation that expelled around 100.000 Muslims from Jaffna and that continuously pours out hatred against Sri Lanka’s Sinhala people.

Moreover, do those holding out for a Tamil Eelam really think it can practically be achieved? How does one draw a map separating the Muslim, Tamil and Sinhala communities in the East? Do those who campaign in the diaspora ever think about the Tamil people living in the south of Sri Lanka? They continue to live there peacefully among the Singhalese community. (At least this is the case most of the time. Clearly, they are not happy when corrupt security servicemen ask for protection money, or go ‘LTTE hunting’ amongst them in order to earn themselves some extra pocket money!). How would a border fence be put up from Point Pedro to Pottuvil? Do they really think it is realistic for Tamils (who make up 3.9% of Sri Lanka’s poplulation) to claim for itself 35% of the island’s land and 65 % of its coastal area (as shown in the Tamil Eelam map)? How likely is it, that India will support Eelam and the LTTE, given that its leadership includes Pirapakaran, who allegedly killed the former Prime Minister Rajiv Gandhi?

The dream for a Tamil Eelam for the Tamils will never happen. This dream began to evaporate when they killed Rajiv Gandhi in Tamil Nadu, it dissipated when the LTTE wiped out the other organisations and went on a manhunt, it disappeared out of the window, when the conspirators split the East from the North and this dream of an independent state finally ended when the Eastern commander Karuna walked out from the LTTE’s jungle.

The Way Forward


When the delegates from London met the Hon. Karu Jayasuriya (Minister for Public Administration and Home Affairs), he explained the development programme in the Vakarai areas, where thousands of people were displaced during the ‘reclaiming’ East War in late 2006. Hundreds of houses have been built, sanitary services installed and telephone services connected. Also in the East, the police force has undergone training with 300 new recruits added.

The land issue needs to be discussed with urgency, as there are thousands of people displaced in the North East of the country. Mr Karu Jayasuriya commitment to a new society prompted him to abandon his party and join the SLFP government. He and the government have made steady progress towards creating a base for a more democratic and re-constructed society.

This amendment will be the catalyst for many changes to come for the nation as a whole. The country has the culture and is capable of building things even without importing many goods. The country folk have a holistic approach to life. There are already towns and villages where members of all three communities are living side by side and are helping each other. It seems the poor know better the value of living together, than do the rich and privileged.

Given their knowledge, skills and abilities, Tamil people should be entitled to their democratic and human right to rebuild their lives, their homes and their society. Whoever opposes the implementation of the 13th amendment, betray the hopes of the people who want to rebuild their future.

Tamils and all the people in Sri Lanka long for peace and an end to the armed conflict which has been raging for twenty five years or more. Being united with our country folk will bring hope and prosperity to all communities. To fail to grasp this opportunity will certainly bring more wealth for the arm dealers and profiteers, but it will cause continued suffering among all peoples in Sri Lanka, especially the Tamils!, so, please campaign to support the implementation of the 13th amendment.

(Rajeswary Balasubramaniam, MA(medical anthropology, BA(Hons-Film &Video),RGN, RSCN, Cert in Health Ed. She also author of 18 books and Founder member and the chair person for Tamil refugee action group 85–89, Founder member and a chair person for Tamil Housing association 85-89, Founder member and the chair woman for Tamil women’s league from 1982 ,Founder member and a chair person for London Tamil literary forum from 2005. Presently she lives in London.)
– Sri Lanka Guardian

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

Another award-Thank you all

May be an image of 1 person and text that says 'நாடுகளில் கிளைகளுடன் -50 க்கும் நாடுகளைச் சேர்ந்த தமிழர்களுடன் தமிழால் இணைவோம் உலகத் தமிழ்ப் பேரியக்கம் தங்கமங்கை இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் சமூக போராளி, பேச்சாளர், எழுத்தாளர் மற்றும் தமிழ்ச் சேவகர் தங்களின் தமிழ் இலக்கியம் மற்றும் சமூக வளர்ச்சிப் பணிகளைப் போற்றும் வகையில் தமிழால் இணைவோம் உலகத் தமிழ்ப் பேரியக்கம் வாழும் வரலாறு விருது வழங்கிப் பாராட்டுகிறது பரல்வளி un தங்கமங்கை. பரமேஸ்வரி பாலகுரு கௌரவத் தலைவர் தமிழால் இணைவோம் gjng தமிழ். சத்ய நாராயண ராஜ் பாலகுரு நிறுவனர் தலைவர் தமிழால் இணைவோம் மவலயாதி தங்கமங்கை. மீனா திருப்பதி துணைத்தலைவர் துணைத் தலைவர் தமிழால் இணைவோம் நாள்: தமிழால இணைவோம் லகத்'

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

தமிழ்க் கடவுள் முருகன் பற்றிய ஆய்வுரை.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

The Banks of the River Thillai

 

Mayuran Punniyamoorthy is with Rajes Bala.

