‘அற்றவைகளால் நிரம்பியவள்’

பிரியா விஜயராகவன்-நாவல்

விமர்சிப்பு:இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.

பெண்களின் துயர் நிலைகளின் பல கோணங்களை,ஒட்டு மொத்த மனித வாழ்வின் பல தரப்பட்ட அவலங்களை மருத்துவத் துறையிலிருப்பவர்கள் முகம் கொடுக்கும் நிலை தவிர்க்கமுடியாது. பிரியாவின் வசனங்களைப் படிக்கும்போது அந்த துயர். மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தவித்த அந்தக் கணங்கள்,எனது உத்தியோக வாழ்க்கையின் பல மருத்துவத் தளங்களில்; நான் சந்தித்த மனிதர்களை எனது நினைவில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

பெண்கள் பிறந்து வளர்ந்த அவளின் குடும்பத்தவர்களே அவர்களின் வாழ்வை நாசமாக்குவது, அதற்கான பின்னணியான,சமுதாயக் கட்டுமானங்கள், சமயக் கோட்பாடுகள், ஆண்வர்க்கத்தின் மூர்க்கமான தேவைகள் என்பவற்றை எதிர்த்துப் போராடும் நிலைவரும்போது ஒவ்வொரு பெண்ணும்’ தங்களால் எதுவுமே செய்ய முடியாது என்ற ‘இல்லாமை’ மனநிலையை எதிர் நோக்கிய ‘அற்றவைகளால் நிரம்பியவள்’ ஆகிறாள்.

சில மனிதர்களின் வாழ்க்கை மிக மிகக் கொடுமையான துயர்களுடன் தொடர்வது யதார்த்தம்.வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் எதுவுமற்ற, யாருமற்ற ‘இல்லாமையை’ ‘அற்றவைகாளால் நிரம்பியவர்கள்’ என்ற சூழலை ஏதோ ஒரு நேரத்தில் பலர் அனுபவித்திருப்பார்கள்.

அதிலும் மற்றவர்களின் தயவில், பாதுகாப்பில் தங்கி வாழும் பெண்களின் நிலை மிகப் பரிதாபமானது. ஆதரவு தராத குடும்பங்கள், அவளின் அனாதாரவான நிலையைப் பாவித்து அவளைச் சிதைக்க ஓடிவரும் காமவெறிக் கூட்டம்,அதைத் தெரிந்தும் தெரியாததுபோல் கடந்து செல்லும் சமுதாய அமைப்பு என்பதை முகம் கொடுக்கும்போது அவள் தனக்கு உதவி கிடைக்காத’அற்றவைகளால் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறாள்.

இக்கதையில்: சேய்செல்;தீவு,மெரிசியஸ்,லண்டன்,இலங்கை,ரஸ்யா,லத்விய,பிலிப்பைன்ஸ்,ஈரான்,சோமாலி,பாகிஸ்தான்,கேரளம் ,சென்னை,சிதம்பரம் என்று பல இ.டங்களிலுள்ள பெண்களின் கதைகள் சொல்லப் படுகின்றன. ஆவர்கள் அனுபவித்த பாலியல் கொடுமைகள்,அவர்களின் வாழ்க்கையின் போராட்டங்கள்,வெற்றிகொள்ள முயலும்போது, அவர்கள் அனுபவிக்கும் தாங்கமுடியாத தடங்கல்கள் விளங்கப் படுத்தப் படுகின்றன.

அத்துடன், இங்கிலாந்தில் டாக்டராக வேலை செய்யும் ஆசையில் இந்தியாவிலிருந்து வந்து,அதனால் பலகாலம் ஈஸ்ட்ஹாமில் தங்கி மிகவும் துயர் படும் இளம் இந்திய டாக்டர்களைப் பற்றிப் பதிவிட்டிருக்கிறார்.அவர்கள் சாப்பாட்டுக்குவழியில்லாமல் கோயில் பிரசாதத்தை எதிர்பார்ப்பதை வேதனையுடன் எழுதியிருக்கிறார்.

பக்.508.’அந்தப் பெண்கள் இருவரும் தாங்களும் மருத்துவர்கள் என்று சொல்லி,சாந்தி,ஜான்ஸி என்று அவரவர் பெயரைச் சொன்னார்கள்.-‘

‘ காசில்லாது,க~;டப்பட்டு,கோவிலிலோ,குருதுவாராவிலோ,இரவுபோடும் அன்னதானத்தை ஒருவேளை சாப்பிட்டு,வேலைதேடும் அவலம் பற்றி தெரிந்தது.’

இந்தப் பெண்களின் துயர்க் கதைகளைத் தாண்டி, அஞ்சனா பாத்திரம் பல ஆண்களின் ‘காதலுக்கு’ உள்ளாகும் பல கட்டங்களைச் சந்திக்கிறாள். ஆனால் அவள் யாரையும் தன்னுடன் இணைய இடம் கொடுக்க முழுக்க முழுக்கத் தயாராக இருக்கவில்லை.அவற்றைப் பற்றிய அஞ்சனாவின் விளக்கங்கள்,தன்னை நேசிக்க யாருமற்ற ஏழைப் பெண்களை விட வித்தியாசமானது.

இந்தப் பதிவின் மூலம் அவர் தனது,இந்தியா, செய்n~ல்ஸ், இங்கிலாந்து நாட்டு அனுபவங்களைத் தொகுத்துத் தந்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

பிரியாவின் நாவல் எதைப் பற்றியது என்ன மாதிரியான விடயங்களை உள்ளடக்கி இருக்கிறது என்பதை இந்தப் புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்து வைக்கும் திரு சாம்ராஜ் பின்;கண்டவாறு சொல்கிறார்.;(13.2.2019).

‘சூரியன் எரியத் தொடங்கி நான்கரை கோடி ஆண்டுகளாகி விட்டன.அது எரிந்தடங்க இன்னும் ஐந்தரை கோடி ஆண்டுகளாகும் என்று அறிவியல் சொல்கிறது.அதற்கப்பாலும் அணையாத நெருபபொன்று உண்டு,அது பெண்களின் மனதில் கனலும் nருப்பே’பக்8

‘உலகம் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது.எல்லாத் தொழில் நுட்பங்களும் உள்னங்கையில்.ஆனால்,ஆயிரமாயிரம்,ஆண்டுகளர்க வன்புணர்வின்வழி யோனியில் வழிந்து கொண்டிருக்கும் குருதியை எந்தத் தொழில் நுட்பத்தாலும்,நிறுத்த முடியவில்லை.வழியும் அந்தக் குருதியே இந்த நாவல்’. பக்9

‘தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண்ணெழுத்துக்கள் அதிக தூரம் பயணிப்பதில்லை’பக்9.

‘இந்நாவலில் அஞ்சனா அலைகிறாள்.புதிய புதிய நிலப் பரப்புகளும் துயரங்களும் நமக்கு முன்னால் நிகழ்கின்றன.அதுவே இந்த நாவலை வழக்கமான நாவல்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.’பக்.10

‘இந்நாவலில் புழங்கும் பெண்கள் அடிபடுகிறார்கள்.அல்லல் படுகிறார்கள்.வன்புணர்வு செய்யப் படுகிறார்கள்.அகதிகளாக சொந்த நாட்டிலிலிருந்தும் துரத்தப்படுகிறார்கள்.அத்தனை துயரங்களுக்கும் மத்தியிலும் சிரிக்கிறார்கள்.அன்பாய் இருக்கிறார்கள்.குழந்தை பெறுகிறார்கள்.குடிக்கிறார்கள்.தூர தேசத்திலிருக்கம் பெற்றோருக்கு பணம் அனுப்புகிறார்கள்.குழந்தைகளை வளர்க்கிறார்கள்.எல்லாம் இழந்தபிறகும் எழுந்து நிற்கிறார்கள்.அவர்களின் கருணையினாலேயே இந்த உலகம் சுழல்கிறது என்று நம்புகிறவன் நான்.அந்தக் கருணையற்றுப் போனால் இந்த உலகமே அழிந்துபோகும்.நிச்சயம் அழிந்து போகும்’ பக்11. திரு சாம்ராஜ்.

பிரியாவின் எழுத்தின் ஆழத்தையுணர்ந்த சொற்கள் இவை.

‘ ஏன் இந்தக் கதையை எழுத ஆரம்பித்தேன்’ என்பதை பிரியாவின் வாய்மொழியாகப் பின்வரும் வார்த்தைகள் வினக்குகின்றன.

;மனதை உருக்கும் மனிதர்களும் நிகழ்வுகளும் குவிந்துகொண்டே போகையில், எனக்குள்ளும் வளர்ந்து நிற்கும் விலை மதிப்பில்லாத ஏதுமற்ற உணர்வுகளை வேறு எந்த வார்த்தைகளால் வெளிக் கொணரமுடியும்’அற்றவைகளால் நிரம்பியவளைத் தவிர?’ பக் 14.

பெண்களின் துயர் நிலைகளின் பல கோணங்களை,ஒட்டு மொத்த மனித வாழ்வின் பல தரப்பட்ட அவலங்களை மருத்துவத் துறையிலிருப்பவர்கள் முகம் கொடுக்கும் நிலை தவிர்க்கமுடியாது. பிரியாவின் வசனங்களைப் படிக்கும்போது அந்த துயரான சந்தர்பங்களில். மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தவித்த அந்தக் கணங்கள்,எனது உத்தியோக வாழ்க்கையின் பல மருத்துவத் தளங்களில்; நான் சந்தித்த மனிதர்களை எனது நினைவில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

பெண்கள் பிறந்து வளர்ந்த அவளின் குடும்பத்தவர்களே அவர்களின் வாழ்வை நாசமாக்குவது, அதற்கான பின்னணியான,சமுதாயக் கட்டுமானங்கள், சமயக் கோட்பாடுகள், ஆண்வர்க்கத்தின் மூர்க்கமான தேவைகள் என்பவற்றை எதிர்த்துப் போராடும் நிலைவரும்போது ஒவ்வொரு பெண்ணும்’ தங்களால் எதுவுமே செய்ய முடியாது என்ற ‘இல்லாமை’ மனநிலையை எதிர் நோக்கிய ‘அற்றவைகளால் நிரம்பியவள்’ ஆகிறாள்.

சில மனிதர்களின் வாழ்க்கை மிக மிகக் கொடுமையான துயர்களுடன் தொடர்வது யதார்த்தம்.வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் எதுவுமற்ற, யாருமற்ற ‘இல்லாமையை’ ‘அற்றவைகாளால் நிரம்பியவர்கள்’ என்ற சூழலை ஏதோ ஒரு நேரத்தில் பலர் அனுபவித்திருப்பார்கள்.

அதிலும் மற்றவர்களின் தயவில், பாதுகாப்பில் தங்கி வாழும் பெண்களின் நிலை மிகப் பரிதாபமானது. ஆதரவு தராத குடும்பங்கள், அவளின் அனாதாரவான நிலையைப் பாவித்து அவளைச் சிதைக்க ஓடிவரும் காமவெறிக் கூட்டம்,அதைத் தெரிந்தும் தெரியாததுபோல் கடந்து செல்லும் சமுதாய அமைப்பு என்பதை முகம் கொடுக்கும்போது அவள் தனக்கு உதவி கிடைக்காத’அற்றவைகளால் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறாள்.

இக்கதையில் பல நிகழ்வகளை அஞ்சனா என்ற கதாநாயகியாக ஆசிரியர் நேர்மையாகப் பதிவிட்டிருக்கிறார். பல இ.டங்களிலுள்ள பெண்களின் கதைகள் சொல்லப் படுகின்றன. அவர்கள் அனுபவித்த பாலியல் கொடுமைகள்,அவர்களின் வாழ்க்கையின் போராட்டங்கள்,வெற்றிகொள்ள முயலும்போது, அவர்கள் அனுபவிக்கும் தாங்கமுடியாத தடங்கல்கள் விளங்கப் படுத்தப் படுகின்றன.

இந்தப் பெண்களின் துயர்க் கதைகளைத் தாண்டி, அஞ்சனா பாத்திரம் பல ஆண்களின் ‘காதலுக்கு’ உள்ளாகும் பல கட்டங்களைச் சந்திக்கிறாள். ஆனால் அவள் யாரையும் தன்னுடன் இணைய இடம் கொடுக்க முழுக்க முழுக்கத் தயாராகஇருக்கவில்லை.அவற்றைப் பற்றிய அஞ்சனாவின் விளக்கங்கள்,தன்னை நேசிக்க யாருமற்ற ஏழைப் பெண்களை விட வித்தியாசமானது.

இந்தப் பதிவின் மூலம் அவர் தனது,இந்தியா, செய்n~ல்ஸ், இங்கிலாந்து நாட்டு அனுபவங்களைத் தொகுத்துத் தந்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

700 பக்கங்கள், கொண்ட இப் படைப்பைப் பற்றிய விமர்சனத்தை,15- 20 நிமிடங்களில் சொல்வது என்பது மிகவும் இலகுவானதல்ல என்ற சிந்தனையுடன் .என்னுடைய பலநாட்களைச் செலவளித்துப் படித்தேன்.பெருமபாலானவர்களின் இந்திய இலங்கை நாடுகளிலுள்ள தமிழ் மக்களால் தெரிந்து கொள்ளப் பட்ட மகாபாரதம் பெருந்தேவனார் அவர்ளால் 600 பக்கங்களில் தமிழில் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.அதையும் விடக் கூடப் பக்கங்களையுடைய இந்தப் பத்தகத்தை அவசரமாகப் படித்து 15-அல்லது 20 நிமிட விமர்சனத்தை எழுதுவது பெரியதொருசாதனை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

இக்தையின் முக்கிய விடயங்களை மிகவும் கவனமாக இருதடவைகள் படிக்கவேண்டியிருந்தது.ஏனென்றால் இப்படைப்பு பல தளங்களைக் கொண்டது.ஒன்றிலிருந்து ஒன்றுக்குச் சட்டென்று தாவி விடயங்களை விளக்க முயல்கிறது.

இதை ஒரு நாவல் என்று சொல்வதா என்பதில் எனக்கு ஒரு கேள்வி வந்தது.

நாவல்கள் பலவிதங்களில் உருவாகின்றன்.சரித்திர நாவல்.காதல் கதை, பெண்களின் கதைகள்,இப்படிப் பலவாறானவை.’அற்றவைகளால் நிரம்பியவள்’ படைப்பில் மேற்குறிப்பிட்ட விடயங்களின் சில அம்சங்கள் இருக்கின்றன.

ஆனால் இதை,மேற்குறிப்பிட்ட விடயங்கள் இந்தப் படைப்பில் இருந்தாலும்,என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு இளம் பெண்ணின் பிரயாணக் குறிப்பாகத்தான் என்னால் உணரமுடிந்தது. ஏனென்றால் இக்கதை,இளவயது அனுபவங்கள் தொடக்கம்,அவர்களின் குடும்பத்தினர் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்த்து ஏங்கிய இங்கிலாந்து வருகை அத்துடன்,இங்கு வந்து புதியவாழ்க்கையயை ஆரம்பிக்கும்வரை தொடர்கிறது.

இக்கதையில் சரித்திர அம்சங்களைப் பார்த்தால், கதாநாயகி அஞ்சனாவின் கொள்ளுப் பாட்டியார் அன்னம்மா மலையாள பூர்வீகத்தைக் கொண்டவர்.,அக்காலத்தில் கிறிஸ்தவர்களாகி வசதியாகம் ஒரு பெரிய குடம்பத்தைச் சேர்ந்த இளத் குழந்தை. அவள் 1880 ஆண்டுகளில் அவரின் 6-7வாது வயதில் 25 வயதான ஒருத்தருருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப் படுகிறார்’. கணவர் வீட்டில் ஏழுவயதுக் குழந்தை,25 வயதுக் கணவனின் தேவைகளால் உடலும் உள்ளமும் சிதைதந்து,தகப்பனைக்கண்டதும் கதறுகிறாள். தகப்பன்; அந்தக் கதறல் தாங்காமல் அவரைத் தோளில் சுமந்து கொண்டு தனது வீட்டுக்கு வருகிறார்.

வாழாவெட்டியான அந்தப் பெண் உற்றார் ஊராரின் வசைகள், ஏளனச் சொற்களுடன் வளர்கிறாள்,வாழ்கிறாள். அவளின் இருபதாவது வயது கால கட்டத்தில்,ஆந்நூற்றாண்டின் இறுதியில் அவர்களின் ஊரில், அவர்களின் மதத்தைச் சாராத,மாந்திரத்தில் ஈடுபட்ட விஜயன் என்ற இளைஞனைக் காதலித்து ஊரைவிட்டு ஒடிப்போய்,அவன் இறந்ததும் இளவயதுப் பெண்குழந்தைகளடன் படாத துயர் பட்டுக்குழந்தைகளை வளர்க்கிறாள்.

அவளின் ஒருமகளான தங்கம்மாவின் பேத்தியார் அஞ்சனா. அங்சனா தனது அருமையான தகப்பனை அவளின் 19வயதில் இழந்தவள். அஞ்சனா,தகப்பன்; கனவாகப் பல தடவை அவள் வாழ்க்கையோடு தொடர்கிறார்.

இந்திய சமுதாயத்திலிருந்தும் படிப்பிலிருந்தும் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்குக்கிடைத்த இடஒதுக்கல் வசதியால், ஆதிதிராவிடர்களாகிய அஞ்சனாவின் தாயும் தகப்பனும் வைத்தியர்களாகிறார்கள்.அஞ்சனாவின் சித்தப்பா அரசியல் பிரமுகராக ஒரு பெரும் கட்சித் தலைவராகியார். ஆனாலும் இவர்கள் பல சமயங்களில்’ பறை–வர்கள்’ என்ற வார்த்தைளால் அவமானப் படுத்தப் படுகிறார்கள். அஞ்சனாவின் தாத்தா ஒரு டிக்கட் கலக்டர் அவரையும் ‘பறை–‘ என்று பல தடவை அவமானம் செய்கிறார்கள்.அதனால் அந்தத் தாத்தா குடியால் கெட்டழிகிறார்.அஞ்சனாவின் தந்தை அவர் ஒரு டாக்டராக அந்தச் சமுகத்தில்,பலருக்குத் தெரிந்தவராகவும் தேவையானவராகவும் வாழ்ந்தாலும் தந்தையின் வாழ்க்கையால் மிகவும் துயர் படுகிறார்.