Public

May be an image of 4 people, outdoors and text that says "The Banks of the RIVER THILLA Rajes Bala"

Mayuran Punniyamoorthy is with Rajes Bala.

· 

The Banks of the River Thillai

Great civilizations formed on the banks of rivers. The most notable examples are the Egyptians based on the Nile, the Mesopotamians on the Tigris/Euphrates Rivers, the ancient Chinese on the Yellow River, and the Precursor to Dravidians on the River Indus.

This book is about a small civilisation based on the river Thillai, which flows by the Kolavil village in eastern Sri Lanka.

Against a backdrop of the flow of that river, Rajes Bala clearly portrays the post-independence era during which Tamils underwent atrocities, suppressions and even worse—the heinous crimes committed by Sinhalese government.

The story swirls around the villagers who were not only political victims of a chauvinistic government but also the victims of their own religious superstitions, meaningless customs and baseless traditions.

Those who were willing to overcome were overruled by those customs.

The 1956 and 1958 pogroms against Tamil civilians were vividly depicted in this book. Political incidents travel along with the story and through its characters, interweaving with each other.

The book is deeply touched by the emotional and psychological feelings of women—how they became the social victims. The means to overcome their suffering and suppressions were quite impossible due to the male-oriented social structure.

Rajes Bala emphasises that the education of women is indispensable and it is the core concept of this book. The protagonist of this novel is a teenage girl who endeavours to pursue her studies. Did she achieve her goal?

We travel to a society that existed 60 years ago. The story explains the changes in that small society situated on the banks of a river through romance, pangs of separation, suppression and violence.

7You, Gowry Sivapalan, Kala Sriranjan and 4 others

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

கொரோணா ஹொட்டேல்

கொழும்பு -14.4.20.

‘இந்த நேரம் நேற்று இந்த உலகத்தைவிட்டு மறைந்து விடவேணுமென்று நினைத்தேன்;’

அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என்னைத் திடுக்கிடப் பண்ணின.அவளின் கண்கள் என் முகத்தில் நிலைத்திருந்தன. எனது பார்வையும் அவள் முகத்தில் சட்டென்று படிந்து நின்றதும் எனக்குத் தெரியும்.

என்ன சொல்கிறாள்? நேற்று மாலை ஏழுமணியளவில் இந்த உலகத்திலிருந்து பிரிந்தோட நினைத்தாளா?

‘ஏனம்மா அப்படிநினைத்தாய்?’ எனது குரலில் படபடப்பு.

தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்ளுமளவுக்கு என்ன துயர் இவளுக்கு?;

அவளின் பெயர் சுலைகா.மும்பத்தைந்துக்கும் நாற்பதுக்குமிடையில் வயதுள்ள அழகான பெண்.

அவளுக்கு மூன்று பிள்ளைகள் இருப்பதாக அண்மையிற்தான் சொன்னாள்.முதலிரண்டும் பெண்கள் என்றும் கடைசி மகனுக்குப் பதிரெண்டு வயதென்றும் சொல்லியிருக்கிறாள்.அவர்களைத் தவிக்கவிட்டு அவள் மறைந்து விடவேண்டுமென்று நினைத்தாளா?.

‘ஒருத்தனை நம்பி எனது வாழ்க்கையை இப்படியாக்கி விட்டேனே என்று எனக்கு என்னில் ஆத்திரம் வந்தது.’ அவள் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது அவள்முகம் சிவக்கத் தொடங்கி,கண்கள் பனிக்கத் தொடங்கியிருந்தன. அவள் தனது தலையைச் சுற்றியிருந்த முக்காட்டுத் துணியின்; நுனியால் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.

இலங்கைத் தலைநகர் கொழும்பு கொரோணாவால் மூடப்பட்டிருந்தது.வெளியில் எந்த சந்தடிகளுமில்லை.நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஹொட்டேலை அண்மித்திருக்கும் சந்திகளிலிருந்து பிரிந்துபோகும் நான்கு தெருக்களும்; வெறுமையாக உறங்கிக்கிடக்கின்றன.. ஆனால் எங்கோ புத்த பிக்குகளின் பிரார்த்தனை ஒலிகள் காற்றில் கலந்து வந்து எங்கள் காதுகள் மூலம் மனதை நிரம்புகிறது.

‘அவரை நம்பித்தானே நான் எனது வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தேன்.’அவள் விசும்பத் தொடங்கினாள்.நான் மௌனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

‘இன்று அவனுக்கு விடுதலை நாள்,என்னுடன் இன்றிரவு என்னுடன் தங்கச் சொல்லிக் கேட்டேன்.ஆனால் புதுவருடத்தில் தனது பிள்ளைகளுடன் இருக்கவேண்டுமென்று சொல்லி விட்டு இன்றைக்கு என்னிடம் தங்காமற் போய்விட்டான்’.அவள் கோபத்தில் கொதித்தாள்.

எனக்கு மீண்டும் அதிர்ச்சி.

அவள் நேற்று தற்கொலை செய்ய முனைந்தது எனக்கு ஆச்சரியத்தை மட்டுமல்ல ஒருவித எரிச்சலையும் இப்போது உண்டாக்கத் தொடங்கியது..தற்கொலை என்பது,கோழைகளின்வழி என்பது எனது கருத்து. அதற்காக இந்த உலகத்தில் ‘கோழைகள்’இருக்க மாட்டார்கள் என்ற நினைப்பதும் தவறு என்றும் எனக்குத் தெரியும். அத்தோடு அவளின்’ கணவர்’ என்று எனக்குச் சொல்லியவருக்கு ஒரு குடும்பமும் குழந்தைகளும்; இருக்கிறதென்ற விபரமும் எனக்குத் தெரியாது.

அறையிலிருந்தபடி உலகத்துச் செய்திகளில் கொரொணாவின் பயங்கர தாக்கத்தைக் கேட்டு மனம் அதிர்ந்த வேளைகளில் ஹோட்டேலின் மொட்டைமாடிக்குச் சென்று சூரிய உதயத்தையும் அஸ்தமனத்தையும், பக்கத்துத் தோட்டத்தின் மரங்களில் வீடமைத்துக்கொண்டிருக்கும் பறவைகள், ஊர்ந்து திரியும் பல்லிகள், எறும்புகள் என்று எதையோவெல்லாம் புகைப்படமெடுத்துக்கொண்டிருப்பேன்.மழை நாட்களென்றால் ஹொட்டேலின் ஹாலில் வந்தமர்ந்து கொண்டு கிட்டத்தட்ட வெறுமையான தலைநகரின் பெருந்தெருவில்,அவசரசேவை, மக்களுக்கான உணவு சேவை என்று பல விதத்தில் அனுமதி பெற்று ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சில வாகனங்களையும் கொரோணா காலத்திலும் வறுமையால் வெற்றுத் தெருக்களிலும் பிச்சைக்கு அலையும் ஏழைகளையும் பார்த்துப் பெரு மூச்ச விட்டுக் கொண்டிருப்பேன்.

நான் லண்டனிலிருந்து இங்கு வந்த சில நாட்களில், ஹொட்டேல் முன்னறையில் வெளியுலகத்தின் வெறுமையைத் தாங்காமல்; புத்தகம் வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது,அவள் வந்து தெருவை எட்டிப் பார்த்தாள்.

ஹோட்டேல் நிர்வாகி என்னைத் தவிர,இன்னும் இரு அறைகளில் மட்டும்தான விருந்தாளிகள் இருப்பதாகவும் சொன்னார்.

ஊரடங்குச் சட்டம் என்றபடியால் யாரும் ஹொட்டேலுக்கு வரமுடியாது என்பது தெரியும்.ஆனால்,அவள் யாரையோ எதிர்பார்ப்பது அவளின் முகபாவத்தில் தெரிந்தது.

‘தனியாகவா வந்திருக்கிறீர்கள்?’ அவள் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

‘தங்கைக்குச் சுகமில்லை,அவள் கொழும்பு வைத்தியசாலையில் சிகிச்சைக்காக வருவதாகச் சொன்னதும் நான் லண்டனிலிநு;து வந்தேன்.அவள் ஹொஸ்பிட்டலில் சேர்ந்த அன்றுதான் ஊரடங்குச் சட்டம் போடப்பட்டது.அவளையும் பார்க்க முடியவில்லை. ஊருக்கும் போக முடியவில்லை’ என்றேன்.

எனது பெயர் சுலைகா, நாங்கள், கொழும்பில் வீடுபார்த்திருக்கிறோம்.வீட்டுக்குத் தளபாடங்கள் வாங்கச் சில நாட்கள் அலைந்தபோது ஊரடங்கு சட்டம் வந்து விட்டது.நான் இங்கு தங்க வேண்டி வந்துவிட்டது.இப்போது எனது கணவரை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.’ என்றாள்.

‘உங்கள் கணவர் ஏன் உங்களுடன் தங்கவில்லை?’