இது இக்கதையின் சரித்திரக் குறிப்புகளாக,இப்படி ஆங்காங்கோ சில தகவல்கள்; உள்ளன. அதாவது சேய்n~ல் என்ற தீவுக்கு 18-19ம் நூற்றாண்டில் அந்நியர்களால் கூலிகளாக அழைக்கப்பட்டுச் சென்று அங்கு பல கொடுமைகளை அனுபவித்த இந்தியத் தமிழர்களின் விடயங்கள் ஆங்காங்கே சொல்லப் படுகின்றன.அத்துடன் ஆபிரிக்காவிலுpருந்து அழைக்கப் பட்ட வந்தவர்கள், சீpனாவிலிருந்து அழைக்கப்பட்டு வந்தவர்கள் போன்றோரின் வாழ்க்கை நிலைகள் பற்றிப் பல தகவல்கள் கிடைக்கின்றன.

காதல் கதையா என்று பார்த்தால் அஞ்சனா என்ற ஆதிதிராவிட மாநிறப் பெண்ணில் பலபேர் மயங்குகிறார்கள்.காதலிக்கச் சொல்லிக் கெஞ்சுகிறார்கள்.இந்தியா தொடக்கம் லண்டன் ஈஸ்ட்ஹாம்வரை ஆண்கள் இவரின் காலடியில் விழத் தயாராகவிருக்கிறார்கள்.

இளமையில் கே~;வர் என்ற மருத்துவ மாணவர்,படிக்க வந்த விடயத்தை விட்டகன்று, குறிப்பிட்ட படிப்பால் மட்டும் அறியமுடியாத உலளைப் பலவழிகளிலும் அறியமுனைகிறார்.வாழ்க்கை அழிந்துகொண்டு போய்க்கொண்டிருந்த காலத்தில் மருத்துவ மாணவியான அஞ்சனாவைச் சந்திக்கிறார்.உறவு மலர்கிறது.ஆனால் அது ‘காதல்’என்ற கட்டமைப்புக் அப்பாற்பட்டது.

ஆதன்பின்,மெடிகல் கல்லூரியில் படிக்கும்போத எஞ்ஞினியரிங் மாணவனான ரங்கராஜன் என்பவன் அஞசனாவைக் காதலிப்பதாகச் சொல்கிறான். ‘ நான்உன்னை விரும்புகிறேன், நான் ஒரு ஐய்யங்கார். நீ என்ன சாதி ‘? என்று அவன் கேட் அவள் தான் ஒரு ஆதிதிராவிடர் என்றதும் அவனும் அவர்களின் காதல் தொலைகிறது.

அஞ்சனா ஒரு மருத்துவராகி சேய்n~ல் என்ற ஆபிரிக்கச் சிறுதீவு ஒன்றுக்கு வருகிறாள். போதைப் பொருளால் மனிதர்கள் பலரின் முக்கியமாகப் பெண்கள் பலரின் வாழ்க்கையை அழித்த பெரும் பணமும் செல்வாக்கும் பெற்ற ஜெஃப் என்ற இளைஞன் அஞசனாவை நெருங்குகிறான் அவளின் மறுப்பால் அவளைப்; பகிரங்கமாக இழுத்துப்பிடித்து மேசையில் அழுத்திப் பலருக்கு முன்னால் முத்தமிடுகிறான்.

ஆப்போது,அஞ்சனாவில் கண்போட்டிருக்கும், முற்போக்குவாதியும் முதலாளித்தவத்தை எதிர்க்கும் டேமியன் என்பவன் அவளைத் தேற்றுகிறான். அவனுக்கு ஏற்கனவே ஒரு காதலிஇருக்கிறாள். ஆனாலும் அஞ்சனாவையும் நெருங்குகிறான்.

அத்துடன் தனது பணத்தால் இளம் பெண்களை வளைத்தப்படிக்கும் மிகவும் பணக்காரனான ஜேடியும் அவளைத் துரத்துகிறார்.இந்த நாட்டில் ஒரு ஆணோ அல்லது பெண்ணோ தங்கள் பார்ட்னரை விட்டு இன்னொருத்தருடன்’ குட் டைம்’ தேடுவது குற்றமாகப் பார்க்கப் படுவதில்லை.என்று சொல்லப் படுகிறது.

காலக்கிரமத்தில் அஞ்சனா போதைப் பொருள் பணக்காரனான, ஜெஃபுடன் நெருங்கி,போதைப் பொருளை அவளே அனுபவிக்கும் நிலையில் வருகிறாள்.அப்போது தனது காதலியைப் பிரிந்த டேமியன் அஞசனாவை அணுகுகிறான். இருவரும் லண்டனுக்கு வருகிறார்கள்.

ஹீத்ரோ விமானநிலையத்தில், அரசியல் காரணமாக,அவன்; பிரித்தானிய சட்டத்தால் சேய்n~ல்லுக்குத்திருப்ப அனுப்பப் படுகிறான்.அஞசனாவின் வாழ்க்கை லண்டன ஈஸ்டஹாமில் ஆரம்பிக்கிறது.

இங்கிலாந்தில் டாக்டராகத் தொழில் தொடங்கப் பல விடயங்களை அதாவது பிரிட்டி~; மெடிகல் அசோசியேசன் றெஜிஸ்ரேசன் போன்றவற்றை முடிக்க வேண்டிய காலகட்டத்தில் ஈஸ்ட்ஹாம் பகுதியில் ஒரு இரவு விடுதியில் கூலித்தொழில் செய்யும்போது இளம்மாறன் என்பனைச் சந்திக்கிறாள்.இந்த நாவலில் இக்கதைக் கதாநாயகிக்கு வந்துசென்ற பல காதலர்களில் மாறன் கடைசியாகும். அவனும் மற்றவர்களைப்போல் இவளின் காலில் (காதலில்) விழுகிறான் (!).

பக் 673ல்’கோர்னிஸ்ப்ரோ வந்து ஐந்து மாதங்களாகி விட்டன.மாறன் என்னுடையதினங்களில் முக்கிய பங்கு வகித்தான்.அவன்மேல் காதல் பெருகி வளர்ந்தாலும்,வெளியே சொல்லவில்லை’என்கிறாள் அஞ்சனா.

கடைசியாக இவள்,அவனிடம் தனது காதலைச் சொல்ல விளையும்போது அவன் மித்ரா என்ற பெண்ணைக்காதலிப்பதாகச் சொல்கிறான்.

இப்படியே அஞ்சனாவின் காதலுணர்வு பல இடங்களில் பல தரப் பட்ட ஆண்களுடன் தொடர்கிறது.

பக் 615ல் இவர் காதல் என்பதை இப்படி விளக்குகிறார்.’காதல் மூளையில் ஏற்படும் ரசாயனக் கலவை என்கிறார்கள்.பிட்யூட்டரி சுரப்பி தலாமஸ்,பினியல் கிலாண்ட் என்ற மூளையின் முக்கிய பகுதிகளில் டோபமின், செரடோனின் எண்ட்ரோபின்ஸ்,

,ஃபெரெமோன்ஸ் போன்ற கெமிக்கல்களின் கலவை சுரப்பதனாற்தான் ஈர்ப்பு ஏற்படுவதாக அறிவு சொல்கிறது.பிறகு காமம் மூளைக்கு,டெஸ்டோடிரோன் ,ஈஸ்ட்ரொஜன் சுரப்பதால் முளைக்கிறது.ஆனால் வாஞ்சை,அன்பு போன்றவற்றை வேசோப்ரசின் ஆக்சிடோசின் போன்றவை சுரப்பதால் சாத்தியப் படுகிறது’ என்று சொல்லிச் சிரித்தேன’என்கிறார்.

பக் 673ல்’கோர்னிஸ்ப்ரோ வந்து ஐந்து மாதங்களாகி விட்டன.மாறன் என்னுடையதினங்களில் முக்கிய பங்கு வகித்தான்.அவன்மேல் காதல் பெருகி வளர்ந்தாலும்,வெளியே சொல்லவில்லை’என்கிறாள் அஞ்சனா. இப்படியே அஞ்சனாவின் காதலுணர்வு பல இடங்களில் பல தரப் பட்டமுரணான சிந்தனையுடன்; தொடர்கிறது.

இக்கதையின் கடைசிக் கட்டத்தில், காதலானக வரும் மாறனிடம்,’அவளும் நீயும் காதலிக்கிறீர்கள் என்றால்,நீயும் நானும் யார்?’ என்று கேட்டேன். கேட்டபின் எனக்கே என் கேள்வி வேடிக்கையாகவிருந்தது.இந்த இரவுவரை மாறனிடம் அவன்மேல் காதல் இருப்பதை நான் ஒத்துக்கொள்ளவேயில்லை என்பதுதான் உண்மை. என்று அஞ்சனா புத்திஜீத்துவமான விளக்கத்தை வாசகர்களுக்குத் தருகிறார்.(பக்676)

இக்கதையின் ஆரம்பப் பக்கங்களிலிருந்தே பல நாடுகளில்,பல வகைகளில் ஒடுக்கப் படும் பெண்களின் நிலை,இந்திய சமுகத்தில் வேரோடியிருக்கும் சரிதிக்;கொடுமை,மேற்கு நாடுகளிலுள்ள இனவாதம்,முதலாளித்துவம்,போன்ற விடயங்களில் தனது அனுபவங்களைச் சில கதைகளாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

இந்திய தென்னகக்கிராமம் ஒன்றில் சாதிக் கொடுமையால் பத்துக்கு மேற்பட்டவர்களால் பயங்கரமான பாலியல் வன்முறைக்காளான கண்மணியை ஒரு மருத்துவராகப் பார்வையிடுகிறார்.

சேn~ல் தீவில,மருத்தவராகப் பணிபுரியும்போது ஜெஃப் என்பனால் போதைப் பொருளுக்கு அடிமைப்படுத்தப் பட்டு,ஒரே தரத்தில்; பலபேரால் அழித்துச் சிதைக்கப் பட்ட கிடிஸ்டியானாவையும் அவளின் சகோதரியையும் பற்றிப் பேசுகிறார்.

ஈஸ்ட்ஹாம் வீடொன்றில் பல நாடுகளிலிருந்து வந்த பல தரமான கொடுமைகளுக்குள்ளான பல நாட்டுப் பெண்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.

அங்கு 14 வயது ஏழையான ர~;சிய நாட்டைச் சேர்ந்த வொல்கா பாலியல்க் கொடுமைக்காரரால் கடத்தப் பட்டுச் சிதைக்கப்படதைத் தெரிந்து கொள்கிறார்.

ஈரானைச் சோந்த ரொக்ஸானா அந்தச் சமூகத்தின் பாரம்பரிய’~ரியச் சட்டத்தினால் 18வயதில் 63 வயது ஆணைத்திருமணம் செய்யும் நிலை விளங்கப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

அந்த வீட்டில் எவ் ஜி எம் சிகிச்சையால் வாழ்க்கையை மாற்றிக் கொண்ட டி என்ற சோமாலி நாட்டுப் பெண் தனது கதையைச் சொல்கிறாள்.;

இங்;கிலாந்தில் 1985ம் ஆண்டு எவ்ஜி;.எம் கொடுமைக்கெதிரான முதலாவது மகாநாட்டை ஆரம்பித்ததில் எனக்குப் பங்குள்ளது.கிழக்கு லண்டனில், மருத்துவ ரீதியான சில கூட்டங்களை ஆரம்பித்து, இந்தக் கொடிய செயலுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வை இந்திய டாக்டர் திருமதி சுப்ரமணியமும் நானும் எங்களால் முடிந்தவரை செய்தோம்.

இந்நாவலில்,இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்களான வான்மதியும் அமிர்தினி என்ற இரு பெண்கள் இலங்கை இராணுவத்தால் பயங்கர பாலியல் வன்முறைக்கான நிகழ்வுகளை அஞ்சனாவுக்குச் சொல்கிறார்கள். இந்தக்கதைகளைக் கேட்கும்போது,’எனக்கு மிக சங்கடமாகிப் போனது.போர்,இன,மதக்கலவரங்கள் நடந்த ஊர்களில். இருந்த மக்கள,;பி.டி. எஸ்.டி. என்ற மன அழுத்த நோயால் பாதிப்படைந்து இருப்பார்கள்’என்று அஞ்சனா சொல்கிறார்.

இந்தப் பகுதியை,பக் 617லிருந்து பக் 636 வரை படிக்கும்போது எனக்குச் சில குழப்பங்கள் வந்தன.

கதாசிரியை உண்மையாகவே ஈஸ்டஹாமில் இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்களுடன் வாழ்ந்திருந்தால் அந்தப் பெண்கள் சொன்னதாக எழுதியிருக்கும் தகவல்களைக் கேள்வி கேட்கவேண்டியிருக்கிறது.

இலங்கை இராணுவத்தின் பல கொடுமையான பாலியல் கொடுமைகளைச் சொன்ன தமிழ்ப் பெண்கள் 1987ல் இந்திய இராணுவம் செய்த இந்த உலகமே வெட்கப்படக் கூடிய பாலில் கொடுமைகளை தற்செயலாக மறந்து விட்டார்களா அல்லது மறைத்து விட்டார்களா?

அத்துடன் அவர் எழுதியிருக்கும் இலங்கைத் தமிழ் மொழி ஏன் இப்படி சிதைக்கப் பட்டிருக்கிறது என்பது மர்மசங்கடத்தைத்; தந்தது. இலங்கைத் தமிழர்கள் வாழும் பெரும்பாலான இடங்களான பிராந்திய மொழிரீதியான வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் எவரும் இந்நாவலில் சொல்லப்படும் வார்த்தைகளைப் பிரயோகித்தது கிடையாது.

நான் கிழக்கில் பிறந்து. வடக்கில் இலங்கையின் அத்தனை பகுதித் தமிழ் மாணவிகளுடனும் படித்து, மன்னார்,திருகோணமலை,வவுனியா போன்ற இடங்களில் சிறு சிறு சிறுகாலங்கள் வேலை செய்து,திருமணமானபின் கொழும்பில் வாழ்ந்து,இலங்கையின் அத்தனை பகுதித்தமிழ் மக்களின் தமிழ் நடையையும் புரிந்தவள். ஆனால்,இந்நாவலில் வரும் இலங்கைத் தமிழ்ப்; பெண்கள் பேசும் தமிழ் எனக்குத் தெரியாது..

பக் 618.அமிர்தினி-அம்பாறை மாவட்டத்திலிருந்து வந்த பெண்.

இந்த பிரபஞசத்தில் தமிழருக்காகத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் அண்ணாமலையில் அமையக் காரண கர்த்தாவாக மட்டுமல்ல அங்கு தமிழ்த் துறைத்தலைவர் பதவியை முதற்தரம் வகித்த,முத்தமிழ் வித்தகர் விபுலானந்த அடிகளார் பிறந்த புனித பூமியில் தமிழழை உயிராக நினைத்து, வளர்ததுக் கொண்டிருக்கும் மக்கள் வாழுமிடமது. அங்கிருந்து வந்த அமிர்தினி தமிழ் நடையை எப்படிச் சின்னாபின்னப் படுத்திப் பேசுகிறாள் என்பதைப் பின்வருமாறு அஞ்சனா பதிவிடுகிறார்..

– கொப்பியும் பானும் எடத்தாரன்,,

-ஆறுதாலாக கதைக்கட்றீவிங்களா,

பக் 619.-இது நடக்கயில பாட்ருங்கோ, எனக்கு 14 வயதிருக்கும்.

பக் 620.’-எனக்கு நினைவு தெட்ரிஞ்சு இட்ரவு வேளையில் கரண்ட் கட் செஞ்சிடுவாங்கோ’

பக் 621-‘ 46,50 வட்ருசமா பயத்த மட்டுமெ பார்த்து’ என்று ஆரம்பித்து ‘யாரயும் அணூஹ முடியாது’ என்று தொடர்கிறார்.(இவற்றைப் படிக்கும்போது இந்தத் தமிழை உச்சரிக்க முடியாத நிலையில்; புத்தகத்தை வைத்து விட்டு நகர்ந்து போனேன்.

இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்களுக்கான பாலியல் வன்முறை மிகப் பயங்கரமாக நடந்த பிரதேசம். ஆம்பாறை மாவட்டம். ஆனால் அஞ்சனா பாத்திரம் சொல்லுமளவுக்கு இருந்ததா தெரியாது. ஏனென்றால். அங்கு நடந்த கொடுமைகளுக்கு எதிராகப் போராடி,ஒரு இராணுவ முகாமையே நகர்த்தக் காரணமாக இருந்தவள் நான்.

அடுத்தது யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வந்த வான்மதியின் கதை.பக் 626. அதிலும் யாழ்ப்பாணத் தமிழ் படுபாதகமாகக் கொலை செய்யப் பட்டிருக்கிறது. ‘என்னட அப்பாவட ஊர் வவுனியா.அம்மாவட ஊர் ஜாஃனா பக்கத்தில வட்டுக்கோட்ட.. நான் பிட்றந்த 83ம் ஆண்டு83ம் ஆண்டே நாடே பெரும் கலவரபூமியா மாறிட்டு எண்டு அம்மா சொல்லி அழுவினம்.நடு ரோடுல பாருங்கோ 50 பேருக்கும் மேல தார் டரம்ல முக்கி தீ வச்சி கொளுத்திப் போட்டதா எண்டு சொல்லுவினம்.’ மீண்டும் 2000ம் ஆண:டு மிக கடுமையான கலவரம் தொடங்கிப் போட்டாங்கோ’ என்று தொடர்ந்து பெண்களுக்கு நடந்த பாலியல் கொடுமைகளைச் சொல்கிறாள்.