அவள் மறுமொழி சொல்ல முதல் அவளின்’கணவரின்’ கார் வருவதாகச் சொல்லி விட்டுச் சென்றாள்.

கொரோணா ஊரடங்குச் சட்டத்தால் நான் ஊருக்குத் திரும்ப முடியாமல் இந்த ஹோட்டெலில் அகப்பட்டுக்கொண்டபோது, இங்கு மூன்று அறைகளைத் தவிர மற்றவையெல்லாம் காலியாக இருந்தன. ஊரடங்கு சட்டம் வருவதால் ஹொட்டேலில் தங்கியிருந்த வெளிநாட்டார் அவசரமாக வெளியேறி விட்டார்கள் என்றும் கொழும்புக்கு வெளியேயிருந்து வந்த சில இலங்கையர்கள் மட்டும் இருப்பதாக ஹொட்டேல் மனேஜர் சொல்லியிருந்தார்.

‘கவனமாக இருங்கள்.’என்ற எனது குடும்பத்தினரதும் சினேகிதிகளிடமிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் அன்பான வேண்டுகோள்கள் வந்து கொண்டிருந்தன.எனது குடும்பத்தைப் பிரிந்து கொழும்பில் அடைபட்டுக் கிடப்பது என்னை மிகவும் வருத்திக்கொண்டிருப்பதை ஒரு நாள் சுலைகாவிடம் சொன்னேன்.

அவள் அப்போது சமயலறையில் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.ஹொட்டேல் சமயல்காரர்கள்; ஊரடங்குச் சட்டத்தால் வரமுடியாததால், ஹொட்டேல் மனேஜரும் உதவியாளரும் அங்கிருக்கும் எங்களைப்போல் ஒருசிலருக்குச் சமைத்துத் தந்தார்கள்.சுலைகா அவர்களுக்கு உதவுவதாக நினைத்தேன்.

‘நானும் எனது குழந்தைகளைப் பற்றி நினைத்து சிலவேளை அழுவேன்’ அவள் மீன் கறியைச் சமைத்தபடி சொன்னாள்.

‘அவர்கள் யாருடன் இருக்கிறார்கள்’

‘அவர்களின் தகப்பனுடன் இருக்கிறார்கள்’.

‘அப்படியானால் நீங்கள் மட்டும் ஏன் இங்கு தனியாகஇருக்கிறீர்கள்.’எனக்கு அவள் மிகவும் செலவு செய்துகொண்டு கொழும்பு ஹொட்டேலில் வாழ்வதன் விபரம் ஒன்றும் தெரியாது.

‘நான் அவர்களின் தகப்பனைப் பிரிந்து விட்டேன்.இப்போது ஒரு டாக்டரைத் திருமணம் செய்யப்போகிறேன்.அவருக்காகத்தான் இங்கு சமைக்கிறேன்.’என்றாள்.

என்ன சொல்கிறாள்? ஓரு டாக்டரைத் திருமணம் இனித்தான் செய்யப்போகிறாளா? அப்படியென்றால் ஒரு சில நாட்களுக்கு முன் வெளியில் எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டு எனது ‘கணவரை’ எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றல்லவா எனக்குச் சொன்னாள்?

எனது குழப்பத்தை அன்று அவளிடம் கேட்கவில்லை.அது எனக்குத் தேவையில்லாத விடயமாகப்பட்டது.

இப்போது, சிங்கள தமிழ் புத்தாண்டு விழாவில் அவன் தனது குழந்தைகளுடன் இருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறாள்.அது பொறுக்காமல் அவள் தன்னைத் தானே மாய்த்துக்கொள்ள நினைத்ததாகச் சொல்கிறாள்.

கொரோணாவுக்குப் பயந்து அடைபட்டுக்கொண்டு இந்த ஹொட்டேலில் இருப்பதோ நான்குபேர் அதில் ஒருத்தி கொரோணாவைப் பற்றியோ தனது மூன்று குழந்தைகளைப் பற்றியோ எந்தவிதமான அக்கறையுமில்லாமல் ‘அவளது கணவர்’(?) புத்தாண்டில் தன்னுடன் இருக்கவில்லை என்பதால் தற்காலை செய்ய நினைத்ததாகச் சொல்கிறாள்;.

நான் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். மிகவும் ஆழமான சமயசிந்தனையுள்ளவள் என்று அவளின் ஆடைகளிலிருந்து தெரிந்தது.புத்தாண்டைத் தன் குழந்தைகளுடன் கொண்டாடும் இவளின் ‘கணவர்(?)’ யாராகவிருக்கும்?

‘அவர் ஒரு பௌத்த சிங்களவர்.’ என்றாள்.எனது மனதில் எழுந்த கேள்வி அவளுக்குப் புரிந்திருக்கவேண்டும்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.இன்னும் தனது குடும்பத்துடன் வாழும் ஒருத்தனைத் தனது கணவன் எனறு எனக்குச் சொன்னாளா?

‘ஓ அப்படியா?’

‘ம்ம், அவரிடம் அவரின் குடும்பத்திலிருந்து விவாகரத்த எடுக்கச் சொல்லிப் பல வருடங்களாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்.’

வெளியில் சரியான சூடு என்பது ஜன்னலைத் தாண்டி வந்த காற்றிலிருந்து தெரிந்தது..எனது மனதும் இனமறியாத வெப்பத்தில் கொதித்தது.

இவளுக்கு மூன்று குழந்தைகள்.அவனுக்கு இரண்டு பையன்களும் மனைவியும்?

சுலைகா தொடர்ந்தாள்.’அவருக்கு இரண்டு பையன்கள் இருக்கிறார்கள். மனைவி விவாகரத்துக் கொடுக்க மாட்டாளாம். அதனால் அவர் முடிந்தவரைத் தனது மகன்களைத் திருப்திப் படுத்துவதில் செலவழிக்கிறார். நான் ஒருத்தி எனது குடும்பத்தைப் பிரிந்து அவருக்காக வெளியே வந்து விட்டேன் என்பதை அவர் பெரிதாக எடுக்கவில்லை.’நேற்று நான் எனது துப்பட்டாவால் கழுத்தைச் சுற்றி மினவிசிறியில் தொங்கிச் சாக முயன்றேன் அதை அவருக்கு அனுப்ப ‘செல்பி’ எடுக்க முனைந்தபோது துப்பட்டா அறுந்து விட்டது.அதனால் எனது தற்கொலை தடைப்பட்டு விட்டது’

சுலைகாவின் பேச்சு எனக்கு இப்போது எரிச்சலைத் தந்தது. ஆனால் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

இந்த உலகமே கொரோணா வைராசால் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. பிரபஞ்சமே பேதலித்துப்போயிருக்கும்போது, தனது ‘காதலன்(?)’ தன்னுடன் இரவு தங்கவில்லை என்பதற்காகத் தன் உயிரை விட நினைத்த மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தாயான ஒருபெண்ணை என்னவென்று புரிந்து கொள்வதென்று தெரியவில்லை.

அவள் இந்த உலகத்தில் நடக்கும் எதையும் புரிந்துகொள்ளாத ஒரு தனியுலகத்தில் வாழ்வது அவளின் பேச்சிலிருந்து புரிந்தது.

தனது காதலனுக்காகத் தனது உயிரையே பலியாக்க நினைத்த காரணம் என்னவாயிருக்கும் என்ற ஆய்வு செய்து கொண்டிருக்க விரும்பவில்லை. அவள் இன்னொருதரம் தற்கொலைக்கு முயலாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதை அவளுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும்போலிருந்தது.

ஆனாலும் அவளின் தனிப் பட்ட வாழ்க்கையை விரிவாகக் கேட்கும் தேவை அப்போது இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அதை அவளாகச் சொல்வாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தது ஏனென்றால் அவள் மிகவும் குழம்பிப்போயிருந்தது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.அன்றிரவு எனக்கு நித்திரை வரவில்லை.

எனது குடும்பத்தைப் பிரிந்து தாங்கமுடியாமல் வருந்துகொண்டிருந்தது மட்டுமல்லாமல் உலகைக் குலுக்கும் பயங்கர வைரசின் கோரத்தைக் கவனித்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்த எனக்கு, காதலனுக்காக-அல்லது காமத்துக்காகத் தன்னைப் பலி கொடுக்கத் துடிக்கும் மூன்று குழந்தைகளின் தாயான இந்தப்பெண் எனக்குப் புரியாதவளாகத் தெரிந்தாள்.யாரோ ஒருத்தியின் கணவனை, இரு குழந்தைகளின் தகப்பனைத் தன்வயப் படுத்த நினைக்கும் இவளின் இந்த நடவடிக்கைகளக்குப் பின்னணியாக ஏதோ ஒரு பிரமாண்டமான காரணம் இருக்கவேண்டும் என்ற எனது அடிமனம் சொல்லியது.

அவளது தற்கொலை முயற்சி சரிவந்திருந்தால் அவளது குழந்தைகளின் துயர் எப்படியிருக்கும் என்பதை என்னால் முடிந்த அன்பான அறிவுரைகளால், மிகவும் கவனமாக எடுத்துரைத்தேன்.