(-2000ம் ஆண்டில் தமிழர்களுக்க எதிரான பயங்கர கலவரம் யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்ததா? 1995ம் ஆண்டு இலங்கை இராணுவம் யாழ்ப்பாணத்தை முழுமையாக எடுத்தபோது தமிழ் மக்கள் வெளியேறினார்கள். பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் திரும்பி வந்தார்கள். இலங்கையில் ஓரளவு அமைதியான தமிழ்ப் பிரதேசமாக வடக்கு வளர்ந்தது. கல்வி நிலையங்கள், சாதாரண வாழ்வியல் தொடர்ந்தது. இந்த நாவல், இலங்கைத் தமிழர்களைப் பற்றிய விடங்களைத் தாறுமாறகப் பதிவு செய்திருக்கிறது.

ஓட்டு மொத்தமாக இந்த நாவலைப் பற்றிய எனது விமர்சனம், நாவலாசிரியர் இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்களைப் பற்றிய விதத்திலிருந்து பார்த்தால், உலக மட்டத்தில் பெண்களுகெதிராக நடந்த கொடுமையான பல விடயங்களை தனக்குத் ‘தெரிந்த’வித்தில் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

ஏன் அப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால்,இந்நாட்டில் கடந்த ஐம்பது வருடங்களுக்கு மேலாகப் பெண்கள,; குழந்தைகள் நலத்திற்காகவும் மேம்பாட்டுக்காகவும் பல தளங்களில் வேலை செய்திருக்கிறேன்.மருத்துவத் துறை,லண்டன் பெண்கள் மனித உரிமை அமைப்பு, அகதிகள் ஸ்தாபனத்தலைவி,தமிழ் அகதிகள்; வீடமைப்புத் தலைவி, பெண்கள் காப்பக உத்தியோகத்தர்,போதை மருந்துகள் உபயோகிப்போரின் கவுன்சிலர்.குழந்தை நல அதிகாரி போன்ற தளங்களில் இந்நாவலில் வரும் பெண்கனை விட எத்தனையோ மடங்கு பெண்களின் அனுபவங்களைக் கண்டு அவர்களின் மேம்பாட்டுக்காக வேலைசெய்திரக்கிறேன்.

திரைப்படதத் தயாரிப்பாளராகத்,திருமணத்தில் நடக்கும் பாலியல் கொடுமை பற்றி’ த பிரைவேட் பிளேஸ்’ என்றம் ஆவணப் படத்தை எடுத்திருக்கிறேன்.நூற்றுக்கு மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். பெண்களின் விடயங்கள் பற்றிப் பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதி ஆவணப் படுத்தியிருக்கிறேன். உலக மகாநாடுகளிலிருந்து பல தரப்பட்ட மகாநாடுகளிற் பேசியிருக்கிறேன.;

அதனால்,பிரியா விஜயராகவன் அவர்கள் அவரின் மருத்துவ அனுபவம் சார்ந்து பெண்கள் விடயங்கள் எப்படிப் பதிவு செய்யப் பட்டிருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறேன்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘சமுதாய வளர்ச்சியும் கல்வி அறிவும்’

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம். (ஓய்வுபெற்ற குழந்தை நல அதிகாரி)- 20.7.22;

‘எண்ணும் எழுத்தும் இரு கண்களாகும்’ என்ற சொன்னவர்கள் எங்கள் மூதாதையர்..உலகத்தில் எந்த சமுதாயத்தை எடுத்துக்கொண்டாலும் அந்தசமுதாய வளர்ச்சிக்கு அவர்கள் முன்னெடுக்கும் கல்வி பற்றிய திட்டங்கள் எப்படி உதவுகின்றன் என்பது தெரியும்..

கல்வியின் நோக்கம், அதைப்படிக்கும் மாணவர்களின் அறிவு வளர்ச்சி,தொழில் நுணுக்கம்,சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிக்கான அடிப்படைத்திட்டங்கள்,விஞ்ஞானம், கலைப்பிரிவுகள், சமயக்கல்வி,தாவரவியல், புவியியல் சரித்திரம் போன்ற கல்வித்தளங்களின்; பல்வித மதிப்புநிலை, அத்துடன் ஒரு நாட்டின் பிரiஐயின் கடமைகள் என்பன பற்றி மாணவர்களுக்குப் புகட்டுவதாகும்..

ஒரு நாட்டின் அத்தனை மாணவர்களுக்கும் ஒரேமாதியாகவிருக்கும் விதத்தில் இலங்கையின் கல்விட்டங்கள் இருக்கின்றன.;.இலங்கையில் பெரும் பாலான மாணவர்கள் அரச பள்ளிகளில் படிப்பை ஆரம்பித்தாலும் கணிசமானவர்கள் தனியார் துறைக் கல்வியையும் நாடுகிறார்கள்.

இலங்கையின் கல்வி வளர்ச்சி பற்றி ஆராயந்தால் அதன் நீட்சி இரண்டு ஆயிரங்களைத் தாண்டியது அதாவது 2300 வருடகாலத்தை உள்ளடக்கியது என்பது சரித்திரம். ஆங்கிலேய ஆட்சியில் 1796 லிருந்து 1948ம் ஆண்டுவரை பல காத்திரமான மாற்றங்கள் நடந்தன.

வைத்தியிக் கல்லூரி 1870,லோ கல்லூரி 1875,விவசாயக்கல்லூரி 1884,; கால கட்டங்களில் ஆரம்பிக்கப் பட்டன..

1921ம் அண்டிலேயே யூனிவர்சிட்டி-றோயல் கொலிஜ் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.இது லண்டன் யுனிவர்சிட்டியுடன் இணைந்து இலங்கை மாணவர்களுக்கு விஞ்ஞானம், வைத்தியக் கல்வி, கலைகள் சார்ந்த கல்வி, மனித வளர்ச்சிக்கான படிப்புக்கள், என்பன கொடுக்கப் பட்டன.

1942ல் முதலாவது பல்கலைக்கழகம் இலங்கையின் தலைநகரான கொழும்பில் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.இலங்கைப் பலகலைக்கழகம் பிரித்தானிய ஒக்ஸ்பிறிட்ஜ் முறைகளைத் தழுவியதாகும்.1949ம் ஆண்டு பேராதெனியப் பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.வித்தியோதயா,வித்தயாலங்காராப் பல்கலைக்கழகங்கள்; 1959ம் ஆண்டும் கட்டுப்பெத்த பல்கலைக்கழகம் 1972லும்,யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் 1974லும் ஆரம்பிக்கப் பட்டன.இன்று இலங்கையில்16 பல்கலைக்கழகங்களும் 18 உயர் கல்வி நிலையங்களும்; இலங்கை முழுதும் ஒட்டுமொத்த மக்களுக்கும் எவ்வித பேதமுமன்றி இலவசக்கல்வியைக் கொடுக்கின்றன. அத்துடன் சில இன்டர்நாஷனல் கல்வி நிலையங்களும்,தனியார் உயர் கல்வி அமைப்புகளும் இலங்கையிற் செயற்படுகின்றன.

இலங்கையில் 5 வயதிலிருந்து 13 வயது வரை கட்டாயக் கல்வி இருக்கிறது..இத்துடன் உயர்படிப்பான பல்கலைக்கழகப் படிப்பும் இலவசமான கல்வியாக 1947ம் ஆண்டு தொடக்கம் அரசு வழங்குகிறது.இதை 1943ல் ஆரம்பித்தவர் இலங்கைக் கல்வியின் தந்தை என்ற சொல்லப் படும் டாக்டர் சி.டப்ளியு.டப்ளிய கன்னங்கரா என்பராகும். இன்று இலங்கையில் 92 விகிதமான பெண்களும் 94 விகிதமான ஆண்களும் கல்வியறிவு உடையவர்களாகவிருக்கிறார்கள்.பல கோடிக்கணக்கான பாடசாலைப் புத்தகங்கள் 250 விடயங்களை உள்ளடக்கிப் பிரசுரிக்கப் படுகிறது.1993 தொடக்கம்; பாடசாலை யூனிபோமும் இலவசமாக்கப்படுகின்றன.

தென்னாசிய நாடுகளில் இந்தியா, மலேசியா போன்ற நாடுகளைவிட இலங்கையின் கல்வித்தரம் மிகவும் மேன்மையான நிலையிலிருக்கிறது.இந்த இலங்கையின் கல்வியில் சிங்கள,தமிழ், ஆங்கிலம் என்ற மூன்று மொழிகளும் இடம் பெறுகின்றன.

1981ம் ஆண்டு ஐக்கியநாடுகள் சபையின் அறிக்கையின்படி படிப்பில் ஆர்வம் காட்டும் தென்னாசியப் பிரதேசத்தில் ஒரு முக்கியநாடாக இலங்கை கணிக்கப் பட்டது.அதிலம் உயர்தரப் படிப்பில் இலங்கையின் வடக்கு மாகணம் மேல் நிலையிலிருந்தது. அதிலும் ஒட்டுமொத்த இலங்கையிலும் பெண்கள் உயர் படிப்பில் வடக்கு மாகாணப் பெண்கள் கணிசமான நிலையிலிருந்தார்கள்.இதற்குக் காரணம் 19ம் நுூற்றாண்டிலிருந்தே தென்னாசியாவிலேயே பெண்கள் கல்வியை ஊக்குவித்ததில் இலங்கை முன்னிடம் பெற்றது.

இலங்கையின் மக்கள் தொகை 21.575.842 உள்ள நாட்டில் கல்வித்தரம் உலக அளவுடன் ஒப்பிடும்போது 66ம் நிலையில் இருக்கிறது. உலக வங்கியின் அறிக்கையின்படி ( ஆனிமாதம் 2022) கல்விக்காகச் செலவாகும் பொருளாதாம் இலங்கையின் பொருளாதாரத்தில் 1.9 விகிதமாகம்.

அண்மைக்கால கட்டத்தில் இலங்கை எதிர் நோக்கும் பல பிரச்சினைகளால் இலங்கையின் தமிழ்ப் பகுதிகளில் கல்வித்தரம் குறைந்துகொண்டுவருவது கவலையைத் தருகிறது.

இலங்கையிலிருந்த பிரமாண்டமான தொழில் நிலையங்;களான, காங்கேசன்துறை சிமேந்துத் தொழிற்சாலை, பரந்தன் கெமிகல் தொழிற்சாலை, வாழைச்சேனை காகிதத் தொழிற்சாலை,அம்பாரை கரும்புத் தொழிற்சாலை,யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பலரகப்பட்ட சிறு தொழில் அமைப்புகள் (தீப்பெட்டிடத் தொழிற்சாலை ஒரு உதாரணம்), வெள்ளவத்தை நெசவுத் தொழிற்சாலை போன்றவை பல தரப்ட்ட கல்வியின் மேன்மையால் உருவாகியவை.அவையெல்லாம் அழிக்கப் பட்டுவிட்ட அரும் பொக்கிசங்கள். இன்று கல்வி என்பது, பன்விதமான தொழில் வாய்ப்புக்களை உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் தருவதற்கு உதவினாலும் ஆக்கபூர்வமான தொழில் வளர்ச்சிக்கான கல்வி அறிவு குறைந்து விட்டது.

தமிழ்ப் பகுதிகளில் கல்வி நிலை கவலைக்கிடமான நிலையில் இருப்பதற்கு,30 வருடகாலப் போர்நிலை, அடிக்கடி இடம் பெயர்தல், படித்தவர்கள் புலம் பெயரும் நிலை,வெளிநாடு போகவேண்டும் என்ற ஆவலில் தாய்நாட்டுப் படிப்பில் அக்கறை காட்டாமை.வறுமை அத்துடன் ஆசிரியர்கள் தங்கள் மாணவர்களின் படிப்பில் அக்கறை காட்டாமை என்று பல காரணங்கள் சொல்லப் படுகின்றன.

ஓரு குழந்தையின் எதிர்காலம் மட்டுமல்ல, அவனின் சமுதாய வளர்ச்சியும் அக்குழந்தையின் கல்வி அறிவின் மேம்பாட்டிலிருந்து நீட்சி பெறுகிறது.ஆரம்பக்கல்வியின் ஆழமான அத்திவாரம் ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கிறது.ஆரம்ப கால கட்டத்தில் குழந்தை பாடசாலை வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கும்போது,அவன் தனது வாழ்க்கையின் நீண்ட பிரயாணத்தில் கால் வைக்கிறான்.அக்கால கட்டத்தில் கல்வித் திறமையை ஊக்குவிக்கும் அத்தனை ஏற்பாடுகளும் அவனுக்குக் கிடைப்பது மிக மிக அத்தியாவசியம்.

போரினால் துயர் பட்ட தமிழச் சமுதாயத்திற்குப் பல இடர்பாடுகள் தொடர்கின்றன. இலங்கையிலுள்ள ஒட்டுமொத்த மக்களுமே இன்று மிகவும் சிக்கலான கால கட்டத்தில் பிரயாணம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

முக்கியமாகத் தமிழ்ப் பகுதிகளில் வாழும் வசதியற்ற குழந்தைகள் மட்டுமல்லாமு அத்தனை தமிழ்க்குழந்தைகளின் கல்வியறிவை வளர்க்க வெளிநாடு வாழும் நாங்கள் எங்களால் ஆனதைச் செய்யவேண்டும்.

கொடைகளில் முக்கிய கொடை ஒரு குழந்தைக்கு அறிவைக்கொடுக்க உதவுவது என்பது எனது ஆழமான கருத்து.புலம் பெயாந்த தமிழ் மக்கள் எங்கள் மக்களுக்கு எத்தனையோ உதவிகளைச் செய்கிறோம் அதில் முதற் கடமையாகவிருப்பது எங்கள் சொந்த பந்தங்களின் கல்வி மட்டுமன்றி ஏழைகளுக்கும் உதவுவதாகும். இதைப் பல வழிகளிற் தொடரலாம்.

– அங்கிருக்கும் அமைப்புக்களுக்கு பணஉதவி செய்தல்.

– ஒன்றோ இரண்டோ ஏழைக்குழந்தைகளின் கல்விக்குப் பொறுப்பெடுக்கலாம்.

-இங்கிருந்து கணனி; வழியால் கல்வி கொடுக்கலாம்.

– அங்கு போகும்போத ஒரு கிழமையை என்றாலும் கல்வி சம்பந்தமான செயற்பாட்டில் செலவிடலாம்.

முடியுமானவர்கள் சிறுகைத்தொழில் அமைப்புக்களைத் தமிழ்ப் பகுதிகளில் உருவாக்கலாம்.

இப்படியான எத்தனையோ விடயங்களில் நல்மனமுள்ள தமிழந்சமுதாயம் ஒன்றுபட்டு உழைக்கவேண்டும்.

‘எழுத்தறிவுகொடுத்தவன் இறைவனாவான்’; என்று எங்கள் தமிழ் அறிஞர்கள் பகர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இந்த உலகத்தில் இலக்கண இலக்கியங்களை 3000 ஆண்டுகளாகப் படைத்துக்கொண்டுவரும் தமிழச் சமுதாயம், இன்று நொடித்துப்போயிருக்கும் எங்கள் சமுதாயத்தை கல்வி அறிவில் முன்னேற்றுவது எங்களின் தார்மீகக் கடமையாகும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

முத்தமிழ் வித்தகர் விபுலானந்த அடிகளாரின் (1892-1947) யாழ் நூலின் தோற்றமும் அதன் பின் புலமும்’

‘முத்தமிழ் வித்தகர் விபுலானந்த அடிகளாரின் (1892-1947) யாழ் நூலின் தோற்றமும் அதன் பின் புலமும்’ இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.

மனித மொழி வளரமுதலே இசை என்பது ஆதிகால மனிதனின் உணர்வுகளை ஈர்த்திருக்க இயற்கையும் அவன் வாழ்ந்த சூழ்நிலையும் உதவியாக இருந்திருக்கும். மனித குலத்தின் தொன்மையைத் தேடும்போது அவர்களின் மொழி.இசை.இயல்.நாடக வளர்ச்சியும் தெரிய வரும்.

அதாவது இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்த மனிதர்கள்.இயற்கையின்; அத்தனை செயற்பாடுகளிலும் தெய்வீகமும்,மனித வாழ்வுக்குத் தேவையான பன்முக உணர்வூட்டும் சக்திகளும் இருப்பதை உணர்ந்திருப்பார்கள். உதாரணமாக, உலகம் புகழும் விபுலானந்த அடிகள் பிறந்த மட்டக்களப்பு மாவட்டத்திலுள்ள மீன்களும் இசைபாடும் என்ற விடயம் பலரும் அறிந்ததே.

இயற்கையின் அத்தனை செயல்களிலும் ஏதோ ஒரு ராக,தாளமிருப்பதை நாங்கள் அவதானிப்போம். சாதாரண மழைத்துளிகளின் ஓசையில் நளினமும்,ஒழுங்கான தாள நடையுமிருக்கும்.அது புல் பூண்டு,மரம் செடிகளின் வளர்ச்சிக்கும் செழுமைக்கும் இன்றியமையாததுபோல்.ஒருத்தரின் வாய்வழி இசையையோ அல்லது வாத்தியங்களின் இசையையோ கேட்கும் மனிதனுக்கும் அவனையறியாத ஒரு இனிமையுணர்வு அவனுள் தவழும். ‘துன்பம் சேர்கையில் யாழ் எடுத்து நீ இன்பம் சேர்க்க மாட்டாயா’ என்ற பாரதி தாசன் பாட்டு இதற்கு உதாரணம்.

எனது தந்தையாருக்குப் பிடித்த எம்.எஸ் சுப்புலட்சுமியின் காற்றினிலே வரும் கீதம் என்ற பாட்டில் ‘காற்றினிலே வரும் கீதம், கண்கள் பனித்திடப் பொங்கும் கீதம்.
கல்லும் கனியும் கீதம்.
பட்ட மரமும் தளிர்க்கும் கீதம் பண்ணொளி பொங்கிடும் கீதம்.
காட்டு விலங்கும் கேட்டே மயங்கும் மதுர மோகன கீதம்.
நெஞ்சினிலே,நெஞ்சின் இன்பக் கனலை எழுப்பி நினைவையழிக்கும் கீதம்’
என்ற வரிகளில் எத்தனை உண்மைகள் இசையால் தெளிகின்றன என்று தெரியும்.
இளம் குழந்தை தாலாட்டில் மயங்குவதும் இசையாற்தான், நச்சுப் பாம்பும் நகர முடியாது மயங்குவதும் மகுடி இசையிற்தான்.