அடுத்தநாள், மொட்டைமாடியில் வழக்கமாக எனது நடைப்பயிற்சியைச் செய்து கொண்டிருக்கும்போது, சுலைகா ஓடிவந்தாள்.

‘இதோபார்,எனது தவிப்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல் எப்படி எழுதியிருக்கிறான்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு அவளது காதலன் அனுப்பிய செய்தியை அவளது மோபலைலிருந்து காட்டினாள்.

‘அன்புடன் தினமும் பாலையூற்றி வளர்த்தாலும் அன்பு தெரியாத வி~ப் பாம்பு பால் கொடுத்தவனையே கடிக்கத் தயங்காது’ என்று அவன் செய்தி அனுப்பியிருந்தான்.

அதன் விளக்கம் தெரியாமல் அவளைப் பார்த்தேன்.

‘தனது காலைச்சுற்றிய நாகமாக என்னைப் பார்க்கிறான்’ அவள் வெடித்தாள்.

அவள் குரலில் அவனைப் பற்றிச் சொல்லவேண்டும் என்ற தொனி ஒலித்தது.

மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தாயான இவளை அவன் தனது காமத்துக்காக வளைத்துப் பிடித்ததை இவள் காதல் என்று நினைத்துத் தனது கணவனையும் குழந்தைகளையும் தவிக்க விட்டு ஓடிவந்தாளா?

இருவரும் மொட்டை மாடியில் அமர்ந்தோம் பிரமாண்டமான கொழும்ப நகரின் உயர்ந்த கட்டிடங்களிலிருந்தும் தெருக்களிலிருமிருந்தும் வெளிச்சங்கள் யாருக்கும் பிரயோசனமில்லாமல் ஒளி பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.

‘திருமணமாகிப் பிள்ளைகுட்டிகளுடனிருந்த நீ என்னவென்று இந்த சூழ்நிலைக்குள் தள்ளப் பட்டாய்?’ அவர்களின் மிகவும் சிக்கலான உறவை இதைவிட வேறுவிதமாகக் கேட்க எனக்குத் தெரியவில்லை.

அதாவது,மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தாயான நீ,இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தகப்பனான அவனை என்னவென்று உனது வாழ்க்கைக்குள் நுழையவிட்டாய் என்பதுதான் எனது கேள்வியாகவிருந்தது.

‘ஓ,அவனை எனது இளவயதிலிருந்தெ தெரியும். பக்கத்துத் தெருவில் வசித்த குடும்பம். அவனது தாயும் எனது தாயும் ஒருகாலத்தில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள்.எப்போதாவது அவனைக் கண்டால்; ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசியிருப்பேன்;.அவன் மெடிகல் கொலிஜ்சுக்குப் போன கால கட்டத்தில் எனக்குத் திருமணம் நடந்தது.எங்களுக்கு மூன்று குழந்தைகளும் பிறந்த காலத்தில் எங்கள் வாழ்க்கை நிலை மிகவும் கஸ்டமாகவிருந்தது. எனது கணவர் மத்திய தரைக் கடல் நாடொன்றுக்கு வேலைக்குப் போய்விட்டார். நான் ஒரு கடையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன்.;’ சுலைகா தனது கதையை இடையில் நிறுத்திவிட்டு அழத் தொடங்கினாள்.

நான் மௌனமாகவிருந்தேன்.கணவன் வெளி நாட்டில் வேலைக்குப்போனபின் அவள் மூன்று குழந்தைகளுடன் தனிமையான வாழ்க்கையுடன் போராடியிருப்பாளா?

‘ஆனால் கணவருக்கு அந்த வேலை பிடிக்கவில்லை. திரும்பி வந்துவிட்டார் அத்துடன் அவருக்கு உடம்பும் சரியாகவில்லை.நாங்கள் கணவரின் தமயனின் வீட்டில்; கொழும்பு நகரின் எல்லையில் கூட்டுக் குடும்பமாகவிருந்தோம். ஒருநாள் நான் வேலையால் திரும்பி வந்தபோத எனது ஏழுவயது மகள் அழுது கொண்டிருந்தாள்.அவள் ஏன் அழுகிறாள் என்று கேட்டபோது அவள் சொன்ன மறுமொழி என்னைப் பைத்தியமாக்கி விட்டது. சொந்தமென்ற இரத்த உறவொன்றே எனது சிறு பெண்ணைச் சீரழித்ததை என்னால் தாங்க முடியாதிருந்தது. அதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்ல முடியாது. சொன்னால், குழந்தைகளைக் கவனிக்காமல் வேலைக்குப் போகும் என்னைத்தான் எல்லாவற்றிற்கும் பழி சொல்வார்கள் என்று தெரியும்.’ சுலைகா என்னைப் பார்காமல் குனிந்திருந்த அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

அவளின் கதை பரிதாபமாகவிருந்தது. கொஞ்ச நேரம் அழுது விட்டுப் பின்னர்; தனது கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு அவள் தொடர்ந்தாள்.

‘அந்தக் காலகட்டத்தில், டாக்டர் ரஞ்சித்தைத் தற்செயலாகச் சந்தித்தேன்.சாதாரணமான விதத்தில் களங்கமற்ற விதத்தில் சுகம் விசாரித்தார்.அவரின் தொனியும் அன்பும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அதன் பின் மீண்டும் ஒரு இடத்தில் தற்செயலாகச் சந்தித்தபோது கொஞ்சம் பேசினோம். காப்பி சாப்பிடக் கூப்பிட்டார். பிரியும்போது கொஞ்சம் பணம் தந்தார்.அவரின் டெலிபோனை நம்பரைக் கேட்டேன்’

அவள் தனது பார்வையை இருள் சூழும் வெளியுலகில் பதித்திருந்தாள். நாங்கள் இருந்த இடம் மிகவும் அமைதியாகவிருந்தது.பக்கத்திலிருந்த மரங்களிலிருந்து பறவைகள் அவ்வப்போது செல்லம் பண்ணின.

அவள் மீண்டும் தொடர்ந்தாள்.’ஒருநாள், எனது வாழ்க்கையை வெறுத்து எங்கோயோ ஓடவேண்டும் போலிருந்தது. டாக்டர் ரஞ்சித்துக்குப் போன் பண்ணி அழுதேன்.அவரின் குரல் மிகவும் கனிவாகவிருந்தது. ‘உங்கள் தோளில்முகம் புதைத்து அழவேண்டும் போலிருக்கிறது என்றேன்’ சுலைகா தனது பேச்சை நிறுத்தி விட்டு என்னைப் பார்த்தாள்.

‘நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று பார்க்கிறாயா?’நான் மெல்லமாகக் கேட்டேன்.

அவள் ஆமாம் என்பதுபோல் தலையாட்டினாள்.

அவனிடம் இவள் துக்கத்தைச் சொல்லியழ அவன்pன் தோளில் முகம் பதித்து அழவேண்டும் என்று சொன்னபின் என்ன நடந்திருக்கும்,தொடர்ந்திருக்கும்,என்பது இவள் அவனைத் தன்னுடன் இரவைக்கழிக்கவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் நீட்சி கண்டிருக்கிறது என்பதை அவள் வார்த்தைகளால் வடிக்கத் தேவையில்லை.

‘நான் ஆங்கில நாட்டில் வாழ்கிறேன.அங்கு திருமணம் செய்தவர்கள் அவர்கள் வேலை செய்யுமிடத்தில் உள்ளவர்களுடன் பாலியல் ஈர்ப்பு வந்தால் தற்காலிக உறவை வைத்துக் கொள்வது நடப்பதுண்டு. ஒருசிலர் தங்கள் திருமணத்தையே உதறி விட்டுப் புதிய உறவுக்களுக்குள்; தங்களைப் புதைத்துக் கொள்வார்கள்.ஆனால் பெரும்பாலோர்;, ஒரு சில தடவைகளுடன் தங்கள் தொடர்புகளை நிறுத்திவிட்டுத் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்துவார்கள்’,நான் அவளுக்குச் சொன்னேன்..

‘நான் அப்படி அவரை மறக்க முடியாது. எனது வாழக்கைக்கு உதவி செய்ய யாரும் கிடையாது.’ சுலைகாவின் குரலில் அவனைக் குற்றம் சாட்டும் தொனி ஓங்காரமாக ஒலித்தது.

‘அதாவது,இப்போது இந்த ஹொட்டேல் வாழ்க்கைக்குச் செலவளிப்பதுபோல் உனது ஆயுள்பூராவும் அவனின் பொருளாதார உதவி தேவை என்கிறாயா?’

இன்னொருத்தியின் கணவருடன் உறவிருப்பதின் பலாபலன் தெரியாமல் சுலைகா எதிர்காலக் கனவு காண்பது ஆச்சரியமாகவிருந்தது.

‘சுலைகா,காதலும் காமமும் இருதுருவங்கள். அவனிடம் பணமிருக்கிறது.உன்னிடம் அவனுக்குத் தேவையான சுகம் கிடைக்கிறது.இதற்குமேல் அவனிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறாய்’ அவளில் எனக்குப் பரிதாபம் வந்தது.