அப்படியான இசையை மேன்படுத்த
பல விதமான இசைக் கருவிகளையும் அகில உலகத்திலிருக்கும் அத்தனை மனிதர்களும் பல்லாயிரம் வருடங்களாகப் பாவித்திருக்கிறார்கள் என்று பல ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. அவற்றில் மிகப் பழமையானதான கருவியாக,ஷசுரமண்டலம் அல்லது ‘தந்திக் கருவி’ எனப்படும் ‘யாழ்’என்ற அற்புதக் கருவியை கி.மு.3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே.மொசப்பட்டேமியா,எகிப்திய,ஆசிய நாடுகளில் பாவித்தது பற்றிய தொல்லியல் ஆய்வுகள் உள்ளன. யாழின் தொன்மை தமிழனின் நாகரிக வளர்ச்சியுடன் பின்னிப் பிணைந்தது.அந்தத் தகவல்களை சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரும் தனது ‘யாழ் நூலில்’பதிவிட்டிருக்கிறார்.

இசை உணர்வு என்பது ஒரு மனிதனின் சூழ்நிலையுடனும் வாழ்வியல் மரபுகளுடனும் இணைந்து வளருவதாகும். முத்தமிழ் வித்தகர் வாழ்ந்த காலத்தில் தமிழர் வாழ்க்கையில்,தமிழரின் இசையுணர்வு,நாடக உணர்வு,இலக்கிய நோக்குகள் என்பவற்றில் பல மாற்றங்கள் நடந்தன.அதிபெரும் அண்ணலான விபுலானந்த அடிகள், ஒரு துறவி. சமுகநலவாதி,ஆயவாளர்,கல்வியாளார்,ஒரு கலைஞன், மொழி பெயர்ப்பாளர்,சொற்பொழிவாளர் என்பதற்கப்பால்,நாடகக்கலையை ஆராய்ந்து எழுதிய, ‘மதங்க சூளாமணியும்,மிக முக்கியமாக,தமிழ் இசையைத் துதித்து எழுதிய ;யாழ் நூல்;’ பதிவும், தமிழுலகம் வாழும்வரை ஒரு மேம்பட்ட இலக்கிய அண்ணலாக அவரை முன்னணியில் வைக்கும் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.

அவரின் இசை ஆர்வம் ‘யாழ்’ என்ற தமிழரின் ஆதிகால இசைக்கருவியை ஆய்வதன் மூலம், தமிழரின் இசை சார்ந்த பாரம்பரியத்தின் விடயங்களைத் தேடப் பலரை ஊக்குவிக்கிறார் என்பது அக்கட்டுரைக்குத் தடயங்கள் தேடும்போது எனக்குள் வந்த உணர்வாகும்.

அவர் பிறந்த கிழக்கிலங்கையில் மனிதர்கள் மட்டுமல்ல நீரில் குதித்து விளையாடும் மீனும் பாடும்.அதனால் அவர் தான் பிறந்த மண்ணைத் மீன்;பாடும் தேனாடு என்று கொண்டாடினார்.
வுpபலாந்த அடிகளாhர் தனது இளமையிலேயெ இசையை இரசிக்க அவர் பிறந்த சூழ்நிலை மிகவும் உந்துதலாக இருந்திருக்கும் என்பது யாரும் மறுக்க முடியாத உண்மை. பல்வித இசைகளைத் துதித்து மகிழ்வது அவர் பிறந்த மீன்பாடும் தேனாடு.

அவர் வாழ்ந்த காலத்தில்,கிழக்கிலங்கை மிகவும் இறுக்கமான கலாச்சாரப் பண்பாடுகளைபு; பேணிப்பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தது. இசை இயல் நாடகம் சங்ககாலத்தில் இருந்ததுபோல் தமிழ்ப் பகுதிகளில் பரந்து வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அக்கால கட்டத்தில், சினிமாவின் இரசனை ஆதிக்கம் முற்று முழதாகக் கிழக்கிலங்கை மக்களைப் பாதிக்கவில்லை. வட இலங்கையில் இந்திய தமிழ்; சினிமாவின் வருகை 1935ம் ஆண்டாக இருக்கலாம். ஆனால், கிழக்கில் சினிமாவின் வருகை 1940ம் ஆண்டுகளின் முன் பகுதியிற்தான் ஓரளவு உள் நுழையத் தொடங்கியருக்வேண்டும். அதிலும் ‘மீரா’ படத்தில் (1944) சுப்புலட்சுமியின் ‘காற்றினிலே வரும்கீதம் என்ற பாட்டு எங்கள் வீட்டு றெக்கோர்ட் பிளேயரில் ஆரம்பித்ததை ஊர் மக்கள் கூடியிருந்து, வாயில் கைவைத்து,வியந்து ரசித்ததை எங்களுக்குச் சொன்னார்கள்.

அக்காலத்தில், கிழக்கிலங்கையில் பாரம்பரிய கூத்து,நாடகங்கள் மக்களை மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தன.இவை அத்தனையும் இதிகாச, புராணக்கதைகளை மையப் படுத்தியவை.அதைத் தாண்டி சாதாரணமக்களால் இயற்றப் பட்ட,கிழக்கிலங்கைக் கிராமியப் பாடல்கள் தனித்துவமானது. தமிழசைகளான பக்திப் பாடல்கள் தேவார திருவாசகம்,திருப்புராணம்,திருப் புகழ் என்று தொடர்ந்து குழந்தைகளுக்கு மிகவும் இளவயதிலேயே சொல்லிக் கொடுக்கப் படும். திருவாசகம்,திருவெம்பாவை என்பன மிகவம் பக்தியுடன் பாடப்பட்ட காலமது.
விபுலானந்த அடிகளாரும் தனது சிறுவயதில் சைவசமயம் சார்ந்த பல நூல்களைப் படித்திருக்கிறார்.

கிழக்கிலங்கையில்,சித்திரைப் பண்டிகை அமரிமிதமாகக் கொண்டாடப் படும்போது வயது வித்தியாசமின்றிப் பெண்கள் ஊஞ்சல் ஆடி பாட்டுப்பாடி மகிழ்வார்கள். சுpத்திரைப் பண்டிகை,சிலப்பதிகாரத்தில் வரும் இந்திர விழாவைப்போல் மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாப்படும்.நாட்டுப் பாடல்கள் தாராளமாக எங்கும் ஒலித்த காலமது.

‘உன்னுங்கடி தோழியரே ஒரு பொன்னூஞ்சல் ஆடிடுவோம்,
தெந்தென தெகுதென தெகிதென தெனானா
தென்னா தெனா தெந்தன தெந்தனானா,
குரும்பைக்குலை குரும்பைக்குலை குலுக்கி முடியாதோ,பொழுதேறப் பொழுதேறப் பூசைமுடியாதோ’ (தில்லை-பக்-217-218).என்று நகைச் சுவையாகப் பாடிக் கொண்டு ஊஞ்சல் ஆடுவார்கள்.

ஆதிகால மனிதன் இயற்கையையும் அதன் பின்னர் தங்களுக்கு வழிகாட்டிய முன்னோரையும் நல்லவர்களையும் மதித்து வணங்கினான். அந்த வணக்கத்தில் ஆடல் பாடல்கள் தங்கள் குழுசார்ந்த தொனியில், முறையில்,அறிவில் நீட்சி பெற்றது. அவைதான் இன்றும் குல தெய்வ வழிபாடுகள் சிறு தெய்வ வழிபாடுகளுடன் தொடர்கின்றன. அவை, சாதி, இனம்,வர்க்கம் கடந்த பெரு தெய்வபாட்டு முறைகளிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டவை.இன்றும், கிழக்கிலங்கை,குல தெய்வ வழிபாடு,சிறுதெய்வ வழிபாடு,பெண் தெய்வ வழிபாடுகள் தனித்துவமான இசைகளை உள்ளடக்கியது. பெரு தெய்வ வழிபாட்டிலிருக்கும் எந்த இனைக்கருவியும் அங்கிருக்காது.

கண்ணகி வழிபாடு கிழக்கிலங்கையில் மிகப் பிசித்தி பெற்றது.கண்ணகி குளித்தில் பாட்டின் இனமையில் மயங்காதோர் இருப்பாரோ தெரியாது. அந்த வழிபாட்டு நிகழ்வில் ‘உடுக்கை அல்லது உடுக்கு’ என்ற இசைக்கருவியை அடித்துப் பாடுவார்கள்.

‘தட்டான் பொடியாகத் தார்வேந்தன் நீராகச்
சுட்டெரித்துப் போட்டதொரு தோகாய் குளிர்ந்தருள்வாய்,
எல்லை படும்பழிக்கு எண்ணவொண்ணாப் பழிவாங்கி
சொல்லரிய மாமதுரை சுட்டாய் குளிர்ந்தருள்வாய்
மதுராபுரித் தெய்வம் வாய்மாற்றம் தான்கேட்டுச்
சதுரா வேகம் தணிந்தாய் குளிர்ந்தருள்வாய்’
(தில்லை-பக்.164) என்ற வரிகளின் ராகம் தாளத்தில் மெய்மறப்பார் கோடி கோடி.

கிழக்குப் பகுதியில் ஒலிக்கும் சாதாரண கிராமியக் கவிகள் வேறெந்த தமிழ்ப் பகுதிகளிலும் காணாதொன்று. இசை என்பது விபுலானந்த அடிகள்; பிறந்த பூமியின் தெய்வீகச் சொத்து.
இவற்றைப் பல இடங்களில் எனது ‘தில்லையாற்றங்கரை’ என்ற நாவலிற் பார்க்கலாம். உதாரணமாக, ஒரு இளம் பெண் பருவம் வந்ததும் முதலாம் நீராட்டு விழாவுக்கு அவளுக்கு முறை மைத்துனன் கமுகம்பாளை வெட்டிக் குடத்தில் வைக்கும் வைபவம் மிக முக்கியமானது. அந்தக் கட்டத்தில் அந்தப் பக்கம் வந்த. ‘முறைப் பையனைப் பார்த்து ஒரு வயது போனவர்,

‘கோயிலடிப் பக்கத்தில் குரவை வெடிச்சத்தம் போட்டு,
மதினி சமைந்ததென்று மச்சாள்மார் கூவுகினம்’ என்று கிண்டலாகப் பாடுகிறார்;.(தில்லை-இரண்டாம் பதிப்பு1998.மணிமேகலை வெளியீடு-பக்12).

மழைகாலத்தில் தனது காதலனை நினைத்து ஒரு பெண்கவி பாடுகிறாள்.
‘இந்த மழைக்கும் இனிவாற கூதலுக்கும்,
சொந்தப் புரு~ன் எண்டா சுணங்குவாரோ உம்மாரியில்’ என்ற தாபக்குரல் ஒலிக்கும்.இப்படியானது கிராமியக்கவிதைத் தொனி.

மார்கழி மழைக்காலத்தில்,திருவெம்பாவையின் இனிய ஒலி சிறு மழைத்துளிகளின் ஒலியையும் தாண்டி காலையில் அயர்ந்து தூங்கும்; முதியோரையும் இளம் சிறாரையும் பக்தியாலும் தேனிசைப் பக்திப் பாடல்களாலும்; மதிமயங்கச் செய்யும்.

இப்படியான ஆழமான,உண்மையான மனித உணர்வுகளைத் தங்கள் கவித்துவத்தில் உணர்த்துபவர்கள் கிழக்கிலங்கை மக்கள். அதிகாலையில்,மாட்டு வண்டியில் வயலுக்குச் சொல்லும் விவசாயிகளின்,அற்புதமான இனிய புல்லாங்குழலிசையில்,
எழும்பிக் கடவுள் வணக்கத்தை ஆரம்பித்த கிராமத்துப் பெண்கள் நாங்கள்.

அந்தச் சூழ்நிலையில்; திளைத்து வளர்ந்த விபுலானந்த அடிகளார் இசையை இரசித்ததில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. முக்கியமாக, ஏன் அவர் ‘தனது இசை ஆர்வத்தைக் காட்ட யாழ் நூல்(தந்தி இசைக்கருவி) எழுதினார் என்பதைப் பார்க்கும்போது அது ஒரு இசை சார்ந்த நூல் மட்டுமல்ல ஆனால் மிகவும் ஆழமாக எழுதப் பட்ட ‘தமிழின்; தொன்மை இசைக்கருவிச் சரித்திரம்’ என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

அத்துடன். அந்த நூல் அவர் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் தமிழர்களின் சாதனையில் தோன்றிய தங்கள் பூர்வீகத் தேடலின் பின்னணியையும்; கொண்டது என்பது புரியும.;
அவர் தனது மேடைப் பேச்சுகளிலும் எழுத்துக்களிலும்;,தமிழர் தொன்மைi, தமிழர் சரித்திரம்,தமிழரின் பாரம்பரிய இசையும் கருவிகளும்,போன்றவை முக்கிய விடயங்களாகும். இவரின் கட்டுரைகள் பல பத்திரிகைகளில் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் அந்தக் காலத்தில் வெளிவந்திருக்கின்றன.

இவரின் பல மொழி தெரிந்த வித்தகத்தால்,’யாழ்’ நூலின் தொன்மை தேடிப் பல நூல்களைத் தேடிப் படிக்க ஆர்வம் வந்திருக்குவேண்டும். இளமையிலேயே மிகவும் கெட்டிக்கார மாணவனாக உருப்பெற்றிருக்கிறார்.உதாரணமாக 1892ம் ஆண்டு பிறந்த
அடிகளார் அவரது 14 வயதில், செயின்ட் மைக்கல் கல்லூரியில் பயிலும் 1906ம் ஆண்டே பிரித்தானிய பேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழக யூனியர் பரீட்சை எழுதியிருக்கிறார்.
1915ல் கொழும்பில் ஆங்கில ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் கல்வி கற்றார். அங்கு அந்தக்காலத்தில் பிரித்தானிய கல்வி முறைப்படி பெரிதளவு ஆய்வுகள் பற்றிய அறிவு கிடைத்திருக்கும். 1919ல் லண்டன் பி.எஸ்ஸி பௌதிகப் பாடத்தில் சித்தியடைகிறார்.

அடிகளார் யாழ்பாணம் சென்ற கால கட்டத்தில்,யாழ்ப்பாணத்தில,சனாதனக் கோட்பாடுகள் வலிமை பெற்றிருந்தததால் சமஸ்கிருதம் கட்டாயம் ஒரு பாடமாக இருந்திருக்கும் அடிகளார்.தமிழ் சிங்களம்,ஆங்கிலம்,சமஸ்கிருதம்,இலத்தின்,கிரேக்கம்,வங்காளம்,பாளி, அராபிக் என்று பல மொழிகளைப் படித்திருக்கிறார். இவற்றின் மூலம் அறிவு தேடல் எத்தனை முக்கியமானதாக இவருக்கு இருந்திருக்கிறது என்பதைக்காணலாம்.

வேறும் அதிபராக இருந்துகொண்டு மக்களுக்கு உதவ முடியாது என்பதைப் புரிந்து கொண்ட அடிகளார் சமய ரீதியாகக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை வைத்துக் கொண்டு மக்களுக்கு உதவி செய்ய சமயத் துறவியானாரா என்பதும் ஒரு கேள்வியாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் விவேகானந்தரும்; ஒரு சமயத் துறவியாக இருந்து கொண்டுதான் மக்களுக்குப் பல உதவிகளைச்செய்தார்.

இவரின் மிக நீண்டகால ஆய்வின் பிரதிபலிப்பாக வெளிவந்த ‘யாழ்’நூல் என்ற அரும் பெரும் அறிவு நூலைக் கையிலெடுத்தால் முத்தமிழ் வித்தகர் எத்தனை விடாமுயற்சிiயாக அவரின் ஆய்வைத் தொடர்ந்திருக்கிறார் என்பது தௌ;ளத் தெரியும்.

யாழ் என்ற இசைக்கருவி கி.மு. 3000 ஆண்டுகளாக, ஆசிய, மத்தியதரைக்கடல் நாடுகள், ஆபிரிக்க நாடுகளில் பாவனையிலிருந்திருக்கிறது. இளங்கோ அடிகள் தந்த சிலப்பதிகாரத்தில் யாழ்பற்றிக் கணிசமான குறிப்புகள் உள்ளன.கண்ணகியைப் பாடும் சிலப்பதிகாரத்தின் சரித்திரத்தைக் கிழக்கிலங்கையில் அவர் பிறந்த நாளிலிருந்தே எத்தனையோ வித்தில் அடிகளார் கேட்டிருப்பார்.அதற்குச் சான்று இன்றும் நடைபெறும் ,குளித்தில் பாடல்களாகும்.

அவர்,இசை பற்றி எழுத முதல், தமிழரின் இயல் இசை,நாடகம் பற்றிய தேடல் அவரை சேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களில் ஆர்வம் கொள்ள வைத்திருக்கவேண்டும். மேற்கத்திய உலகின் பண்பாடுகள், வாழ்க்கைமுறை, வர்க்கப் பிரிவுகள் என்பனவற்றை சேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள் துல்லியமாகச் சொல்கின்றன. ஆனால் இந்தியாவிலிருக்கும் மனிதமற்ற சாதியமைப்புக்கும் மேற்கத்திய வர்க்க அமைப்புக்கும் எத்தனையோ வேறுபாடுண்டு. மேற்கத்திய வாழ்வில்,ஒரு கூலிக்காரன் தனது முயற்சியால் பணத்தால் உயர்ந்தால் அவன் பிரபுவாக மாறலாம். இந்திய கலாச்சாரத்தில் அவன் பிறந்த குடும்பம் அவனது எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கிறது.அவன் ஒரு நாளும் முன்னேறமுடியாது.

இந்திய சமய நீதி மனிதனை மிருகத்தைவிடக் கேவலமாக நடத்துகிறது.அதை வலுப் படுத்த கலை கலாச்சாரங்கள் பயன்படுத்தப் படுகின்றன. புராண,இதிகாச கருத்துக்கள் கொண்ட நாடகங்கள் யதார்த்தமற்ற,மனித வாழ்வைத் தொடாத உலகத்திற்குப் பார்வையாளரைக் கொண்டு செல்கிறது.

சேக்ஸ்பியர் கால கட்டத்திற்கு முன் இங்கிலாந்து நாடக உலகும் அப்படித்தானிருந்தது. கத்தோலிக்க சமயம் சார்ந்த கருத்துக்களைப் பரப்பும் நாடகங்களே பிரித்தானியாவிலும் இருந்தன. மேற்குலக கலை,கலாச்சார,சமய,விஞ்ஞானம் சார்ந்த புதிய பார்வையும்,தேடல்களும், செயற்பாடுகளும் 15ம் நூற்றாண்டிலேயே ஐரோப்பாவில் ஆரம்பித்தன.ஆனால் அவை இங்கிலாந்தைச் சென்றடையக் காலமெடுத்தது.

பண ஆசையும் பதவி மோகும் கொண்ட சமய தலைவர்களால்,கத்தோலிக்க சமயத்தின் கோரக் கரங்களுக்குள், கடவுள் பற்றிய பற்றிய கருத்துக்கள் அகப்பட்டு மக்களை முட்டாள்களாக வைத்திருப்பதை எதிர்த்து ஜேர்மனியில் மார்ட்டின் லூதர் (1483-1546) காலத்தில் போராடி புரட்டஸ்டண்ட் சமயத்தை ஜேர்மனியில் உருவாக்கினார். படித்தவர்கள் மட்டும் படிக்கும் விதத்தில லத்தின் மொழியிலிருந்த,கிறிஸ்தவ புனித நூலான ‘பைபிள்’அவரால் சாதாரண மக்களும் படிக்கும் விதத்தில் ஜேர்மன் மொழியில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டது.

தனிமனிதனின் ஆசாபாசமும் வாழ்க்கையும் கத்தோலிக்க சமயக்கோட்பாட்டுக்களால் தடுக்கப் படுவதை எதிர்த்து,பிரித்தானியர் அரசர் எட்டாவது ஹென்றி(1491-1547) இங்கிலாந்திருந்த கத்தோலிக்க மதத்தை 1534 ‘அங்கிலிக்கன்’ சமயம் என்று மாற்றினார்.அதற்கு அவரே தலைவரானார்.
அவர் ஆரம்பித்த மாற்றங்களின் நீட்சியாக, 1611ம் ஆண்டு ஜேம்ஸ் அரசரால் புனித பைபிள் சாதாரண மக்களுக்காக ஆங்கிலத்தில்’ஜேம்ஸ் பைபிள்’என்ற பெயரில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டது.

ஐரோப்பிய மக்கள் பழைய கொள்கைளை அகற்றிப் புதிய விதத்தில் கலை.கலாச்சார விஞ்ஞான அறிவை உணரத் தொடங்கினர்.
இத்தாலிய அறிஞர் கலிலியோ ( 1564-1642) என்பவர், பூமி தட்டையானது அல்ல சூரியனைச் சுற்றிப் பூமி நகர்கிறது என்ற உண்மையைக் கண்டு பிடித்தார்.
இத்தாலிய லியனார்டோ டாவின்சி (1452-1519) விஞ்ஞானி,ஓவியன்,சிற்பக்கலைஞன் என்று பன்முகத் துறையில் பல மாற்றங்களைச் செய்தார். ஐரோப்பாவில் சமயம் மட்டுமல்லாது விஞ்ஞான ரீதியான, கலை சார்ந்த மாற்றங்களும் பழமையிலிருந்து புதிய பார்வையில் வளர ஆரம்பித்தன.

ஆனால் இங்கிலாந்தில், அரசகுடும்பத்தினர் ஐரோப்பிய கலைஞர்களையே வரவழைத்து கலை நிகழ்ச்சிகளை இரசித்தனர். இங்கிலாந்தில்,தோமஸ்ஹைட் கிறிஸதோபர் மார்லோ என்பவர்கள் டீசக்ஸ்பியர் வாழ்ந்த காலத்தில் நாடகங்களை எழுதினாலும் சோக்ஸபியர் மாதிரி, ஆழமான, சிந்தனையைத் தூண்டும் விதத்திலோ,மக்களுக்க இரசிக்கத் தக்க விதத்திலோ அமையவில்லை.

இன்று உலகம் புகழும் நாடக சக்கரவர்த்தியான சேக்ஸ்பியர்தான் அவரின் முதல் நாடகத்தை அன்றைய இங்கிலாந்தின் பேரரசியான முதலாவது எலிசபெத் மகாராணிக்கு(1535-1601) முன் (1599) நடித்துக் காட்டினார்.அதைத் தொடர்ந்து பொது வெளியல் பொது மக்களுக்கான நாடகங்களை நடத்தினார்.

தனது 38 நாடகங்களை மூன்று முக்கிய விடயங்களாக, சரித்திரம், துயர்கதைகள், நகைச்சுவை என்று எழுதினார்.

அவரின் முக்கிய நோக்கம் நாடகம் பார்ப்பது ஒரு பொழுது போக்கான விடயமாக மட்டமல்லாமல் பல விடயங்களை மக்களுச் சொல்லவும் அவர்களைச் சிந்திக்கப் பண்ணவுமானதாகவிருந்தன. அத்துடன் வர்க்க பேதமின்றி மக்களை ஒன்றிணைப்பதாகவுமிருந்தது.

ஆனால் இந்தியா இலங்கையில் அன்றிருந்த நாடகங்கள் வெறும் பொழுது போக்குக்காகப் பழைய புராண இதிகாச விடயங்களை மேடையேற்றவதாகவிருந்தாலும் அவை பெரும்பாலும் பழைய கொள்கைகளைப் பரப்புவதாகவேயிருந்தன.

கலைகளும் பெரும்பாலும் மக்களை ஒரு மந்தைக் கூட்டமாக வைத்திருக்கும் ஆயதமாகச் செயல் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் நாட்டில் பம்மல் சம்பந்த முதலியார் சமுகம் சார்ந்த நாடகங்களையும்,சங்சரதாஸ் சுவாமிகள் புராணம் இதிகாசங்கள் சார்ந்த நாடகங்களையும் மேடையேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
‘தமிழ் ட்ராமா இன் கொலனியல் மட்ராஸ்’ என்ற கட்டுரையை எழுதிய கத்தரின் ஹான்ஸன் (11.10.2020) என்பவர் சொல்லும்போது, ‘தமிழ் இசை நாடகம் 19ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும்,20; நூற்றாணடடின் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் பொழுதுபோக்கின் செழிப்பான வடிவமாக மாறியது. இந்த ஆரம்பகாலத்தில்,பம்பாயிலிருந்து,பார்ஸி நாடக நிறுவனங்கள் மெட்ராசுக்கு அடிக்கடி வந்து,பல தரப்பட்ட பார்வையாளர்கள் முன் உருது மொழிக் காடசிகளை அரங்கேற்றின. தமிழ் நாடகத்திற்கும் பார்ஸி நாடகத்திற்கும் இடையிலான வரலாற்றுத் தொடர்பின் பாரம்பரியம் பல மட்டங்களில் காணப்படுகிறது. பெயரிடல்,கதைவகைகள்,பாடல் வகைகள்,ஆர்கெஸ்ட்ரா,குழு அமைப்பு,புரோசீனிய மேடையின் பயன்பாடு என்பன இருந்தன.
நாடகம் பொது மக்களை உருவாக்கும் செயல் முறையைக் காட்டுகிறது. ஆற்காடு நவாப்களைச் சுற்றி உருதுமொழி பேசும் முஸ்லீம்களின் சமூகம்,பாடப்படாத ஒரு ஒரு பிரிவின் ஆதரவை இது வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது.சென்னை முகமதிய இசைக்கம்பனி என்ற உள்ளூர்க்குழுவுக்கு கருநாடகத்தின் பேகத்தின் அனுசரணை,இறக்குமதி செய்யப் பட்ட கலையைப் பரப்பவும்,அதை பரந்த சுற்றோட்ட வலையமைப்புக்குக் கொண்டு செல்லவும் உதவியது’
என்கிறார். வுpபுலானந்த அடிகளார் 1922ம் ஆண்டு காலத்தில் மட்ராஸ் சென்றபோது இருந்த நாடக உலகை இந்தப் பதிவு படம் படித்துக் காட்டுகிறது.
இலங்கையில்,சொர்ணலிங்கம் அவர்கள் பம்பல் சம்பந்தின் நாடகங்களைத் தழுவிய நாடகங்களை இலங்கையில் ஆரம்பித்தார்.
அதைத் தவிர பாரம்பரிய கூத்துக்கள் தென்மோடி வடமோடி என்ற இரு வடிவங்களில் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன.

அடிகளாரின் கால கட்டத்தில்,20ம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில்,இலங்கையில், பிராமணியம் முன்னெடுத்த மகாபாரம்,இராமயணம் என்பன பெரும்பாலான படித்த தமிழர் பலரின் வீடுகளில் ஒலித்தன. அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாண்டவர் கதைகள் பல விதத்தில் கூத்துப் பாட்டுகளாக,கதாப் பிரசங்கங்களாக வானோங்கிய காலகட்டமது.
அதே கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட தமிழ் மக்களுக்குக் கோயிலில் நுழைய அனுமதியில்லை.

அடிகளார்,மானிப்பாயில் இந்துக் கல்லூரி அதிபராக வேலை செய்த கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த சாதிக் கொடுமையை நேரே கண்டிருப்பார். இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின்பின் பிரித்தானிய அரசு தங்கள் காலனித்துவ நாடுகளில் பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது.

1922ம் ஆண்டு அவரது துறவிக் கல்விக்கா இந்தியா செல்ல முதலே,இலங்கையில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வர்க்க சாதி பேதங்களும் அதனால் ஒட்டுமொத்த மக்களும் ஒரு சமத்துவமான சமுதாயத்தில் வாழவில்லை என்பதை அடிகள் புரிந்திருப்பார். அவரின் ஆங்கில அறிவும் சமத்துவமான சமுதாயத்திற்கான ஏக்கமும் மக்கள் முன்னேற்றத்திற்கான பிரமாண்டமான சக்தி கல்வி என்பதை விவேகானந்தர் மூலம் புரிந்துகொண்ட அடிகளார் துறவியாக முடிவெடுக்கிறார்.

அதே நேரம் சமதாயத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த கலைத் துறையிலும் அவர் பார்வை பதிந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. அத்துடன் அக்காலத்தில் சேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள் பல மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்ட உலகில் பல பாகங்களிலும் மேடையேறிக் கொண்டிருந்தன.

சிந்தாந்தம் தத்துவம் என்ற பெயரில் மக்கள் பிரிவுகளை இறக்கமாக வைத்திருக்க உதவுபவை. ஆனால் சோக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள், கற்பனை. சரித்திரம்,என்பவற்றை உள்ளடக்கியது. மக்களின் யதார்த்த உலகை மூன்று விதமாகப் பிரதிபலித்தவை.

என்பவற்றை சேக்ஸ்பியரின் 38 நாடகங்கள,
சரித்திரம்,நகைச்சுவை,துயர நிகழ்வுகள்,என்பவற்றைப் பிரதிபலிக்கின்றன. அவை பெரும்பாலான மக்களின் மன நிலையை, அவர்கள் வாழும் சமூகத்தின் யாதர்த்த நிலைகளைப் பின்னணியாகக் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தியாவில் மக்களின்;, வணக்கமுறை. வாழ்வியல், சமூகக் கோட்பாடுகள்,சமயக் கருத்துக்களுடன் இணைந்த படைப்புக்கள். ஒடுக்கப் பட்ட மக்களை அதில் இணைத்துக் கொள்ளவில்லை.

இந்தியா மட்டுமல்லாது, இலங்கையிலும் 19ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம், இலங்கையில் ஆறுமுக நாவலர் சனாதனக் கருத்துக்களை மிகவும் வேகமாகப் பரப்பினார். சாதி மத வேறுபாடுகள் தலைவிரித்தாடின. அன்னியரால் இலங்கையர்களுக்கு அறிமுகம் செய்யப் பட்ட கல்வி,ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்கு மறுக்கப் பட்டது. 1847ல் யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரியில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்கள் சேர்த்துக் கொள்வதை எதிர்த்த நாவலர் இந்துப் பாடசாலையை அமைத்தார்;.

20ம் நூற்றாண்டில்,யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பாலின,சாதி சமய பேதம்,இந்தியாவை விடக் கொடுமையாகவிருந்தது.

19ம் நூற்றாண்டின் கடைசிப் பகுதியிருந்து பிரித்தானிய பெண்கள் தங்களுக்க வாக்குரிமை கேட்டுப் போராடினார்கள்.அதன் பயனால் முதலாம் உலகம் முடிந்தபின் படித்த பெண்களுக்கு 50 விகித வாக்குரிமை படித்த ஆண்களுக்கு 50 விகித வாக்குரிமை என்று பிரித்தானிய அரசு அமுல் படுத்தியது.அந்தத் திட்டத்தைத் தனது காலனித்துவ நாடுகளுக்குகு; கொண்டு சென்றபோது யாழ்ப்பாணத்தில் பிரச்சினை வந்தது.

1918ம் ஆண்டு,தமிழர்கள் பெரும்பாலான அரச உத்தியோகத்திருந்தார்கள்.படித்த பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுக்கக் கூடாது என்பது மட்டுமல்லாமல், சிறுபான்மையான(25 விகிதம்) தமிழருக்கு 50 விகிதமும் பெரும்பான்மையான (75 விகிதம்) சிங்களவர்களுக்கு 50 விகித வாக்குரிமையும் தரச்சொல்லி யாழ்ப்பாண வெள்ளாள சாதித்; தமிழர்; கேட்டார்கள். பெரும்பான்மையான சிங்களவர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

முதலாம் யுத்தம் ஆரம்பித்த கால கட்டத்திலிருந்து உலகில் பல மாற்றங்கள் நடக்கின்றன. 1917ல் இர~;யாவில் மன்னராட்சி துர்க்கியெறியப் பட்டு உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சி ஆரம்பித்தது. 1918லு; இங்கிலாந்தில் (படித்த)பெண’களுக்கு 50 விகித வாக்குரிமை ஆரம்பித்தது. 1922லு; பிரித்தானியாவுக்க எதிராகப் பல நூற்றாண்டுகள் போராடிய ஐரி~; மக்கள் விடதலை வெறுகிறார்கள்.அங்கு அவர்களின் பாரம்பரிய புனித சின்னமான யாழ்க்கொடி தேசியக் கொடியாக வானளாவப் பறக்கிறது.
இந்த மாற்றங்கள் எதுவும் சனாதனக் கொளளை கொண்டவர்களின் கண்களில் படவில்லை;.சமயத்தை முன்வைத்து சாதிக் கொடுமையை முன்னெடுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். தமிழர்களின் தொன்மையான இசை,கலை நாடகங்கள் பார்ப்பன சாயம் பூசப் பட்டவையாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தன. தமிழ்நாட்டில் தமிழசை மறைந்து கொண்டிருந்தது. சுமஸ்கிருதம் சார்ந்த பாடல்கள், சங்கீதங்கள்,பிரபலப் படுத்தப்பட்டன.

அடிகளார்,இந்தியாவுக்குச் சென்ற காலத்தில் (1922-25) அங்கு,சாதி மதமற்ற விதத்தில் மக்களுக்குப் பணிகள் செய்ய ஐஸ்டிஸ் கட்சி ஆரம்பிக்கப் பட்டிருந்தது. படிப்பில் இட ஒதுக்கீடும்,பெண்களுக்கு வாக்குரிமை 1921ம் ஆண்டிலிருந்து நடைமுறையிலிருந்தது.திருமதி முத்துலட்சமி பாராளுமன்றத்திற்குத் தெரிவாகியிருந்தார். ஆத்துடன் தேவதாசி முறையை மாற்றிக் காட்டினார்.னாலும் இந்திய சனத் தொகையில் 3 விகிதமான பிராமணர்கள் 70 விகிதமான அரச பதவிகளிலிருந்தார்கள்.

இந்தியாவில் பிராமணர்களும் இலங்கையில் யாழ்ப்பாணத்து வெள்ளார்களும் படிப்பையும் அரச உத்தியோகத்தையும், செல்வாக்கையம் வைத்திருந்தார்கள். சமயரீதியான சாதி முறை அவர்களுக்கு உதவியது. ஆவர்கள் சொல்வதைப் பாமர மக்கள் அடிபணிய வேண்டியிருந்தது.

ஆறுமுகநாவலர் 18ம் நூற்றாண்டில் உண்டாக்கிய சாதி வெறியின் கொடுமையான எதிரொலியை ,20ம் நூற்றாண்டில் 1927ல் மகாத்மா காந்தியடிகள் யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது கண்டார். 1918ம் ஆண்டு 50;:50 வாக்குரிமை கேட்ட தமிழ்த் தலைவர்கள்,அதைத் தொடர்ந்து, 1927ம் ஆண்டு,பிரித்தானிய டொனமூர் கமிஸனின் முன்னால், ‘பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுக்கக் கூடாது’ என்ற கூவுகிறார்கள். காந்தியடிகள் யாழ்ப்பாணம் வந்த கால கட்டமான 27.11. 1927ல் இந்த நெருக்கடிகள் தொடர்கின்றன. காந்தியடிகள் யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது அவரை வரவேற்கும் பணியில் விபுலானந்த அடிகளார் இருந்ததாகக் கூறப் படுகிறது. காந்தியடிகள் யாழ்ப்பாணத்தில் பல இடங்களைப் பார்வையிடுகிறார்.யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த சாதி மத பாகுபாடுகள் காந்தியை வருத்தின என்பதற்கு அவர் அங்கு பேசிய சொற்பொழிவுகள் சாட்சியாக இருக்கிறது. அமைதியம் சமத்துவமும் கேட்டு முத்தி பெற்ற புத்தர் பூமியிலா இது நடக்கிறது? என்று வருந்தியிருக்கிறார்.

1929ம் ஆணடு, யாழ்ப்பாணத்தில், ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுக்கக்; கூடாது என்ற உயர்சாதியினரால் சங்காலை என்ற இடத்தில் சாதிக்கலவரம் நடக்கிறது. இவற்றைத் தடுக்க,மக்களின் சமுத்துவம் சார்ந்த கருத்துக்களைப் பரப்ப பெரிதாக எந்த நிகழ்வுகளும் நடந்ததான சரித்திரம் இல்லை.

சென்னையில் சங்கரதாஸ் அவர்களின் நாடகக் கொம்பனி சமயம் சார்ந்த நாடகங்களையும் பம்மல் சம்பத் முதலியார் அவர்களின் நாடகக் கொம்பனி யதார்தத்த ரீதியான சமுகநாடகங்களையும் நடத்தினார்கள். 16-17ம் நூற்றாண்டில் சேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களில் பெண்பாத்திரங்களாக இளம் ஆண்கள் நடித்ததுபோல், 20ம் நூற்றாண்டில் இந்திய நாடகங்களில் பெண்பாத்திரங்களை ஆண்களே நடித்தார்கள்.
1911ம் ஆண்டு இராஜலட்சுமி என்ற பெண் தமிழகத்தில் முதற்தரம் நாடகமேடை யேறியதான தகவல்களுள்ளன.

சமூக மாற்றத்தில் அக்கறையுள்ள அடிகளார் சேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள் பற்றி மதங்க சூளாமணி நூல் எழுத் எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரையில் தமிழச் சமுதாயம் சாதிபேதமற்ற எதிர்காலத்தை உருவாக்க சேக்ஸ்பியர் போன்ற உலகப் பிரசித்தி பெற்ற ஒரு நாடக சக்கரவர்த்தியைத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கலாம்.

இவர் 1943ம் ஆண்டு எழுதிய ஒரு கட்டுரையில்,’
‘பழமையும் புதுமையும்,துவைதமும் அத்வைதமும்,
பௌதீக விஞ்ஞானமும் மெய்ஞானக் காட்சியும்,
மேற்றிசை அறிவும்,கீழ்த்திசைச் சமயமும்,
மனமொடுங்கிய தியான நிலையும்,மனபதைக்குத் தொண்டு புரிதலும்,
சமரசப் படவேண்டிய காலமிது’ என்று எழுதியிருக்கிறார். இதுதான், 1927ல் வெளியிட்ட ‘மதங்க சூளாமணியின்’ எழுதப் படாத முன்னுiயாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

சேக்ஸபியரின் நாடகங்களில் அடிகளார் சொல்லிய மேற் குறிப்பிட் வரிகளின் புரிதல் இருப்பதை அந்த நாடகங்கள் பார்ப்பவர்கள் அறிவார்கள்.

சேக்ஸ்பியரின் நாடகத்தில்,சாதாரண மக்களுக்கும் புரியத் தக்கதாக 1700 பதிய ஆங்கில வார்த்தைகள் உள்ளன. அவரின் நாடகம் உலகத்திலுள்ள பெரும்பாலான மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன. அரசர்கள்,பொதுமக்கள் என்று பல பாத்திரங்கள் உள்ளனர் 17ம் நாற்றாண்டிலேயே ஒரு கறுப்பு நிற மனிதனைத் தனது நாடக கதாநாயக பாத்திரமாக்கியுள்ளார். தனது நாடகத்தின் மூலம் பல்வித பேதங்களைக் கடந்த ஒரு சமுதாயத்தை உருவாக்க முனைகிறார்;,மனித சிந்தனையைச் சீராக்கத் தன் நாடகத்தை ஒரு கருவியாகப் பாவித்திருக்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் படித்த அடிகளார்,அவரின் மனதில் எழுந்த பல்வித சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள ‘மதங்க சூளாமணியை’1927ம் ஆண்டு வெளியிடுகிறார். யாழ் நூலை 1947ம் ஆண்டுதான் வெளியிடுகிறார்.ஏன் சேக்ஸ்பியரில் ஆர்வம் கொண்டார்? அவரின் பெயரையே ‘செகசிற்பியர் ‘என்று மாற்றினார்? செகசிற்பியரின் 12 நாடகங்களை ஆய்வு செய்தார்? ‘மதங்க சூளாமணி;’ அதாவது’நாடகத்தின் விற்பனன்’என்ற பெயரிட்டார் என்பதற்கு, அவர் இந்தியா போவதற்கும். சுவாமியாகிய பின் நாடகக்கலையை ஆயவு செய்யக்; காரணமாகவிருந்த சூழ்நிலையை பல கண்ணோட்டங்களில் பதிவு செய்துகொண்டே போகலாம்.

விபுலாந்த சுவாமிகள்,1892ல் காரைதீவில் பிறந்தவர். 1947ம் ஆண்டு ஆடிமாதம் 19ம் திகதி இறந்தார். அதாவது இந்திய சுதந்திரம் வந்து 7 மாதங்களுக்குப் பின் இறைவனடி சேர்கிறார். அதற்கு முன் அவரின் அற்புத படைப்பான யாழ் நூலை, ஆனி மாதத்தில் வெளியிடுகிறார்.தனது உயிர் பிரியமுதல் எப்படியும் யாழ்நூலை வெளியிட அவர் படாதபாடு பட்டிருப்பார் என்பதன் உண்மையை தமிழராகிய நாங்கள் மறக்க முடியாது.

சுவாமிகளைப் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றில் அவர் சுவாமி விகோனந்தர், மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் போன்றோரின் கருத்துக்களில் எவ்வளவு ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார் என்ற விபரம் தரப் பட்டிருக்கிறது. சுவாமி விவோகானந்தவர், துறவியாகிச் சமுக மாற்றங்களைச் செய்தததைப் போலவே,பாரதி ஒரு கவிஞனாகவிருந்து ஒட்டு மொத்த மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கும் பாடியதுபோல் சுவாமி விபுலானந்தரும் துறவியாகிப் பல மனி மேம்பாட்டுச் சாதனைகசை; செய்தார்.

சுவாமி விவேகானந்தர் மேற்கு நாடுகளில் பிரயாணித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கிருந்த முற்போக்கு சிந்தனையாளர்களிடம்,’ஈசோரெரிஸ்ம் (நுளழவநசiஉiஅ) அதாவது,மறைபொருள்வாதம் என்ற கருத்துப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.அந்தக் கருத்துக்கள் பல சமயங்களும் பல விதமாகச் சொல்லப் படும் கருத்துக்களுடன் சம்பந்தப்பட்டது போலிருந்தாலும் வித்தியாசமானவை. அதாவது. ஒரு இந்துத் துறவி இந்து சமயம் சார்ந்தோ அல்லது,இந்து மக்களுக்கு மட்டும்தான் உதவவேண்டும் என்ற கோட்பாட்டக்கு அப்பாற்பட்டது. இராம கிரு~;ண மிஸனின் தத்துவம்,’ சாதி மத பாலியல் பேதமற்ற விதத்தில் மக்களின் வாழ்வை மேன்படுத்த அவர்களுக்குக் கல்வி கொடுத்து உதவுவதாகும் என்பதாகும்.

விவேகானந்ர், பாரதி, விபுலானந்தர் போன்ற மகான்கள் அக்கால கட்டத்தில்,அகில உலகத்திலும் நடந்து கொண்டிருந்த, அரசியல், சமுக, ஜனநாயக,சமய.கலை கலாச்சார மாற்றங்களின் நன்மை தீமைகளைப் புரிந்து கொண்டவர்கள். அதனால் அந்த மாற்றங்களின் நல்ல கருத்துக்கள் மூலம் சமூகத்தில் மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கனின் வாழ்க்கையில் பல மாறற்றங்கள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தன.

ஆடிகளாரின்; எழுத்துக்களையும் மக்களுக்கும் இலக்கியத்திற்கும் அவர் செய்த பணிகளைப் பார்க்கும்போது, அக்கால கட்டங்களில் நடந்த அரசியல் மாற்றங்கள் அவரின் சேவையை மேன்படத்த உதவியிருக்கிறது என்பது தெரிகிறது.

‘ஒன்றே உலகம் ஒருவனே கடவுள்’ என்பதில் மிகவும் இறுக்கமான பார்வையை சுவாமி விவேகானந்தர்; வைத்திருந்தார். தனது மதத்திறகு அப்பாற் பட்ட நிவேதிதா அம்மையாரைப் பெண்களின் கல்வியை முன்னேற்ற இந்தியாவுக்கு அழைத்து வந்தார்.

வுpபுலானந்த அடிகளாரின் மனம் கவர்ந்த கவிஞர் பாரதியின் ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா’,
‘ பட்டங்கள் ஆழ்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் பாரினில் படைக்கவந்தோம்’,
போன்ற பாரதியாரின் கருத்துக்களை உள்வாங்கி அதன் பிரகாரம் பிற்காலத்தில் மக்களின் மேன்மைக்கு உழைத்தவர். பாரதியை மிகவும் ஆழமாக உள்வாங்கியவர். பாரதி; பழமையை முற்று முழதாக எடுத்தெறியவில்லை,ஆனால் அதிலிருக்கும் மக்களின் மேம்பாட்டைத் தடுக்கும் விடயங்களைச் சாடித்தீர்த்தார் என்பதை நன்கறிந்த விபுலானந்தர் சாதி மத,இன பேதமின்றியசமூகத் தொண்டைப் பலவழிகளிலும் செய்தார்.

இலங்கையில், முக்கியமாகச் சுவாமி விபுலானந்தரால் ஆரம்பிக்கப் பட்ட அத்தனை பாடசாலைகளிலும் (38) பாரதி விழா அதி பிமாதமாகக் கொண்டாடப் பட்ட காலமது.பாரதி பாடல்களுக்குக் கும்மியடித்த பெண்கள் நாங்கள்,பாரதியின் பாடல்களை உவமானம் காட்டி பேச்சு போட்டியில் பரிசெடுத்தவள நான் ;.மகாபாரதக் கதையை நாடகமாக்கி’அசோகவனத்தில் சீதை’ என்ற நாடகத்தில் ‘அனுமானாக நடித்துப் பரிசு பெற்றவள் நான். இவற்றை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், எனது ஊரை விட்டு வெளியேறும் வரை,வாழும் சூழ்நிலை காரணமாக நான் மிக பழைய பண்பாடுகளுடன் ஒட்டியிருந்தாலும் விபுலானந்தரின் பாரதி சார்ந்த விடயங்கள் எனது சிந்தனையை மாற்ற உதவின். இவற்றுக்குக் காரணம் விபுலானந்த அடிகள் பாடசாலைகளில் முன்னெடுத்த இயல் இசை நாடக வளர்ச்சியின் நீட்சியாகும்.

வுpபுலானந்த அடிகள் 1929ம் ஆண்டில் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்ழகத்தில் தமிழ்த் துறைத் தலைவராகச் சேர்கிறார். ஆனால் அதற்கு முன்னரே அவரின் சமுதாயக்
கண்ணோட்டம்,சேவைகளும் பரந்து விரிந்து விட்டன.

ஆதற்குக் காரணம், இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் நடந்த பிரமாண்டமான அரசியல் மாற்றங்களாகும்.இந்தியாவில், சமயம் சார்ந்த பிற்போக்கத் தனமான நாடக, கலை நிகழ்ச்சிகளுக்க எதிரான பதிலடியாக,’மதங்க சூளாமணி’யை வெளியிடுகிறார் இந்தியாவில் இருக்கும்போது சாதி மதத்திற்கு எதிராகப் பாடிய பாரதியை ‘மகாகவி’ என்று போற்றியதுபோல், மனித வாழ்க்கையின் யதார்த்தமும், அவர்களைத் தொடரும் சரித்திரமும் சார்ந்த நாடகங்களை எழுதிய சேக்ஸ்பியரை’நாடக சக்கரவர்த்தி’என்ற தரத்தில் உயர்த்திப்; போற்றகிறார். இந்தியாவில் தொடரும் மனித மேம்பாட்டுக்க உதவாத கருத்துக்களைக் கொண்ட பெரும்பாலான பிறபோக்கு கள்ளமும் கபடமுமான நாடகங்களைச் சாடுகிறார்.

வுpபுலாநந்தர்,அவரது துறவித் தகமையுடன் இலங்கை திரம்பிப் பல பாடசாலைகளை அமைத்துக் கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில(1925-1933);. இலங்கைத் தமிழர் அரசியலில் பல முரண்பாடுகள் ஆரம்பிக்கின்றன. வெள்ளாளருக்கு மட்டும் முதலிடம் வேண்டும் என்ற கொள்கையை மறைத்துக்கொண்டு’தமிழர்களுக்குப் பிரச்சினை’என்ற கோ~ம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.
ஆனால்,அக்கால கட்டத்தில் விபுலானந்த அடிகளார்,தமிழரின் சிந்தனையை உலுப்பி,அவர்களின் தொன்மையின் சிறப்பை சாதாரண தமிழ்மக்கள் புரிந்து கொள்ள முழுக்க முழக்க இசை இயல்நாடகத்தில் தனது ஆய்வுகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

மட்டக்களப்பு சைவ குடும்பத்தில் பிறந்து. கிறிஸ்தவர்கள கல்லூரியில் மேற்படிப்பு படித்த விபுலானந்த அடிகளும் ;’யாதும் ஊரே யாரும் கேளிர்,’ என்ற அடிப்படையில்; தங்களின் துறைசார்ந்தவற்றிற்கு அப்பால் சென்று மக்களின் சிந்தனையை அறிவு ரீதியாகச் செயற்பட, மதங்க சூளாமணியை எழுதினார்.ஏனெ;றால் 20ம் நூற்றாண்டில் இந்திய இலங்கை மக்களிடையே இருந்தவை பெரும்பாலும் சரித்திர அடையாளமற்ற, யதார்த்திலிருந்து வேறுபட்ட
கலைவடிவங்களில்;; இருந்தன. அதன் எதிரொலியாக அவரின,;’மதங்க சூழாமணி’ என்ற சேக்ஸ்பியர் என்ற நாடக மாமேதையின் நாடகங்கள் பற்றிய ஒப்பியல் சார்ந்த பல விடயங்களை தமிழ் மக்கள் அறிந்து கொள்ளவும் அவர் எழுதிய பதிவின் கருத்தாளத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் எழுதப் பட்டது.

16-17ம் நூற்றாண்டுகளில் இங்கிலாந்தில் ஏற்பட்ட, சமய. சுமூக சிந்தனைகளின் பிரதிபலிப்பின் சிலவற்றை சேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள் வெளிப் படுத்தின.
அந்த மாதிரியான விழிப்புணர்ச்சியைத் தூண்டும் நாடகங்கள் தமிழுலகில் அடிகளார் வாழ்ந்த 21ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப மத்தியகாலங்களில் அவ்வளவாகப் பிரபலப் படவில்லை. அடிகளாரின் இயல் இசை நாடகம் பற்றிய தேடல்களில் மிக மிக முக்கியமானது அவரது பதிவான ‘யாழ்’ நூலாகம். இந்தப் பதிவு,’யாழ்’ என்ற பண்டைத்தமினின் இசைக்கருவி மூலம்,தமிழரின் பல்விதத் தொன்மைகளை ஆயும் ஒரு பதிவாகும்.

தமிழரின் சங்க இலக்கியங்களில் யாழ் பற்றிய குறிப்பகள் உள்ளன. தொல்காப்பியம், அகநானூறு,புறநாநுர்று,நற்றிணை,பெரும்பாணாற்றுப் படை,பரிபாடல், மலைபடுகடாம் முதலிய இலக்கியங்களில்,யாழ் வாசிப்பைப் பற்றியும் பல்வகை யாழ்களைப் பற்றியும் யாழின் உறுப்பமைதியைப் பற்றியும் குறிப்புகள் பல இருக்கின்றன என்று பதிவுகள் இருக்கின்றன.சிந்து வெளி நாகரிகத்தில் யாழ் இருந்ததைத் தொல்காப்பியர்,’நரம்பின் மறை’என்று குறிப்பிட்டதாகப் பதிவொன்றுண்டு. சீவகசிந்தாமணியிலம் யாழ் பற்றிய குறிப்புண்டு.

முத்தமிழ் வித்தகர்,விபுலானந்த அடிகளாரின் மனம் கவர்ந்த சிலப்பதிகாரத்தில்,மாதவி தனது அரங்கேரத்தின்போது, தோழி எடுத்தக் கொடுத்த யாழில்.பண்ணல்,பரிவட்டணை,ஆராய்தல்,தைவரல்,செலவு,விளையாட்டு,சையூழ்,குறும்போக்கு, ஆகிய எட்டு விதங்களில் யாழ் இசை எழுப்பிப் பார்த்தாள்.
வார்தல்,அடித்தல்,உந்தல்,உறழ்தல். உருட்டல், தெருட்டல்.அள்ளல்,பட்டடை. ஏன்றெல்லாம் இசைநூல்கள் வகுத்த முறைப்படி யாழ்நூலை வாசித்து மகிழ்ந்தாள் என்று சொல்லப் படுகிறது.

விபுலானந்த அடிகளார் 1947ம் ஆண்டு கரந்தை தமிழச் சங்கத்தில் ‘யாழ்நூல்’ வெளியிட்டு விழாவில் பேசும்போது,’எந்த நூலை வாசித்தாலும் தேனாகத் தித்திக்கவில்லை சிலப்பதிகாரமே தேனாகத் தித்தித்தது’ என்று கூறியதாகத் தகவலிருக்கிறது. யாழ் பற்றிய இத்தனை பழம் பெரும் தகவல்கள் உள்ளன.சில பதிவுகள் யாழின் தொன்மை 15.000 வருட வரலாறு கொண்டதாகவும் சொல்லப் படுகிறது.

வில்லின் முறுக்கேற்றிக் கட்டப்பட்ட நாணிலிருந்து, அம்பு செல்லும்போது தோன்றிய இசையே யாழின் உருவாகத்திற்குக் காரணம். இந்த வில், ‘வில் யாழாக’ மலர்ந்தது. யாளி என்ற ஒரு பூர்வீக மிருகத்தின் தலையைப் போல இருந்ததால் ‘யாழ்’ என்ற பெயரைப் பெற்றது.

பேரியாழ் 21 நரம்பு
மகரயாழ்-17
சகோடயாழ்,16
செங்கோட்டியாழ் 7
இவற்றையும் விட நாரத யாழ்.தும்புரு யாழ்,கீசக யாழ்,
சீரியாழ்,மருத்துவ யாழ் ,ஆதியாழ் எனப் பல இருந்ததாகப் பழைய நூல்கள் சொல்கின்றன.

அடிகளாரின் யாழ் நூலில்,வில் யாழ், சீறியாழ்,செங்கோட்டியாழ்,பேரியாழ்,மகரவேல்க் கொடி யாழ்,சகோட யாழ்,மகர யாழ்-காமன் கொடியாழ்,மகரயாழ்-வர்ண ஊர்தியாழ் என்று பல வகைகள் சொல்லப் படுகின்றன. வீpணையின் வரவு யாழை அழித்தது என்ன சொல்லப் படுகிறது.

தற்காலங்களில் வீணை வாத்தியம் தமிழரின் புராதான வாத்தியமாகக் கருதப் படுகிறது என்பது திரிபு படுத்தப்பட்ட தகவலாகவிருக்கலாம். இராமயணத்தில் இராவணனின் கொடியில் வீணையிருக்கிறது. ஆனால் இந்தியாவிலோ வேறு நாடுகளிலோ வீணை ஆதிகாலத்தில் பாவனையிலிருந்ததாக எந்த தொல்லியல் ஆவணமும் இல்லை. இராமாயணம் என்ற கதையே ‘ஹோமர்’; என்ற கிரேக்க நாடகாசிரியா,கி.மு.7ம் அல்லது 8ம் நூற்றூண்டில் எழுதிய ‘இலியாட்’ என்பதின் திரிபுதான் என்பதை கிரேக்கத்தில் பாண்டித்தியம் பெற்ற விபுலானந்தா வித்தகர் தெரிந்திருப்பார்.

கி,மு.326ல் அலெக்ஸாண்டர் இந்தியா வந்த பின்தான் பிரமாண்டமான திரிபுகளைப் பார்ப்பனர் தங்கள் வேதங்கள்’ என்று பதிவிடத் தொடங்கினர். கி.மு 6ம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவெங்கும் மட்டுமல்லாது தென்னாசியாசியவெங்கும் புத்தமதம் பரவி வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
புத்த மதம் சார்ந்த நல்ல கருத்துக்களைப் புகட்ட,கி.மு.5ம் நூற்றாண்டில், உலகத்திலேயெ மிகவும் புராதானமான நாலந்தா பல்கலைக்கழகம், பீகார் மாணத்தில்,பாட்னா நகருக்கு 55 மைல் தூரத்தில் உருவாக்கப் பட்டது. இதில்,உலகத்தில் பல பகுதிகளிலுமிருந்து,அதாவது, சீனா, கிரேக்கம்,பாரசீகம் போன்ற நாடுகளிலிருந்து பத்தாயிரம் மாணவர்களுக்கு மேலான தொகையில் ஆண்களும் பெண்களும் பன் முகக் கல்வியும் கற்றிருக்கிறார்கள் என்பதற்கு அக்காலத்தில் அங்கு மாணவராகவிருந்து சீன மாணவர் ஒருவரின் பதிவுகள் சான்றாக இருப்பதாகக் கூறப் படுகிறது.

இந்த அகில உலகப் பல்கலைக்கழகத்தின் சில பகுதிகள் குப்தர் அரச பரம்பரைக்கால கட்டத்தில் (சாக்ரட்ரியா அல்லது குமாரகுப்தா) (கி.மு.415-55). இது 1193ல் சில பகுதிகள் கட்டப் பட்டன. சில பகுதிகள் மவுரிய பேரரசரான அசோக அரசரால்(கி.மு.273-232) கட்டப் பட்டதாம். பௌத்தத்தில் பெண்கள் சமமாக நடத்தப் பட்டார்கள,படித்தார்கள் பிக்குணியாக வாழ்ந்தார்கள்.மக்களிடம் மதிப்பு பெற்றார்கள்
இதன் பிரதிபலிப்போ என்னவோ கி.மு 2ம் நூற்ண்டில் மனுதர்ம சாஸ்திரம் எழுதப் பட்ட பெண் என்பவள் ஒரு ஆணக்காக வாழ்ந்து முடிக்க வேண்டியவள் என்ற சித்தாந்தம் பரவலாக்கப் பட்டது. அன்றிலிருந்து பெண்களின் நிலை மாறவில்லை.

சமத்துவத்தைப் பரப்பும் பௌத்த மதத்தை அழிக்க, பார்ப்பனர்களுக்குப் புதிய கடவுள்கள் தேவைப் பட்டிருக்கலாம். அவற்றைக் கிரேக்க பழைய கதைகளிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டார்கள்.உதாரணமாக, கிரேக்கர்களுக்கு பன்னிரண்டு முக்கிய கடவுளர் உள்ளனர். அவர்களின் முக்கிய கடவுளரான ‘ஜீயஸ்’; என்வருக்கும், இந்தியக் கடவுளான சிவனுக்கும் ஒற்றமையுண்டு. கிரேக்க காதற் தெய்வமான ‘அபராயிட்ரிஸ’; என்ற தெய்வத்திற்கும் எங்கள் ‘ரதி’ககும் ஒற்றுமையுண்டு. எஜிப்த்தை வெற்றி கொண்ட அலெக்ஸாண்டர்,எஜிப்திய மரபின்படி அவர்களின் அரசன்; ‘கடவுள்’ என மதிக்கப் படுவான் என்பதால்.அலெக்ஸாண்டா தன்னை கடவுளாக வணங்கச் சொல்லிக் கட்டளையிட்டார்.

அதன் நீட்சியே இந்தியாவில் பஞ்சாப் பிரதேசத்தை (கி.மு 326) அலெக்ஸாண்டவெற்றி கொண்டபின், ;’ஸ்கந்தா வழிபாடு வந்தது. தமிழ்க் கடவுள் முருகன்,’ஸ்கந்தா’வாக்கப்பட்டார்;.வடநாட்டில் வழிபடும் ‘ஸ்கந்தா’ பிரம்மசாரி.தென்னாட்டில் குறவள்ளிக்குப் போட்டியாக முருகனுக்கு தெய்வானையைப் புகுத்திவிட்டார்கள்.இலங்கையில் ஆதிகாலத் தமிழர் வணக்கமுறையில் முருகவழிபாடு.வட இலங்கையிலிருந்த கதிர்காமம் வரை ‘வேல்’ வழிபாடாகத்தான் தொடர்கிறது.

அதுபோலவே தமிழரின் ‘யாழ் இசைக்கருவியை, தொல்காப்பியர்,’ நரம்பின் மறை’ என்று உயர்த்தி எழுதிய கருவியைப் பார்ப்பனர்கள்; திரிபு படுத்தி வீணையாக்கியதைப் பார்த்த முத்தமிழ் வித்தகர் தமிழனின் இசைத் தொன்மை மட்டுமல்லாது எத்தனை வித யாழ்களை அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள் என்பதை மிக விளக்கமாகத் தனது யாழ் நூலில் ஆவணப் படுத்தியிருக்கிறார். தௌ;ளத் தெளிவாக கணிதக்குறிப்பு, பிஸிக்ஸ் குறிப்புகளுடன் மிக மேன்மையாகப்; பதிவிட்டுத் தமிழனின் மிகச் சிறந்த தொழில் நுட்பத்தை உலகத்திற்குப் பறை சாற்றுகிறார்.

பண்டைக்காலத்தில் (யாழ்நூல் பக் 74) ‘யாழின்’ உபயோகம் பற்றி அடிகளார்; சொல்லும்போது ‘எஜிப்து,பாரசீகம்,சுமேரியா,சுhல்தேயா.கிரட்,இத்தாலி.ஐபீரியா,ஸ்பெயின் தமிழர்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.யாழின் பாவனையிருந்திருக்கிறது’ என்பதை விளக்குகிறார்.

அத்துடன் தொடர்ந்து, ‘இலங்கை மன்னனான இராவணன் வகுத்த நரம்புக் கருவி,அவ்வகைய கருவிகளுக்குள்ளே பலவற்றாலும் முதன்மை பெற்றதென துணிதற்கிடமுண்டு.’தலமுத லூழியிற் றானவர் தருக்கறப்,புலமக ளாளர் புரிநரம் பாயிரம்,வலிபெறத் தொடுத்த வாக்கமை பேரியாழ் எனப் பெருங்கதையுனுட் கூறப்பட்ட கருவியினை ஆதியாழ் எனக் கொள்ளும் அறிவுடையோர் தானவர் கையிருந்த யாழ் தாம் கொள்ளும் ‘ஆதியாழு’க்குக் காலத்தால் முற்பட்டதென்பதை மறந்து விட்டனர் போலும்’ என்று குமுறிப் பதிவிடுகிறார்..

வீணையின் பாவனை கிபி.4ம் நூற்றாண்டில பின்,தமிழ் நாட்டில் ஆரம்பித்திருக்கலாம். ஏனென்றால்,வடஇந்திய மன்னர் ‘ சமுதகுப்தா’ எனபவர் வீணை வாசித்த தகவலும் அவரின் ஆட்சியில் வீணை பதித்த தங்க நாணயமும் வெளியிட்டிருந்த சரித்திரமும் உள்ளது.

சிவன் வீணைவாசித்தார், நாரதர் வீணைவாசித்தார்,சரஸ்வதி வீணையுடன் இருக்கிறார் என்பதெல்லாம் இடையில் புனையப் பட்டவை. எந்த விதமான தொல்லியல் சான்றும் கிடையாது.சமய வழியாகவரும் பற்பல கற்பனைக் கதைகளாகவிருக்கலாம்.நரம்பு இசைக் கருவிகள் ஆதிகாலத்திலிருந்து பற்பல நாடுகளில் பற்பலவிதமாக உருவாக்கப் பட்டிருக்கின்றன.

தமிழ்நாட்டில்,கி.பி.10;ம் நூற்றாண்டில் ருத்ர வீணை,கின்னாரி,கச்சபி,பின்னர் சித்தார்,சுhரோட்,சரஸ்வதி வீணை, போன்றவை பிரபலம் ஆயின.

தமிழர் வாசித்த முதல் இசைக் கருவியே யாழ் என்ற பெருமையை உடையவர்கள் நாங்கள். அதைப் பறைசாற்றும் இன்னொரு சான்று இலங்கையில் தமிழர் தலைநகர் யாழ்ப்;பாணம் என்பதாகும்;! ‘யாழ்’என்ற மகிமையுடைய இசைக் கருவியின் தெய்வீக மகிமை கண்டு அதைப் பாவித்த பாவணன் பெயரில் ஈழத்தில் தமிழர் தலைநகர் பெயரிடப் பட்டிருக்கிறதென்றால் அதன் ஆழமான கருத்தும், பெருமையும் வேறு எந்த இனத்திற்கும் கிடையாது.அத்தனைதூரம்’ யாழ்’ இசைக் கருவியைப் புனிதமாக மட்டுமல்லாமல் தங்களின் தொன்மையான அடையாளமாவும் சரித்திரத்தில் பதித்திருக்கிறார்கள் தமிழர்கள். ‘யாழ்ப்’பாணத்தில் பதவி வகித்த காலத்தில் அடிகளார் இதை நினைத்துப் பூரித்திருப்பார் என்றும் கற்பனை செய்து கொள்ளலாம்.

,யாழ் இசைக் கருவி தமிழர்களின் கலாச்சாரத்தோடு மட்டுமல்லாது பல பழைய கலாச்சாரங்களிலும் இசைக்கருவிகளில் மிகப் பழமையானது யாழ் என்பது ஆய்வுகளிற் தெரிகிறது.தமிழரின் ஆதிகால இசைக் கருவிகளாக, உடுக்கு,முரசு,யாழ் புல்லாங்குழல்;,தாரை,தம்பட்டை,மத்தளம் போன்றவை இருந்தன.திருவள்ளுவர்காலத்தில் யாழ் தமிழரின் பாவனையிருந்தது என்பதற்கு அவர் சொல்லியிருக்கும்,’
‘குழலினிது,யாழினிது என்பதர் மக்கள் மழலைச் சொல் கோளாதவர்’-என்ற குரல் ஆவணமாகவிருக்கிறது.

‘யாழ்’ இசைக்கருவி தமிழர்கள் மூலம்தான்,பாரசீகம், எஜ்pப்த், சுமெரியா போன்ற பற்பல நாடுகளுக்குப் பரவியதாக ‘யாழ்’ நூலில் அடிகளார் குறிப்பிட்டதை மேலே பதிவிட்டிருக்கிறேன். இது உண்மையாகவிருக்கலாம் ஏனென்றால், தமிழகம் கி.மு 10ம் நூற்றாண்டு காலத்திலேயே மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் வாணிபம் செய்திருக்கிறார்கள்.
அதற்கும் பழைய காலமான தொல்காலத்தில் யூத மக்கள் மாமிசம் உண்ணாதவர்களாக மாறுவதற்கும், ஒரு நாள் என்றாலும் விரதம் இருப்பதற்கும் தமிழர்கள் காரணிகளாக இருந்தார்கள் என்பதற்கு பழைய விவிலியத்தில் பதிவுகள் உண்டாம்.
யூத அரசன் சொலமன் காலத்தில் தமிழகத்திலிருந்து தங்கமும் சந்தனமும் அங்க அவனுடைய மாளிகை கட்டுவதற்காகசக் கொண்டு செல்லப் பட்டது என்று ஆவணங்கள் உள்ளன்

காலக்கிரமத்தில் யாழ் என்னும் ‘ஹார்ப்’ வாத்தியம் தொழில் நுட்பத்தால் பன்முகத் தன்மை பெற்றது. உலகெங்கும் பரவியது. இன்று தென்னாபிரிக்க வரை’கிட்டார்’ போன்ற வகைகளாகப் பிரபலமாகவிருக்கிறது. தமிழில்,’யாழிலிருந்து நீட்சியான நரம்புக் கருவிகள்,யாழ்,வீணை, தம்பூரா,பிடில்,வயலின்,சித்தார் என்பனவாகும்.

ஐரிஸ்நாட்டின் தேசியக் கொடி ‘யாழ்க் கொடியாகும். இவர்களின் கலாச்சாரம் உலகத்தில் மிகப் பழமையான செல்டிக் கராச்சாரத்தில் பின்னிப் பிணைந்தது. ஊரோமர் இங்கிலாந்துக்கு வந்தபோது(கி.மு55), இங்கிலாந்து செல்டிக் கலாச்சரா,வணக்கமுறைகள் நடைமுறையிலிருந்தன.

விபுலானந்த அடிகளார் ‘மதங்க சூளாமணி’ என்று போற்றிய எழுதிய இங்கிலாந்து நாடகாசிரியர் N~க்ஸ்பியரின் நாடகங்களில் குழல் வாத்தியமான’பைப்’ ,பைப்போல்(யாழ்), போன்ற வாத்தியங்களின் உபயோகம் இருந்திருக்கிறது. அவரின் ‘மிட்சமர் நைட் ட்றீம்ஸ் நாடகத்தில் ‘ஹார்ப்’ வாத்தியம் (யாழ்) பாவிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

1922 காலகட்டத்தில் தமிழிசை இயக்கம் வேகம் பெற்ற காலம் ( மவுனகுரு) 1907ல் கர்ணாமிர்தசாகரத் திரட்டு 1917ல் கர்ணாமிர்த சாகரம் என்ற நூலையும் ஆபிரகாம் பண்டிதர் வெளியிட்டார்.
1942ம் ஆண்டிலிருந்து,அடிகளார் முழுக்க முழுக்க இசையில் ஈடுபட்டார்.

வங்கியம் 1942
,சங்கீதபாரிஜாதம்,1942,
நட்டபாடைப் பண்ணின் எட்டுக் கட்டளைகள்,1942,
பாரிஜாதவீணை-1944
நீரரமகளின் இன்னிசைப்பாடல்,
பண்ணும் திறனும்,
குழலும் யாழும்,
எண்ணும் இசையும்,
பாலைத்திரிபு,
சருதிவீணை,
இயலிசை நாடகம் போன்ற அவரது கட்டுரைகள் இசைபற்றிச் சிந்தித்தமைக்குஉதாரணங்களாகும்.

-இசையை அறிய,இசை அறிவு,கணித அறிவு,தமிழ் அறிவு.என்ற மூன்றும் தேவை.
-யாழ்நூல் சங்கஇலக்கியங்களையும்,சிலப்பதிகாரத்தையும்,தேவாரங்களையும்.ஆதாரமாகக்கொண்டு,தமிழரின் இசைப் பாரம்பரியத்தைத் தொடர்ச்சியாக இனம் காண முயல்கிறார்.
-பாயிரவியல்,யாழுறுப்பியல்,பாலைத்திரிபியல்,பண்ணியல்,தேவாரவில்,ஒழிபியல்.சேர்க்கை என்ற பகுதிகளாக இன்னூல் வகுக்கப் பட்டுள்ளது.

வில்யாழ்,பேரியாழ்,மகரயாழ்,சீறியாழ் எனப்படும் செங்கோட்டு யாழ்,சகோடயாழ், என்ற பல வகைகளச் சொல்கிறார்.

இசை நரம்பகளின் சிறறெல்லை, பேரெல்லை, என்பன கூறப்படுகின்றன.

‘யாழ்’நூல் நூல் எழுத்துப் பணியை பதினான்கு வருடங்கள்(1933-1947) இடைவிடாத ஆய்வுகளுடன் தொடந்திருக்கிறார்.இப்பணி ஆரம்பிப்பதற்கான காரணத்தைப் பின் வருமாறு சொல்கிறார்.

‘1936ம் ஆண்டு, மாசித்திங்களில் பழந்தமிழரின,இசை சிற்பம்,கலையறிவு என்னும் பொருள் பற்றிச் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தின் ஆதரவில் ஆறு விரிவுரை செய்தேன்.அவ்விரிவுரைகள் பல்கலைக் கழகத்துப் பட்டி மன்றத்திலே (செனேட் ஹவுஸ்) ஆங்கில மொழியில் நிகழ்ந்;தன. பிற மொழியாளர்களும் பலர் வந்து கேட்டார்கள்.எல்லா விரிவுரைகளும் இந்து என்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் வெளிவந்தன. அவற்றைக் கண்ட அறிஞர் பலர் ஆங்கிலத்திலே நூலுருவாக்கித்தரச் சொல்லிக் கேட்டார்கள்.ஈழ நாட்டிலே ஸ்ரீஇராம கிரு~;ண சங்கத்துப் பாடசாலைகள் பதினேழினை நடாத்தும் பொறுப்பு என்முழு நேரத்தையும் பற்றினமையினாலே, இசையாராய்ச்சி ஓரளவுக்குத் தடைப்பட்டு நின்றது.

புpன்பு,திருமடத்துப் பெரியார்கள் இமயமலைச் சாரலிலுள்ள அத்துவைத ஆச்சிரமத்திற்குச் சென்று’புpரபுத்த பாரதா’ என்னும் ஆங்கில மாத வெளியீட்டினுக்கு ஆசிரியராகவிருக்கும்படி பணித்தார்கள். தமிழத் தொண்டு செயதற்கு வேண்டிய வசதி இமயத்திலேற்பட்டது.மலைமகளாகிய எம்பெருமாட்டியின் திருவருளினாலே இசையாராய்ச்சியும் ஒருவாறு நிறைவேறியது.வெளியிடும் காலமும் வந்து கூடியது.

எனது பிரிய நண்பரும் கோனூர் சமிந்தாரும் ஆகிய திருவாளர்.பெ.ராம.ராம. சிதம்பரம் செட்டியார் அவர்கள் இந்நூல் சிறந்த முறையில் வெளிவருவதற்கான எல்லாஞ்செய்தார்கள்.திருக்கொள்ளம்பூத்துர்த் திருப்பணிசெல்வராகிய கந்தையாரைப்போல அறிவும், ஒழுக்கமும், அறம் வளர்க்கும் சிந்தையும் வாய்க்கப்பெற்ற இத்தமிழ் அன்பர் சௌந்தரநாயகி சமேதவில்வனநாதருடைய திருவருளினாலே எல்லா நலன்களும் எய்தப் பெற்று நீடுழிவாழ்வாராக’ ( யாழ் நூல் பக் 78)சித்திரபானு ஆண்டு ஆனித்திஙகள்: விபுலானந்தர்.’

முத்தமிழ் வித்தகர் என்ற உலகுக்கு அறியப் பட்ட, விபுலானந்த அடிகளார்pன் இசை ஆர்வம், நாடகப் பணி,சமூக சிந்தனை போன்ற பல அம்சங்கள்தான் அவரின் யாழ் நூல் என்ற நூலை ஒரு மிக மிக முக்கியமான நூலாகத் தமிழருக்க எழுதுவதற்கு உந்துதலாக இருந்திருக்கலாம். தனது அரும்பெரும் ஆய்வு நூலான’ யாழ் நூலை’ ஏன் எழுதினார் என்ற எனது கேள்விக்குப் பதில் தேடியபோது கிடைத்த தகவல்கள் இங்கு பதிவாகியிருக்கின்றன..

முத்தமிழ் வித்தகர் ‘யாழ்’நூலை எழுதியதற்கு, இசையில் உள்ள ஆர்வம் மட்டுமல்ல, தமிழரின் தொன்மையையும் நாகரீக மேன்மையையும் உலகத்துக்க எடுத்தியம்புவதும்,தமிழனை விழிக்கப் பண்ணுவதும் காரணங்களாகவிருக்கலாம் என்பதற்கு அவர் யாழ் நூலில் எழுதியிருக்கும் அற்புத விளக்கங்கள் சான்று பகர்கின்றன.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

What did I miss during the lock down?

What did I miss during the lock down?

The list of my memories will be long, but some were repeated daily in my thoughts,

As at times I loved to engage with the daily show through my windows.

I cried and missed- my boys and grand kids who are out of London

Tasty meals and sweets with so much love from my relations I truly missed.

I sadly missed the walks and talks with my friends around London.

I missed the face to face meeting with my social group.

I missed the children’s noises and voices in the school hours in my street,

The lady in her electric chair with a hissing sound who goes daily via my road,

The old man walking slowly with his chatty grand kids to school,

The beautiful young lady with high heels passing by my house like a model in a TV add.

The old lady next door who walks with a black coat and hand bag to the shop in town

Naughty teenagers making noise on their way to school.

A handsome young man walking fast as he is going to miss the train.

I definitely missed Lynda who takes her funny looking three dogs for a walk.

I loved to see the mother who says good morning to me when she sees me in my front garden

I really missed my friends whom I loved to have over for lunch or dinner and a chat.

How can I not miss my passion of going to concerts and the cinema when ever I could?

I missed the normalcy in life as the constant fear of death and ill every day.

Rajes Bala-21.3.2022

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

Why we all must support the 13th amendment?

Why we all must support the 13th amendment?

By azad•March 29, 2008••Comments : 5

“It is important to point out, that there is in fact a clause, which states that, if one or two provinces wanted to join they could do so with the presidential recommendations. So, why would one want to reject the proposal before having it tested and before seeing how it worked out in practice? Rome was not built in one day! Start with one step and make progress with time.”

________________________

by Rajeswary Balasubramaniam- London

(March 29, London, Sri Lanka Guardian) The 13th amendment implementation for the North and East is currently creating much turmoil and controversy both, in Sri Lanka and in the diaspora. Politically, it is groups of vocal activists abroad, plus the pro-LTTE Tamil parliamentarians with their 22 seats and the JVP (Janatha Vimukthi Peremuna) in Sri Lanka who oppose the implementation. The United Party and its leader Mr. Wickramsinghe support it. Some opposition to a peace settlement also comes from members of the Sinhala majority community.

Tamils in the diaspora consider the 13th amendment a waste of time since it falls short of fulfilling aspirations for a completely separate Tamil state, by contrast, Sinhala opponents consider it to be too much of a concession to Tamil separatism. What, however, are the views of ordinary Tamils in the homeland, who are actually bearing the brunt of the on-going conflict?

Tamil People in the Sri Lankan war zone

On the 20th of February 2008, a delegation from London that supports the 13th amendment visited Jaffna and the region in the North. Driving along the several miles long stretch from the Palaly airport to the city of Jaffna we were struck by the changes. The red soiled land where vegetables and fruit were once cultivated in abandon, now lay barren and empty. The whole area seemed devoid of human activities. Reaching Jaffna, it was shocking to see the extent to which this city, once full of life, was ravaged by years of war. Gone were those colourful streets and markets buzzing with life and people, gone the signs of thriving and prospering communities and businesses. Instead, we saw a city full of ruins and shattered, empty homes. Those few who dared to venture out onto the streets seemed in a great hurry. There were roaming bands of young soldiers everywhere, with a fear of death jittering in their eyes. Road blocks and soldiers combined to make the freedom of movement severely restricted. The place was eerie like a ghost town.

My mind turned to the past, and to the Jaffna I knew and had heard about. Jaffna people had a reputation for being ambitious, always thriving to have more of everything: more education, better housing, more income, new temples, better libraries, better schools, etc. Jaffna people recognized that knowledge was power and they had plenty of it. This was an area that once prided itself of being the most highly educated society in the whole of the South Asian region. Jaffna people were considered the brains of Sri Lanka, they headed and managed the civil services with strict adherence to a code of conduct which ensured that the system worked immaculately. They collaborated with Mr Senanayake – the first Prime minister of Sri Lanka, and planned the economic development for the country. The Jaffna Tamils even produced Sir Pon Ramanathan who fought for the rights of the Sinhalese.

How different things were now. The ‘aura’ everywhere in Jaffna seemed dark and bleak Where once people held their heads up high, they were now bowing them down with resigned humiliation in their eyes, as they reached for charity donations of food and clothes. The expression in the faces around us was sad and filled with grief. People looked forlorn and lonely. This community is having to face tragedies on an almost daily basis, dear ones shot by security forces, others abducted by the white vans. The fit and able have fled the soil of Jaffna. It is the poor, weak and vulnerable people that were left behind. Only a few people are able to give them assistance, and fewer still, who dare speak out on their behalf. No wonder then, that all the people we met, expressed their despair and pleaded for someone to do something to bring peace and a normal life to the country. Everywhere people said they wanted the war to stop. People long for a normal life: to be able to send their children to school without fear of abduction, to have ordinary jobs and careers, to run businesses, go shopping and care for their families. A well respected Tamil person in Jaffna told us:

”People want food, shelter, security and the freedom to move about. People have no real political representation in Jaffna, they do not know where to go for help. People are scared about the situation. We are in the war zone, without the basics to survive. You the diaspora are talking about peace? Ask even these soldiers here, they too want peace, they do not want to be in this situation forever. We all want peace, it’s the lasting solution. Every government promises something, but nothing ever happens. People have no trust in anyone. LTTE have no head way (legitimate authority / leadership?????????)


. You, in the diaspora keep beating the war drum. They’ve created this situation and are continuing to do so, leading to the complete destruction of our society and traditions. I, and the people here do not like violence, nor do we seek violence. Those who take the sword will one day die from the sword. Innocent people are dying in the name of freedom. Peace does not create an enemy. We all need peace!”.

Out of a population of 600.000 in Jaffna, 1 in 6 have been internally displaced. 85.000 people have no jobs. Mental health issues and suicides are on the increase. The situation is similar in the other Tamil areas. There are 26.000 Tamils in the East still waiting for resettlement.

Added to all the hardship in Jaffna, is the fact that there is a 20% price increase on food which now has to be imported to the North. There are not enough doctors to treat the sick, higher education departments are short of teachers, and so on.

Since January 2006, the death toll of Tamils stands around 5.000, a high number of these were recorded in the North. Some are now wondering, whether this high level of killing might be the punishment meted out by the security forces and their shadowy friends on the Tamil people who, because of the LTTE ban, did not dare vote in the presidential election for fear of reprisals.

The 13th Amendment

The implementation of the 13th amendment is a vital issue in Sri Lanka at present, as it offers Tamils the chance to govern their region with a considerable degree of autonomy. The 13th amendment is born out of the Indian Accord with the UNP (United National Party) government in 1987, when the IPKF (Indian Peace Keeping Force) came to Sri Lanka to resolve the national conflict. It is roughly based on the Indian model regarding regional governance. In fact, the details of the 13th amendments are actually more favourable towards Tamils, than the Indian system would have been. For example, the official language in Mumbay is Marathi and the Tamils there are required to learn the Marathi language in Mumbay schools, whereas in Sri Lanka there are Tamil school for Tamil children everywhere in the country. Equal prominence is assured for the Tamil language alongside Sinhala, with English designated as the link language (as is again the case in India).

The opponents for the implementation of the 13th amendment argue that it doesn’t offer the Tamils enough. The 13th amendment is already in the constitution, chopping and changing it, is not appropriate. Also, there is no provision for a North and East merger in the present 13th Amendment. The government should govern the country based on the constitution and should do so without delay. The implementation process raised some questions too: why the need for an election or for an interim government?

It is important to point out, that there is in fact a clause, which states that, if one or two provinces wanted to join they could do so with the presidential recommendations. So, why would one want to reject the proposal before having it tested and before seeing how it worked out in practice? Rome was not built in one day! Start with one step and make progress with time.

13th amendment offers a framework for the future. The proposal is for a temporary merger between the North and East, with a referendum to be held in a year’s time to get the mandate from the people of the North and the East. The document includes plans for the development of the systems of health, education, agriculture, transport, rehabilitation, re- settlement, as well as the setting up of new industries. People opposing the plan, tend to ignore the fact that th 13th Amendment is already successfully implemented in eight out of nine provincial administrations in Sri Lanka. Most recently, as a result of the recent elections in the East, democratic processes and systems are being established there. The right of having a civil administration, is only denied to the Tamils in the North, because the LTTE is trying hopelessly to hold out for a completely separate state, their old dream of a Tamil Eelam.

The JVP’s fear that giving provincial autonomy and power to the Tamils may open the path to separatism and Indian influence is also unfounded. The election in the East shows that there is no separatism developing and the provincial administration is fully accepted by the local population. The JVP is supposed to campaign for the poor and underprivileged. and yet it seems to be playing the tune sung by the arm dealers, who want to continue making a fat profit. Tamils are oppressed and underprivileged, why is the JVP so harsh on them?

For the Tamil people in Sri Lanka, assisting the government to implement the 13th amendment is the chance to be free from the autocratic control of LTTE, a chance to set up a democratic civil system, and to rebuild the Tamil community, the area’s infra-structure, the land, its towns and the country as a whole.

Diaspora Tamil community and the LTTE

LTTE depends on the financial and political support from the Tamil diaspora, people who hold British, American, Canadian, Australian, French, German, etc. passports guaranteeing them safety and freedom. It appears that some like to gain moments of fame and recognition through their vocal and financial support to the Tigers from a safe distance. Meanwhile, in Sri Lanka, the LTTE is on the run by all accounts. They are on the way out, their forces exhausted as there are no more Tamil teenagers left to be rounded up and abducted into the battle fields.

State oppression is on the increase, since anyone can be suspected of being a supporter of the LTTE. The country is spending more and more money on the war every year, which is delaying the development of the country. As elsewhere in the world, it would not be surprising to discover that the continuing chaos in the country is partly fuelled by those who gain most from it, i.e. the arm dealers and the opportunists. Western arms companies and producers are getting rich, whilst the young people of Sri Lanka are dying like flies in the heat of the battle fields. Some have escaped to other countries working as cleaners and other menial jobs, whereas youngsters in other South Asian countries, such as India, are working in IT, in businesses, administration, schools, etc..

Ensuring. Sri Lanka is a small country and has surely had more than its share of being battered, bruised, tormented, during so many years of war and conflict

The majority of Tamils in the diaspora community are peace loving and refuse to get involved with or support such separatist campaigns. Yet, it seems that the dream of a Tamil Eelam will remain alive among some members in the Tamil diaspora. Campaigning for separatism has become an integral part of their exiled life. Whether as part of peace, human rights or community organisations, they themselves of course, are able to live a comfortable life and send their children to colleges and universities. They do not have to live a life of constant fear and deprivation in Sri Lanka’s war zones.

What moral right do people, who are free, safe and doing fairly well have to support a situation which means thousands of people in their homeland are killing and getting killed, maimed, tortured, and women and young girls getting raped. Would the diaspora community allow their own kids into the war zone? If not, why is it alright to ask others to suffer and sacrifice their lives?

Why support the LTTE? The LTTE’s ideology and ‘working’ methods does not resemble anything found within other liberation movements and struggles in the world. How can threatening and killing your own people who are suspected of not towing the line be progressive or liberating? How can the expulsion of people purely because of their different beliefs be progressive? Is it not ironical, that the diaspora communities are enjoying the benefits of a diverse and multi-cultural society in their adopted countries, whilst accepting an organisation that expelled around 100.000 Muslims from Jaffna and that continuously pours out hatred against Sri Lanka’s Sinhala people.

Moreover, do those holding out for a Tamil Eelam really think it can practically be achieved? How does one draw a map separating the Muslim, Tamil and Sinhala communities in the East? Do those who campaign in the diaspora ever think about the Tamil people living in the south of Sri Lanka? They continue to live there peacefully among the Singhalese community. (At least this is the case most of the time. Clearly, they are not happy when corrupt security servicemen ask for protection money, or go ‘LTTE hunting’ amongst them in order to earn themselves some extra pocket money!). How would a border fence be put up from Point Pedro to Pottuvil? Do they really think it is realistic for Tamils (who make up 3.9% of Sri Lanka’s poplulation) to claim for itself 35% of the island’s land and 65 % of its coastal area (as shown in the Tamil Eelam map)? How likely is it, that India will support Eelam and the LTTE, given that its leadership includes Pirapakaran, who allegedly killed the former Prime Minister Rajiv Gandhi?

The dream for a Tamil Eelam for the Tamils will never happen. This dream began to evaporate when they killed Rajiv Gandhi in Tamil Nadu, it dissipated when the LTTE wiped out the other organisations and went on a manhunt, it disappeared out of the window, when the conspirators split the East from the North and this dream of an independent state finally ended when the Eastern commander Karuna walked out from the LTTE’s jungle.

The Way Forward


When the delegates from London met the Hon. Karu Jayasuriya (Minister for Public Administration and Home Affairs), he explained the development programme in the Vakarai areas, where thousands of people were displaced during the ‘reclaiming’ East War in late 2006. Hundreds of houses have been built, sanitary services installed and telephone services connected. Also in the East, the police force has undergone training with 300 new recruits added.

The land issue needs to be discussed with urgency, as there are thousands of people displaced in the North East of the country. Mr Karu Jayasuriya commitment to a new society prompted him to abandon his party and join the SLFP government. He and the government have made steady progress towards creating a base for a more democratic and re-constructed society.

This amendment will be the catalyst for many changes to come for the nation as a whole. The country has the culture and is capable of building things even without importing many goods. The country folk have a holistic approach to life. There are already towns and villages where members of all three communities are living side by side and are helping each other. It seems the poor know better the value of living together, than do the rich and privileged.

Given their knowledge, skills and abilities, Tamil people should be entitled to their democratic and human right to rebuild their lives, their homes and their society. Whoever opposes the implementation of the 13th amendment, betray the hopes of the people who want to rebuild their future.

Tamils and all the people in Sri Lanka long for peace and an end to the armed conflict which has been raging for twenty five years or more. Being united with our country folk will bring hope and prosperity to all communities. To fail to grasp this opportunity will certainly bring more wealth for the arm dealers and profiteers, but it will cause continued suffering among all peoples in Sri Lanka, especially the Tamils!, so, please campaign to support the implementation of the 13th amendment.

(Rajeswary Balasubramaniam, MA(medical anthropology, BA(Hons-Film &Video),RGN, RSCN, Cert in Health Ed. She also author of 18 books and Founder member and the chair person for Tamil refugee action group 85–89, Founder member and a chair person for Tamil Housing association 85-89, Founder member and the chair woman for Tamil women’s league from 1982 ,Founder member and a chair person for London Tamil literary forum from 2005. Presently she lives in London.)
– Sri Lanka Guardian

Posted in Tamil Articles | Leave a comment