‘அவனிடம் பத்துவருடமாக என்னைக் கொடுத்திருக்கிறேன்.அது தெரிந்தவுடன் எனது கணவர் என்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்தி விட்டார். எனக்கு இவரை விட்டால் வழியில்லை’சுலைகா இன்னொருதரம் ஆவேசக் குரலை எழுப்பினாள்.

பத்து வருடங்கள் கணவருக்குத் தெரியாமல் தன்னுடன் உறவு வைத்தவளை நம்பி அவன் இவளுக்காகத் தனது மனைவி மகன்களை உதறவேண்டும் என்று நினைப்பது எவ்வளவு அறியாமை?.

‘ஏன் அவனை இவ்வளவுதூரம் இறுக்கிப் பிடிக்கப் பார்க்கிறாய்?’அவளைக் கேட்டேன்.

‘என்னைச் சரியாக நடத்தாத குடும்பத்திற்கு நான் ஒரு டாக்டரின் மனைவியாகிக் காட்டவேண்டும். எனது குழந்தைகளுக்கு அவர்கள் ஒரு டாக்டரின் குழந்தைகள் என்ற பெயர் வேண்டும்’

‘உன்னடைய காதலன் ஒரு பௌத்த சிங்களவன். புத்தாண்டுக்குப் பிக்குகளின் பிரார்த்தனைக்குப் போனதாகக் கோபப் பட்டுத்; துப்பட்டாவில் தொங்க நினைத்த நீ அவன் ஒரு இஸ்லாமியனாக மாறி உன் குழந்தைகளை ஏற்றுக் கொள்வான் என்ற நினைக்கிறாயா’

சுலைகா தனது தலையைத் துப்பட்டாவால் மூடிக்கொண்டாள் ‘அல்லாவிடம் அப்படி நடக்கவேண்டும் என்ற பிரார்த்திக்கிறேன்.அது நடக்கும். ஐ லவ் ஹிம் வெரி மச்’

‘அவன் உன்னைக் காதலிப்பதாக சொன்னானா’ நான் நேரடியாகக் கேட்டேன்.அவள் மறுமொழி சொல்லாமல் எழுந்தாள்.

அடுத்த சிலநாட்களின் பின் அவனின் கார் வந்தது. எனது அறைவழியாக எட்டிப் பார்த்தேன் அவன் ஒன்றும் வாட்டசாட்டமான ஆணழகனில்லை. சோர்ந்து தெரிந்த ஐந்தடி மூன்று அங்குலமள்ள ஒரு சின்ன டாக்டர்.

அவள் தனது அறையால் ஓடிவந்து அவனை அன்புடன் வரவேற்றாள். அவள் முகத்தில் கோபமில்லை.

ஒருநாள் அவள் முகத்தில் பரபரப்புடன் தனது காதலனுக்குச் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.என்னைக் கண்டதும்,

‘ஓ எனது பழைய கணவர் நெஞ்சு நோ என்று வைத்தியசாலைக்குக் கொண்டுபோகப் பட்டிருக்கிறார். எனது மூத்தமகள் அவருடன் நிற்கிறாள்’என்று சொன்னாள்.குரலில் ஒரு பதட்டமும் கிடையாது.

‘ஐயோ பாவம் இளம் பெண் குழந்தை.நோயாளியான தகப்பனுடன் தவிக்கப் போகிறாள்; நீ போகவில்லையா’?

நான் பரபரத்துக் கேட்டேன் பாவம்.இவளின் மகளான அந்த இளம் பெண். அவளுக்குப் பதினாறு வயது என்று சுலைகா சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.

‘இல்லை,நான் டாக்டருக்குச் சமைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.வைத்தியசாலையில் என்மகளுடன் அவளின் தகப்பனின் சொந்தக்காரர் யாரும் நிற்பார்கள்’.

‘அந்தத் தகப்பனுக்கு ஏதும் நடந்தால் உன் குழந்தைகளின் கதி என்ன?’

சுலைகா மறுமொழி சொல்லவில்லை.

அவளின் முதல்க் கணவர் இறந்துவிட்டால் அதைக் காரணம் காட்டி அவளின் காதலனிடம்; தன்னைக் கட்டாயம் திருமணம் செய்யச் சொல்லி வற்புறுத்தப் போகிறாளா?

வெளியுலகில் கோரோணா மனிதரைப் படாதபாடுத்தி வாழ்க்கையை நாசம் செய்கிறது. சிலரின் மனதில் வரும் காமம் என்ற வைரஸால் பலரின் வாழ்க்கையே ஒட்டுமொத்தமாக நாசமாகிறதா?; 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment