‘பிலோமினா’

லண்டன்1993
நிர்மலா தான்; நினைத்தது பிழை என்று அவள் மனம் சொல்லி முடிப்பதற்கிடையில் அவள் வாய் முந்திவிட்டது. உலகத்திலேயே மிகப் பிரபலமான லண்டன் கடைகளிலொன்றான ‘ஷெல்பிறிட்ஜஸ்’ என்ற கடையில் பிலோமினா ஏன் வரப்போகிறாள் என்று அவள் தன்னைத்தானே கேட்க நினைத்ததை மீறி அவள் வாய்,தனக்கு முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த பெண்ணை நோக்கி,’ பிலோமினா’ என்று கூப்பிட்டது.அவளின் குரல் ஒன்றும் பெரிதாக ஒலிக்காவிட்டாலும், முன்னால் போன பெண் அவளைத் திரும்பிப்பார்த்தாள்.
 நிர்மலா,இன்னொருதரம் சந்தேகத்துக்குள்ளாகிறாள்.திரும்பிப் பார்த்த பெண் இன்னும் தன்னைக் கூப்பிட்ட நிர்மலாவைப் பார்த்தபடி நிற்க,தர்மசங்கடத்துடன்,’சாரி…நான் உங்களை எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்ணாக நினைத்து விட்டேன்’ என்கிறாள் நிர்மலா…
அந்தப் பெண் தன் முகத்தில் புன்னகை தவழ,நிர்மலாவைப் பார்த்து. ‘தட்ஸ் ஓகே’ என்று சொல்லி விட்டு எஸ்கலேட்டரில் கால் வைக்கிpறாள்.
அந்தப் பெண் மெல்லமாகத் தலையசைத்த விதம்.அவளின் புன்னகை,’என்னையா கூப்பிட்டிPர்கள்’ என்று கண்களாற் கேட்ட விதம்,நிர்மலா தன் தவறுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டபோது, ‘பரவாயில்லை’என்ற வித்தில் தலையசைத்து விட்டு, எஸ்கலேட்டருக்குத் திரும்பிச் சென்ற விதம்? அத்தனையும் பல வருடங்களுக்கு முன்,நிர்மலாவின் சினேகிதியாயிருந்த பிலோமினாவை ஞாபகப் படுத்தியது.
பிலோமினா மாதிரியான உருவம் மட்டுமல்ல.அவளின் சுபாவம்..?
இவள் கடைசி வரைக்கும் பிலோமினாவாக இருக்கமுடியாது என்பதும் நிர்மலாவுக்குப் புரியும்.
இந்தப் பெண் பிலோமினாவாக எப்படியிருக்கமுடியும்? அவள் லண்டனுக்கு வந்திருக்க முடியாதே.
எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு முன் பிலோமினா இப்படித்தான் இளமையின் செழிப்போடு மிக மிக அழகாக இருந்தாள்.அன்று இவள் அவளைத் தாண்டிப் போவோரை இன்னொருதரம் திரும்பிப்பார்க்க வைக்கும் அழகுடனிருந்தாள். இன்றும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் அப்படியே இருப்பாள் என்று எதிர்பார்த்தது யதார்த்தமல்ல.
பிலோமினா இப்போது எப்படியிருப்பாள்?
பிலோமினாவுடன்,நிர்மலா வாழ்ந்த பழையகாலத்தைப் பற்றிய இன்னும் எத்தனையோ இனிய நினைவுகளைக் கிளறி விட்டது.
நிர்மலா மறந்து விட்டதாக நினைத்த எத்தனையோ நினைவுகளை அவள் உண்மையாகவே மறக்க முடியுமா?
நினைவுகள் அடிமனதில் பதியலாம். புதிய நிகழ்ச்சிகள், புதிய அனுபவங்கள். சந்திப்புக்கள்.இடர்படும்போது பழைய வாழ்க்கையடன் சம்பந்தமானவற்றை முற்று முழுதாக மறக்க முடியுமா?
மறந்து விட்டதாக நினைப்பதே ஒரு மாயைத் தோற்றமா?
நிர்மலாவின் சிந்தனை சட்டென்று பல ஆண்டுகள் தாண்டியோடுகின்றன.லண்டனிலுள்ள பிரபலமான -ஆடம்பரமான விற்பனை நிலயத்தைத் தாண்டி அவளின் சிந்தனை பிலோமினாவுடன் அவள் செலவழித்த காலத்தை நினைத்து யாழ்ப்பாணத்தை நோக்கிப் பறக்கின்றன.
இன்றுவாழும் குளிரடிக்கும் லண்டனில் நாகரிகமான, பணவசதி படைத்த மனிதர்களுடன்;,வாழும்வாழ்க்கையில்;, கபடமற்ற மக்கள் நிறைந்த கரையூர் என்ற அனல் பறக்கும் யாழ்ப்பாண சூழ்நிலை சட்டென்று மனிதில் தோன்றி ஒரு அழுத்தமான உணர்வையுண்டாக்கியது அந்த நினைவுகளில் அவள் எப்படியிணைந்திருந்தாள் என்பதின் பிரதிபலிப்பா?
பிலோமினாவைப்போல் ஒருபெண் என்ன பலர் இருக்கலாம். நிர்மலாவின் ஆச்சி சொல்வதுபோல்,’உன்னைப்போல் இன்னும் ஏழுபேர் இந்த உலகில் எந்த மூலையிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.’
பிலோமினா!
அவளை முதற்தரம் கண்டபோது பிலோமினாவின் தரைபார்த்த கூச்சமான பார்வையும், அழகான தோற்றமும் அவளை இன்னொருதரம் பார்க்கப் பண்ணியது. பிலோமிளன எவரையும் அல்லது யாரையும் நேரே நிமிர்ந்து பார்த்ததாக நிர்மலாவுக்கு ஞாபகமில்லை. அவளின் கடைக்கண்ணால், அரைகுறைப் பார்வையுடன் மெல்லமாகத் தலைதிருப்பி மற்றவர்களை அவதானிப்பது நமிர்ந்த நடையுடன் யாரையும் நேரேபார்த்துப் பேசும் நிர்மலாவுக்கு வேடிக்கையாகவிருந்தது.
நிர்மலா, பிலோமினா, சாந்தி என்ற மூவரும் ஒரு விடுதியிலிருந்து படித்துக்கொண்டிருந்த காலமது. சாந்தி கொழும்புப் பட்டணத்தைச் சேர்ந்தவள். பிலோமினா, யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த தீவு ஒன்றிலிருந்து வந்தவள்.
மூவரும் விடுதியிற் சேர்ந்தபோது, தலைநகரிலிருந்து வந்த சாந்திக்குப் பிலோமினாவின் மிக மிக அடங்கிப் பழகும்விதம் வேடிக்கையாகவிருந்தது. சாந்தி கொழும்பில் வாழும் இந்தியத் தமிழர் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவள்.அவளின் பேச்சுத்தமிழ் யாழ்ப்பாணப் பிராந்தியத் தமிழுடன் மோதிக்கொண்டது.
பிலோமினாவின் தரைநோக்கும் பார்வை சாந்தியை வியப்புக்குண்டாக்கியது.
‘ நான் நோக்கும்போது நிலம் நோக்கும்,நோக்காக்கால் தான் நோக்கி மெல்ல நகும்’ என்ற குறளைச் சொல்லிப் பிலோமினாவை வம்புக்கிpழுப்பாள் சாந்தி.
சாந்தி பொல்லாத வாயாடி. அவள் குடும்பத்தில் அவள் கடைசிப் பிள்ளை. அம்மா அப்பாவின் செல்லமான பிள்ளை.பட்டணத்தில் பிறந்த வளர்ந்தவள்.அவளது கள்ளங் கபடமற்ற பேச்சின் கவர்ச்சியால் மற்றவர்களைக் கவருபவள்.
 பிலோமினா. மிக மிக அழகான சிறிஸ்தவப் பெண் வீpட்டுக்கு மூத்தபெண். அவளைத் தொடர்ந்து இரணடு தங்கைகளும் இரு தம்பிகளுமிருக்கிறார்கள். கிறிஸ்தவப் பெண்ணான பிலோமினா தவறாமல் பிரார்த்தனை செய்வாள்.
சாந்தி வெள்ளிக்கிழமைகளில் மட்டும் நல்லுர்; முருகன் கோயிலுக்கோ அல்லது முனிஸ்வரர் கோயிலுக்கோ போய்வருவாள். ஓய்வான நேரங்களில் மற்ற இருவரையும் தொந்தரவு செய்து சினிமாவுக்கு இழுத்துக்கொண்டு போவாள்.பிலோமினாவுக்கு அவையெல்லாம் பிடிக்காது.
இரவு படுக்கமுதல் பிலோமினா முழங்காலில் நின்று கர்த்தரை வணங்குவாள்.
‘அம்மாடி பிலோமினா, இருட்டில முழங்காலில் நின்னுக்கிட்டு அப்படி என்னதான் கர்த்தரிட்ட கேட்கிற?’ அதன் பின் இருவருக்குமிடையில் சமயங்கள் பற்றி தர்க்கங்கள் நடக்கும்.
‘கடவுள் தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார்’ என்ற தத்துவத்தை நம்பும் நிர்மலா இருவருக்குமிடையில் அகப்பட்டுக்கொள்வமுதுண்டு.
அவர்களின் தர்க்கத்தின் தொடக்கம் காலையில் அவர்கள் பஸ்சுக்குக் காத்து நிற்கும்போதும் தொடங்கும்.
பெரும்பாலும் புத்தகங்களுடன் தன் நேரத்தைக் கழிக்கும் நிர்மலா,அவர்கள் தர்க்கத்தில் நுழைந்தால், ‘உனக்கென்னடி வம்பு? உன் புத்தகத்தைக் கட்டிக்கொண்டழடி’என்று சாந்தி நிர்மலாவின் வாயை அடைத்து விடுவாள்.
அவர்களின் தர்க்கங்கள் நிர்மலாவுக்குச் சிலவேளை சிரிப்பாக வரும். வீட்டில் பலகட்டுப்பாடுகளுடனும் வாழவேண்டிய இளம் பெண்கள் இப்போது ஹாஸ்டல் வாழ்க்கையில் கிடைத்த சுதந்திரமான வாழ்க்கையில் சிறு விடயங்களுக்கெல்லாம் சண்டை போடுவார்கள்.
 ஒருநாள் இரவு. பௌர்ணமி நிலவு உலவு வந்துகொண்டிருந்தது. இருளற்ற இரவாக உலகம் அழகாகவிருந்தது. அன்றெல்லாம் பொல்லாத வெயிலாக இருந்தபடியால், இரவு பகலிலென்றில்லாமல் வியர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அறையில் கொஞ்சம் காற்று வரட்டும் என்று பிலோமினா, ஜன்னலைத் திறக்க.நிலவின் ஒளி அறையுள் பாய்ந்தது போல.இவர்களின் ஹாஸ்டலுக்குப் பின் தெருவையண்டியிருக்கும் சூசைக்கிழவரின் பாடலும் அறையுள் அலைபாய்ந்தது. சூசைக்கிழவர் வெறி போட்டதும், ஜெருசலம் நகருக்குக்; கேட்கக் கூடியதாகக் கிறிஸ்தவ பாடல்களைத் தொண்டை கிழியப் பாடுவார். அவர் குரலில் இனிமையுமில்லை. நடுச்சாமம் வரைக்கும் அவர் சாராய வெறியில் பாடும் ‘பக்திப்'(?)பாடல்களால் அண்டை அயலார் நித்திரையின்றித் தவிப்பதுதான் மிச்சம்.
 திறந்த ஜன்னலால் வந்து அவர்களின் நித்திரையைக் குழப்பும் அவரின் பாடலைக் கேட்ட சாந்தி,’ ஐயையோ, அந்த மனிசனின் ஓலம் நித்திரை கொள்ள விடாது. பிலோமினா ஜன்னலைச் சாத்து’ என்று அலறத் தொடங்கினாள்.
‘என்ன அப்படி உன்னால் சகிக்கமுடியாது. பாவம் அந்தக் கிழவர் யேசுவை நினைத்துப் பாடுகிறார்.’ பிலோமினா தனது மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.
, சாந்திக்கு விட்டுக் கொடுக்காமல் தர்க்கம் செய்தாள்,’அப்படியானால்,நான் விடிய விடிய விழுத்திருந்து கந்தபுராணம் பாடட்டுமா?’ சாந்தி பிலோமினாவுடன் போடும் தர்க்கத்தைப் பொறுக்காத நிர்மலா, ‘ஏன் வீணாகச் சண்டைபோடுகிறீர்கள்? நான் இந்தப் பக்கம் ஜன்னலைத் திறக்கிறன்’ என்றாள். ‘அய்யய்யோ, வேண்டாமடி நிர்மலா அந்த ஜன்னலைத் திறந்தா சவக்காலை தெரியும். எனக்குப் பயம்’ சாந்தி பதறினாள்.
‘ சாந்தி உனக்கு உயிரோடு இருக்கிற கிழவன் பாடினாலும் பிடிக்காது, இறந்தவர்கள் கல்லறையையும் பிடிக்காது.உனக்கு என்னதான் பிடிக்கும்? பிலோமினா அமைதியாக வினவினாள்.
 அதில் தொடங்கிய வாதம் அன்றிரவெல்லாம்.கிறிஸ்தவ,இந்துமத தத்தவார்த்தம் பற்றி நீண்டுகொண்டு போனது.
இந்துக் கடவுள் முருகன் இருமனைவிகள் வைத்திருப்பது பற்றி பிலோமினா ஏதோ முணுமுணுக்க அதற்கு சாந்தி யேசுவைப் பற்றி ஏதோ சொல்லத் தொடங்கினாள். நிர்மலாவுக்கு அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி வைப்பது பெரிய தலையிடியான விடயமாகவிருந்தது.
‘இப்படி நீங்கள் குழந்தைத்தனமாகச் சண்டைபிடித்தால் நான் வேறிடம் பார்த்துக்கொண்டு போய்விடுவேன்’நிர்மலா மிகவும் கண்டிப்பாகச் சொன்னாள்.
சாந்தி தன்னில் வைத்திருக்கும்;  அபாரமான தன்னம்பிக்கையின் அகங்காரம், பிலோமினாவின் அற்புதமான, ஏதோ ஒருவிதத்தில் பரிபூரணமான பவ்யத்தைப் பிரதிபலிக்கும் அழகும், கடவுளில் வைத்திருக்கும் அளவிடமுடியாத பக்தியும் என்பன அவர்கள் இருவரினதும் முரண்பாட்டுக்குக் காரணமா என்று நிர்மலாவால் விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆனாலும் அவர்களின்  வாய்த்தர்க்கங்கள் சிலவேளை அளவு கடந்து போவது அவளுக்கு எரிச்சலாகவிருந்தது. அவர்களோடு தொடர்ந்திருந்தால் பிரச்சினை தொடரும், படிப்பில் இடைஞ்சல் வரும் என்று நிர்மலா நினைத்ததால்,அவர்களுக்கு அந்த இடத்தைவிட்டுத் தான்; போவதாக எச்சரிக்கை விடுத்தாள்.

சாந்திக்கு, அவர்கள் மூவரும் ஒன்றாக இருப்பது பிடிக்கும் என்பதைத் தெரிந்துதான் நிர்மலா அப்படிச் சொன்னாள்.அதன்பின் அவர்கள், படிப்புக்காலம் முடிந்து பிரியும்வரை ஒருத்தருடன் ஒருத்தர் சண்டை பிடித்துக் கொள்ளவேவேயில்லை.

ஓருநாள் அவர்கள் தங்கள் சினேகிதி ஒருத்தியின் பிறந்தநாள் பார்ட்டிக்குச் சென்று விட்டுத் திரும்பும்போது இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலாகிவிட்டது.
அந்த இடத்தில் இரவில் பெண்கள் மட்டும் தனியாகச் செல்வது அவ்வளவ பாதுகாப்பான விடயமில்லை என்ற விடயம் தெரிந்திருந்ததால், அவர்கள் அடிக்கடி வெளியில் போவது மிகவும் அபூர்வம்.
அன்று இரவு ஒன்பது மணிக்கு பஸ்ஸால் வந்து இறங்கியதும், சனநடமாட்டமற்ற அந்தப் பெருதெருவான கண்டி றோட் அவர்களுக்குத் திகிலையுண்டாக்கியது.

அவர்கள் சினேகிதியின் வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போது,சினேகிதியின் தமயன், இவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக வருவதாகச் சொன்னபோது,சாந்தி தனது வாயடித்தனத்தால் அவனின் உதவியை மறுத்துவிட்டாள்.

அவர்கள் எதிர் கொள்ளப் போகும் அபாயத்தை அறியாத அவர்களின் முட்டாள்த்தனம் அவர்கள் கண்டி றோட்டில் கால் வைத்ததும் கண்முன்னே தெரிந்தது.

தாங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையைப் பொருட்படுத்தாது,சாந்தி வழக்கம்போல், ஓயாமல் பேசிக்கொண்டு வந்தாள். பிலோமினாவுக்கு அதுபிடிக்காவிட்டாலும் அவளால் சாந்தியை அடக்கமுடியாது என்று தெரியும். மூன்று இளம் பெண்கள் கல கலவென்று பேசிக் கொண்டு தனியே வருவதைக் கண்டதும். ஓரு கார் இவர்களைத் தொடரத் தொடங்கியது. யாருமற்ற ஒருமூலையில் காரை நிற்பாட்டிக் காரில் வந்த காமுகர்கள் இவர்களைக் கடத்திக்கொண்டு போய் என்ன கொடுமை செய்தாலும் யாருக்கும் தெரியப் போவதில்லை.
பெருந் தெருவையண்டியிருந்த பிரமாண்டமான வீடுகள் பத்தடிக்குமேலுயர்ந்த மதில்கள்களால் மூடப்பட்டுப் பாதுகாக்கப் பட்டிருந்தன. தெருவில் என்ன கூக்குரல் கேட்டாலும் அந்த வீடுகளில் வாழும் பணக்காரர்கள் என்னவென்றும் கேட்கப்போவதில்லை. தெருவில் அடிக்கடி நடக்கும் அசாம்பாவிதங்களைக் கேட்டுப் பழகியவர்கள் அவர்கள்.

தங்களை ஒருகார் தொடர்வதைக் கண்ட சாந்தி நடுங்கி விட்டாள். ‘அய்யைய்யோ, என்னடி பண்றது. இந்தப் பனங்பொட்டைங்க (யாழ்ப்பாணத்து இளைஞர்கள்) பின்னாடி வர்ராங்க’ சாந்தி அலறத் தொடங்கி விட்டாள். பிலோமினா சாந்தியின் நடுக்கத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் விறுவிறுவென நடந்தாள்.அவள் அந்தத் தெருவிலிருக்கும் கிறிஸ்தவ தேவாலயப் பிரார்த்தனைகளுக்கு அடிக்கடி வருபவள். அந்த இடத்துந் சூழ்நிலையைத் தெரிந்தவள்.

கார் தொடர்ந்தது. தூரத்தில் யாரோ யேசுவைப் பற்றிப் பெருங்குரலில் பாடுவது கேட்டது.
‘என்னாடி பண்றது. பின்னால காரில வர்ற பொறுக்கிப் பயக, முன்னால வெறியோட பாடுற கிழட்டுப்பயக..’ சாந்தி தன் குரல் தடுமாற முணுமுணுத்தாள்.நிர்மலாவுக்குப் பயம் பிடித்துக் கொண்டது, ஆனால் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
‘ யேசு காப்பாற்றுவார்’ பிலோமினா, தனது மெல்லிய குரலிற் சொன்னாள்.பின்னாற் தொடரும் வம்பர்களைக் கண்டு பயப்படாத அவளின் நிதானமும் துணிவும் நிர்மலாவை ஆச்சரியப் படுத்தியது.
அவர்களுக்கு முன்னால் தள்ளாடிக் கொண்டு, பக்தியில்(??) தன்னை மறந்த கிழவனை அடையாளம் கண்ட பிலோமினா,’ யார் அது சூசை அப்புவா?’ என்று ஆதரவுடன் கேட்டாள்.

சூசைக் கிழவர். மங்கலான தெருவிளக்கின் உதவியுடன், தன்னைக் கூப்பிட்ட பெண்ணை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் தோழியருடன் நின்றிருந்த அழகிய தேவதையாகப் பிலோமினா அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

‘ஓ பிலோமினாவா’ கிழவர் தள்ளாடியபடி அவளை அன்புடன் நோக்கினார்.அவர் முகத்தில் அவளில் உள்ள பாசமும் மரியாதையும் வெளிப்பட்டது. அவர்கள் அடிக்கடி பக்கத்திலிருக்கும் தேவாலயத்தில் சந்தித்துக் கொள்பவர்கள்.
‘ சூசை அப்பு, எங்களுக்குப் பின்னால சில பொறுக்கிகள் வர்றாங்க.அவங்களுக்கு என்ன Nவுணுமின்னு விசாரியுங்க’ பிலோமினா திடமான குரலில்ச் சொன்னாள்.
கிழவருக்கு அவள் சொன்னது அரைகுறையாக விளங்கியது. யாரோ வசதி படைத்த கேவலமான இளைஞர்கள் இந்தப் பெண்களுக்கு வலை விரிப்பது தெரிந்தது. அவ்விதமான சேட்டைகள் பலவற்றைக் கண்டவர் அவர்.

கிழவர், பெண்களுக்குப் பின்னாற் தொடர்ந்த காருக்கு முன்னால் சட்டென்று போய்நிற்க, காரில் இருந்தவர்கள் வேறு வழியில்லாமல், காரை நிற்பாட்டினார்கள்.கிழவர், அவர்களிடம் நெருங்கி வந்து, அந்த இளம் பெண்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் கேட்டிராத படுதூஷண வார்த்தைகளை, அவரின் மிக மிக உயர்ந்த குரலில்(ஜெருசலமுக்குக் கேட்கக்கூடிய சப்தம்) அவர்களில் கொட்ட ஆரம்பித்தார்.

கொஞ்ச தூரத்திலிருந்த கடையிலிருந்தவர்கள் கிழவரின் ஆவேசக் குரல் கேட்டு ஒடிவந்து ‘என்ன நடந்தது’? என்று விசாரித்தார்கள். அவர்கள் அந்தப் பகுதியில் வாழும் கிறிஸ்தவர்கள். தேவாலயத்தில் பிலோமினாவைக் கண்டவர்கள். மரியாதையுடன் அவளைப் பார்த்தனர்.
கிழவர் தனது, ‘அபாரமான’ மொழியில், பெண்களைத் தொடர்ந்து வந்தவர்களை; பற்றித் திட்டினார். அப்புறம் என்ன?
காரில் வந்தவர்கள் படுபயங்கரமான கல்லெறித்தாக்குதல்களுக்கு ஆளானார்கள்.
அதன் பின், அவர்கள் தங்களின் படிப்பை முடித்துக் கொண்டு,அந்த விடுதியைவிட்டுச் செல்லும்வரைக்கும், சூசைக் கிழவர் தனது உச்சக் குரலில:; நடுநிசியில், ‘ஜெருசலாமிருக்கும்’ யேசுவுக்குக் கேட்கத் தக்கதாகப் பாடினார். ஜெருசலமுக்குக் கேட்டதோ இலலையோ, சாந்திக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நிச்சயமாகக் கேட்டது. ஆனால் சாந்தி ஆங்காரம் கொண்டு அலட்டவில்லை.அன்றொரு நாள் அவர்கள் நடுநிசியில் சந்தித்த அபாயத்தை நீக்கிய பிலோமினாவிலும் சூசைக் கிழவனிலும்; சாந்திக்கு ஒருமரியாதை வந்திருக்கிறது என்று நிர்மலா புரிந்து கொண்டாள்.
அடுத்த சில நாட்களில், பிலோமினா படுக்கையிலிருந்தாள். தனக்கு உடம்புக்குச் சரியில்லை என்றாள்.
நிர்மலாவும், சாந்தியும் பீச்சுக்குப் போகப் பிலோமினாவை அழைத்தபோது அவள் இவர்களுடன் வரவில்லை.

அவள் சொல்லும் தடிமல் காய்ச்சலுக்கு அப்பால், பிலோமினா வேறு ஏதோ காரணத்தால் படுக்கையில் தன்னை ஒடுக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது நிர்மலாவுக்குப் புரிந்தது.

‘என்னடி பிலோமினா இஞ்சி தின்ன கொரங்கு மாதிரி இருக்கே?’ சாந்தி வழக்கம்போல் பிலோமினாவை வம்புக்கு இழுத்தாள்.
சாந்தியின் கிண்டலுக்கு வழக்கமாகப் பிலோமினாவிடமிருந்து வரும் சிறு முணுமுணுப்புக்கள்கூட வரவில்லை. மற்றவர்களுக்குச் சொல்லத் தயங்கும் பிரச்சினையால் பிலோமினா தவிக்கிறாளா?
நிர்மலாவும் சாந்தியும் தூண்டித்துருவி அவளைப் படாதபாடு படுத்த அவள், தனக்கு வந்திருந்த ‘காதல் கடிதத்தை’ இவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டியதாயிற்று.
பாவம் பிலோமினா!
அன்று அவள் சொல்ல முடியாத அளவு,சாந்தியின் கிண்டலுக்கு ஆளாகினாள். சாந்தி வழக்கம்போல் தனது கணிரென்ற கவர்ச்சியான குரலில், பிலோமினாவின் காதல் கடிதத்தை மிகவும் நாடகத் தன்மையான பாவங்களுடன் படித்து முடித்தாள்.
அந்தக் கிண்டல்கள் தாங்காத பிலோமினா, தன் நிதானம், பொறுமை என்ற பரிமாணங்களை மீறித் தன்னையறியாமல் அழுதே விட்டாள்.
‘ ஏனடி அழுவுறே,யாரோ ஒருத்தன் உன்னில ரொம்ப ஆசைப் பட்டு அழகாக எழுதியிக்கான். சில பெண்கள்தான் இப்படியான வர்ணனைக்கு உரியவங்க. நீ குடுத்து வைச்சவ,அவன் சொல்றதப் பார்த்தா அவன் உன்னில ரொம்ப உசிராயிருக்கான்.. காதல் பண்ணுற வயசுல காதல் பண்ணித் தொலையேன்’.
சாந்திக்கு எதுவுமே விளையாட்டுத்தான்.
அவளுக்குப் பதில் சொல்லாமல், பிலோமினா குப்புறப் படுத்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்.
பிலோமினாவுக்குக் காதல் கடிதம் எழுதியவன்,நீண்டகாலமா அவளை மிகவும் தெரிந்தவனாக இருக்கவேண்டும்.
இல்லையென்றால் அந்தக் கடிதம் வெறும்;’உனது அன்பன்’ என்பதுடன் முடிந்திருக்காது.
‘யாரடி அந்த உன் மனம் கவர் அன்பன்?’ சாந்தி விடாப் பிடியாகப் பிலோமினாவிடம் பல்லவி பாடிப் பார்த்தாள்.

பிலோமினாவிடமிருந்து எந்த பதிலுமில்லை. கொஞ்ச நாளைக்குப் பின் அவனிடமிருந்து சாந்திக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.

கடிதம் எழுதியவன், இளமையிலிருந்து.பலகாலமாக ஒன்றாகப் பழகிய பிலோமினாவின் சினேகிதியின் தமயன் என்பது புpரிந்தது.

அவன் நீண்டகாலமாகக் கொழும்பில் வேலை செய்வதாகவும், சாந்தி, நிர்மலா, பிலோமினா மூவரும் அண்மையில் ஒரு இன்டர்வியுவுக்குக் கொழும்புக்குச் சென்றிருந்தபோது, பிலோமினாவைப் பல வருடங்களுக்குப் பின்; கண்டதாகவும், அன்றிலிருந்து,அவள் நினைவில் வாடுவதாகவும்(?) அவளைத் திருமணம் செய்ய விரும்பி அவன் அவளுக்கு எழுதிய கடிதங்களுக்குப் பிலோமினா பதில் எழுதவில்லை என்றும், தன்னைப் பிலோமினாவுடன் சேர்த்து வைக்கச் சாந்தி உதவி(!) செய்யவேண்டும் என்றம் எழுதியிருந்தான்.
சுpல மாதங்களுக்கு முன்,அவர்கள் கொழும்புக்குச் சென்றிருந்தபோது, அவர்களுடன், மிருகக்காட்சிச்சாலை, மியுசியம் என்று ஒன்றாகத் திரிந்த பிலோமினாவின் சினேகிதியின் தமயன் தியாகராஜாவைச்; சாந்தியும் நிர்மலாவும் நினைவு கூர்ந்தார்கள்.அவன் வாட்டசாட்டமான, கொழும்பு நகரில் வாழும் ‘நாகரிகமான’,பணக்கார வாலிபன்.பெண்களைக் கவுரமாக நடத்துபவன். ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால் அவன் ஒரு (கோயிலுக்குப் போகாத) இந்து,
பிலோமினா அவனின் தங்கையுடன் படித்தவள்,மிகவும் அழகானவள்.;அதனால் அவனைப் ‘பைத்திய’மாக்கி வைத்திருக்கும் ‘கிறிஸ்தவ ஏழைப் பெண்.’ பெரிய குடும்பத்தில் பல சுமைகளுடன் வாழ்பவள். ஒரு நாளும் மாறாத சோகத்தைத் தன் கண்களில் பிரதிபலிப்பவள். தனது வாழ்க்கையின் நிவர்த்திக்குத் தவறாமல் தேவாலயம் சென்று முழங்காலில் நின்று பிரார்த்திப்பவள்.ஒரு சிறு தவறுக்கும் பாதிரியிடம் சென்று முழங்காலில் நின்று பாவமன்னிப்புத் தேடுபவள்.
அவனைப்; பொறுத்தவரையில,அவன் ‘;காதல்’. என்ற உணர்வுக்கும்; ‘சாதி மத இன, மொழி,பணம்’ என்ற பேதங்களுக்கும் ஒருசம்பந்தமுமில்லை என்று தெரிந்துகொண்ட புத்திஜீவி.
பிலோமினாவோ,’யேசுவைத்’ தவிர வேறு யாரையும் மனதாலும் நினைப்பது பாவம் என்று நினைப்பவள்.
‘ ஏம்மா பிலோமினா, அவனுக்கு காதல் வரவேண்டிய காலத்தில வந்திருக்கு, அதிலும் உன்னில வந்திருக்கு, அவன் ரொம்ப வாட்டசாட்டமா இருக்கான்.அவனப் பிடிக்காட்டா எழுதித் தெலையேன். ஏன் குப்புறப் படுத்து அழணும்?’ சாந்தி ஓயாது முணுமுணுத்தாள். அவர்களின் காதலுக்குத் தரகுவெலை செய்யத் தான் தயாராகவில்லை என்பதைச் சாந்தி தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டாள்.

பிலோமினா வழக்கம்போல் அவளின் மௌனத்தைச் சினேகிதிகள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு மறுமொழியாக்கிவிட்டுப் படுத்துவிட்டாள்.
பிலோமினா, தியாகராஜனஜன் காதல் மடல்களுக்குப் பதில் எழுதியதாக எந்த அறிகுறியுமில்லை.

 காலம் பறந்தது. பரிட்சை வந்தது. சினேகிதிகளின் மாணவ வாழ்க்கை முடிந்தது.ஒவ்வொருத்தரும் வெவ்வேறு திசைகளுக்குப் பறந்தார்கள். தொடர்புகள் காலக்கிரமத்தில் அறுந்தன.
சில வருடங்களின் பின், கொழும்பில் நடந்த, ‘மெடிகல் கொலிஜ்’எக்ஸ்பிஷனுக்கு நிர்மலா தன் கணவருடன் போயிருந்தபோது, சாந்தியையும் தியாகராஜனையும் தம்பதிகளாகக் கண்டபோது, திடுக்கிட்டாள்.
தியாகராஜா, தனது காதலைக்கொட்டிப் பிலோமினாவுக்கு எழுதிய கடிதங்களை நிர்மலாவுடன் சேர்ந்து படித்தவள் சாந்தி. அவனுக்குப் பிலோமினாவிலுள்ள அளப்பரிய காதலை அவனின் கடிதங்கள் மூலம் தெரிந்துகொண்டவள்.
என்னவென்று இந்த இணைவு சாந்திக்குத் தியாகராஜாவுடன் ஏற்பட்டது? அடிக்கடி,அவன் பிலோமினா பற்றிச் சாந்திக்குக் கடிதம் எழுதியதன பலன்,அதைச் சாந்தி படித்தலால் வந்த மனமாற்றம் என்பன அவர்களின் திருமணத்தில் முடிந்ததா, நிர்மலா வாய்விட்டுப் பலகேள்விகளைக் கேட்க விரும்பினாலும், ஏதோ காரணத்தால் கேட்கமுடியவில்லை.
  மத பேத காரணமாகத் தான் விரும்பியவளைச் செய்ய முடியாவிட்டாலும், அவள் சினேகிதியைச் செய்தால் வாழ்க்கை முழுதும் தனது மானசீகக் காதலியைச் சாந்தி மூலம் அடிக்கடி காணலாம் என்ற தியாகராஜன் நினைத்தானா?
பிலோமினாவின், அழகிய, சோகமான விழிகள் நிர்;மலாவின் நினைவில் வந்து பல கேள்விகளை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் அவள் எங்கேயிருக்கிறாள் என்று நிர்மலாவுக்குத் தெரியாது.
 நிர்மலா தன் கணவருடன்,லண்டனுக்குப் புறப் படமுதல்,ஓருநாள்,யாழ்நகர் செல்லப் புகையிரத நிலையத்தில்,’யாழ்தேவி’ ட்ரெயினுக்குக் காத்து நின்றபோது, தற்செயலாகப் பிலோமினாவைச் சந்தித்தாள் நிர்மலா.
அடக்கமுடியாத ஆர்வத்துடன் ஓடிப்போய்ப்,’பிலோமினா’ என்ற கூவினாள் நிர்மலா.

பிலோமினா திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள் அதே சோகமான கண்கள்.அவளுடன்,பிலோமினாவையும் விட மிக   அழகிய இரண்டு பெண்கள் நின்றிருந்தார்கள். அவர்கள் மூவரும் அந்தக் காலத்துத் தமிழ்ப்பட சினிமா நடிகைகளான, லலிதா,பத்மினி, ராகினியை நிர்மலாவுக்கு ஞாபகப்படுத்தினார்கள். அந்தப் பெண்களின் கைகளில் குமுதமும் கல்கிப் பத்திரிகைகள் இருந்தன. பிலோமினா ஒருநாளும்  பைபிளைத் தவிர வேறெந்த பத்திரிகைகளையோ காதல் கதைகளையோ படித்ததில்லை என்பது நிர்மலாவுக்கு ஏனோ ஞாபகம் வந்தது.

‘எப்படிச் சுகம் நிர்மலா, லண்டனுக்குப் போறியாம் என்டு கேள்விப்பட்டன்’ பிலோமினா வழக்கம்போல் அவளின் மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
 பிலோமினா ஒரு பேரழகி மட்டுமல்ல, தனது குடும்பத்திற்காகத் தனது காதலைத் தியாகம் செய்த அற்புதமான ஒரு மனிதப் பிறவி என்ற நினைவு நிர்மலாவின் நினைவிற் தட்டியதும், பிலோமினாவைக் கட்டிக் கொண்டு அழவேண்டுமென்ற தனது உணர்வை நிர்மலா மறைத்துக்கொண்டாள்.
 ‘நீ எப்படியிருக்கிறாய் பிலோமினா?’ நிர்மலா கேட்ட கேள்விக்குப் பிலோமினாவிடமிருந்து ஒரு சோகமான சிரிப்பு வந்து மறைந்தது.
இருவரும் ட்ரெயினில் ஜன்னல் பக்கச் சீட்டுகளில் உட்கார்ந்திருந்த பழைய கதைகளைப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்;.

பிலோமினாவின் சகோதரிகள் டாய்லெட் பக்கம் சென்றதும், ‘சாந்தி- தியாகராஜன் திருமணம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்பாய்’ நிர்மலா சட்டென்று கேட்டாள்;. புpலோமினா, அவளுக்குப் பதில் சொல்லாமல் தனது பார்வையை ஜன்னலுக்கு வெளியில் செலுத்தினாள். வெளியில் வீசிய காற்றில், அவளிள் நீழ் கூந்தல் அலைபாய்ந்தது.கண்கள் பனித்தன. உதடுகள் நடுங்கின.அவள் தனது அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த மிகவும் கஷ்டப் படுகிறாள் என்று நிர்மலாவுக்குத் தெரிந்தது.

‘ தியாகுவின் கடிதங்கள் ஞாபகமா?’ நிர்மலாவின் அந்தக் கேள்வி மிகவும் முட்டாள்த்தனமானது என்று தெரிந்துகொண்டும் கேட்டாள்.
‘சாரி பிலோமினா’ சினேகிதியின் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு நிர்மலா சொன்னாள்.
பிலோமினாவின் உதடுகளில் வரட்சியான புன்னகை.
‘எங்களைப் போல ஏழைகள், அப்படியான சொர்க்கங்களுக்கு ஆசைப்படக் கூடாது,எங்களைப் போலப் பெண்களிடமுள்ளது, அழுகையும் வேதனையுமே தவிர, அந்தச் சொர்க்கங்களையடைய வேண்டிய சீதனமோ, நகைகளோயில்ல,அவரைப் பற்றி -தியாகுவைப் பற்றி எனக்கு நல்லாத் தெரியும் ஆனா எங்களப் போல எழைகள் அடைய முடியாப் பொருளுக்கு ஆசைப் படக்கூடாது.’இப்படிச் சொல்லும்போது, அவள் குரல் சாடையாக நடுங்கியது.
அன்று அந்தப் பழைய காலச் சினேகிதிகள், இருவரும் ஒன்றாக யாழ்ப்பாணம் போய்ச் சேர்ந்து பிரிந்து கொண்டார்கள்.
நிர்மலா லண்டனுக்கு வந்து விட்டாள். எத்தனையோ வருடங்களின் பிலோமினா பற்றிக் கேள்விப் பட்டாள். தனது குடும்பப் பொறுப்புக்களை முடித்து விட்டு பிலோமினா கன்னியாஸ்திரியாக ஆபிரிக்காவுக்குச் சென்று விட்டாளாம்.

அவளை மிகவும் விரும்பிய, அவள் மிகவும் விரும்பக் கூடிய தியாகராஜனின் ஞாபகத்தை அழிக்க இன்னுமொரு கண்டத்திற்கே போய்விட்டாளா?
லண்டனிற் சிலவேளைகளில் நிர்மலா வேலைக்குப் போகும் வழியில் சில கன்னியாஸ்திரிகளைக் கண்டால் நிர்மலாவுக்குப் பிலோமினாவின் அழகிய முகம் ஞாபகம் வரும்.
எல்லாவற்றையும் துறந்த அவர்களோடு பிலோமினாவை இணைத்துப் பார்க்க நிர்மலாவின் மனம் சங்கடப் பட்டது.

அவர்கள் இளம் சிட்டுகளாகக் கும்மாளமடித்த இரவுகள், சூசைக் கிழவனின் தொண்டை கிழியும் பாடல்கள்,தியாகராஜனின் கவிதை வடிந்த காதற் கடிதங்கள், அதைப் படித்துவிட்டுக் குப்புறப் படுத்து விம்மிய பிலோமினா என்பன நினைவைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்.
பிலோமினா,இன்று எங்கோ ஒரு பெரும் கண்டத்தில், அவளின் உறவினர்களைக் காண முடியாத நாட்டில்,அவள் இழந்து போன காதலுக்காகவும்,வாழமுடியாமற் போன இனிய வாழ்க்கைக்காகவும், முழங்காலில் மண்டியிட்டுப் பரமண்டலத்திலிருக்கும் பிதாவைத் துதித்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
சாந்தி,பிலோமினாவிடம் கேட்ட கேள்வி நிர்மலாவுக்கு ஞாபகம் வருகிறது.
‘வாழ வேண்டியகாலத்தில உன்னைத் தேடி வர்ர வாழ்க்கையைத் துணிவாக ஏற்றுக் கொள்ளாமல்,அதை உதறிவிட்டு முழங்கால் தேயப் பிரார்த்திப்பதுதான் வாழ்க்கையா?’
 (யாவும் ‘கற்பனையே'(?)
‘தாயகம்’ கனடா பிரசுரம் 25.06.1993.
(சில வசன நடை மாற்றப் பட்டிருக்கிறது)
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

(காதலின்) ‘ஏக்கம்’

கொழும்பு – இலங்கைத் தலைநகர் 1971
சூரியன் மறையும்  மனோரம்யமான அந்த மாலை நேர அழகை அவள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.அந்தக் காட்சியின் அழகையோ அல்லது அவள்  உடலைத் தழுவி ஓடும் தென்றலையோ,அல்லது கோல எழில் தவழும் கொழும்பு- கால்பேஸ் கடற்கரையின் அழகிய காட்சிகளையோ புனிதாவின்  மனம் ரசிக்கவில்லை.
அவள் வழிகள் வெறும் சூனியத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாலும்,மனம் மட்டும், இலங்கையின் வடக்கு நுனியான ஆனையிறவைத் தாண்டிப் போய் யாழ்ப்பாணத்தின் ஒரு செம்மண் கிராமத்தில் உலவிக்கொண்டிருந்தது.
‘அறிவு கெட்ட ஜென்மங்கள், நாங்க இரண்டுபெரும் வருஷக்கணக்காகக் காதலிக்கிறதென்டு தெரிஞ்ச கதையை அவைக்குத் தெரியாதென்டு நாடகம் போடுகினை. ஆட்டையும் மாட்டையும் விலை பேசி விக்கிறபோல மனிசரையும் விற்க யோசிக்குதுகள்.இவையின்ர பிள்ளைப் பாசம் என்கிறதே வெறும் அநியாயமான பொய்.’
புனிதாவின் கண்கள் கலங்குகின்றன. நினைவுகள் தொடர்கின்றன.
‘ நான் அவையின்ர சொல் கேளாட்டா நான் அவையின்ர மகள் இல்லையாம் அப்போது  இவள் எங்கட மகள் என்கிற தாய் தகப்பனின் பாசமெல்லாம் எங்க போகுமோ தெரியாது.அவையின்ர சொல்லைக் கேட்டு யாரை அவை எனக்குக் கல்யாணம் பேசிக்கொண்டு வந்தாலும் நான் அந்த ஆளைச் செய்து போட வேணுமாம். இல்லையெண்டா அவையின்ர மானம் மரியாதை போயிடுமாம் என்னுடைய மனச்சாட்சி. என்னில் எனக்குள்ள மரியாதை மானம் எல்லாத்தையும் கல்லறையில் புதைச்சிப்போட்டு அவையின்ர மானத்தைக் காப்பாற்றட்டாம்’ அவளுக்கு தாய்தகப்பன் அவளிடம் எதிர்பார்க்கும் விடயங்கள் பற்றிய நினைவு தொடரத் தொடர மனம் எரிமலையாகக் கொதிக்கிறது.
‘என்னடி புனிதா, கால்பேஸ் கடற்கரைக்கு வந்து சந்தோசமாக இந்தப் பின்னேரத்தைக் கழிக்கலாம் என்டு சொல்லிக் கொண்டு வந்தவள். இப்ப வானத்தைப் பார்த்துப் பெருமூச்ச விட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய்?’
காதைக் குடைந்து விட்டுக் காற்றோடு; வந்து காற்றோடு கலந்தோடும் வார்த்தைகளைத் தொடுத்துக் கேள்வி கேட்ட சினேகிதியையும், கல கலப்பாகவிருக்கும் கடற்கரைச் சூழ்நிலையையும் புனிதா வெறுத்துப் பார்க்கிறாள்.
அவளுக்கு மன எரிச்சல் தொடர்கிறது.
‘ஏன் இப்படி எல்லாரும் கல கலவெண்டு இருக்கினம்?’; ஒரு காரணமுமின்றி எல்லோரிலும் எரிந்து விழவேண்டும் போலிருக்கிறது. ஆனாலும் சினேகிதியின் கேள்விக்குப் பதிலாகப் போலியான ஒரு புன்சிரிப்பு அவள் அதரங்களில் தவழ்ந்து மறைகிறது.
பல தரப்பட்ட மக்களும் நிறைந்து வழியும் அந்தக் கடற்கரையில் தூரத்தே யாரோ ஒரு தெரிந்த பெண் வருவதுபோல்த் தெரிகிறது. வந்தவளை யாரென்று உற்றுப் பார்த்த புனிதா, வந்தவளை அடையாளம் கண்டதும் திடுக்கிடுகிறாள்.

வந்தவள் அவளின் சினேகிதியான சுந்தரி. ஒருசில மாதங்களுக்கு முன் சந்தித்தபோது தனது காதலன் தன்னை ஏமாற்றி விட்டதாக அழுதுகொட்டினாள்.
இப்போது?

புனிதத்திற்கு அருகில் வந்த சுந்தரி, தன்னுடன் வந்தவனைப் புனிதாவுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறான். பல மாதிரியான சிருங்கார பாவங்களில் உடலை நெளித்து,வளைத்துப் போலி நாணத்துடன் அவள் போடும் நாடகத்தைப்பார்க்க,புனிதாவிற்குத் தனது துன்பங்களை மறந்து, வாய்விட்டுச் சிரிக்கவேண்டும் போலிருக்கிறது.
‘என்ன போலி வாழ்க்கையிது? இப்படி அடிக்கடி ஆண் சினேகிதர்களை மாற்றி இன்பம் கொண்டாடும் சுந்தரிபோன்ற பெண்களுக்கும் வெறும் தசையாசையே பெரிதாக மதிக்கும் மிருகங்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?’ புனிதாவின் மனம் தனது ‘புனிதமான காதலை’,மற்றவர்களின் காதலுடன் ஒப்பிட்டு யோசிக்கிறாள்.
‘எனக்கென்று ஒரு ஜீவன், அவன் தரும் அன்பான,பாசம் கலந்த இனிமையான பிணைப்பத்தான் எனக்குப் பெரிசு, வெறும் பாஷனுக்குப் புருஷன் பெண்சாதியாய் வாழும் உறவை நான் கேவலமாக நினைக்கிறேன்’ அவள் தனக்குள்ச் சொல்லிக் கொள்கிறாள். அவளின் நினைவுப் படகு தரை தட்ட, நெஞ்சம் நிறை துயரோடு. நடக்கிறாள்.அவளுடன் அவளின் பலசினேகிதள், இவள் மனம் படும் துயர் தெரியாமல் கல கலவெனப் பேசிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.
அவர்கள் பஸ்ஸில் ஏறிக் கொள்கிறார்கள். ஓடிக்கொண்டிருக்கும்,பஸ்ஸில்,தன்னைச் சுற்றி நகரும் உலகத்தைக் கிரகிக்கமுடியாமல் வெற்று மனதுடன் நிற்கிறாள் புனிதா. பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு இளம்சோடி, ஒருத்தருடன் ஒருத்தர் மிக நெருக்கமாக இணைந்திருக்கிறார்கள். தங்களுக்குள்,மெல்லிய குரலில்; ஏதோ ரகசியம்பேசிச் சிரித்துக்கொள்கிறார்கள்.
அவர்களைக் கண்டதும் அவள் நினைக்கவிரும்பாத பல நினைவுகள்,அவள் மனதில் வேண்டாத நினைவுகள் விரட்டுகின்றன. அவளின் காதலனாக இருந்த சிவாவை நினைத்து.அவள் தனக்குள் வேதனையுடன் முனகிக் கொள்கிறாள்.
தனது நினைவைத் தடுக்க முடியாமல் அவளின் பார்வையை வெளியே செலுத்துகிறாள். கொள்ளுப்பிட்டி,காலி றோட்டிலுள்ள,பிரிட்டிஷ் லைப்ரரிக்கு முன்னால் பஸ் நிற்கிறது. சிவாவுடன் புனிதா அங்கு பல தரம் போயிருந்த ஞாபகங்கள் வந்ததும்,நெருஞ்சி முட்கள் அவள் நினைவிற் குத்துகின்றன.
‘சிவா, என்னிடம் இனி வரவே மாட்டீர்களா?’ புனிதாவிற்கு அவனின் நினைவு வந்ததும், வாய்விட்டுக்கதற வேண்டும்போலிருக்கிறது.
 அடுத்த ஸ்டாப்பில் பஸ் நிற்கிறது. சில சினேகிதிகள் இறங்கிக் கொள்கிறார்கள். காலி வீதியில்,பின்னேரத்தில் திரளும் மக்கள் நெரிசலும் சப்தங்களும் அவளை நெருங்காத உணர்வுடன் சிலைபோல புனிதா அந்த பஸ்ஸில் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். வித விதமான நாகரிக உடுப்புக்கள் அணிந்த கொழும்பு மாநகர மக்களில் ஒருசிலர், ஏதோ பித்துப் பிடித்தவள் போலிருக்கும் அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்து விட்டுப் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்குகிறார்கள்.

அவர்களிருக்கும் பெண்கள் ஹாஸ்டலுக்குப் பக்கத்திலுள்ள பஸ் ஸ்டாப்பில் பஸ் நின்றதும், இறங்கும் தனது சினேகிதிகளைக் கண்டு அவள் தானும் சுய உணர்வு வந்த அவசரத்தில். இறங்குகிறாள்.

அவளின் இருதயம்போல வானமும் இருண்டு தெரிகிறது. இருள் பரவும் நேரம் நெருங்குகிறது. விடுதிக்குப் போனதும், அங்கு, விசிட்டர்ஸ் ஹால் நிரம்பியிருக்கிறது. அங்கு இளம் பெண்களும் ஆண்களுமான இளம் சோடிகள் மிக நெருக்கமாகவிருந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருசிலர், ஒருத்தரின் கையை மற்றவர் இணைத்துக் கொண்டு ஆசையாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கொழும்பு மாநகரப் பெண்கள் விடுதிகளின் சாதாரணக் காட்சிள் அவை. அவளையறியாமல், அவள் சிவாவுடன் சேர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் அந்த மூலையிலுள்ள இருகதிரைகளும் கண்களைப் பதிக்கிறாள்.
பின்னேரங்களில், ஓராயிரம் இன்ப நினைவுகளுடன் சிவாவின் வருகைக்காகப் புனிதா அந்த மூலையிலுள்ள கதிரையில் அவனுக்காகக் காத்திருப்பாள்.
அவையெல்லாம் கனவில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளாகி விட்டனவா?
அங்கிருப்பது மரக்கதிரைகள்தான்,ஆனால், நேற்றுவரை, அவைக்கு உயிரும் உணர்வுமிருந்து அவளின் கற்பனை வாழ்க்கையுடன் கலந்திருந்தன என்ற  பிரமை அவள் மனதை நெருடுகிறது.
இன்று அவளுக்கு எதுவுமே வெறுமையாக, விரக்தியாகத் தெரிகிறது.ஓடிப்போய் அந்தக் கதிரையிலிருந்து அவனை நினைத்துக் கதறவேண்டும் போலிருக்கிறது.

தனது அறையைத் திறந்தாள். அவளுடைய றூம் மேட் மிஸ் பெனடிக்ட்டும்; அங்கில்லை. தனிமையில் போயிருந்து அழவேண்டும் என்று நினைத்தவளுக்கு, யாருமற்ற அந்தத் தனிமை தாங்கமுடியாதிருக்கிறது.

அவளது. அறைக்கதவு திறந்திருப்பதைக் கண்ட,ஹாஸ்டல் ஆயா,எட்டிப் பார்க்கிறாள்.
‘மிஸ் பெனடிக்ட் கொயத கீயே? ( மிஸ் பெனடிக்ட் எங்கே போய்விட்டாள்)’ என்று புனிதா ஆயாவைக்; கேட்கிறாள்.
‘ எயா கிவ்வ நேத?  ஏயா கெதற கீயா (அவள் சொல்லவில்லையா?,அவள் வீட்டுக்குப் போய்விட்டாள்) என்று ஆயா  சொன்னாள்.
ஆயா, அறையின் லைட்டைப் போடாமல் நின்று பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.
‘ஹரி, மந் தன்னின ‘(சரி. எனக்குத் தெரியாது ). என்று புனிதா சொன்னதும் ஆயா போய்விட்டாள்.
புனிதாவுக்குத் தனிமை நெருப்பாய்ச் சுடுகிறது. மிஸ் பெனடிக்ட. அவளுடன் அந்த அறையைப் பகிர்ந்து கொள்பவள். நேற்று, புனிதாவின் மனநிலை சரியில்லாததால் மிஸ் பெனடிக்ட்டுடன் அதிகம் பேசவில்லை.அவள் இன்று அந்த அறையில் இருக்கமாட்டாள் என்பதும்; அவளுக்கு மறந்துவிட்டது.
புனிதா, தன் அறையில் இருளை வெறித்தப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

வெளியில் போகக் கட்டிய சேலையை மாற்றவேண்டும் என நினைத்துச் சேலையைத் தொட்டவளுக்குக் கண்கள் கலங்குகின்றன. போனவருடத் தீபாவளிக்குச் சிவா வாங்கித் தந்த சேலையது.

‘இப்போது,இதுமட்டும் என்னைத் தடவுகிறது. இதைத் தந்தவனின் அணைப்பு இனிக் கிடைக்காது’ தனக்குள்ச் சொல்லிக் கொண்டு,; விம்முகிறாள்.
 ‘ அநியாயமான பெற்றோர்கள்.. என்னை இப்படிச் சித்திரவதை செய்வதை விட, என்னைப் பெற்ற அன்றே சாக்காட்டியிருக்கலாம், அவர்களின் மானத்தை வாங்குகிறேன் என்று என்னைத் திட்டிக்கொண்டு, இப்போது அவர்களின் பேராசைக்காக என்னுடைய எதிர்கால வாழ்க்கையை அநியாயமாக்கிப் போட்டுதுகள். இவைக்குப் பணம்தான் பெரிசு. அந்த ஆக்களை அப்படி நடக்கப் பண்ணுற சின்ன அண்ணைக்கும் காசுதான் பெரிசாய்ப் போட்டுது’
அவளுக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வருகிறது.
‘ இவ்வளவு நாளும், எனக்காகத்தான் அவரும் கல்யாணம் பண்ணாம இருக்கிறதெண்டெல்லோ சின்ன அண்ணா கதைச்சுக்கொண்டு திரிஞ்சார். இப்பதான் விளங்குது அவரின்ர சுயநலம். எனக்கும் அவருக்கும் சரிவர்ற மாதிரி ஒரு மாற்றுச் சடங்குக் கல்யாணப் பேச்சு வந்திருக்காம். அதுக்கு நான் ஒப்புக் கொண்டா, எனக்கு நல்ல மாப்பிள்ளையும், சின்ன அண்ணாவுக்கப் பெரிய தொகையில சீதனமும் காரும் கிடைக்குமாம். சின்ன அண்ணா அவரின்ர பேராசைக்கு என்னைப் பலியாடாகக் கொடுக்கத்தான் இவ்வளவு காலமும் காத்திருந்தார் போல கிடக்கு.’
அவள் எரிமலையாயக் குமுறுகிறாள்.
‘எனது திருமணத்திற்காகக் காத்திருந்தவர் எண்டால்,சிவாவின்ர தங்கச்சி ஒருத்தியை மாற்றுச் சடங்கு செய்துவிட்டு, என்னைச் சிவாவுக்குச் செய்து கொடுத்திருக்கலாம்தானே? நான் அதை எத்தனை தரம் சின்ன அண்ணாவுக்குச் சொன்னன்? சீதனம் இல்லாத சிவாவின்ர தங்கச்சியைச் செய்த புண்ணியமெண்டாலும் அண்ணாவுக்குக் கிடைச்சிருக்கும்.’ அவள் நினைவுகள் கட்டறுந்த குதிரையாகப் பாய்கிறது.
கதவு தட்டப் படும் சப்தம் கேட்டதும் அவள் நினைவுகள் தடைப்படுகின்றன.
‘ஒங்களுக்கு அய்யா வந்தது’ ஆயா தனது அரைகுறைத் தமிழில்ச் சொல்கிறாள்.
யார் வந்திருப்பது என்ற புனிதாவுக்குத் தெரியும் அவள் மனம் எரிமலையாய் அனலைக் கொட்டுகிறது.
அவளின் தமயன் எதற்கு வந்திருப்பார் என்ற அவளுக்குத் தெரியும்.
வேண்டா வெறுப்பாக விசிட்டர்ஸ் ஹாலுக்குள் வந்தாள். அண்ணாவுக்கு முன்தலை வழுக்கை விழுந்திருக்கிறது.வெளிச்சத்தில் அதுபளபளக்கிறது.
 புனிதாவைக் கண்டதும் தலையைத் தாழ்த்திக்கொள்கிறார்.அவர் விரல்கள்; கதிரையின் கைப்பிடியைச் சுரண்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவள் மௌனமாக அவர் அருகிலிருந்த கதிரையில் உட்கார்ந்தாள்.
அவர் மெல்லமாக அவளை ஏறிட்டுப்பார்த்தார்.
.
‘அம்மா கடிதம் போட்டிருக்கா’ அவர் அவளை ஆராய்ந்தபடி முணுமுணுத்தார்.
அவள் ‘ உம்’ என்றாள். அவள் முகத்தில் எந்தவிதமான உணர்ச்சியுமில்லை.
‘எனக்கும் அம்மா கடிதம் போட்டவ, கல்யாணத்துக்கு இப்ப என்ன அவசரம்’ என்று புனிதா வெடிப்பாள் என எதிர்பார்த்தவருக்கு அவளின் வெறும் ‘உம்’ திகைப்பைத் தந்திருக்கவேண்டும்.
அவர் தனது வழுக்கைத் தலையைத் தடவிக் கொண்டு, ‘பிறி போயாவுக்கு( பௌர்ணமிக்கு) முதல் ட்ரெயின் எடுத்துக்கொண்டு யாழ்ப்பாணம் வரச் சொல்லி எழுதியிருக்கிறா’ என்றார். அதற்கு மேல் எதுவும் பேசுவதற்கு இருப்பதாக அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
இருவருக்குமிடையில் பிடிவாதமான மௌனம். புனிதா, தனது இடது பக்கத்தில் திரும்பியபோது, அந்த மூலையில், அவள் சிவாவுடன் இருக்குமிடத்தில், பிரியாந்தியும் அவளின் போய்பிரண்ட பெரேராவும் இருக்கிறார்கள்.
‘அவர் வரவில்லையா?’ பெரேரா சைகையால் புனிதாவைக் கேட்கிறான்.
போலியான புன்முறுவலுடன் அவள்’ இல்லை’ என்று தலையாட்டகிறாள்.
‘சரி நான் வெளிக்கிடுறன். யாழ்ப்பாணம் போகவெளிக்கிட்டுக் கொண்டிரு’ தமயன் எழும்புகிறார்.
அவளின் பதிலை எதிர்பாராமற் செல்லும் தமயனைப் பார்த்தபடி எழுந்து செல்கிறாள் புனிதா.அந்த ஹாஸ்டலிலிருக்கும் இன்னொரு பெண்ணான, மிஸ் பார்க்லெட்  எதிர் வருகிறாள்.
‘ ஹலோ புனிதா, சிவா டின்ட் கம் ருடே ( புனிதா,சிவா இன்று வரவில்லையா)?’
புனிதத்துக்கு தாங்க முடியாத சோகத்தால் அவளின் இருதயம் பட படவென அடித்துக் கொண்டது.
‘சிவா இனி இந்த ஹாஸ்டலுக்க வரமாட்டார். அந்த மூலையிலிருக்கும் இருகதிரைகளுக்கும் வாயிருந்தால் நேற்று எங்களுக்குள் நடந்த கதையை உனக்குச் சொல்லியழும். அவரின்ர குடும்பத்தில இருக்கிற இருக்கிற குமர்ப்பெண்களுக்காக எங்கட இருதயத்தைக் கல்லறையாக்கி அதில எங்கட காதலைச் சமாதி வைத்து விட்டம்’ என்ற மிஸ் பார்க்லெட்டுக்குச் சொல்லத் துடித்தாள் புனிதா.
ஆனால் ஒரு சிறு புன்முறுவலைப் பதிலுக்குக் கொடுத்து விட்டு விரைகிறாள்.
வழியில் சுந்தரி வழக்கமான குலுக்கலுடன் வருகிறாள்.
‘என்னடி புனிதா இண்டைக்கு உமக்கு மூட் சரியில்லையா?’
‘சரியான தலையிடி’ என்ற பொய் சொல்லிவிட்டுத் தன் அறைக்குள் நுழைந்தாள் புனிதா.
இந்த நிமிடம் வரை, தனது வேதனை, சிவாவைப் பிரிந்ததால் மட்டுமே எனப் புனிதா நினைத்திருந்தாள்.
இப்போது ஒரு புதிய பிரச்சினை தலைநீடடியிருக்கிறது.
சிவாவின் உறவு அறுந்து விட்டது என்ற சொன்னால்,புனிதாவைப் பற்றி யார் யார் எப்படியெல்லாம் நினைக்கப் போகிறார்கள்?

‘நீயும் சுந்தரி மாதிரி அடிக்கடி போய் பிரண்ட்ஸை மாற்றப் போகிறாயா? என்று யாரும் கேட்காமலிருப்பார்களா?;

 கற்பு, காதல், புனிதம், எனற கதை, கவிதை, காப்பியங்களைப் போற்றும் மனிதர்கள்; தங்கள் சுயநலத்தக்காகப் புனிதா போன்றோரைக் கொடுமை செய்யும் இந்த சமுதாயத்தில் எந்தவிதமான நேர்மையும் இருப்பதாக அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
ஆயா சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள். புனிதாவுக்கப் பசிக்கவில்லை என்று சொன்னாள். சுpவாவை நினைத்தால் பசி பட்டினி ஒன்றும் ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை.
புனிதா அவனை நினைத்துத் தன்pமையிலிருந்து அழுதாள்.
புனிதா-சிவாவின் காதல் அவர்களின் குடும்பங்களுக்கப் பல ஆண்டுகளாகத் தெரியும். இருவரும் படிப்பை முடித்துவிட்டுக் கொழும்பில் வேலை செய்யத் தொடங்கியதும், இருவரும், கொழும்பில் கால்பேஸ் கடற்கரையிலும்.படமாளிகைகளில் காதற் சிட்டுகளாயப் பறந்து திரிவது அவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
புனிதா, சிவாவைத் திருமணம் செய்தால், வசதி படைத் கடும்பத்திலிருந்து வந்த அவளுக்கு ஒரு சதமும் அவர்கள் குடும்பத்திலிருந்து கிடைக்காது. என்று சொல்லி விட்டார்கள். பக்கத்து வீடுகளில் பிறந்து வளர்ந்த,அவர்களின் காதலை அவர்கள் அப்படி நிராகரிப்பார்கள் என்பதை அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை. அவளின் சந்தோசத்தை அவள் குடும்பம் முக்கியமானதாகப் பார்க்கும் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.
சிவராசாவின் குடும்பம் வசதியற்றது. அவனின் தகப்பன் ஒரு ஆசிரியர். அவனுக்கு இரு தங்கைகள் உள்ளனர். அவர்கள் இருக்கும் வீடு தவிர அவர்களுக்கு ஒரு சொத்தும் கிடையாது.
புனிதா, மலேசியாவில் எஞ்சினியராக வேலைபார்த்துப் பணம் சேர்த்தவரின் மகள். அரண்மனைமாதிரி ஒரு வீட்டுக்கு இளவரசி;.எவ்வளவு சீதனமும் கொடுக்க அவளின் குடும்பத்துக்கு வசதியுண்டு.
சிவாவுக்குப் புனிதா மூலம் கிடைக்கும் சீதனம் அவனின் தங்கைகளின் வாழ்க்கைக்கு உதவும் என்று புனிதாவும் சிவாவும் மனதார  நம்பியிருந்தார்கள்.
ஆனால் புனிதாவின் குடும்பத்தின் பேராசையால் அவர்கள் காதல் தவிடுபொடியானதும், தங்களின் எதிர்காலத்தை, தங்களை ஒரு அந்நியர்களாக நினைத்துக்கொண்டு ஆய்வு செய்தார்கள்.
தாங்கமுடியாத தங்கள் வேதனையையும் தோல்வியையும், புனிதாவின் குடும்பத்தாரால் ஏற்பட்ட அவமானத்தையும் மறைத்துக் கொண்டார்கள். உண்மையான காதல் தியாகத்தால் புனிதமாகிறது என்ற நினைத்தாள் புனிதா.
‘ எனக்காகக் காத்துக்கொண்டு இருக்கவேண்டாம். நீங்கள் உங்கட தங்கச்சிகளுக்கு உதவி செய்ய,உங்களுக்கு நல்ல சீதனம் கிடைக்கிற இடத்தில சம்பந்தம் செய்யுங்கோ’ அவள் தனது வேதனையை மறைத்துக் கொண்டு சிவாவுக்குப் புத்திமதி சொன்னாள்.

அவன் ஏழை ஆனால் அவளைப் பார்த்த பெண்களைக் கவரும் கம்பீரமான தோற்றமுள்ளவன். ஓரளவு நல்ல உத்தியோகத்திலிருப்பவன். அவனை மாப்பிள்ளையாக்க,எந்தக் குடும்பமும் தயங்காது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

‘ எனக்கு நீ இல்லாத வாழ்வு ஒரு ஒருவாழ்வா புனிதா? கடைசிவரைக்கும் பொறுத்துப் பார்ப்பம்’ அவன் தனது கண்ணீரை அவளிடமிருந்து மறைத்துக்கொண்டு சொன்னான்.
‘இஞ்ச பாருங்கோ, எங்கட ஆக்கள் பணப் பைத்தியங்கள். எனக்கும் சின்ன அண்ணாவுக்கும் ஒரு பெரிய இடத்தில மாற்றுச் சடங்கு செய்ய முடிவு செய்தாயிற்று’ அவள் அவனை அணைத்தபடி சொன்னாள்.
‘உனக்கு நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்துவிடடுட இன்னொருத்தியை நான் என்னன்டு தொடுவன்’ அவன் அவளின் இணைவில் பெருமூச்சு விட்டான்.
‘நாங்கள் அவர்களுக்குச் சொல்லாமல் களவாகத் திருமணம் செய்தால் என்ன? அவன் கெஞ்சினான்.

அவள் அது முடியாத காரியம் என்று அவன் காதுகளில் கிசுகிசுத்தாள். அவள் குடும்பம் அவனைக் கொலைசெய்யத் தயங்காது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

‘நீ உனது குடும்பம் சொல்கிறமாதிரி கல்யாணம் செய்துகொள், நான் என்னுடைய தங்கச்சிகளுக்குக் கல்யாணம் செய்து கொடுத்து விட்டு உன்நினைவிலேயே வாழப்போகிறன்’ அவன் காதல் வேதனையில் பிதற்றினான்.
‘நீங்க கெதியாக நல்ல சீதனத்தில கல்யாணம் செய்யுங்கோ’அவள் அவனிடம் விம்மலுடன் வேண்டினாள். அவனின் அணைப்பு அவளையிறுக்கியது.
அவள் அவனின் அணைப்பிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். நீPரோடும் அவள் விழிகள் அவனின் நெஞ்சைக் குத்திப் பிழந்தது. ஆசைதீர அவளை அணைத்து கடைசி முத்தமிட்டான். இருவர் கண்ணீரும் அவர்களின் அதரங்களில் பதிந்து அவர்களின் ஆத்மாவை ஊடுருவியது.
வாழ்நாள் முழுக்க அவன் அணைப்பில் வாழ்ந்து முடிக்கவேண்டும் என்ற அவள் ஆசை நிர்மூலமாகிவிட்டது.
உண்மையான, ஒரு புனிதமான,ஒரு ஆத்மிகப் பிணைப்புடனான அவர்களின் சங்கமம்,அன்ற அளவிடமுடியாத தாப உணர்ச்சிகளுடன் பிரிந்தது.
சில மாதங்களின் பின்:
 அவர்களின் கிணற்றுக் கட்டுக் கல்லில் அமர்ந்துகொண்டு பக்கத்திலுள்ள சிவாவின் வீட்டில் நடப்பதை,இரு வீட்டுக்கும் இடையிலுள்ள வேலிப் ‘பொட்டு'(ஓட்டை)க் குள்ளால்க் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள் புனிதா. அவளுக்குக் கல்யாணம் பேசிய காலத்திலிருந்து, கொழும்பில் அவளைப் பற்றி பலரும்,சிவாவை அவள் பிரிந்தது பற்றித் தேவையற்ற வாந்திகளைப் பரப்பமுதல்,அவள் வேலையை இராஜினாமா செய்துவிட்டு வீட்டிலேயே இருக்கிறாள்.
 இவளின் பழைய காதல் கதை மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்குத் தெரிய வந்ததால் இவளுக்குக் கல்யாணம் நடக்கவில்லை.ஆனாலும் என்ன விலை கொடுத்தும் ஒரு மாப்பிள்ளை ‘வாங்க’ அவள் குடும்பம் அலைகிறது.
 சிவராசாவுக்குப் பெருமளவான சீதனத்தடன் பிரமாண்டமான திருமணம் நடந்தது.அந்த வைபோகத்தை வேலிப் ‘பொட்டு'(ஓட்டை) வழியாகக் கண்டு கண்ணீர் வடித்தாள் புனிதா.
அந்த வேலிப்’பொட்டு’தான்,ஒருகாலத்தில், புனிதாவும், சிவாவும் காதலிக்கக் காரணமாகவிருந்தது.
இப்போது அந்த வேலிப் பொட்டை வைத்த கண்வாங்காமற் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் புனிதா.
  ஓலையிலான  அந்தப் பழைய  வேலியை எடுத்துவிட்டுக் கல்மதில் கட்டவேண்டும் என்று புனிதாவின் வீட்டார் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள. கல் மதில் கட்டி,இருவீடுகளையம் மறைக்காவிட்டால், இந்த இருவீடுகளிலுமுள்ள அடுத்த தலைமுறைக் குழந்தைகள் இன்னுமொரு காதல்ப் பிரச்சினையை எழுப்புவார்கள் என்று மனிதமற்ற அந்தப் பணக்காhர்கள் பயப்படுகிறார்கள் போலும். புனிதா யோசிக்கிறாள்.
(யாவும் கற்பனையே)
 ‘சிந்தாமணி’ இலங்கை பிரசுரம் 04.03.1971 ‘ஏக்கம்’ என்ற பெயரில் வெளிவந்தது.  சில வசனங்களும் மாற்றப் பட்டிருக்கின்றன.
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

இங்கிலாந்தின் இரண்டாவது பெண்பிரதமர் திருமதி திரேசா மேய்

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-18.07.16
கடந்த மாதம் 23ம்திகதி பிரித்தானிய மக்கள் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரித்தானிய பிரியவேண்டும் என்று வாக்களித்தார்கள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை,பிரித்தானியாவில் நடக்கும் மாற்றங்கள் எந்த அரசியல்வாதியோ அல்லது பத்திரிகையாளர்களோ அல்லது சாதாரண பிரித்தானிய மக்களோ எதிர்பார்க்காதவையாகும்.
மிகவும் வசதியும், மிகவும் வல்லமையும் செல்வாக்கும் பெற்ற பின்னணியிலிருந்து வந்த பிரதமர் டேவிட் கமரன், அவரின் நெருங்கிய சினேகிதரும் சான்சிலருமான ஜோர்ஜ் ஒஸ்போர்ன் என்ற பெரிய தலைகளைப் பிரித்தானியா மக்கள் தங்கள் வாக்குகளால் உதிரப் பண்ணிவிட்டார்கள். அந்த இடத்திற்குப் பிரித்தானியாவின் ஐம்பத்து நான்காவுது பிரதமராக-இரண்டாவது பெண்பிரதமராக-எலிசபெத் மகாராணி காலத்தில் பதவியேற்கும் பதின்மூன்றாவது பிரதமராகக் கடந்த பதின்மூன்றாம் திகதி திருமதி திரேசா மேய் பதவி ஏற்றிருக்கிறார்.இங்கிலாந்து அரசியலில் மிக முக்கிய பதவிகள் வகித்த மார்க்கிரட் தச்சர்(பிரதமர்),மார்க்கிரட் பெக்கட்(வெளிநாட்டமைச்சர்) ஜக்கியுஸ் ஸ்மித்(உள்நாட்டமைச்சர்) வரிசையில் இவர் நான்காவது இடம் பெறுகிறார்.
இவரின் பின்னணி என்ன? இவரின் அரசியல் எப்படியானது. பிரித்தானியாவின் எதிர்காலம் இவர் தலைமையில் எப்படி அமையப் போகிறது என்று பத்திரிகைகளும் அரசியல் ஆய்வாளர்களும் எழுதித்தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவற்றில் சில விடயங்கள் இங்கு தரப்படுகின்றன.

மேரி-பிராஷிர் தம்பதிகளுக்கு மகளாகத் திரேசா 01.10.1956ம் ஆண்டில் பிறந்தார்.தகப்பனார் ஒரு கிறிஸ்தவ போதகர்;. அதனால் திரேசாவும் கிறிஸ்தவ சமயக் கருத்துக்களில் மிகவும் ஈடுபாடுடையவராம். எல்லா மனிதர்களையம் சமமாக நடத்தவேண்டும் என்ற பண்புள்ளவராம். சாதாரண பாடசாலையில் கல்வியை ஆரம்பித்த இவர் தனது பதின்மூன்றாவது வயதில் ஸ்காலர்ஷிப் மூலம் பிரைவேட் பெண்கள் கல்விக் கூடத்தையடைந்தார். மிகவும் கெட்டிக்காரியான இவர் ஒக்ஸ்போர்ட் கல்லூரியில் படிக்கும்போத அவரின் எதிர்காலக் கணவரான பிலிப் மேய் என்பவரைச் சந்தித்துக்காதல் கொண்டார். 1980; ஆண்டு திருமணம் செய்துகொண்டார். ஒக்ஸ்போhட்டில் படிக்கும்போது, பெனசியா பூட்டோவுடன்(பாகிஸ்தான் பிரதமராகவிருந்தவர்) சினேகிதியாயிருந்தாh.;

திரேசா- மேய் தம்பதிகளுக்குக்; குழந்தைகள் கிடையாது. 1997ல் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியானார். இதுவரையும் பல மேம்பட்ட பதவிகளைவகித்திருக்கிறார் அதில் முக்கியமானது. நீpண்டகாலமாகப் பிரித்தானிய உள்நாட்டமைச்சராகப் பதவி வகித்ததாகும். பழமைசார்ந்ததும் மிகப் பெரிய பணக்காரர்களின் கட்சியுமான கொன்சர்வேட்டிவ் கட்சியல் இவரை ஒரு’இடதுசாரி’க்குணம் கொண்டவர் என்று வர்ணிப்பதாகவும் தகவல்கள் உண்டு. தங்கள் கட்சி, பொது மக்களால் ஒரு ‘நாஸ்;டி’ கட்சியாக வர்ணிக்கப் படுவதை இவர் எடுத்துரைத்து, அந்தக்கட்சி மக்களின் அபிமானக் கட்சியாக வரவேண்டும் என்பதை 2002ம் ஆண்டு கன்சர்வெட்டிவ் கட்சி மகாநாட்டில் வலியுறுத்தினார்.; தங்கள் கட்சி பணம் படைத்தவர்கள் சிலருக்காக மட்டும் வேலைசெய்யும் ஒரு அமைப்பாக இருக்கக்; கூடாது என்று ஆணித்தரமாகக்கூறினார். பொது மக்களின் நலனில் மிக அக்கறை கொண்டவர் என்று பலராலும் வர்ணிக்கப்படுகிறார்.சமுதாய மாற்றங்களை மிகவும் கூர்மையாகக் கவனிக்கிறார். அரசியல் மாற்றங்களைக் கட்சிசார் பார்வைக்கப்பால் அவதானிக்கிறார்.ஓரினத் திருமணத்திற்கு மிகவும் முன்னின்று பாடுபட்டார்.

இங்கிலாந்துப் போலிஸ் அதிகாரத்தில்;, இனவாதம்,பாலியல்வாதம்,ஊழல் போன்ற பல பாரதூரமான விடயங்கள் ஊறிக்கிடப்பதைக் கண்டித்த இவர்,2010ம் ஆண்டு நடந்த போலிஸ் பெடரேஷன் மகாநாட்டில்,’ நீங்கள் உங்கள் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ளாவிட்டால் நாங்கள் அதை மாற்ற வேண்டிவரும்’என்று எச்சரிக்கையை விடுத்தார். பிரிட்டிஷ் போலிஸ் அதிகாரத்தை இதுவரையும் எந்த அமைச்சரும் இப்படிக் கண்டித்தது சரித்திரத்தில் இல்லை.

உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பில் இவர் எடுத்த நடவடிக்கைகளால் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை 10 விகிதமாகக் குறைந்தது.
இப்படிப் பல திருத்தங்களைச் செய்த இவர் ஆட்சியிலிருந்த மிகப் பலம் வாய்ந்த சக்திகளான டேவிட் கமரன் அணியுடன் அதிக நெருக்கமாயிருக்கவில்லை என்று கருதப்பட்டது. இவர்,ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் சேர்ந்திருக்கவேண்டும் என்ற கொள்கையைக் கொண்டவராக இருந்தாலும்,ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிந்து போகும் கொள்கைகளை முன்னெடுக்கும் கொன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் பெரும்பாலானவர்களின் அபிமானத்தால் மட்டுமல்லாது கட்சியின் பலரின்;; ஆதரவாலும்;,கட்சித் தலைவராக மிக வெற்றிபெற்று இன்று பிரதமராக வந்திருக்கிறார்.
 இங்கிலாந்துக்குள் வரும் ஐரேப்பிய ஒன்றிணைய நாடுகளைச் சோர்ந்தவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்தி இங்கிலாந்தை,’எங்கள் நாடு’ என்ற பழம்பெருமையுடன் வளர்ப்பேன் என்று கூறியிருக்கிறார். மிகவும் செல்வாக்கான பாரம்பரியமுள்ளவர்களால் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்த பெரும்பாலான பதவிகளைச் சாதராண படிப்பு, பாரம்பரியம், சமுகவரலாறு உள்ளவர்களிடம் கொடுத்திருக்கிறார்.

ஜேர்மன் நாட்டு அதிபர் ஆங்கலா மேக்கலின் திறமையுடன் திரேசாவின் திறமையையும் ஆளுமையையும் ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார்கள். இங்கிலாந்தின் எதிர்கால அபிவிருத்திக்கு இவரின் பணிகள் ஏராளமாக எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.ஸ்கொட்லாந்து இங்கிலாந்திலிருந்து பிரிவதைத் தடுப்பது இவரின் மிகப் பிரமாண்டமான முயற்சியாகவிருக்கும்.அத்துடன் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிவதால் உண்டாகும் பல தரப்பட்ட மாற்றங்களை-முக்கியமாகப் பொருளாதார விருத்தியை எப்படிக் கையாளப் போகிறார் என்ற கேள்விகள் பலமாகக் கேட்கப்படுகிறது.

இன்று,இங்கிலாந்தில் எதிர்க்கட்சியாகவிருக்கும் தொழிற்கட்சியில் பல பிளவுகள் இருப்பதால்,கொன்சர்வேட்டிவ் கட்சியினர், தாங்கள் நினைத்ததை அமுல் படுத்துவது மிகவும் சாத்தியப் பாடாகவிருக்கும். அதே நேரத்தில்,கமரன் போன்றோரின் மேலாண்மையை எதிர்த்த மக்கள் தனது ஆட்சியையும் மிகவும் கவனமாகப் பரிசீலனை செய்வார்கள் என்பதையும் திரேசா மறக்கமாட்டார்.
இன்று உலகம் பல்வேறு பிரச்சினைகளால் மிகவும் சிக்கலான நிலைக்குள் தள்ளப் பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவில் றொலான்ட் ட்றம்ப் அதிபதியாக வந்தால்,அவரின் இனவாதம்பிடித்த வெளிநாட்டுக்கொள்கைகளால் பிரச்சினைகள் வேறுவடிவத்தில் உருவெடுக்கும்.எப்போதும், அமெரிக்காவின்,’விசேட உறவு’ வைத்திருக்கும் பிரித்தானியாவின் பிரதமர் திரேசா அவர்கள் அவற்றை எப்படி முகம் கொடுப்பார் என்பது பலரின் கேளிவியாகும்.
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘கண்களுக்கு அப்பால் இதயத்திற்கு அருகில்’

 இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்.19.06.16.
இந்தியாவின் பிலபல இலக்கியவாதி, ஊடகவாதி மாலனின் முயற்சியால் வெளிவந்திருக்கும்’அயலகத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகள்’
‘கண்களுக்கு அப்பால் இதயத்திற்கு அருகில்’ என்ற இத்தொகுதியில் அ.முத்துலிங்கம்,ரெ.கார்த்திகேசு,நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா,உமா வரதராஜன்,இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்,பொ.கருணாகரமூர்த்தி,ஆ.சி கந்தராஜா,டாக்டர்.சண்முகசிவா,அ.யேசுராசா,கீதா பெனட்,லதா,சந்திரவதனா,ஆசிப் மீரான்,எம்.கேஇகுமார் போன்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள் இருக்கின்றன.
தமிழ் இலக்கிய உழில் பரிச்சயமுள்ளவர்களுக்கு மாலன் யார் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. பார்மசித் துறையில் பட்டம் பெற்றாலும்,தமிழக இலக்கிய,ஊடகத்துறைகள் செய்த புண்ணியத்தால் இன்று மிகவும் பலம் வாய்ந்த ஒரு ஊடகவாதியாய், பொய்மையிலேயே ஊறி நாற்றமடிக்கும் அரசியலில் மக்களுக்குத் தேவையான உண்மைகளைத் தேடிச் சொல்லும்;  ஒரு அசாதாரண பிறவியாய்த் தமிழகத்தில் வலம் வருகிறார்.
அயலகத்;; தமிழ் இலக்கியப் படைப்பாளிகளின் கூர்மையான சமுதாயப் பார்வையை,பன்முகத் தன்மையான தத்துவார்த்த எழுச்சிகளின் சீற்றலை, பெண்ணிய இலக்கியத்தின் கரைகடந்த ஆவேசக் குரல்களை,வெளிநாட்டுப் புத்திஜீத்துவத்தை உணர்ந்து, பழையவையைக் கட்டறுப்புச் செய்ய எகிறிப் பாயும் நவின சிந்தனையை, காலம் காலமாகக் கட்டிப் பாதுகாத்துவந்த ‘கலாச்சாரக்’கோட்பாடுகளுக்குள் மனிதத்தை வதைக்கும் பழைய பண்பாடுகளை உடைத்தெறிய வரும் சத்தியத்தின் குரல்களின் தார்ப்பரியத்தை உணர்ந்தவர் மாலன்.
இலங்கைக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்த காலகட்டத்திலிருந்து,இலங்கைத் தமிழர்கள் படுத் துயர் கண்டு,இந்தியா உதவிக்கரம் கொடுக்கவில்லை என்று தனது இளமைக்காலத்திலேயே கொதித்தெழுந்தவர் மாலன்;. இந்திய அரசியல்வாதிகள்;,’தமிழ்’ என்ற வார்த்தையை வைத்துப் பிழைத்துக் கொண்டு இலங்கைத் தமிழர்களின் துயர் கண்டு போலிக்கண்ணீர் வடிப்பதைக் கண்டு முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே சீறியெழுந்து எழுதியவர்..
1981ம் ஆண்டுக் காலகட்டத்தில், யாழ்ப்பாணம் லைப்ரரியிலுள்ள எண்ணிக்கையற்ற- மதிப்பிடமுடியாத பழைய சரித்திரங்களையடக்கிய இலட்சக்கணக்கான தமிழ்ப் புத்தகங்களைச் சிங்கள அரசியல்க் கேடிகள்; எரிந்தபோது ,ஒரு இலக்கியவாதியான அவருக்கு வந்த தனது தர்மாவேசத்தை இந்திய அரசியல்வாதிகளிடம்; காட்டக் கொதித்தெழுந்தவர்.’ இலங்கை பற்றியெரியும்போது,முழங்கையை உயர்த்திக் கோஷம் போடுவது மட்டும் மாத்திரம் இவர்களுக்குச் சாத்தியமாகிறது’ என்ற எழுதி தமிழை வைத்து அரசியலுக்கு வந்தவர்களை வைது கொட்டியவர். (கணையாழி 1981-ஒக்டோபர்)
இலக்கியம் என்பது அதைப் படைக்கும் படைப்பாளி எப்படி அவன் வாழும் சமுதாயத்தைக் காண்கிறான் என்பதைப் பிரதிபலிப்பாகும்.; அவன் சமுதாயத்தில்; வாழும், நீதி, அநீதிகள், பலவேறுகாணங்களால் மனித நேயத்தைக் கொன்றொழிக்கும் சக்திகளைக் கண்டெழுந்த ஆவேசக் குரலின் தெறிப்புகள்தான் அவன் படைப்பின் உள்ளடக்கம். மாலனின் அந்த சக்தியின் ஆக்ரோஷக்குரல் பல தடவைகள் இந்திய அரசியல்வரிகளின் பொய்மையை நிர்வாணமாக்கியது.
        இலங்கைதை; தமிழருக்கு உருப்படியாக ஒன்றும் செய்யாமல் வெற்று வார்த்தையால் வீரம் பேசுபவர்களை,’இந்தியத் தமிழர்களின்              வீரத்தைக்கண்டு இந்த உலகமே சிரிக்கிறது’ என்று நையாண்டி செய்தார்.
 இந்திய அரசியல்வாதிகள் இலங்கைத் தமிழரின் துயரை வைத்து அரசியல் செய்வதைக் கண்ட இவர்,’ஹிப்போகிரஸி என்பது இந்தியர்களின் தேசிய குணம்’ என்ற தனது நாட்டின் நேர்மையைச் சாடினார்
தினமலர் ஆசிரியராகவிருந்த காலத்தில் இலங்கைத் தமிழர் பலரின் படைப்புக்களை வெளியிட்டார்.
அவர் சண் டிவி செய்தித்துறைப் பொறுப்பாளராகவிருந்த காலகட்டத்தில் பல இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்களை,நேர்காணல் செய்து அவர்களை இந்தியப் பொது மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.
இவரின் இந்த’கண்களுக்கு அப்பால் இதயத்துக்கு அருகில்’என்ற அக்கடெமித் தொகுதி, மாலன் எவ்வளவுதூரம், அயலகத் தமிழ் இலக்கியத்தை ஆய்வுசெய்கிறார், விளங்கிக் கொள்கிறார், மதிக்திறார், அவர்களைக் கவுரவிக்கவேண்டும் என்று துடிக்கிறார் என்பதை காட்டுகிறது.
கடந்த நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், இந்தியா,அன்னியனிடமிருந்து சுதந்திரம் பெறுவதற்கு மட்டுமல்லாது, தான் பிறந்த சமுகத்திலுள்ள சாதி வெறி, பெண்ணடிமைத்தனத்திற்குச் சாவு மணியடிக்கத் தனது கவிதை மூலம் மக்கள் சிந்தனையைத் தட்டியெழுப்பிய பாரதிபோல், இன்றைய இளம் தலைமுறையினர்,தமிழகத்தை நாசம் செய்யும் குறுகிய அரசியல் கண்ணோட்டங்களைத் தாண்டிய ஒரு ஆரோக்கியமான எதிர்காலத்தைப் படைக்கத் தனது ஆணித்தரமான படைப்புகள், செயல்கள் மூலம் உந்துதல் கொடுக்கிறார் மாலன்.அதற்கு அவர் நடத்தும் புதிய தலைமுறை சாட்சி என்று பலர் என்னிடம் சொன்னார்கள். பல விருதுகளைப் பெற்ற அவரின் படைப்புக்கள் பல பல்கலைக்கழகங்களில் பல பட்டதாரி மாணவர்களால் ஆய்வு செய்யப் படுகிறது.
அதேபோல, இப்போது, தனது எல்லை தாண்டி வந்து அயலகத்; தமிழரில் தனக்குள்ள நேசத்தையும்,அவர்களின் இலக்கியப் படைப்புக்களில், அவருக்குள்ள மரியாதையையும்  இத்தொகுதி மூலம் காட்டுகிறார்.அவரின் முயற்சி எங்களால் பாராட்டப்படவேண்டியதாகும்.
இந்தியாவில்,முக்கியமாகத் தமிழகத்தில் எழுத்தாளர்களுக்குப் பெரிய மதிப்புக் கிடையாது. சினிமாவையும், நடிகர்களையும் மிகவும் மதிக்கும் அல்லது ஒரு வணக்கத்துக்குரிய துறையாகக் காணும் பெரும்பாலான இளம் தலைமுறையினர் ஒரு தரமான இலக்கியத்தைத் தேடிப் படிக்கும் ஆவலுடன்;  இருப்பதாக எனக்குத் தெரியாது. சென்னையில்,ஒவ்வொரு வருடமும் பெரிய திருவிழாவாகப் புத்தகக் கண்காட்சி நடக்கிறது.ஆனால்,தங்கள் வாழ்க்கையையே தமிழ் இலக்கியத்துக்காகச் செலவிட்ட பல முதிய எழுத்தாளர்கள் கவுரவிக்கப் படுகிறார்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது. சிலவேளை, சில எழுத்தாளர்கள், சினிமாத்துறை மூலமோ அல்லது தெரிந்த பத்திரிகைகளின் உதவியுடனோ பிரபலம் பெறுவதுண்டு. அதன்பின் அவர்களின் படைப்புக்களுக்குக் கிராக்கியிருக்கலாம்.ஆனால் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் இலைமறைகாயாய் வாழ்ந்து விட்டு மறைந்து போகிறார்கள். எழுத வேண்டும் என்ற ஆவலில் எழுத்தை நம்பி வாழ்ந்த பெரும்பாலானவர்கள் ஏழைகளாய் வாழ்ந்து மடிகிறார்கள்.இந்நிலை மாறவேண்டும். தமிழை மதிப்பவர்கள், தமிழ் எழுத்தோடு பிணைந்தவர்களையும் மதிக்கவேண்டும்.
 இந்திய- இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியவாதிகள் பலகாரணங்களால் ஒருத்தரை ஒருத்தர் மதிக்காமலும்,ஓரம் கட்டியும், காழ்ப்புணர்ச்சி வதந்திகள் பரப்பியும் திரிவதால்,எங்களுக்குள் வாழும் அற்புதமான எழுத்தாளர்களையோ அவர்களின் படைப்புக்களையோ ஒரு காத்திரமான முறையில் மதிக்காமலிருக்கிறோம். இலங்கை எழுத்தாளர்களில் பெரும்பாலோர், தங்கள் அரசியற் சித்தாங்களால் உந்தப்பட்டுப் படைப்பிலக்கியத்தைத் தங்கள் ஆயதமாக்கிச் சமுதாய முன்னேற்றத்திற்கானப் பல நல்ல சிந்தனைகளை வளர்த்தவர்கள். எங்கள் தலைமுறையினர், கணேசலிங்கத்தின்’நீண்ட பயணத்தின்’ கதைமூலம் சமுகமாற்றம், முன்னேற்றத்திற்கு எங்களது கடைமை என்பதை உணர்த்தியவர்கள்.
பெனடிக்ட பாலனின் சாதிய எதிர்ப்பு;படைப்புக்களுக்கப் பின்தான்,இந்தியாவில் தலித் இலக்கியம் பிறந்தது.

அது போல பல இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள(முற்போக்கு)மனித நேயத்தைத் துவம்சம் செய்து பிரிவினைகளைத் தொடரும் சாதிமுறைக்குச் சாவுமணியடிக்கச் சிலிர்த்தெழந்து எழுதினார்கள்;. தாங்கள் வாழும் சமுகத்தின் கேடுகெட்ட கலாச்சாரமான சீதனக் கொடுமை,பெண்ணடிமைத்தனத்துக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பினார்கள்..

1960ம் ஆண்டுக்குப் பின் இலங்கை அரசு அவிழ்த்துவிட்ட இனவாதத்துக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பி எழுதினார்கள். .இலங்கை அரசு தனது அதர்ம சக்கரத்தைச் சுழட்டித் தமிழ் மக்களைச் சம்ஹாரம் செய்தபோது,அந்தக் கொடுமையின் அவலத்தைக் கதையாய், கவிதையாய் வடித்து எதிர்கால சந்ததிக்குச் சரித்திரம் படைத்தார்கள்.

பிறந்த நாட்டில் அனாதையானபோத, புகுந்தநாட்டில் அனுபவத்த வலிகளைத் தங்கள் வரிகளில்,கதையாகக் கவிதையாகப் படைத்nழுதினார்கள்;.புதிய சூழ்நிலை,மொழி,வாழ்வுமுறை,என்பனவற்றில் மோதி எழும்பியபோதும், தங்கள் ஆற்றாத் துயரைத் தங்கள் எழுத்தாணியால் இன்னுமொரு சந்ததிக்குச் விட்டுச் செல்பவர்கள்.இவர்கள் எங்கள் சமுதாயத்தின் சரித்திரப் படைப்பாளிகள். இவர்களின் முயற்சி கௌரவிக்கப் படவேண்டும். எங்களிடையே உலக தரத்தில் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர்கள் பலர்.
1980ம் ஆண்டுகளில் இலங்கையிலிருந்து வெளியேறியவர்களின் மிகவும் ஆற்றல் மிக்க படைப்புக்கள் புலம் பெயர் எழுத்தாக பெருவிருட்சமெடுத்தது. ஐரோப்பா முழுதும் பத்திரிகைகளைத் தொடங்கி எழுதிய பல இளம் எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள் எதிர்கால சந்ததிக்குச் சேர்த்து வைக்கப் படவேண்டும்.ஒவ்வொரு சிறு பத்திரிகைகளும் பாது காக்கப்படவேண்டும். கனாடாவில் முத்துலிங்கமும், ஜேர்மனியிலலிருந்து கருணாகரமூர்த்;தியும் அவர்கள் போல பலரும் தொடர்ந்து எழுதி,அவர்களின் அனுபவங்களூடாக எங்கள் அழகிய தமிழை அச்சில் பதித்துக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.இவர்கள் எழுதும் படைப்பு ஏதாவது என பார்வையிற் பட்டால், அதைப் படித்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை செய்வேன். அவ்வளவுக்கு, யதார்த்தமாக எழுத மேற்குறிப்பிட்ட  ஒரு சிலராற்தான் முடியும்..
புலம் பெயர்ந்து வாழும் பல இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்லாது,சிங்கப்பூர் போன்ற அயலகத் தளங்களில் வாழும் பதின்நான்கு எழுத்தாளர்களின் படைப்பை மாலன் தொகுத்து வெளியிட்டிருக்கிறார்.இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு அவர் செய்திருக்கும் மரியாதைக்கு,நாங்கள் இந்தப் புத்தகத்தை வெளியிட்டு, படைப்புக்கள் எழுதியவர்களையும், அதைத் தொகுத்தவரையும் கௌரவிப்பது எங்கள் கடமை என நினைக்கிறேன்..
Posted in photos, Tamil Articles | Leave a comment

‘த பார்ட்டி’

‘சக்தி’பிரசுரம்-நோர்வே.02.03.1994
மஹாதேவன் நித்திரை வராமல் புரண்டு படுத்தார். வீட்டையண்டிய தெருவில் சட்டென்று இரு கார்கள் மோதிப் பெரிய  சப்தம் போட்டதால் அவர் மனைவியும் சாடையாக விழித்துப் பரண்டு படுத்தாள்.

அவரைப் போலவே அவளும் நித்திரையின்றி அல்லற்படுகிறாள் என்று அவருக்குத் தெரியும். அவர்களின் கட்டிலுக்குப் பக்கத்திலிருந்த அலாம் குளொக்கில்,இரவு ஒருமணி நாற்பது நிமிடம் விழுகிறது.

அவர் அந்த அறை மிகவும் சூடாக இருப்பதாக உணர்கிறார். ஆடிமாத கொடும் சூட்டில் லண்டன்; தெருக்களில்’தார்’ உருகுவதாக டெலிவிஷனிற் சொன்னார்கள்.

 பல சிந்தனைகளால் அவர் மனமும் சூடாகி வியர்வையாக வழிந்துகொண்டிருக்கிறது.
எப்படிச் சூடான சுவாத்தியமென்றாலும் அவர்மனைவி படுக்கையறை ஜன்னல்களைத் திறந்து வைக்க விடமாட்டாள். ஓரு சிறு காற்றும் அவளையணுகவிடக் கூடாதாம். அவளுக்கு ஆஸ்த்மா வந்து விடுமாம்!.
அவளுக்கு ஆஸ்த்மா வந்து தொலைத்துவிடும் என்பதற்காகத்தான்,அவள் அவரை ஜன்னல் கதவுகளைத் திறக்காமற் பண்ணுகிறாள் என்பதில்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும்,எதைச் செய்தாலும் அந்த விடயத்திற்கு எதிர்மாறக நடப்பதன்-சொல்வதின் மூலம் அந்தச் சூழ்நிலையை வைத்து,அவர் மனைவி கீதா ஒரு தர்க்கப் போராட்டத்தையே நடத்திவிடுவாள். மஹாதேவன் தர்க்கம் விரும்பாத ஒரு ‘சமாதான’விரும்பி.
அவர்கள் இருவரும் தங்கள் படுக்கையறையில் நித்திரையின்றித் தவிப்பதற்கு,இரண்டு நேர் வித்தியாசமான காரணங்கள் இருந்தாலும்,அவை பற்றி இருவரும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் மனம் விட்டுச் சொல்லப் போவதில்லை.
வெளியில் நல்ல நிலவு.ஜன்னற்திரை இடுக்குகளால் எட்டிப்பார்க்கிறது.
அவர் எழும்பி,படுக்கையறையை விட்டுக் கீழே வந்தார்.ஹால் முழுதும்,விரைவில் நடக்கப்போகும் ‘பேர்த் டே பார்ட்டிக்கு’ வாங்கிய பல தரப்பட்ட சாமான்கள் நிறைந்து கிடந்தது. அவற்றைப் பார்க்க அவருக்கு எரிச்சலாக வந்தது.
அந்த எரிச்சலைத் தவிர்க்க எதையோ வாசித்து மனதைச் சமாதானப்படுத்த, அண்மையில் வந்த ‘கணையாழி’யைப் பிரித்தால் வாசிக்க நினைத்த ஒன்றும் மனதில் தங்காமல்,அவர்கள் வீட்டில் நடந்த இன்றைய நிகழ்ச்சிகளும், நாளைக்கு நடக்கப்போகும்,பார்ட்டியும் நினைவில் மோதின.
அவர் மனைவி கீதா, தனது செல்வச் செருக்கைக் காட்ட,அவர்களின் குழந்தையைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு ஒரு பிரமாண்டமான பார்ட்டி வைக்கிறாள். இருநுர்று விருந்தாளிகள் வருகிறார்களாம்.
அவளை, அந்தப் பார்ட்டிக்கு வருபவர்கள் மெச்சிப் பேசுமளவுக்கு அவள் மிக விலையுயர்ந்த பட்டுச் சேலை வாங்கியிருக்கிறாள்.விலை மிக மிக அபாரம்.
இவ்வளவு நாளும் வைத்த பார்ட்டிகளைவிட, இந்தப்பார்ட்டி மற்றவர்கள் மெச்சிப் பேசுமளவுக்கு இருக்கவேண்டுமாம். கீதா அவருக்குச் சொல்வதுபோல் தனது திட்டத்தை விளங்கப் படுத்தினாள்.
‘ஏன் இந்த பேர்த் டே பார்ட்டி? ஏன் மற்றவர்கள் மெச்சுமளவுக்கு நீ இவ்வளவு ஆடம்பரத் திட்டங்கள் போடுகிறாய்? என்று அவர் கேட்கவில்லை.
அவருக்கு அவள் என்ன மறுமொழிகள் வைத்திருப்பாள் என்று தெரியும்.
அவர்களின் மகன் தினேசுக்கு ஐந்து வயதாகப் போகிறது. ‘அவனது ஐந்தாவது பேர்த்டே பார்ட்டிக்கு அவனுடைய,நேர்ஸரி வகுப்பு நண்பர்களெல்லாம்  வரவேணும்’.அவள் பிகடனப் படுத்தினாள் அதாவது, அவர்களது மகனின் சினேகிதர்களின் தாய் தகப்பனெல்லாம் வரவேண்டும்!.
 அவள் இந்த பேர்த்டே பார்ட்டியைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு, அவர்கள் அண்மையில் வாங்கிய லெதர் சோபாக்கள்,அல்லது அவள் அண்மையில் வாங்கிப் பெட்டியில் வைத்திருக்கும்,(வங்கியில் பத்திரமாக இன்னும் வைக்கவில்லை) வைர அட்டிகை பற்றிப் பேசலாம் என்பது அவருக்கு
நன்றாகத் தெரியும்.
மஹாதேவன்,தனக்கு முன்னால் குவிந்து கிடக்கும் பார்ட்டி டெக்கரேஷன்களை ஒருதரம் நோட்டம் விட்டார்.அவருடைய கடுமையான உழைப்பின் சேர்ப்பின் ஒரு பகுதி, நாளைய பார்ட்டியில் அழியப்போகிறதா? பலூன்களாக உடையுமா? ஐஸ்கிறிமா வழியுமா? விஸ்கியாக வெறியாட்டம் போடுமா?
கீதா அவர்களின் பார்ட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்த ஹால் ஒரு மைலுக்கப்பாலிருக்கிறது. அழைப்பு கொடுத்திருக்கும் அத்தனை பெரிய கூட்டத்தை இந்த வீட்டில் சமாளிக்க முடியாதாம். வீட்டில் பேர்த் டே பார்ட்டி வைப்பது லண்டனில் வாழும் தமிழர்களின் பாஷனில்லையாம்.
கீதா, அவர்களின் ஐந்து வயது மகனின் பேர்த் டே பார்ட்டி வைக்கப் பெரிய செலவில் மண்டபம் ஒன்றைத்; தெரிவு செய்திருக்கிறாள்.அதை அவள் அவருக்குச் சொன்னபோது அவருக்கு எரிச்சல் பற்றிக்கொண்டு வந்தது.
மஹாதேவன் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டார். அவர் முன்னாலிருக்கும் மேசையிலிருந்த அவர்களின் ஐந்து வயது மகன் தினேசின் படம் அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தது.
அவன் ஒன்றும் அறியாக் குழந்தை. தனக்கு இவ்வளவு செலவளித்து ஆடம்பரமான பார்ட்டி வைக்கச் சொல்லிக் கேட்டானா? வீட்டில் ஒரு சிறிய பார்ட்டி வைத்தாலென்ன,வெளியில் ஆடம்பரமாக ஒரு பார்ட்டி வைத்தாலென்ன அவன் இவற்றின் பரிமாணங்களையறியாத குழந்தை. நாளைக்குப் பார்ட்டியில்,சினேகிதர்களுடன் சேர்ந்து நிறைய ஐஸ்கிறிம் சாப்பிட்டு விட்டு,சட்டையெல்லாம் சாக்கலெட்டைப் புரட்டிக்கொண்டு விளையாடித் திரிவான்.
அவன் ஒரு பாலகன். அவனைப் பயன் படுத்தி,அவர் மனைவி செய்யும் கூத்துக்களை அவராற் சகிக்க முடியாதிருக்கிறது.அவர் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டார் .மாடிக்குப் போய் படுக்கையறையில் நுழைய விரும்பவில்லை. கீதாவும் மஹாதேவனும் கல்யாணம் செய்து ஆறுவருடங்களாகின்றன.
அதற்குள்,அவர் தனது மனைவி கீதாவுடன் அரை நுர்ற்றாண்டைக் கழித்த சலிப்பு அவர் முகத்தில் பிரதிபலிக்கிறது.

ஆறு வருடத் திருமணம்! கீதாவுடன் இன்னுமொரு அரைநூற்றாண்டு வாழ்க்கையை நினைத்தபோது, அவர் நெஞ்கில் இனம் தெரியாத நோ பரவியது. தனது நெஞ்சைத்தடவியபோது, அவர் தனது பழைய நினைவுகளையும் சேர்த்துத் தடவிக் கொண்டபோது, நெருஞ்சி முட்கள் குத்திக் கிழித்தன.

காலையில் அவர் வாசித்து வைத்துவிட்டுப் போன எயார்மெயில் லெட்டர் இன்னும் டெலிவிஷனுக்கு மேலிருக்கிறது. வேலைக்குப் போகும் அவசரத்தில் அப்படியே வைத்துவிட்டுப்போய்விட்டார்.

அத்துடன்,கீதா அந்தக் கடிதத்தை ஒரு தரம் வாசிக்க மாட்டாளா என்ற நப்பாசை அவரின் மனதில் ஒரு மூலையிலிருந்தபடியாற்தான் அவர் அதை அவளுக்குத் தெரியும்படி வைத்துவிட்டுச் சென்றார்.

அவள் அதைப் படித்திருந்தால், அவர் வேலையால் வந்தபோது அவரைத் தன்வாயால்க் குத்திக் கிழித்திருப்பாள்.
அவள் படிக்கவில்லை என்பது,அவள் நாளைய பார்ட்டியைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருப்பதிலிருந்து தெரிகிறது.

காலையில் அவருக்கு வந்திருந்த கடிதம் உண்டாக்கிய சஞ்சலம் தீரமுதல், கீதா அவருக்கு உத்தரவு போட்டாள், ‘வேலையால வரேக்க இந்த லிஸ்டில இருக்கிற சாமான்களையெல்லாம் வேண்டிக் கொண்டு வாங்கோ’.
அவா,; தனது வீட்டிலிருந்து வந்திருக்கும் கடிதத்தின் உள்ளடக்கத்தை அவளிடம் சொல்லவில்லை.
‘ என்ன கடிதம் வரும்? பஞ்சப்பாட்டுப்பாடி உங்கட ஆட்கள் எழுதியிருப்பினம்’ கீதா எத்தனையோதரம், இப்படிச்சொல்லி அவரை அவமானப்படுத்தியிருக்கிறாள்.
‘ எவ்வளவு கொடுத்தாலும், அந்தச் சனியன்களுக்கு ஒரு நாளும் நிறைவில்லை’ என்று கீதா அவரின் குடும்பத்தைத் திட்டுவதை அவராற் தாங்கமுடியாது தவிப்பதுண்டு.சீதனம் என்ற பெயரில்,எத்தனையோ இலட்சம் பணத்துக்கும், கொழும்பிலுள்ள ஒரு ஆடம்பரமான வீட்டுக்கும் அவர் கீதாவின் கணவராக விலைப்பட்டவர். அவர் அப்படி விலைபோகக் காரணமாகவிருந்தவர்கள் அவரின் குடும்பத்தினர்.; அவரின் கடைசித் தங்கைக்கு முப்பது வயது தாண்டி, முதுகன்னியாய்,முன்தலையில் ஒன்றிரண்டு தலைமயிர் நரை வரத் தொடங்கியதும், தமையனாகிய மஹாதேவன் பாடு பிரச்சினையாகிவிட்டது.
கடைசி மகள் ‘கரையேறாததால்’ இன்னும் கல்யாணம் செய்யாமலிருக்கும் மகனின் நிலைகண்டு அவரின் தாய்க்கு மிகவும் துன்பம்தான். குடும்ப நிலை காரணமாகச், சீதனத்துக்காக, தனது மகன்,அவனை’விற்றுக் கொண்டு’அவனுக்கு விருப்பமில்லாத யாரையோ திருமணம் செய்துவிட்டு,அவனின் வாழ்க்கை முழக்கத் துன்பத்துடன் வாழ நேரிட்டால் என்ற பயம் தாயை வாட்டியது.
இரண்டு தமக்கைகள்,இரண்டு தங்கைகளுக்கு நடுவில் ஆண்மகனாகப் பிறந்த சுமையை மிகப் பொறுப்புடன் சுமந்தவர் அவர்.
அவர் பல்கலைக்கழகம் படிப்புக்குக் காலடி எடுத்து வைத்தபோது, மகன் படித்து முடித்ததும், தங்கள் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவான் என்ற நம்பிக்கையில், அவர்களின் மூத்த மகளின் திருமணத்திற்குப் பெரும் கடன்பட்டுத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள்.
இரண்டாவது தமக்கை தனக்குப் பிடித்தவரைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்தவள்.ஆனாலும் மாப்பிள்ளை வீட்டார் ‘பேரம்’பேசத்தவறவில்லை!
முதல் இரண்டு பெண்களும் கரைசோர்ந்தாலும்,அவர்களுக்குப்பட்ட கடன் வட்டியும் குட்டியுமாய் ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
பல்கலைப் படிப்பு முடிந்து,வேலை எடுத்து அந்தக் கடன்கள் கட்டி,அதன்பின் அவருக்கு அடுத்த தங்கைக்குக் கல்யாணம் செய்து கொடுத்தபோது வாழ்க்கையில் அவர் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தாங்கியது போதும் போதுமென்றாகி விட்டது.
அவரின் வயதும் ஏறிக்கொண்டு போனது.
‘கடைசித் தங்கச்சிக்கும் ஒரு வழியைப் பார்த்துப் போட்டு,உனக்கு விருப்பமான ஒரு பெட்டையப் பார்’ தாய் மகனிடம் பாசத்துடன் முணுமுணுத்தாள்.
காரணம்,அவருக்கு முப்பத்தி நான்கு வயது வந்துவிட்டது.அல்லது அவரின் சினேகிதன் ஒருத்தன், அவருக்கு யூனிவர்சிட்டியில படிக்கும்போது ஒரு சிங்கள மாணவியுடனிருந்த உறவை அவன் தாயின் காதில் படத்தக்கதாகப் பகிடி விட்டதுமாயிருக்கலாம்.

-இலங்கையில் எப்போதோ நடந்த பழைய சிந்தனைகளை உதறிவிட்டு, மஹாதேவன் தனது படுக்கையறைக்குப் போகிறார்.

அவர் மனைவி கீதா கட்டிலின் ஓரமாகப் படுத்திருக்கிறாள். இவரின் உடல் பட்டால் அவளுக்கு நித்திரை வராதாம்!
எத்தனை கணவர்கள் இந்த அவமானத்தைப் பொறுப்பார்களோ தெரியாது.

‘ தனிக் கட்டில் வைத்துக் கொள்வதற்கென்ன?’ அவமானம் தாங்காமல் அவர் எரிச்சலுடன் முணுமுணுக்க,’யாரும் பார்த்தால் என்ன சொல்வார்கள்?’ என்று இவரில் எகிறிப் பாய்ந்தாள் கீதா.
அவள் அவர்களின் வீட்டோடு சம்பந்தப் படாத உலகத்திலுள்ள வேறு,’யார்களுக்காகவோ’ வாழ்பவள்.கல்யாணம், நெருக்கமான உறவு, தாம்பத்தியம் எல்லாம அவளைப் பொறுத்தவரையில,;வேறு ‘யார்களாலோ’ அங்கிகரிக்கப்படவேண்டும் என்ற அபிலாஷைகளுடன் வாழ்பவள்.
வைர அட்டியல்,லெதர் சோபாக்கள்,கௌரவத்துக்காக, ஒரு படித்த,பட்டம்பெற்ற கணவன் என்ற மத்தியதர வர்க்கப் போலிக்கண்ணோட்டதைக் கொண்டுவாழும் ‘மிடில் கிளாஸ் தமிழ் லேடி’ அவள்!
அவர் சிந்தனை பழையபடி பின்னோக்குகிறது.
‘ உனக்கு விருப்பமான பெட்டையைச் செய்து கொள்’ அழகிய பௌர்ணமி நிலவின் தண்ணொளியில்,; யாழ்ப்பாணத்து மண்வாசனையைத் தடவி வரும் இரவின் மென் தென்றலில், மாமரத்தடியில் அவர் பாய் போட்டுப் படுத்திருந்தபோது அம்மா மேற்கண்டவாறு சொன்னாள்.
அந்தக் கால கட்டத்தில்,அவரின் கடைசித் தங்கைக்குக் கனடாவிலிருந்து கல்யாணம் பேசி வந்திருந்தார்கள்.
 இலங்கையில் நடந்துகொண்டிருக்கும் அரசியற் பிரச்சினைகளால், பல தமிழ் இளைஞர்கள் உலகெங்கும் சிதறி ஓட,ஓட முடியாதவர்கள், இலங்கை அரசாங்கத்தால் பயங்கரவாதிகள் என்ற பெயரில் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். அல்லது பல தமிழ் இளைஞர்கள் ‘தமிழரின் போராட்ட இயக்கங்களிற்’ சேர்ந்து ஒருத்தரை ஒருத்தர் கொலைசெய்து அழிந்துகொண்டிருந்ததால், ‘மாப்பிள்ளைகளின் விலைகள்’ யானை விலை,குதிரை விலை என்று ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
அவரின் கடைசித் தங்கைக்கும் வயது ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
கீதா ஒரு மத்தியதரக்குடும்பத்துப் பெண். அவர்கள் அவளக்கு ஒரு பட்டதாரி மாப்பிள்ளையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். மிக வசதி படைத்த அவளின் குடுப்பத்தின் தேவைக்குப் பலியாடுகளாக எத்தனையோ தமிழ் இளைஞர்கள் போட்டி போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
‘உனக்கு விருப்பமான பெட்டையைச் செய்துகொள்’ என்ற பாசத்துடன் சொன்ன தாயை ஏறிட்டு நோக்கினார் மஹாதேவன்.
‘நான் விரும்பிய பெண்ணுக்கும் எனக்குமிடையில், ஒரு பெரிய இனக்கலவரமும்,ஏழுவருடங்களும் வந்துபோய்விட்டன. அம்மா, நான் தமிழன், அவள் சிங்களப்பெண்,அவள் இப்போது எங்கேயிருக்கிறாள் என்று கூட எனக்குத் தெரியாது’ என்று அம்மாவுக்கு உண்மையைச் சொல்லத் துடித்தார். மாமரத்துத் தென்றல் அவர் நினைவுகளுடன் சிலிர்த்தது.
‘அம்மா, தங்கச்சிக்கு வயது போய்க்கொண்டிருக்கு. மாம்பிள்ளை எடுக்கிறது பெரிய கஷ்டம்.இந்தக் கனடா மாப்பிள்ளையை எப்படியும் செய்யப் பார்ப்பம்’ தொலைந்து போன அவரது காதலி நர்மதாவை நினைத்துக்கொண்டு; தனக்குப் பக்கத்தில் சொரிந்து பூத்துக் கிடந்த சிவப்பு ரோஜாக்களைத் தடவியபடி சொன்னார்.
அதைக்கண்ட தாய்,’ரோஜாவில முள் இருக்கும் மகனே’ என்று சொல்லிக்கொண்டு அவரின் கைகளை ரோஜாப் பூவிலிருந்து விலக்கினாள்.
ரோஜாப் பூவில் முள் இருந்தால் தொடாதே என்று சொல்ல தாய் இருப்பாள். வாழ்க்கையில் முள் இருந்தால் எடுத்துவிட,அன்புள்ள ஒரு தாரமில்லாவிட்டால்..?
‘அம்மா,நான் சீதனம் வாங்காமல் கல்யாணம் செய்தால், சின்னத் தங்கச்சிக்குக் கல்யாணம் நடக்காது.. நான் விரும்பிய பெண்ணைச் செய்யுற் காலம் எப்பவோ கடந்து போயிற்று’ இதைச் சொல்லும்போது எரிமலையாகும் தன் உணர்வுகளைக் காட்டாமல் தனது குரலைச் சாதாரணமான தொனியில் வைத்துக்கொண்டார்.
அன்றிரவு,அவருடன் இளமைக் கனவைப் பகிர்ந்து கொண்ட நர்மதா வீரக்கோன் கனவில் வந்தாள்.
இளமை ஒரு கனவு.சிலவேளைகளில் மிக மிக இனிமையான அனுபவங்களைத் தாராளமாக அள்ளிக் கொடுப்பது.எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு அத்திவாரமாக இருப்பவை அந்த அனுபவங்களின் தாக்குதல்களே.அவர் பெருமுச்சு விட்டார். இப்போது அவரின் ‘பாதிவாழ்க்கை’ அவர்களின் படுக்கையறைக் கட்டிலில் அவர் உடம்பு படாமல் ஒதுங்கிப் படுத்திருக்கிறது.
மஹாதேவன் கற்பனை செய்த தாம்பத்திய வாழ்க்கைவேறு. குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக அவர்,கீதா குடும்பம் கொடுத்த சீதனத்திற்காக அவரை’விற்றுக்கொண்டாலும்’அவர் கீதாவால் விலைக்கு வாங்கப் பட்ட வெறும் பண்டமாக இல்லாமல்,அவளுடன் சேர்ந்து வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ள கொள்ள வந்த ‘பார்ட்னர்’ என்று நடக்க முயன்றபோது,இவரை அவள் ஏற இறங்கப் பார்த்தாள்.
படுக்கையறையிலும் ரேஷன்!
‘என்னை நீங்கள் கல்யாணம் செய்ய உங்களுக்குத் தரவேண்டியதெல்லாவற்றையும் தந்துவிட்டன். இப்ப என்ன கண்ட கண்ட நேரமெல்லாம் என்னைத் தொட்டுக்கொண்டு..’அவள் இப்படித்தான் அதிர்ந்தாள்.
மஹாதேவன் அவமானத்தால் குன்றிப்போனார். ஆத்திரத்தில் திணறினார்.
அவள் அவரின் மனைவி.அவருக்கு விருப்பமான நேரத்தில் அவளைத் தொடக்கூட உரிமைகிடையாதாம்!
‘நான் என்ன தேவடியாளா நீங்க விரும்பின நேரத்தில எல்லாம் கட்டிலுக்கு வர?’
உடல் உறவில் இணையும் தாம்பத்தியத்தின் நெருக்கத்தை உணராதவளா இவள்?
அவர் அப்படியே கூனிக் குறுகி ஸ்தம்பித்து விட்டார்.

லண்டன் ஹைட்பார்க்கில் இருக்கும் ஸ்பீக்கர் கோர்னருக்குப்போய், அங்குள்ள பெட்டிகளில் ஏறிநின்று,தங்களுக்குப் பிடித்த அரசியலையோ,தத்துவங்களையோ யாரும் பேசி முழங்கலாம்.

தானும் ஒருநாள் அங்குபோய், ஒரு பெட்டியில் ஏறிநின்று,’கல்யாண சந்தையில்,ஒரு இலங்கைத் தமிழனின் விலை’ பற்றிய வரைவிலக்கணப் பிரசங்கம்; கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்.

முதற் குழந்தை ஆண் குழந்தையாய்ப் பிறந்ததில் கீதாவுக்குச் சந்தோசம்.’பெட்டைச் சனியன்களைப் பெற்றால் பெரிய கரைச்சல்’ அவரின் குடும்பத்தைச் சாடிய படி அவள் தனது வைர அட்டியலைச் சரிசெய்துகொண்டு சொன்னாள்.
இப்போது அவளின் வைர அட்டியல் பெட்டியில். அவளின் கணவர் கட்டிலில் ஒதுங்கிப்போய்த் தன்னைக் கம்பளிப் போர்வைக்குள் புதைத்துக்கொண்டார்.
இன்றைக்கு நடந்தது.. அப்படிச் சொல்லக்கூடாது. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் விடியப்போகிறது.
நேற்று நடந்தவகைகளை நினைத்துப்பார்த்தார். நேற்றுக்காலை அவரின் தமக்கையிடமிருந்து கடிதம் வந்திருந்தது.அவள் படும் துயரை அழுது எழுதியிருந்தாள்.
‘தம்பி என்மகனின் உயிரை நீதான் காப்பாற்றவேணம்.ஊரில் அவன் நின்றால்,தமிழ் இயக்கங்கள் அவனைத் தங்களுடன் சேரச் சொல்கிறார்கள்.கொழும்புக்குப் போனால்,சிங்கள் அரசாங்கம்,தமிழப் பையன்களெல்லாம் பயங்கரவாதிகள் என்டு சொல்லி வேட்டையாடுது.அவனைக் கனடாவுக்கு அனுப்ப ஏஜென்சிக்காரர்கள் நாலு லட்சம் கேட்கிறார்கள். தம்பி, நீ லண்டனில நல்லா இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டன். தயவு செய்து என்ர மகனைக் காப்பாற்ற உதவி செய்’
அவர் கண்களில் நீர் வழிகிறது. கீதாவுக்கு விலைப்பட்டவர் அவர். அவளுக்காக லண்டனுக்கு வந்து மிகக் கஷ்டப்பட்டு உழைப்பவர்.அவரின் உழைப்பு,அவளின் வைர அட்டியலுக்கும்,பேர்த் டே பார்ட்டிகளுக்கும் விரையமாகிக் கரைகிறது. கீதாவிடம் அவர் தனது மருமகனுக்காக உதவி கேட்க முடியாது.
‘உங்களுக்கு லட்சக்கணக்காச் சீதனம் தந்திட்டன். அதற்கு மேலால என்னிட்ட ஒன்டும் கேட்க முடியாது’ என்று அவர் மனைவி எப்போதோ சொல்லி விட்டாள். என்றோ ஒருதரம் அவள் தந்த சீதனத்துக்காக,அவரின் ஆளுமையை, எதிர்கால உழைப்பை எல்லாம் அவள் உடமையாக்கிவிட்டாள்.
நாளைய பார்ட்டியின் செலவு சில ஆயிரம் ஸ்ரெலிங்ஸ். அவளின் அட்டிகையின் விலை பல ஆயிரம்.
இப்படிச் செலவழித்த பணத்துடன் இன்னும் கொஞ்சம் போட்டால்,இலங்கையில் உள்ள அவனின் அன்பான குடும்பத்திலுள்ள ஒரு இளைஞனின்.
உயிரைக் காப்பாற்றலாம்.
‘உங்கட குடும்பத்துக்கு இடம் கொடுத்தால், எங்கள நிம்மதியாக இருக்கவிடமாட்டுதுகள்’ கீதா,அவரின் குடும்பத்தை ஏதோ ஆடு மாடுகள் இனத்தில்ச் சேர்த்துப் பேசுவாள்.
அவரால் அவளுக்கு எதிராக மூச்சுவிட முடியவில்லை.
‘நீங்கள் மட்டுமா உதவி செய்யவேணும், என்னிட்டச் சீதனம் வாங்கி நீங்க கல்யாணம் செய்து கொடுத்துக் கனடாவில் போயிருக்கிற உங்கட கடைசித் தங்கச்சி உதவி செய்தா என்ன?’ கீதா விடாப்படியாகத் தர்க்கம் செய்கிறாள்.
அவர் நித்திரையின்றிப் பெருமூச்சுவிடுகிறார்.
விடிந்து விட்டது. அன்று,சனிக்கிழமை. பின்னேரம் அவர்களின் மகனின் பேர்த் டே பார்ட்டி நடக்கவிருக்கிறது. பார்ட்டி நடக்கவிருக்கும் ஹால் அலங்காரம் செய்யவேண்டிய சாமான்களை கொண்டுபோய் வைக்கச் சொல்லி கீதா சொல்லிவிட்டு,யாருடனோ டெலிபோனில் அலட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்.
பகல் பத்து மணிக்கே லண்டனில் அஹோர வெயிலடிக்கிறது.லண்டன் தெருக்கள்,இளம்பெண்கள்,இயற்கை கொடுத்த கொடையான அவர்களின் பருவ வளர்ச்சி அற்புதங்களை,அரைகுரையான கவர்ச்சி ஆடைகளுடன் வெளியில் காட்டும்; விளம்பர நிலையங்களாக்கிக் கொண்டு வலம்வரத் தொடங்கி விட்டார்கள்.
ஹாலுக்குப் போகும் வழியில் காரைத் திருப்பியபோது, றோட்டைக் கடக்க நின்ற பெண்ணைக்கண்டதும் அவர் திடுக்கிட்டார்.நேற்றிரவு,பழைய நினைவுகளை மனதில் படம்போட்டுப் பார்த்தபோது அவர் இதயத்தை வருடிய நர்மதா வீரக்கோன் அவரின் காரைக்;கடக்கும் பலரில் ஒருத்தராய் நிற்கிறாள்!
அவரின் வாழ்விலிருந்து எப்போதோ கடந்து போனவளாக அவாரால் நினைக்கப் பட்டவள்.
பல வருடங்களுக்கப்பாலும் அவளைக்கண்டதும், அவர் இதயம் துள்ளுகிறது.
அவரை அறியாமல்,’ நர்மதா’ என்று இரைகிறார்.
றோட்டைக் கடந்த அவள் குரல் வந்த திசையில் தன் பார்வையைத் திருப்பினாள்.
‘மஹா..@ ஆச்சரியத்தில் அவள் தொண்டை அடைத்திருக்கவேண்டும்
அவர் தனது காரை, ஒரு ஓரத்தில் நிறுத்தினார். அவள் அவரை நோக்கி வந்தாள். எத்தனையோ வருடத்தின்பின் லண்டன் மத்தியிலுள்ள தெருவின் ஓரத்தில் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள்
என்ன பேசுவது?
உலகத்தின் அழகான யூனிவர்சிட்டிகளில் ஒன்றெனக் கணிக்கப்படும் இலங்கை,பேராதனை யூனிவர்சிட்டிப் பூந்தரையில்,உயர் மலைகள் தவழ்ந்து வந்து அவர்களைத் தழுவும் தென்றலின் வருடலில், உலகத்தைத் திருத்தும் தர்மமான கருத்துக்களை உணர்ச்சி பொங்கக்  கொட்டிப் பேசிய அரசியல் வாதங்களை இன்னுமொருதரம் ஞாபகப்படுத்தலாமா?
‘எழுபத்தி ஏழாம் ஆண்டு இனக்கலவரத்தில் உங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல் தவித்துவிட்டேன்’ என்று அவள் ஓடிவந்து அவர் மார்பில் சாய்ந்து ஓலம் வைத்ததை ஞாபகப்படுத்துவதா?’
அம்மா சொன்னாளே ‘உனக்கு விருப்பமான பெட்டையைச் செய்து கொள்’ அப்போது அவர் ‘இவள்தான் எனக்குப் பிடித்தவள்’ என்று சொல்லத் துடித்தாரே அதை ஞாபகப் படுத்தலாமா?
அவள் எப்போதோ அவர் வாழ்க்கையிலிருந்து பல காரணங்களால் பிரிந்துவிட்டாளே.
என்ன ஆச்சரியம். எத்தனையோ வருடங்களின்பின்,அதுவும் அந்நிய நாடான இங்கிலாந்தின் தலைநகர் லண்டனின் தெருவோரத்தில் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள்.
‘ நாங்கள் கடைசியாகக் கண்டு எத்தனையோ வருடங்களாகிவிட்டன’ அவர் உணர்ச்சி ததும்ப முணுமுணுக்கிறார்.சிரிப்பம் அழுகையும் அவர் குரலில்.
‘கெட் இன் நர்மதா’ தனது காரைத் திறந்துவிடுகிறார்.அவர் குரலில் எதோ விதமான ‘உரிமையும்’ இணைவும்.அவள் அவரைப் புரிந்து கொண்ட சினேகிதி. அப்படி அவர் கீதாவுடன் எப்போதாவது சொல்லியிருப்பாரா? கிடையவே கிடையாது.
அவள் மௌனமாக ஏறி உட்கார்ந்தாள் எத்தனை வருடப் பிரிவ?
இன்று,சட்டென்று வந்து பக்கத்தில் இருக்கும் நர்மதாவுடன் எதைப் பேசுவது?
‘எனது மகனுக்கு இன்று ஐந்து வயதுப் பேர்த் டே பார்ட்டி’ எதையோ பேசுவதற்காக அவர் சம்பாஷணையைத் தொடங்குகிறார். அவர் இப்போது தான் ஒரு தகப்பன் என்பதை அவளுக்குச் சொல்கிறாரா?
அவள் ஒரு வித சலனமுமின்றி அவரை ஏறிட்டுப்பார்த்தாள்.
‘நீ ஒரு தமிழன், எப்படி உன்னிடம் வேறுவிதமான வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்க முடியும்?’ என்ற பார்வையா அது? அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
‘ யு ஆர் வெரி லக்கி’ அவள் குரல் தடுமாறுகிறது. அவளின் தொனி அவரில் உள்ள அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது. நர்மதாவை அவருக்குத் தெரியும். மூன்று வருடங்கள் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். தாங்கள் வாழும் சமுதாயத்துக்கு நன்மை தரும் என்ற நம்பிக்கையில்,பல விதமான தத்துவார்த்த சிந்தனைகளால் ஒன்றுபட்டுச் சினேகிதர்களாகத் திரிந்தவர்கள்.
அதையும் தாண்டிய நெருக்கத்தில், இளமையின் அப்பழுக்கற்ற கற்பனைகளுடன் அபூர்வ இணைவுடன் பழகியவர்கள்.அவளை அவருக்கு அன்று நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது.
 அவரின் இன்மையான காதலை, குடும்பப் பொறுப்பை நிறைவேற்ற அதைத் தியாகம் செய்யும் அவரின் வேதனையை உணர்ந்தவள்.

‘நர்மதா.நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன். ஆனால் உன்னை நான் திருமணம் செய்து கொள்ள எனது குடும்ப நிலை விடுமோ தெரியாது’ என்று அவர் விம்மலுடன் கெஞ்சியதை உணர்ந்து கொண்ட நர்மதாவை அவருக்கு நன்றாகப் புரியும். அவள் அவரின் சினேகிதி. எவ்வளவு காலம் பிரிந்திருந்தாலும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் புரிந்து கொள்ளும் மானசீகமாக மதிப்பை உணர்ந்தவர்கள் அவர்கள்.

ஆறுவருடத் திருமணத்தில் அவரின் படுக்கையறையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் மனைவி கீதாவை அவருக்குப் புரியுமா?

நர்மதா அவரின் சினேகிதி;.அவர் அவளை ஏறிட்டு நோக்கினார்.
‘ஏன் லக்கி என்று சொன்னாய், ஐந்து வயதுப் பையனுக்கு ஆயிரக்கணக்காகச் செலவழித்துப் பார்ட்டி வைக்கிறாளே என் மனைவி அது லக் என்ற சொல்கிறாயா?’அவர் விரக்தியுடன் சொன்னார்.
‘வாழ்க்கையே தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு பார்ட்டிதானே? போலி,பொய், நடிப்பு, நாடகம்’ அவள் சிரித்தாள் துன்பத் தொனி படர்ந்த சிரிப்பு.
அவர் பதில் சொல்லவில்லை. அவர்களுக்குள் இதுவரையிருந்த எத்தனையோ வருடப் பிரிவுகள் மறந்து விட்டது போன்ற உணர்ச்சி. அவளுடன் பக்கத்திலிருந்து பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்போலிருந்தது.
‘நீ எப்படியிருக்கிறாய்?’
‘முரண்பட்ட அரசியல் கருத்துக்கள் எனது கணவரைப் பலி வாங்கி விட்டது’ அவள் நீர் வழிந்த கண்களுடன் விம்மினாள்.கன்னங்கள் அவள் கண்ணீரைத் தாரையாக்கியது.
அவளைத் தொட்டு அந்தக்கண்ணீரைத் துடைக்க நினைத்தார் மஹாதேவன்.
ஆயிரம் வருடங்கள் பிரிந்திருந்தாலும்,அவளின் கண்ணீர் அவரைத் துடிக்கப் பண்ணும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவர்கள் நேர்மையாகப் பழகவும் பேசவும் ஒருசில மேன்மையான பேராசிரியர்களால்.பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பிக்கப் பட்டவர்கள்;.
‘பத்திரிகைகளில் படித்திருப்பீர்கள்,தங்களுக்கப் பிடிக்காத பத்திரிகை நிருபர்களை எப்படி இலங்கை அரசு கொலை செய்கிறார்கள் என்பதை’
அவள் குரல் உடைந்து கரகரத்தது.அவர் பெரு மூச்சுவிட்டார். நீண்ட இடைவெளியின் பின் தங்களின் சோக காவியத்தை இருவரும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.
அவள் தொடர்ந்தாள்.
‘அரசியல் நேர்மை கெட்டவர்களால் நிறைந்த ஒரு கேவலமான சதுரங்க விளையாட்டாக மாறிவிட்டதால், மக்களுக்கு உண்மையைச் சொல்லும் விடயங்களை எழுதிய குற்றத்திற்காக, எனது கணவரை இலங்கை அரசாங்கம்-இனம் தெரியாத பேர்வழிகள் மூலம் கொலை செய்த கடலில் எறிந்துவிட்டார்கள்.பல நாட்களுக்குப் பின் எனது கணவர் அழுகிய பிணமாகக் கடற்கரையில் ஒதுங்கிக் கிடந்தார். இதுதான் இலங்கையில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. சமத்தவத்திற்குக் குரல் கொடுப்பவர்கள், யாராயிருந்தாலும்- தமிழர் ,சிங்களவர் என்ற பேதமின்றி அரசாங்கத்தால் அழிக்கப்படுவார்கள்’
அவளின் அழுகை அவரின் இதயத்தைப் பிழிந்தெடுத்துக்கொண்டிருந்தது.
‘ஐ ஆம் வெரி சாரி நர்மதா’ அவர் அவளைத்தேற்ற வேறு வார்த்தைகள் வராததால் அனுதாபமான சில வெற்றுச்சொற்களால் தன் துயரை வெளிப்படுத்தினார்.
இலங்கையில் நடைபெறும் கொடுமையான அரசியல் யாரைத்தான் விட்டு வைக்கிறது?
‘கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்புதான் லண்டனுக்கு வந்தேன். எனது குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க நாடோடி வாழ்க்கையைத் தவிர வேறு ஒன்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை’ அவரை நேரே பார்த்படி சொன்னாள். அவளின் நீர் ததும்பும் விழிகளில் தன்னைக் கண்டார் அவர்.
‘ நான் உங்களைக் கண்டதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்’ அவள் விம்மினாள்.
‘ நர்மதா,உன்னைக் கண்டது எனக்கும் மிகவும் சந்தோசமாக இருக்கிறது’
அவளிடம் உண்மையான தனது மனவோட்டத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
‘நான் எனது சொந்தக்காரர் வீட்டுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன். இதுதான் எனது டெலிபோன் நம்பர்’ அவள் ஒரு சிறுபேப்பர் துண்டில் தனது நம்பரை எழுதிக் கொடுத்தாள்.
‘வில் யு கம் டு மை சண்ஸ் பேர்த் தே பார்ட்டி’ அவளை விட மனமில்லாத அவசரத்தில் அவர் கேட்டார்.
‘மஹா, எனக்கு இந்த ஆடம்பரமான பார்ட்டிகள் எல்லாம் பிடிக்காது ,உங்களோடு பழகிய காலத்தில் எனக்கிருந்த சமூக சிந்தனை இன்னும் மாறவில்லை.. அவ்வளவு செலவு செய்து ஊதாரித்தனமாகச் செலவழிக்கும் பணத்தை, இலங்கையில் பட்டினியால் வாடும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தால் நன்மையாயிருக்கும் என்பது எனது கருத்து. அதையும் விட, அரச கையில் அல்லது, தீவிரவாதக் கோஷ்டிகளால் உயிரைக்கையிற் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றினால் அது சமுதாயத்துக்குச் செய்யும் நன்மையாக இருக்கும்.பார்ட்டி வைப்பது உங்கள் குடும்ப விடயம். ஆடம்பர நாடகங்கள் எனக்குப் பிடிக்காது. தயவு செய்து மன்னிக்கவம்’
நர்மதா போய்விட்டாள்.
தீவிரவாதிகளிடமிருந்து தனது உயிரைக் காப்பாற்ற ஊரைவிட்டோடத் தன்னிடம் உதவி கேட்கும் அவரின் மருமகனின் பாதாபமான முகம் அவர் நினைவில் நிழலாடியது.
அவர் வீட்டுக்குப் போனபோது, பார்ட்டிக்குப் போக, மிகவும் ஆடம்பரமாக அலங்கரித்துக்கொண்டு அவர் மனைவி கீதா வெளிக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
‘கீதா’அவர் குரலில் கடுமை,அத்துடன் ஒரு தெளிவான தொனி. அவள் அவரிடம்,’என்ன என்ற கேட்காமல் அவரைப் பார்த்தாள்.
‘அக்காவின்ர மகன்- என்ர மருமகன் கனடா போக நாங்கள் உதவி செய்யவேணும்’ அவள் அவரை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள்.
‘ஐயாயிரம் பவுண்ஸ் பாங்கில கடன் எடுக்கப் போறன்’ அவர் நிதானமாகச் சொன்னார். அவள் கண்களில் நெருப்புப் பொறி.
‘நடக்காது’ அவள் வெறிபிடித்தவள்போற் கத்தினாள்.
‘ எனது சம்பளத்தில நான்தான் கடன் கட்டப்போறன். நீ தந்த உன்ர சீதனக்காசில நான் தொடவில்லை’ அவர் உறுதியாகச் சொன்னார்.
‘அதென்ன நீங்கள் நான் என்ற வேறுபாடு.. நீங்க உழைக்கிற பணம்..’-அவள் கெட்டிக்காரி,அவரின் மனவோட்டத்தை ஒரு நொடியில் எடைபோட்டுவிட்டாள்.
 தனது குரலை மென்மையாக்கி அவரை நேராகப் பார்த்தபடி சொன்னாள்.
‘கீதா,நீயும் நானும் எப்பவும் வேறுபட்ட மனிசராகத்தான் நடக்கிறம்.நீ என்னை ஒரு சராசரிக் கணவானக்கூட நடத்தியதாக நான் உணரவில்லை.அது உனக்குச் சரியாகத் தெரியும். ஓரு மனித உணர்ச்சியுள்ள மனிதனாக நான் வாழ நீ தடையாக இருப்பதை இனியும் நான் சகித்துக் கொண்டிருக்கப் போவதில்லை’
நர்மதாவை இன்று அவர் காணாமல் இருந்தால் அவர் இப்படி உறுதியுடன் கீதாவுடன் பேசியிருப்பாரா தெரியாது.
‘ஐயாயிரம் பவுண்ஸ்’ அவள் மிகவும் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.
‘ஆமாம். ஐயாயிரம் பவுண்ஸ். நோ பிளடி எக்ஸ்பென்சிவ் பார்ட்டிஸ் எனிமோர் இன் திஸ் டாம்ன் ஹவுஸ் ப்போர் எ லோங் ரைம்’ அவர் குரலில் இடி மின்னல் பறந்தது.
அவரின் மருமகனுக்குப் பதினெட்டு வயது. அவரின் உதவியுடன் உயிர் தப்பி வாழ்ந்தால்- அவன் படித்து உழைத்தால் அவன் மட்டுமல்ல அவனை நம்பியிருக்கும் அவரின் தமக்கையின் குடும்பமும் பட்டினியின்றி வாழும். அவர்களின் எதிர்காலம் பரவாயில்லாமலிருக்கும்
‘தாங்க் யு நர்மதா’ அவர் மனம் முணுமுணுத்தது.
‘நீங்கள் ஏன் இப்படி மாறினீர்கள்?’ கீதா அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.அவளின் வாழ்க்கையில் முதற்தரம் அழுகிறாள்.
அவர்களின்,ஆறுவருடத் திருமணத்தில் அவர் தனது சுயமையை,ஆளுமையை,ஆண்மையின் தேவைகளின் ஆசைகளை இழந்து மனம் விட்டுத் தனிமையில் பல தரம் அவர் அழுததை அவள் அறியமாட்டாள்.
‘நான் மாறவில்லை. சாதாரண மனிதனாக- சாதாரண ஆசை அபிலாசைகள உள்ள, குடும்பஸ்தனாக வாழத்;துடிக்கிறேன்.’ அவரின் நெகிழ்ந்த உணர்வினால் அவரின் இதயம் பட படவென அடித்துக்கொள்கிறது. நெஞ்சைத் தடவிக் கொள்கிறார். அப்போது அவர் கைகளில் அவரைப் புரிந்துகொண்ட சினேகிதி நர்மதாவின்; டெலிபோன் நம்பர் எழுதிய பேப்பர் தட்டுப்படுகிறது.
(யாவும் கற்பனையே)
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘அந்நியர்கள்’

‘பாரிஸ் ஈழமுரசு’ பிரசுரம்.ஆகஸ்ட் 1995
லண்டன் 1995.
சந்திரசேகரம் தனது வீட்டுக் கதவை இழுத்துப் பூட்டினான். வழக்கமாக அவனை வாசல் வரை வழியனுப்பவரும் அவன் மனைவியோ,’பை பை ப்பா’ என்று கைகாட்டி விடைகொடுக்கும் சின்ன மகன் மோகனோ இன்று மௌனமாகவிருந்தார்கள்
அவன் தெருவில் இறங்கினான்.நவம்பர்மாதக் குளிர் காற்று காதில் உறைத்தது.காற்று பயங்கரமாகவிருந்தது. இலையுதிர்காலத் தாண்டவத்தில் மரத்திலிருந்த உதிர்ந்த இலைகள் தெருவை நிறைத்திருந்தது.பழுத்த இலைகள் பாதையில் பாய்விரித்துக்கிடக்க.இரவு பெய்தமழை அவற்றில் படிந்ததால்,இவன் கால் வைக்கும்போது சதக் சதக் என்ற சப்தத்தையுண்டாக்கியது.
அவன் மனமும் இப்படித்தானிருக்கிறது.ஆத்திரம் படிந்த மனதில் எரிச்சல் இரத்தம் கொட்டுகிறது.
அதற்கு யாரை நொந்து கொள்வது?
இப்போது,நவம்பர் மாதக்குளிர் உடம்பில் உறைக்க உறைக்க, காலையில் அவனுள் காலையில் அனலாகச் சீறப்பாய்ந்த ஆத்திரம் குறையத் தொடங்கியதும் அவனிடம் அடிவாங்கிய மனைவியிலும் மகனிலும் பரிதாபம் வருகிறது.
‘எனது அன்பான மனைவி தேவகியை அடித்திருக்கக்கூடாது,மகன் குமரனைக் கட்டாயம் அடித்திருக்கக்கூடாது. ஆத்திரத்தில் அடித்துவிடN;டன்’;.அவன் தனக்குள் வெட்கப்படுகிறான்.
வேலைக்குப் போகாமல்,வீட்டுக்குப்போய் அவர்களிடம் மன்னிப்புக்கேட்க வேண்டும்போலிருக்கிறது.தெருவில்,இவனைக் கடந்து சென்ற கார்;,பாதையில் தேங்கிநின்ற நீரை இவனுக்கு அடித்துவிட்டுப்போகிறது.’கவனமாக நடக்கவேணும்’ தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டு, தெருவின் ஓரத்தில் நடக்கிறான்.
காலை ஏழமணியாகிவிட்டது. லண்டன் இன்னும் இருளில் மூழ்கிக்கிடக்கிறது.
‘லண்டன் மட்டுமா இருளில் மூழ்கியிருக்கிறது?என்னைப்போல் எத்தனையோ மனிதர்களின் மனங்கள் எத்தனை துயர்களில் மூழ்கிக்கிடக்கின்றன?.
வாய்விடடுச் சொல்லிக் கொள்கிறான்.
தேவகி கடந்த இரண்டு மாதங்களாக, அழுத கண்ணும் சிந்திய மூக்குமாகவிருக்கிறாள். மூன்று தமயன்கள்,இரண்டு தம்பிகள்,ஒரு தமக்கை,இரண்டு தங்கைகள் என்ற பெரிய குடும்பத்திலிருந்து வந்தவள் தேவகி..
 தேவகியின் தாய் தகப்பன் தங்களின் சிறு நிலத்தில் பயிர் செய்தும், தங்களின் சின்னக் கடையொன்றில் வியாபாரம் செய்தும் தங்கள் குழந்தைகளை வளர்க்க ஒடாய் உழைத்தவர்கள்.
இன்றைக்கு நடக்கும் அரசியல், சமுகப் பேரழிவால் அவர்களின் நிலை?
சந்திரசேகரம்  அண்டக்கிரவுண்டை அடைந்து விட்டான். பிக்கடில்லி லைன் ட்ரெயின் எடுத்து லண்டன் மத்தியிலுள்ள கடைக்கு வேலைக்குப் போகவேண்டும். லண்டனில் பணத்தாசை பிடித்த,’மனிதம்’இழந்த மனிதர்களுடன் வேலை செய்யாமல்,ஊருக்குத் திரும்பிப்போய் மாமனாரின் தோட்டத்தில் வேலைசெய்து பிழைத்தாலும் பரவாயில்லை என்று அவன் மனம் யோசிக்கிறது.

ஊருக்குத் திரும்பிப் போய்த் தோட்டத்தில், ஆறுதலாகப்படுத்துக்கொண்டு,ஒரு தமிழ்ப்; பத்திரிகையைப் படிக்கும் காலம் இனித்திரும்பி வருமா?.

ட்ரெயின் இருளைப் பிழந்துகொண்டு பாதாளக்குகைக்குள்ளால் விரைகிறது.
இந்த ட்ரெயின் அடுத்த ஸ்ரேசனில் நிற்கும் லண்டன்வாழ் தமிழ் அகதிகளின் வாழ்க்கை எங்கே போய் நிற்கும்?
சுவிட்சர்லாந்தில் வந்திறங்கிய தமிழ் அகதிகளைத் திருப்பியனுப்ப ஏற்பாடு செய்கிறார்களாம். இங்கிலாந்து அரசும் தமிழ் அகதிகளைத் திருப்பி அனுப்பினால் நாங்கள் எங்கேபோவது?
தேவகியின் ‘நவக்கிரகம் மாதிரியான எண்ணிக்கையுள்ள ஒன்பது பிள்ளைகளில் நான்கு உயிர்களை இலங்கைப் பயங்கரவாதமும்,தமக்கையின் குடும்பத்தை முஸ்லிம் பிரச்சினையால் வந்த கலவரமும் பலிவாங்கி விட்டது.
‘என்ர உயிர் இஞ்ச போவதானாலும் இனி நான் இலங்கைக்குத் திரும்பிப்போகமாட்டேன்’ தேவகி இப்படித்தான் விம்மியழுகிறாள்.
கொஞ்ச நாளைக்கு முன் அவளது கடைசித் தம்பியைத்,’தமிழ்த் துரோகி’ என்ற பட்டத்துடன் ஒருத்தரை ஒருத்தர் அழித்தொழிக்கும், தமிழ் இயக்கம் ஒன்று கொலை செய்து விட்டது. அந்தத் துயரில்,கடந்த சில மாதங்களாக தேவகி அழுது வடிந்து கொண்டிருக்கிறாள்.அவளை அடித்திருக்கக் கூடாது. கணவனிடம் தன்னைக்கொடுத்த மனைவியைத் துன்புறத்துவதை வெறுப்பவன் அவன்.
முக்கியமாக அவன் காதலித்துக் கைபிடித்த அவனது அருமை மனைவியை அடித்திருக்கக்கூடாது.
இரவு நடந்த வாக்குவாதத்தால் அவன் அளவு மீறிவிட்டான். யாரிடமோ உள்ள ஆத்திரத்தை அவளில் காட்டியிருக்கக்கூடாது.
ட்;ரெயின் ஒரு ஸ்டாப்பில் நின்றது. இரவு வேலை செய்து நித்திரைத் தூக்கத்தால் தூங்கி விழும் முகங்கள், பகல்வேலையை ஆரம்பிக்க,அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் முகங்கள்,ஏனோ தானோ என்று உணர்ச்சியற்று,இந்த உலகத்தோடு தங்களையிணைத்துக்கொள்ளும் முகங்கள்,இப்படி எத்தனை முகங்களை அவன் தினமும் சந்திக்கிறான்?.
‘இதில் எத்தனைபேர் என்னைப்போல் லண்டனுக்கு அகதியாய் வந்த தமிழனாக இருப்பார்கள்? இவர்களுக்கு ஒரு நாடு,ஒரு மொழி,ஒரு தனித்துவக்கலாச்சாரம்,வாழக்கைமுறை,பண்பாடு,அவர்களுக்கென்ற பாதுகாப்பு எல்லாம் இருக்கும்தானே?’
சந்திரசேகரம் பலநினைவுகளுடன் பெருமூச்சு விட்டுக்கொள்கிறான்.
வீட்டில் நடந்த தகராறால் வேலைக்குப் போய்ச்சேர இன்னும் அரைமணித்தியாலம் பிந்தி எடுக்கும்.அவன் ஒரு குஜராத்தி முதலாளியின் கடையில் வேலை செய்கிறான்.
அவனுக்கு அந்தக்கடையில்,கணக்காளர் வேலை.காலையிலிருந்து பின்னேரம்வரை ‘ரில்’அடிக்கவேண்டியவேலை. கத்தரிக்காய், முருங்கக்காய்,புடலங்காய்களைப்பார்த்து அலுத்துவிட்டது.
வேலைமுடிந்து வீட்டுக்கு வந்து ஆழ்ந்த நித்திரைக்குப்போனால் அவன் கனவில்,புடலங்காய் பாம்பாகவும்,பூசணிக்காய் பூதமாகவும், வந்து தொலைக்கின்றன.
என்ன வாழ்க்கையிது? பகலைக் காணாத வாழ்க்கை! கடையினுள் பகலெல்லாம் வேலையாயிருக்கிறது. கிழமையில் ஆறுநாட்கள் வேலை. அதிகாலையில் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு,காலை எட்டுமணி தொடக்கம் இரவு எட்டுமணிவரை கடைக்கார முதலாளி ரஞ்சித் பட்டேலுடன் மாரடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு இரவிற் போனால்,தேவகியின் அழுதுவடிந்தமுகம் எரிச்சலையுண்டாக்குகிறது.
கிடைக்கும் சம்பளத்தில்,வாடகை கட்டி,குடும்பச்செலவுகள் பார்த்து,ஊரிலுள்ள ஒன்றிரண்டு உறவினர்களுக்கு உதவி செய்து முடியக் கையில் மிஞ்சுவது கிட்டதட்ட ஒன்றுமில்லை என்ற விதத்தில் அவன் வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
அதையெல்லாம் பொறுக்கலாம்,ஆனால் வீட்டில் நிம்மதியற்ற வாழ்க்கையை அவனாற் தாங்கமுடியாது.
அவன் கையில், தேவகி கட்டிக்கொடுத்த சாப்பாட்டுப் பார்சல் இருக்கிறது. காலைச் சாப்பாடாக, புட்டும் பொரியலும் சம்பலும் வைத்திருப்பாள்.
அவளுக்கு அல்லது குழந்தைகளுக்குச் சுகமில்லை என்றாலும் காலையில் எழும்பி இவனுக்குச் சாப்பாடு செய்து கொடுக்க அவள் தவறியது கிடையாது. மாலையில் வேலை முடிந்து களைத்த முகத்துடன் அவன் போகும்போது, குழந்தைகள் இவனைத் தொந்தரவு செய்யாமற் பார்த்துக்கொள்வாள்.இரவும் அப்படித்தான், எல்லாம் ஒழுங்காக நடந்தது. ஆனால் அவனின் மூத்தமகன் குமரன்;, சந்திரனின் கோபத்தைத் தூண்டிவிட்டான்.
குமரனுக்கு ஒன்பது வயதாகிறது.அவன் கடந்த நான்கு வருடங்களாகத் தகப்பனைப் பிரிந்திருந்தவன்.குமரனுக்குக் கிட்டத்தட்ட நான்கு வயதாக இருக்கும்போது, சந்திரசேகரம் லண்டனுக்கு வந்து விட்டான். அப்போது,தேவகி இரண்டுமாதக்கர்ப்பவதி.
மகள் பிறந்ததும்,லண்டன் வந்திருந்த கணவனின் விருப்பத்திற்கிணங்க,அந்தப் பெண்குழந்தைக்குக் கார்த்திகா என்று பெயர் வைத்தாள் தேவகி.
கடைசி மகனுக்கு இப்போதுதான் எட்டு மாதம்.
அந்தச் சிறு பிறப்பு,தகப்பன் காலையில் வேலைக்குப் புறப்படும்போது,தனது மழலை மொழியில் தகப்பனுக்கு,’ பை பை ப்பா’ சொல்ல முயற்சிக்கிறது.
அன்பான மனைவி.அழகான மூன்று குழந்தைகள். ஏதோ ஒரு உழைப்புடன் ஓரளவான சீவியம்.இத்தனையிருந்தும் அவனுக்கு நிம்மதியில்லை.
எத்தனை தமிழ் அகதிகள் லண்டனில் நிம்மதியாகவிருக்கிறார்கள்? உலகெங்கும் நாடோடியாகத் திரிகிறார்களே!
அகதிகள் என்ற அடையாள அட்டைகள்.வாழ்க்கைத் தொடரிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட அசாதாரண வாழ்க்கையமைப்பு.
மகனுக்கும் தகப்பனுக்கும் கடந்த நான்கு வருடகாலமாகத் துண்டிக்கப்பட்டிருந்த பாசத் தொடர்பின் எதிர்விளைவை சந்திரசேகரன் இப்போது முகம் கொடுக்கவேண்டியிருக்கிறது.

பிரிந்திருந்த காலத்தில் அவன் மகனுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்த பிறந்தின வாழ்த்து மடல்களும், பரிசுகளும் அருகிலிருந்துகொண்டு ஒரு தகப்பன் கொடுக்கும் பாசத்துக்கு ஈடாகுமா?

,தேவகி ஊரிலிருந்து இரண்டு குழந்தைகளுடனும் லண்டனுக்கு வந்திறங்கியபோது,மூத்த மகன் குமரன் அவனின் தகப்பனை ஒரு அந்நியனாகப் பார்த்தான். தகப்பன்; லண்டன் வரும்போது தாயின் வயிற்றில் கருவாகவிருந்த இளைய மகள் கார்த்திகா,’யாரம்மா இவர்?’ என்று தாயைக் கேட்டாள்.
சந்திரசேகரனுக்குக் கண் கலங்கி விட்டன. நான்கு வருடங்கள் அவர்களைப் பிரிந்திருந்து, அவர்களை லண்டனுக்கு எடுக்க அளவற்ற கஷ்டங்களை அனுபவித்திருக்கிறான். அவளும், தாங்கமுடியாத பல துன்பங்களுக்கு முகம் கொடுத்து வாழ்ந்தாள்.கணவனைப் பிரிந்து வாழும் தங்கையை உயிருக்குயிராகப் பாதுகாத்த தமயன் இனவாதத்துக்குப் பலியானபோது அவள் அடைந்த துன்பம் அவள் லண்டனுக்கு வந்து இறங்கியபோது அவள் ஒட்டிக்கிடந்தது.

லண்டனுக்கு வந்த நாளிலிருந்து அவன் மூத்தமகன் குமரன் ஒதுங்கியே நடக்கிறான்.மகள் கார்த்திகா ஓரளவுக்குப் பரவாயில்லை.
தந்தை, குழந்தைகள் புத்தகம் வாசித்துக் கதைசொல்வதை மெய் மறந்திருந்து கேட்கிறாள். ஊரில் அவள் பார்த்த துன்பங்களை அந்தப் பிஞ்சு மனது மறந்து கொள்ளலாம்.
தனது குடும்பம் அனுபவித்த துயரின் வடுக்களை ஆற்றச் சந்திரசேகரன் தன்னாலானவற்றைச் செய்கிறான்.
இலங்கையில் மட்டுமல்ல,இங்கிலாந்திலும்தான் இனவாதமிருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்து, அந்தச் சங்கடங்களுக்கெல்லாம் முகம் கொடுத்துத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றப் படாத பாடு படுகிறான். இவற்றையெல்லாம் சமாளிக்கத் தன் குடும்பத்தில் நிம்மதியை அவன் எதிர்பார்க்கிறான்.
அண்மையில் இறந்து விட்ட தம்பிக்காகத் தேவகி இன்னும் கண்ணீர்விட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.இலங்கையில் தமிழராகப் பிறந்தனுபவிக்கும் கொடுமைகளை அவளாற் தாங்கிக் கொள்ளமுடியாதிருக்கிறது.
அண்டை நாட்டான இந்தியாவில்,எத்தனை இனங்கள்? மதங்கள்?மொழிகள்? ஆனால் அவர்கள் ஒரத்தரை ஒருத்தர் அடித்துக் கொலை செய்யவில்லையே.ஏன் இலங்கையிலுள்ள மக்கள் இப்படி இனக் கொலை செய்து அழிந்து கொண்டிருக்;கிறார்கள்?.
ட்ரெயினின் இன்னொரு ஸ்ரேசன் வந்து விட்டது. துரத்திலிருக்கும், கல்லூரிகள் பாடசாலைகளுக்குப்பேகும் மாணவ மாணவியினர் கூட்டம் திமுதிமு என வந்து ஏறகிறார்கள். தங்களைச் சுற்றியிருக்கும் உலகை மறந்த பாவனையில் இளமைத்துடிப்புடன் கல கலவென என்று பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
சந்திரசேகரனுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு பையன் வந்து உட்காருகிறான்.சந்திரசேகரனுக்கு அந்த இளம் வயதுப் பையனைக் கண்டதும்,அண்மையில் இறந்து விட்ட தேவகியின் தம்பியின்  ஞாபகம் வருகிறது.
இறந்து விட்ட தேவகியின் தம்பிக்குச் செந்தில் என்று பெயர். தேவகியின் அம்மாவின் செல்ல மகன்.எட்டு வயதிலேயே தனது திறமையைக் காட்டிக்கொண்டவன்.
தேவகியின தமயன் ஒருத்தன் நன்றாகக் கவிதை எழுதுவான்.; அவன்,பாம்புகள்போல் நெளிந்து வளைந்த தெருக்களில் நடக்கும் பல விடயங்களுக்கும் அவன் கவிதைகள் மூலம் உயிர்கொடுப்பான்,
அவர்களது ஆச்சியின் காற்றோடு விளையாடும் பரட்டைத்தலை,அப்புவின் பல்லிலாச் சிரிப்பு,போன்றவை அவனது கவிதைகளில் அமரத்துவம் பெற்றவை. கடைசிப் பையனான செந்தில், தமயனின் கவிதைகளுக்கு மெட்டமைத்துப் பாடுவான்.
தேவகி,தனது தம்பியின் பாட்டில் சிலிர்த்துப்போவாள்,அவ்வளவு அழகாகப் பாடுவான்.
சந்திரசேகரம்,தேவகியை விரும்பிய நாட்களில் அந்தப் பக்கம் அடிக்கடி தனது பைசிக்கிளிற் போவான்.அந்தக்கால கட்டத்தில்,செந்திலின் கீச்சுக்குரலில் ஒலிக்கும் பாட்டும்,அதற்குத் தேவகியின் கலகலவென்ற சிரிப்பும் சந்திரசேகனின் நினைவில்ப் பதிந்த அழகிய ஞாபகங்கள்.
அண்மையில்,செந்திலையும் கொலைசெய்து விட்டார்கள். ஓரு தமிழ்க்குழு அவனைத்’துரோகியாக்கிக்’கொலை செய்து விட்டார்கள்.
சிங்கள இனவாதத்தால் அழிக்கப்பட்ட இளைஞர்களைவிட, தமிழ்க்குழுக்கள் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பழிவாங்க அழிக்கப்பட்ட இளைஞர்கள்; அதிகம் என்பதைப் பலர் அறியார்கள்.
தம்பியின் மறைவின் துயர்தாங்காத தேவகி அழுது வடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது துக்கத்தைச் சந்திரசேகரன் புரிந்து கொள்வான். ஆனால், அவளது சொந்தக் குடும்பத்தின் தேவைகளை,குழந்தைகளை வளர்க்கும் பொறுப்புக்களை மறந்து அவள் அழுத கண்ணும் சிந்தியமூக்குமாக இருப்பதை அவன் விரும்பவில்லை,
இந்த விடயம்தான் நேற்றைய சண்டைக்கும் தேவகியையும் மகனையும் அடிப்பதற்கும் காரணியாகவிருந்தது. இலங்கையில் நடக்கும் பிரச்சினை எத்தனை மனிதர்களின் சாதாரண வாழ்க்கையை அசாதாரணமாக்கிவிட்டிருக்கிறது?
சந்திரசேகரம் அவன் வேலை செய்யும் கடைக்குள் நுழைகிறான்.இவனைக் கண்டதும் முதலாளி ரஞ்சித் பட்டேல் தனது கடிகாரத்தில் நேரத்தைப் பார்த்துக்கொள்கிறார். கொஞ்சம் லேட்டாக வந்தது என்று அவனுக்குத் தெரியும்தானே? அவர் அதை ஏன் சாடைமாடையாகக் காட்டிக்கொள்ளவேண்டும்?
இவன் அவருக்குக்,’குட்மோர்னிங்’ சொல்கிறான். அவர் அது தனக்குக் கேட்காத பாவனையில் ஏதோ செய்துகொண்டிருக்கிறார்.
காலையில் பால்,பாண் வாங்க வரும்பெண்கள்.இனிப்புக்கள் வாங்கவரும் பாடசாலை மாணவர்கள்,வேலைக்குப் போகும்போது பத்திரிகைகள் வாங்க வருவோர் என்று கடையில் மக்கள் நிறையத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.சந்திரசேகரம் வேலையில் மூழ்கிவிட்டான்
‘டாடி’ பட்டேலின் மகள் மீனா தனது அழகிய,இனிய ஒய்யாரமான தொனியில் தகப்பனையழைக்கிறாள்.
பட்டேலின் குடும்பம், கடைக்கு மேலுள்ள மாடியில் குடியிருக்கிறார்கள்.
இரு ஆண்களும்,இருபெண்களும், அரிசி மூட்டைமாதிரி ஊதிப்போன திருமதி பட்டேலுமாக அவரின் குடும்பம் மேல் மாடியில் வாழ்கிறார்கள். மீனா, சந்திரகேசரத்தைத் திரும்பியும் பார்க்காமல்,அவனைத் தாண்டிக்கொண்டுபோய்த் தகப்பனிடம் குஜராத்தி மொழியில் ஏதோ பேசுகிறாள்.
அவளுக்கு இருபது வயது. லண்டன் யூனிவர்சிட்டி ஒன்றிற் படிக்கிறாள்.
திருவாளர் பட்டேலுக்குத் தனது மகளில் பெரிய பெருமை. லண்டனிற் பிறந்தாலும், அவர்களின் குஜராத்திய பாஷை பேசுகிறாளாம்.இந்திய பண்பாட்டைக் கடைபிடிக்கிறாளாம். மீனா பட்டேல்@’சீ யு டாடி’ சொல்லி விட்டுப்போகிறாள். இங்கிலாந்தில் வாழும் பெரும்பான்மையான,இந்திய பாகிஸ்தானியக் குழந்தைகள் தங்கள் வீடுகளில் தங்கள் தாய் மொழியிற்தான் பேசுகிறார்கள்.
ஆனால்,லண்டனில் வளரும் எத்தனை தமிழ்க் குழந்தைகள் ‘சுத்தத்’ தமிழில் பேசுகிறார்கள்? எத்தனை இளம் தலைமுறையினரைக் கோயில்களிற் காணலாம்? ஏன் பெரும்பாலான தமிழ்க் குழந்தைகள்,தங்கள் கலாச்சாரத்தையும் மொழியையமு; அந்நியமாக்கி விட்டார்கள்?
சந்திரசேகரனுக்குக் கோபம் வருகிறது. யாரிற் கோபம் எதற்காக் கோபம் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.
பட்டேலின் மனைவி மிகவும் கண்டிப்பானவள்.அவள் தலைமையில் குழந்தைகள் மிகவும் கண்டிப்பாக வளர்க்கப் படுகிறார்கள்.தாய் நன்றாக இருந்தால் குழந்தைகளும் நன்றாக இருப்பார்கள்தானே? தாயைப்போல பிள்ளை நூலைப்போல சேலைதானே?
சந்திரசேகரனுக்குத் தேவகியிற் கோபம் வருகிறது. மகன் குமரனில் சந்திரசேகரன் கோபப்படத் தேவகிதானே காரணம்?
வீட்டிலிருக்கும் மனைவியை நினைத்து வந்த கோபத்தில்,சந்திரசேகரன் கடைச்சாமான்கதை; தாறுமாறாக அடுக்குவதைப் பட்டேல் கோபத்துடன் பார்க்கிறார்.
அரசியல் போராட்டங்கள்,;தனிமனித வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள்,தனிமனித துயர்கள்,குடும்பப் பிரச்சினைகள், இவ்வளவையும் முகம் கொடுக்கும் சாதாரண மனிதன் அவன். தனது வாழ்க்கையை,முடிந்த மட்டும் பிரச்சினையற்ற வாழ்க்கையாக வாழமுயற்சிக்கிறான் சந்திரசேகரன். ஆனால்,மகன் இப்போதே முரண்டு பிடிக்கிறானே?
அவனின் மகன் குமரனுக்கு இப்போது ஒன்பது வயதாகப்போகிறது. அதற்கிடையிலேயே தகப்பனுடன் விலகி நின்று நடந்து கொள்கிறானே ஏன்?
நான்கு வருடங்கள் உயிருக்குப் பயந்து ஓடிவந்து அவர்களைப் பிரிந்திருந்தது அவனின் தப்பா? அவன் வேண்டுமென்றா அவர்களைப் பிரிந்து ஓடிவந்தான்?
தமிழனாகப் பிறந்த குற்றத்திற்காக ஒவ்வொரு தமிழனும் மிருகமாக இலங்கை இராணுவத்தால் வேட்டையாடப்பட்டபோது, சந்திரசேகரன் ஓடிப் பிழைக்க வந்திருக்காவிட்டால் இன்று குமரனுக்குத் தகப்பனே இல்லாமலிருந்திருக்குமே?.

சந்திரசேகரன் பல சிந்தனைகளுடனும் தனது வேலையைத் தொடர்கிறான்.
மனவைத்தியர்கள் சொல்வதுபோல், இளமையில் தகப்பனுக்கும் மகனுக்குமிடையில் வந்த-தவிர்க்க முடியாத பிரிவால்; அவன் மகன் அவனுடன் முரண்டு பிடிக்கிறானா?

காமவெறியும் கொலை வெறியும்பிடித்த சிங்கள இராணுவம் சுற்றியிருக்கும் ஊரில் தனது தாயைத் தனியே விட்டு விட்டுத் தகப்பன் தப்பி ஓடிவிடதாக அந்தப் பிஞ்சுமனம் நினைத்துக்கொண்டு வளர்ந்ததா?

தாய் அங்கு இரவு பகல் தூங்காமல் விழிந்திருந்து தன் குழந்தைகளைக் காப்பற்றப் படாதபாடு பட்டபோது, தகப்பன் லண்டனுக்கு வந்து ஏதோ படாடோபமான வாழ்க்கை வாழ்ந்ததாகக் குமரன் நினைக்கிறானா?
அய்யோ  இது என்ன கொடுமை? அப்படி அந்த இளம் மனது இப்படிப் பலவற்றை நினைத்துக்கொண்டு தன்னுடன் முரண்பிடிக்கிறதா?
சந்திர சேகரன் அன்றெல்லாம் சரியாக வேலையில் மனதைச் செலுத்த முடியவில்லை.
வீடு வருவதற்கு ட்ரெயின் எடுக்க வரும்போது அவன் உடலும் உள்ளமும் அடியோடு சோர்ந்து விட்டது.
நேற்று நடந்த விடயம் இன்னொருதரம் அவன் ஞாபகத்தில் ஊசலாடுகிறது.
சந்திரசேகரம், தன் மகனிடம், மகனின் படிப்பு விடயமாக ஒருசில கேள்விகள் கேட்டான். மகன் தகப்பன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் மறுமொழி சொன்னான். குமரன்,லண்டனுக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட இருவருங்களாகின்றன. அதற்கிடையில் அழகிய அவன் தாய்மொழியான தமிழை மறப்பதா?
தமிழிற் தகப்பன் கேட்ட கேள்விக்குத் தமிழில் பதிலை எதிர்பார்த்த தகப்பனுக்கு மகனின் ஆங்கிலத்திலான மறுமொழி எரிச்சலைத் தருகிறது.
‘தமிழில் மறுமொழி சொன்னால் என்ன?’ தகப்பன் மகனிடம் கேட்டான்.
‘சும்மா போங்கோ,அவன் இப்பதான் லண்டனுக்கு வந்திருக்கான்,இங்கிலிஷில கதைச்சாற்தான் கெதியாய் அந்தப் பாஷையைப் புடிக்கலாம்.’தேவகியின் முணுமுணுப்பு சந்திரசேகரத்திற்கு எரிச்சலையுண்டாக்கியது.
தாய்மொழியான தமிழுக்குத் தேவகி முதலிடம் கொடுக்காதது சந்திரசேகருக்கு மிகுந்த கோபத்தையுண்டாக்கிவிட்டது.
‘லண்டனில் வாழுற எந்தப் பிள்ளையும் ஆங்கிலத்தைப் புடிச்சுக் கொள்ளும்.தாய் நாட்டைப் பிரிஞ்சிருக்கிற் நாங்கள் எங்கட தமிழ் மொழியை எப்பவும் பேசிக்கொண்டிருந்தாற்தான் எங்கட மொழியை அழியாமற் பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ தகப்பன் ஆத்திரத்தில் வெடித்தான்.
தாயும் தகப்பனும் மிகவும் கோபத்துடன் வாக்குவாதப்பட்டார்கள். ஆத்திரம் அளவு கடந்தபோது,சந்திரசேகரத்தின் கைகள் தேவகியின் கன்னத்தைப் பதம் பார்த்தன. இந்தச் சண்டை வரக் காரணமான மகன்; குமரனுக்கும் அடிபோட்டான்.
அந்தச் சம்பவத்தையும், தமிழுக்குத் தன்வீட்டிலிருக்கும் ‘அங்கிகாரத்தையும்’ நினைக்கச் சந்திரசேகரனுக்கு இன்னும் ஆத்திரம் வருகிறது.அதே நேரம் தனது அளவு கடந்த ஆத்திர்த்தில் மனைவியையும் மகனையும் அடித்ததையிட்டு மிகவும் வெட்கமும் வருகிறது.
தனது பாதுகாப்புக்கு அடைக்கலமாக வந்த மனைவியிடமும், பாசமும் பரிவும் காட்டவேண்டிய மகனிடமும் தனது ஆண்மையின் முரட்டுத்தனத்தைக் காட்டியதையிட்டு அவன் வெட்கப்படுகிறான்.
வாக்குவாதம் முற்றும்போது அதைப் பேசித்தீர்க்கலாம். அதைச் செய்யாமல்,அவர்களைக் கண்டபாட்டுக்கு அடித்திருக்ககூடாது.
அவன் தனது வீட்டுக்கதவைத் திறந்தபோது,அவனின் சின்ன மகன் மோகனின் அழுகைக்குரல் கேட்டது. தேவகி கோபத்தில் அந்தச் சின்னக் குழந்தையை அதட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
மகள் கார்திகா, தகப்பனைக் கண்டதும்,பயத்துடன் சோபாவில் சுருண்டு பதுங்கினாள். மகன் குமரனைக் காணவில்லை.
சந்திரசேகரன் தான் போட்டிருந்த ஜக்கட்டைக் கழட்டி ஹாங்கரில் மாட்டிவிட்டுச் சோபாவில் தொப்பென்று வீழ்ந்தான்.
தேவகி, தேனிரைக் கொண்டு வந்து கணவனிடம் மௌனமாகக் கொடுத்தாள்.அவள் கன்னம் நேற்று இவன் அடித்த அறையால் வீங்கியிருந்தது.
‘குமரன் எங்கே?’என்ற கேட்டுக் கொண்டு அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் அவளின் வீங்கிய கன்னங்களைக் கண்டு துடித்து விட்டான்.
அவள் கொடுத்த தேனிரை வைத்து விட்டு எழுந்து அவளையணைத்துக்கொண்டான்.
‘சாரி தேவகி.. குமரன் என்னோட தமிழில கதைக்காதது எனக்குக் கோபத்தையுண்டாக்கிப் போட்டுது’ அவளின் உப்பிய கன்னத்தையவன் முத்தமிட்டான்.
தேவகி வாய்விட்டழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

மகள் கார்த்திகா,தகப்பனையும் தாயையும் மாறி மாறிப்பார்த்தாள்.அவள் முகத்தில் குழப்பம். அப்பா அவளுக்கு அடித்தாலும் அம்மா அழுகிறாள்.இப்போது,அப்பா அணைத்துக் கொண்டபோதும் அம்மா அழுகிறாளே என்ற குழப்பம் அவள் முகத்தில் பிரதிபலித்தது.

‘அறியாத குழந்தையள் பிழை செய்தால், அதைப் பற்றிக் கதைத்துத் திருத்துவதற்குப் பதிலா அதுகள அடிக்கலாமா? சிங்கள இராணுவம் தனக்குப்பிடிக்காத தமிழனை அடிக்குது, கொல்லுது, தமிழ்க் குழுக்களும் அதைத்தான் செய்யினம்.அதுமாதிரித்தானே நீங்களும் செய்யுறியள்? அவள் விம்மியழுதபடி அவனைக் கேட்கிறாள்.
என்ன பெரிய தத்துவமான கேள்வியிது?
அவனுக்கு அவளின் விம்மலையும் கேள்வியையும் புரிந்து கொண்டதால்; கண்டு கண்ணீர் வந்துவிட்டது.
மகனிடம் உடனடியாக மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும்.
அவசரமாக மாடிக்குப்போனான்.
ஓன்பது வயதுப் பாலகன்,தகப்பனின் உருவத்தைக்  கண்ட மகன் நேற்று அவனிடம் வாங்கிய அடிகள் ஞாபகத்தில் வர, உடலும் உணர்வும் ஒடுங்கிய நிலையில்த் தன் கட்டிலில் முடங்கியுட்கார்ந்திருந்தான்.

அந்தப் பரிதாபமான நிலையைக் கண்ட தகப்பன், ஓடிப்போய்த் தன் செல்வ மகனை அணைத்துக் கொள்கிறான். மகன் விம்மியழத் தொடங்கி விட்டான். தகப்பனும் மகனும் ஒருத்தர் அணைப்பில் இணைந்து அழுதார்கள்.

நான்கு வருடங்கள் பிரிந்திருந்ததால் அவர்களின் பாசத்தின் பரிமாணம் அந்தக் குழந்தைக்குப் புரியவில்லையா? அரசியற் கொடுமையால் தவிர்க்க முடியாதிருந்த அவர்களின் பிரிவு இருவரையும் அந்நியர்களாக்கி விட்டதா?
‘மகனே,என்னை மன்னித்து விடு’ வயதில், அனுபவத்தில் வளர்ந்த தகப்பன், வாழ்க்கையின் ஆரம்பப் படிகளில் ஏறிக்கொண்டிருக்கும் மகனிடம்,மனம் உருக.மகனின் மன்னிப்புக்காக மன்றாடியது.
மகனின் கண்கள் மடையெனத் திறந்த சோகத்துடன் கேவிக் கேவியழுதான்.
தகப்பன் மகனிடம் நெஞ்சுருகச் சொன்னான்.’மகனே,நாங்கள் இலங்கைத் தமிழர்கள்- அங்க நடக்கிற பல பிரச்சினையால் ஊரை விட்டோடிவந்தவர்கள். எங்கட பாஷையை மற்றவர்கள் அழிக்கக்கூடாது என்டு போராடுபவர்கள்—நீ இஞ்ச லண்டனுக்கு வந்த கொஞ்ச நாளிலலேயே நீ தமிழில கதைக்கத் தயங்குறதப் பார்த்து எனக்குக் கோபம் வந்திட்டு. அதனால் உன்னை அடிச்சுப் போட்டன்.—-‘ தகப்பன் தனது முரட்டுத்தனமான நடவடிக்கையின் காரணத்தை விளக்கியபோது, மகன் தகப்பனை இன்னும் பயத்துடன் பார்த்தான்.
‘அப்பா—அப்பா’ மகன் தனது விம்மலுக்கிடையே தன்னிடம் ஏதோ சொல்ல நினைக்கிறான் என்று தகப்பனுக்குப் புரிந்தது.
‘ என்ன மகன் சொல்லப் போகிறாய்?’
‘அப்பா— இலங்கையில் நாங்க தமிழ் கதைக்கிறபடியாலதானே மாமாக்கள் எல்லாம் கொலை செய்யப் பட்டினம்’ மகன் தான் என் லண்டனுக்கு வந்ததும் தமிழ் பேசவில்லை என்ற விளக்கின் உள்ளர்த்தத்தைப்புரிந்துகொண்ட தகப்பன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
‘அப்பா நாங்க தமிழில கதைச்சா லண்டனில யாரும் எங்களக் கொலை செய்யமாட்டினமா?’
மகனின் கேள்வியின் தாக்கத்தால் தகப்பன் சிலையாக நிற்கிறான்.
(யாவும் கற்பனையே)
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘(காதலின்) மவுன அலறல்கள்’

‘ஹாவ் எ நைஸ் வீக் என்ட் ராம்’ ஆபிஸ் டைபிஸ்ட் பார்பரா சொன்னாள்.
‘ யு டு ஹாவ் எ நைஸ் வீக் என்ட் பார்பரா’ ராமநாதன் முணுமுணுத்து முடிய முதல் பார்பராவின் உயர்ந்த காலணிகளின் ஓசை வாசலைக்கடந்து விட்டது.
அவளின் டைப்ரைட்டர் அந்த மூலையில் தனிமையாகிக்கிடக்கிறது. அவனும்தான் தனிமையாகிவிட்டான்.அந்த ஆபிஸின் மவுனம் அவனை என்னவோ செய்கிறது. ஆபிஸில் கடைசியாளாக இருந்து வேலைசெய்யுமளவுக்கு அவன் எப்போது மாறினான் என்று அவனுக்கு ஞாபகமில்லை.

 மிக நீண்டகாலமாக,அவன் அப்படியான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது போன்ற அவனது உணர்வு உண்மையானதல்ல என்று அவனுக்குத் தெரியும்.அவன் ஆபிஸ் நேரத்தைக் கவனிக்காமல் பின்னேரம் ஐந்து மணிவரைக்கும் வேலை செய்யத் தொடங்கியது ஒரு சில மாதங்கள்தான்.ஆனால் அது ஏனோ மிக நீண்ட காலமான பழக்கமாக அவனுக்குப் படுகிறது.

ஓருசில மாதங்களுக்கு முன், பின்னேரம் நான்கு மணிக்கே அவன் நேரத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவான்.ஆபிஸ் செக்ரட்டரி பார்பரா, சாடையாகத் தனது லிப்ஸ்டிக்கைச் சரிசெய்வது அவனையும் அவசரப்படுத்தும். எப்போது ஐந்து மணிவரும் என்ற ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் அளவிடமுடியாத அவசரத்துடன் அடிக்கடி பார்ப்பான்.

அதுவும் வெள்ளிக்கிழமை பின்னேரம் நான்கு மணியென்றால்,எப்போது ஆபிஸை விட்டு வெளியேறலாம்; என்ற அவசரம் அவனாற் தாங்கமுடியாததாகவிருக்கும். தனது வேலையை முடிக்க அவசரப்படுவான். சரியாக,ஐந்து மணிக்குத் தன் ஜக்கெட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு,’சீ யு    பார்பரா’ என்று அவன் சொல்வதன் கடைசிச் சொற்களை முடிக்க முதல் அவன் கால்கள் கார் பார்க்கை எட்டிவிடும்.
அந்தக்காலம் அவன் மனதைக் குதுகலப்படுத்தம் இளமைக்கனவுகளுடன் கலந்தது.அவன் அப்போது மிகவம் ஆழமான காதலில் மூழ்கியிருந்தான். அவனை அப்படியாக்கியவள், அடுத்து ஆபிசில் வேலை செய்த ஐரிஷ் பேரழகி றேச்சல் மேர்பி என்பவள்.அவள் இவனுக்காக,அந்தத் தெருமூலையிற் காத்திருப்பாள்.
அவள் அழகை இவனால் மட்டுமல்ல, யாராலும் வர்ணிக்கமுடியாது. பெரும்பாலான ஐரிஷ்பெண்கள் மிகவும் அழகானவர்கள் ஆங்கிலப் பெண்களிடமில்லாத ஒரு கபடமற்ற தன்மையுடையவர்கள் ஐரிஷ் பெண்கள். அதற்குப் பலகாரணங்கள் இருக்கலாம் ஐரிஷ் மண்ணின் மனதைக் கொள்ளைகொள்ளும் இயற்கையழகும், நெருக்கமான குடும்பப் பிணப்புக்களும், மிகவும் கட்டுப்பாடாக வளர்க்கப்படும் சூழ்நிலையும் அவர்கள் அழகாக இருப்பதன் பலகாரணங்களில் சிலவாகவிருக்கலாம்.
றேச்சல் ஒரு நவநாகரிகப் பெண்ணானாலும் அவளிடமுள்ள கள்ளங்கபடமற்ற முகபாவம் அவனைக் கவர்ந்தது. ஆனாலும் அந்தத் தோற்றத்தைத தாண்டி அவளிடையே ஆழ்ந்துகிடந்த ஏதோ ஒரு ஒரு கவர்ச்சி இவனைப் பாடாய்ப்படுத்தியது. இருபதைத்தாண்டி இரண்டு மூன்றவயது கூடிய அவள் வயதில் இவனை அவள் சந்தித்துக்கொண்டாள்.

லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் பல பெண்களுடன் சகமாணவிகள் என்ற உறவுடன் சகஜமாகப் பழகியவனின் முதலாவது’காதலி’றேச்சல் மேர்பி. ராம் என்று மற்றவர்களால் அழைக்கப் பட்ட இராமநாதன்,இலங்கையில் மிகவும் கட்டுப்பாடான குடும்பத்திலிருந்து தாய், தமக்கை, தங்கைகள் அல்லது நெருங்கிய ஆன்டிமார்,ஆச்சிகள் தவிர வேறுயாருடனும் தேவையில்லாமல்லாமல் பழகாதவன்.

காதலிக்கத் தெரியாதவன்.
அதற்கு அவசியமில்லை.காலமும் நேரமும் வந்ததும் அம்மா,அப்பா பார்க்கும்,அந்தஸ்தும்,பொருளாதார தகுதியுமுள்ள பெண்ணைக் கட்டிக்கொள்ளக் காத்திருந்தவன்.

ஆனால் றேச்சலைக்கண்டதும் அவனின் இறந்தகாலம் மறந்து விட்டது. ஏதிர்காலம் அக்கறைபடத் தேவையற்றதானது. அவளுடன் சேரும் காலம் மட்டும் யதார்த்தமாகப்பட்டது. அவள் அவனின் வாழக்கையையே தலைகீழாக மாற்றி விட்டதாக நினைத்தான்;.அவன் மிகவும் சாதாணமான ஒரு தமிழ்வாலிபன்.சாதாரணமான மாணவ வாழ்க்கை,அதைத்தொடர்ந்து உத்தியோக வாழ்க்கை. அவளைக்கண்டதும், அவன் தன்னைவிட அதிர்ஷ்சாலி யாரும் உலகத்தில் இல்லை என்று நினைத்துக்கொண்டான்.ஆனால் பேரிழகியான றேச்சல் மேர்பி போன்ற பெண்களாலும் ராம் போன்ற -மிகவும் இறுக்கமான கலாச்சாரத்திலுpருந்து வந்தவர்களை ஒருபடிக்குமேல் மாற்ற முடியவில்லை.

அவன் இன்று பெருமூச்சுவிட்டபடி தனது காரை நோக்கி நடந்தான்.
அவளால் அவன் இதயத்தைத்தாக்கிய வலி அவனால்த் தாங்கமுடியாததாகவிருக்கிறது.

காரைத் திறந்ததும் அவள் நினைவு அலையாக அவன் மனதில் குமுறுகிறது.
‘றேச்சல்.ஓ றேச்சல்’ அவள் பெயரைச் சொல்லி அவன் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொள்கிறான்.ஒருகாலத்தில் அவளுக்காக அவனது கார் மிகவும் அழகாகத் துப்பரவாக வைத்திருந்தது ஞாபகம் வருகிறது. காரைச் ஸ்ரார்ட பண்ணுகிறான் கார் முன் செல்கிறது அவன் நினைவுகள் பின்னால்ப் பறக்கிறது.
அவர்கள் சநதித்துக்கொண்டகாலத்தில் அவன் காரில் இறைந்து கிடக்கும் பத்திரிகைகளைப் பார்த்து அவள்,’பெரும்பாலான ஆண்கள் தங்கள் கார்களைத் தங்கள் விளையாட்டு மைதானம் மாதிரிப் பல சாமான்களைத் திணித்து வைத்திருப்பார்கள்’என்று அவனைக் கிண்டல் செய்வாள்.
காரில் ஏறியதும் அவள் நெருங்கிவந்து முத்தம் கொடுத்தவுடன் அவன் பிரயாணத்தைத் தொடங்குவான்.அந்த இனிய ஞாபகங்கள் தந்த அளவிடமுடியாத குமறல்கள் அவன் மனதில் வந்ததும் அவன் கார் மிகவும் வேகமாகப் போவதைக் கண்ட அடுத்த கார்க்காரன்  ஹோர்ன் அடுத்து எச்சரிக்கை செய்கிறான். அந்த இடம் முப்பது மைல்வேகத்தில் போக வேண்டிய இடம்.அவன் ஞாபகங்கள் எங்கேயோ இருந்ததால் அவன் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
காதலும் காதலைப் பற்றிய நினைவுகளும் ஒரு சாதாரண மனிதனை அசாதாரணமானவனாக நடக்கத் தூண்டுகிறதா?
காதல் என்பதே ஒரு போதையா? அவளுடன் பழகிய காலத்தில் பார்க்கும் இடமெல்லாம் அவள் முகம் தெரிவதாகப் படும்.
கேட்கும் தொனியெல்லாம் அவள் இனிய குரலாகவிருக்கும்.கனவுக்கும் நனவுக்கும் வித்தியாசமில்லாத என்ன விந்தையான அனுபவங்கள் அவை?
 எத்தனையோ தரம் அவளின் முத்தங்களுடன் அவன் கன்னத்தில் பதிந்த லிப்ஸ்டிக் அடையாளங்களுடன் வீட்டுக்குப்போய்ச் சனேகிதர்களின் வேடிக்கைக்கு ஆளாகியிருக்கிறான்.அதை நினைத்ததும் தனது உதடுகளை நாவாற் தடவிக்கொள்கிறான். நேற்று சாப்பிட்ட இனிப்பு இன்று இனிக்காது என்ற அவனுக்குத் தெரியும்.
ஓரு கொஞ்சகாலம் அவன் எங்கேயோ அவளுடன் கற்பனையுலகில் வாழ்ந்ததுபோலிருக்கிறது.அந்த உலகம் யாதார்த்தத்துக்கு அப்பாற்பட்டது.
அவனுடைய கார் ட்ரவிக் லைட்டில் நிற்கிறது.அதற்கு அப்பால் அவள் வேலை செய்த ஆபிஸ் கட்டிடம் தெரிகிறது.
அவள் இப்போது எங்கு சென்றிருப்பாள?
அவன் இலங்கைக்குப் போவதாகச் சொன்னபோது அவள் அதுபற்றி ஒருசில நிமிடங்கள் அவனிடம் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. கொஞ்ச நேர மௌனத்தின் பின்னர், தானும் லண்டனை விட்டுக் கொஞ்ச காலம் வெளியே போய் வேலை செய்ய உத்தேசித்திருப்பதாகச் சொன்னாள்.
அவளுடைய அந்த யோசனை,இவன் இலங்கைக்குப் போவதால் வந்த வேதனையின் பிரதிபலிப்பு என்பதை அவள் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
இப்போது எங்கேயிருப்பாள்?
இவனை முத்தமிட்டமாதிரி இன்னொருத்தனை முத்தமிட்டுக்கொண்டிருப்பாளா?
இன்னொருத்தனிடம்; ‘ஐ லவ் யு’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பாளா?
 அந்த நினைவு வந்ததும் அவன் இதயத்தை ஏதோ செய்கிறது.அந்த நினைவைத்தாண்டி எங்கேயோ ஓடவேண்டும்போலிருக்கிறது. நினைவோடு சேர்ந்து அவனது காரும் விரைவாக ஓடுகிறது.
இன்னொருத்தன் இவன் காரின் வேகத்தைக் கண்டு ஹோர்ன் அடித்துவிட்டுப் போகிறான்.’உம், நான் ஏன் அது பற்றி இப்போது அலட்டிக்கொள்ளவேண்டும்?’ தனக்குத் தானே முணுமுணுத்துக் கொள்கிறான்.இப்போதெல்லாம் அந்தப் பழைய நினைவுகள் வரும்போது சிலவேளை அந்த நினைவுகள் பற்றி சட்டை செய்யத் தேவைதானா என்று தன்னையே கேட்டுக் கொள்வான். அவனின் காதலியாயிருந்த றேச்சல் பற்றிய சில நினைவுகள் மிக மிக அழகானவை,அற்புதமானவை, சிலமனிதர்கள்; மட்டும் அனுபவிக்கும் அருமையான காதலனுபவங்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

 அவளைப் பிரிந்த சில அனுபவங்கள் மிகவும் துன்பமானவை. தனது எதிரியும் அந்தமாதிரி வேதனைப் படக்கூடாது என்று அவன்; நினைக்கிறான்.
அவளுடைய ஆபிசிலிருந்து வெளியேவரும் யாரோ இவனுக்கு கையசைக்கிறார்கள்.அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட றேச்சலின் சினேகிதிகளில் ஒருத்தியாகவிருக்கலாம்.
சட்டென்று தனது காரை நிறுத்தி,’றேச்சல் எங்கே போனாள்?’ என்று றேச்சலின் ஆபிசிலிருந்து வந்தவளிடம் கேட்க வேண்டும்போலிருக்கிறது.
அதே நேரம், றேச்சல் அவனிடம் கேட்ட பல கேள்விகளில் ஒன்று ஞாபகம் வருகிறது.
‘நீ திருமணம் செய்யப் போகும் பெண் உனக்கு நிறைய விலை தருவாளா?’
அவள் குரலில் உண்மையாகவே இவனது வரதட்சணை பற்றியறிய ஆவற்படுகிறாளா அல்லது ‘எவ்வளவு விலைக்கு உன்னை விற்றுக்கொள்ளப் போகிறாய்?’ என்ற கிண்டலான கேள்வி தொக்கி நின்றதா இவனுக்குத் தெரியாது.அந்த ஞாபகம் வந்ததும் இவனது காரின் வேகம் இன்னொருதரம் கூடுகிறது.கார் கண்டபாட்டுக்கு விரைகிறது.

றேச்சல் அவனின் நினைவுகளில் நிலத்தாட அவன் தனது வீட்டைத் திறந்தபோது கோழிக்கறியின் வாடை மூக்கில் அடிக்கிறது.
அவன் மனைவி சாந்தி சமையலறையில் வேலையாக நிற்பது தெரிகிறது. அவன் அவள் பின்னால் சென்று அவளையணைத்து அவள் கழுத்தில் முத்தமிடுகிறான்.அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
‘வந்து விட்டீர்களா’ என்று ஆசையுடன் கேட்கவில்லை.அவன் அணைப்பில் அவள் திமிறவில்லை.
‘நீங்கள் என்ன குழந்தைப் பிள்ளைமாதிரிக் கொஞ்சி விளையாடுறயள்’ என்று சொல்;கிறாள்.

அவர்களின் திருமணம் சில மாதங்களுக்கு முன் இலங்கையில் நடந்தது.

சாந்தியை,அவன் முதலில் கண்டதும் அவள் அவனை நேரிற்பார்த்துப் பேசவில்லை,கடைக்கண்ணால்ச் சாடையாகப் பார்த்தாள். அவள் கொஞ்சம் வெட்கம் பிடித்தவள் அத்துடன் கொஞ்சம் மந்தமாகவும் இருப்பதாக அவன் அப்போது நினைத்தான். லண்டன் மாப்பிள்ளையான அவனுக்குப் பெண்வீட்டார் கொடுத்த சீதனத் தொகை,மணப்பெண்ணின் குறைநிறையைப் பொருட்படுத்தவில்லை.சாந்தியின், குணபாவங்கள்,இருவரும் ஒன்றாக வாழத் தொடங்கியதும் தன்னால்ப் புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று அவன் நினைத்தான்.

‘கொஞ்சம் வெண்காயம் வெட்டித் தரமுடியுமா?’
சாந்தி கணவனைத் திரும்பிப் பாராமற் கேட்கிறாள்.
அவளுக்கும் அவனுக்கும் உள்ள பெரும்பாலான சம்பாஷணைகள் சமையல் விடயத்தை மட்டு;ம் ஒட்டியிருப்பதை அவன் அறிவான்.அது அவனுக்குப் பிடிக்காது. அவள்  வேறு விடயங்கள் பற்றிப் பேசமாட்டாளா என்று அவன் ஏங்கத் தொடங்கியது அவனுக்குத் தெரியும்.
‘ஏன் இத்தனை சாப்பாட்டு வகைகள் செய்யவேணும்? சிம்பிளா ஏதும் செய்வதற்கென்ன’ அவன் குரலில் எரிச்சல் சாடையாக வெளிப்படுகிறது.அவன் வீட்டுக்கு வரும்போது ஒரு ‘சமையற்காரி’யாக இல்லாமல் ஒரு புது மனைவியாக அவனை அவள் வரவேற்கவேண்டும் என்ற அவனது ஆவலை அவள் புரியாதது அவனுக்குத் தர்மசங்கடமாகவிருக்கிறது.
புதுமனைவியைப் பார்க்கும் வேகத்தில ஓடி வந்தவன் வெண்காயம் வெட்டித்தரட்டாம்!

‘வெண்காயம் வெட்டித்தரமுடியாவிட்டா பேசாமலிருங்கோ’அவள் குரலில் கடுமையான தொனி வெளிப்பட்டது.

அவனுக்கு எதுவும் பேசமுடியவில்லை.
புதிதாகக் கல்யாணம் செய்தவர்கள் இப்படித்தானிருப்பார்களா?

அந்த வீட்டில் அவர்கள் இருவுரும் வேறு அபிலாசைகளையுடைய இரு அந்நியர்களாக அவனுக்குப் பட்டது.
‘நீங்கள் மட்டும்தான் வேலைக்குப் போய்வருவதாக நினைக்கிறீயளோ? என்னுடைய வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்குமென்டு தெரிந்தால் நான் உங்களைச் செயதுபோட்டு லண்டனுக்கு வந்திருக்கமாட்டன்’ அவள் குரலில் கடினம் அவனைத் திகைக்கப் பண்ணுகிறது.

அவன் அவளால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டவன்,அதன்படி அவன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவள் நினைப்பது அவளின் பேச்சில் வெளிப்படுவது அவனுக்குத் தெரியும்.

சாந்தி, இலங்கையின் தலைநகரான கொழும்பு மாநகரில் மிகவும் வசதிபடைத்த ஒரு வியாபாரியின் மகள். வேலைக்காரர்களால் மிகவும் பவ்யமாக பணிவிடை செய்யப்பட்டு வளர்ந்தவள். லண்டனில் அப்படி வாழமுடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டதும் கணவரில் தனது வார்த்தை அம்புகளை ஏற்றுகிறாள்.

அவர்களுக்குப் பொதுவான விடயமான சமையல் வேலைகளை அவள் தனது ஆத்திரத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளப் பாவிக்கிறாள் என்று அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கி விட்டது.
அவனுடையவளாக ஒருகாலத்தில் அவனுடன் இணைந்திருந்த றேச்சல் அப்படிச் சொல்ல மாட்டாள்!.
அவளுக்கு இலங்கை,இந்தியச் சாப்பாடுகள் மிகவும் பிடிக்கும். வாரவிடுமுறை காலத்தில் அவன் அவளுக்குப் பிடித்த ஏதும் செய்ய முனைந்தால்,
‘ ஓ,டார்லிங்,களைத்துப் போய் வந்திருக்கிறோம் பிளிஸ் டோன்ட் குக் எனிதிங்க்’ என்று சொல்லி விடுவாள்.அதுவும் வெள்ளிக்கிழமை என்றால், றேச்சலும் அவனும் வெளியில் சாப்பிடப் போவார்கள். அல்லது இலகுவாக ஏதோ சாப்பாட்டைச் செய்து கொண்டு டி.விக்கு முன்னால் ஒருத்தரின் அணைப்பில் இன்னொருத்தர் தங்களைப் புதைத்துக் கொண்டு தங்களுக்குப் பிடித்த புரொக்கிராம் பார்ப்பார்கள்.

 அல்லது அவர்களுக்குப் பிடித்த பியானோ, (முக்கியமாக மோஷார்ட்டின் பியானோ கொன்சேர்ட்டோ) அல்லது ஜாஸ் ஒலியின் பின்னணியில்,இந்த உலகத்தை மறந்த காதல் உலகத்துக்குள் தங்களை இழந்து விடுவார்கள். மனதைக் கவரும் இசையுடன் அவளுடன் இணைவது அற்புதமான அனுபவங்களாகஅவன் உணர்ந்தான். அந்த இரு ஆத்மாக்களின் களங்கமற்ற காதல் சங்கமத்தின் இன்பத்தை எந்தக் கவிஞர்களால்,கலைஞர்களாலும் தங்கள் படைப்புக்களில் பிரதிபலிப்பிக்க முடியாது என்று அவன் அவனுக்குள் பெருமைப்பட்டுக்கொள்வான்.
இராமநாதன்,றேச்சல் மேர்பியின் உடலைக் காதலிக்கவில்லை. தனது உடலையும் உள்ளத்தையும் பரிபூரணமாக அவனுக்குக் கொடுத்த ஒரு காதற் தேவதையைக் காதலித்தான்.
றேச்சலின்  நினைவு அவனைப் பெருமூச்சு விடப்பண்ணுகிறது.
‘றேச்சல் கடைசி வரைக்கும் வெண்காயம் வெட்டித்தரச் சொல்லிக் கேட்கமாட்டாள்! அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்கிறான்.
சாந்தி சமைலறையில் இன்னும் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.அவன் தனக்கு அதே வீட்டில்,அடுத்த அறையில் இருப்பது பற்றி எந்த பிரக்ஞையும் அவளிடத்தில் இல்லை.
 ‘எங்கள் வாழ்க்கை முழுதும் இப்படியே இருக்கப் போகிறதா?
அவள் அவன் எதிர்பார்த்த ‘மனைவியாக’ இல்லை என்பதையுணர்ந்தபோது அவனுக்குத் தன்னில் பரிதாபம் வருகிறது. அவன் லண்டனில் படித்தவன்.பலருடனும் சகஜமாகப் பழகுபவன். வெளியில் சென்று இசை, இயல் நாடகம் என்பதில் சந்தோசமடைபவன். லண்டனுக்குப்  படிக்கவரும் ‘ஒருசில’ வெளிநாட்டு மத்தியதரக் குடும்ப மாணவர்கள்போல ஒரு வெள்ளைக்காரக் காதலியுடன் திரிந்தவன். பெரிதாக பண ஆசை என்று கிடையாது. ஆனால் அவனின் குடும்பத்தை வருத்தப் படுத்தக் கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் பேசிய சாந்தியைப் பிரமாண்டமான வரதட்சணையுடன்; செய்து கொண்டவன்.
பலசரக்கு வியாபாரம் செய்யும் பணக்காரக் குடும்பத்திலிருந்து வந்த அவள் மிக மிகச் சிக்கனமானவள் இன்னும் லண்டன் கடைகளில் வாங்கும் சாமானுக்கு,இலங்கையின் பணத்தில் கணக்குப்பார்த்து திகைத்து நிற்பவள்.இசை,இயல்,இசை என்பதற்கு என்ன விலை என்று கேட்கக்கூடிய ‘கலை அறிவுள்ளவள்’! என்பதை அவள் லண்டனுக்கு வந்த சில நாட்களில.; அவன் புரிந்து கொண்டான்.
‘ நாங்கள் கண்டபாட்டுக்குச் செலவளிக்க முடியாது.எங்களுக்குப் பெண்குழந்தை பிறந்தால் ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளையெடுக்க எவ்வளவு செலவளிக்கவேணுமோ’ என்று லண்டனுக்கு வந்த அடுத்த கிழமையே அவன் மனைவி சாந்தி அவனுக்குச் சொல்லிவிட்டாள்.
அவன் அவளை அழைத்துக் கொண்டுபோய் அவள் விரும்பிய உடுப்புக்கள் வாங்க முற்பட்டபோது அவள் சொன்ன விளக்கம் ‘லண்டனில் நடக்கும் மலிவு விற்பனையில் மலிவாக உடுப்பு வாங்கலாம் என்டு சொல்லிச்சினம்’.
.றேச்சல் ஒருநாளும் ‘மலிவு’ உடுப்புக்கள் போடமாட்டாள்.அவள் உழைக்கும்பெண். இளமையில் அனுபவிக்க வேண்டிய விடயங்களில் தனக்குப் பிடித்தவற்றை முடியுமானால் வாங்கி அனுபவிக்கவேண்டும். ‘நாங்கள் இந்த உலகத்துக்கு வரும்போது எதையும் கொண்டு வரவில்லை. போகும்போதும் எதையும் கொண்டு போகப்போவதில்லை.’ என்று சிலவேளை ‘தத்துவ’ விளக்கங்களைக் குறம்புத்தனத்துடன் அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்பவள்..
றேச்சல்; மேற்குலகத்துப்பெண். தனது ஒரு வாழக்கைத் துணைக்கு’விலை’ கொடுத்து வாங்க அவசியமற்றவள்.அவள் அவன் வேலை செய்யும் பிரமாண்டமான சர்வதேச கம்பனி ஒன்றில் வேலையாயிருந்தவள். சாதாரண ஆபிஸ் காரியதரிசியாகத்தான் இருந்தாள் ஆனாலும் மிக மிக அழகாக ஆடையணிவாள். ‘மலிவு விற்பனை’ என்பது அவளைப் பொறுத்தவரையில் அவசியமற்றது. எனது உழைப்பில் எனது மனது சந்தோசப்பட வாழ்கிறேன் என்று சொல்வாள்.

‘ஓ மை காட், ஷி வாஸ் பியுட்டிபுல்,அவளின் காதல் கிடைத்தது எனது அதிர்ஷ்டம், நானும்தான் மிக மிக ஆழமாக,உண்மையாக,மனப்பூர்வமாகக் காதலித்தேன்’

தன்னையறியாமல் அவன் மனம் எங்கேயெல்லாமோ தாவுகிறது.

டெலிவிஷனில் பி.பி.சியின் ஆறுமணிச் செய்தி தொடங்குகிறது.
சாந்தி சாப்பாடுகளை மேசையில் வைக்கிறாள்.இருவரும் மௌனமாகச் சாப்பாடுகிறார்கள்.வெளியில் மழைபெய்கிறது.ஜன்னலில் விழும் மழைத்துளிகள் மிகவும் ஒழுங்கான தாளத்துடன் விழுந்துகொண்டிருக்கின்றன.அந்த தாளம் அலைமோதும் அவனின் மனதுக்கு இதமாக இருக்கிறது.
;என்ன நாடு இது. அடிக்கடி மழை,இல்லையென்றால் குளிர், அதுவும் இல்லையென்றால் பொல்லாத காற்று’ சாந்தி அலுப்புடன் சொல்லிக்கொள்கிறாள்.அவன் ஒன்றும் பேசாமல் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.
‘ போன சம்மர் சரியான வெப்பமாக இருந்ததாகச் சொன்னார்கள்’ சாந்தி வாயிலடைத்த உணவுக்குள்ளால் வசனங்களை வெளியில் கொட்டுகிறாள்.
போன வருடத்து வசந்த காலம்!
‘ஓ யெஸ் இங்கிலாந்தின் காலநிலை வரலாற்றில் மிக மிகச் சூடான வசந்தம் வந்த வருடம் என்று காலநிலை அறிவிப்பாளர்கள் உஷ்ணம் தாங்காமற் புலம்பிக் கொண்டார்கள்’.அவன் சாந்திக்குச் சொல்கிறான்.
அவனுடைய ஞாபகம் போனவருட வசந்த காலத்தை றேச்சலுடன் கழித்த இனிய நினைவுகளுக்கு இழுத்துச் செல்கிறது.
வசந்தத்தின் தேவதையாய் அவள் தந்த இன்பங்களை இவனுக்கு முன்னாலிருக்கும் புது மனைவியையும் மறந்து நினைக்கும்போதும்  அவன் தன்னையே மறந்து விடுகிறான்.
அவனும் றேச்சலும் இங்கிலாந்தின் அழகிய கடற்கரைகளில் ஒன்றான கோர்ன்வெல் பக்கம் வாரவிடுமுறையைக் கழிக்கச் சென்றிருந்தார்கள். மனித நடமாற்றம் குறைவாக உள்ள ஒரு மூலையைத் தங்கள் ;பிக்னிக்குக்கு’த் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.
அவள் கடற்கரையில்  ‘பிக்னிக்’உடையுடன் பெரும்பாலான மேற்கத்தியப் பெண்கள் மாதிரி,அரைகுறை அம்மணமாய்ச் சூரிய ஒளியில் தக தக்க, அவன் அவளின் பளிங்கு போன்ற அழகிய உடம்புக்குக் ‘கிறிம்’ பூசிக்கொண்டிருந்தான்.
இயற்கையின் அற்புதமான அழகிய சூழ்நிலையுடன் இணைந்த அவளின் மென்மையான உடலின் ஒவ்வொரு மேடுபள்ளங்களுக்கும் அவன் கரத்தில் உள்ள ‘சன் கிறிமிமைத் தடவும்போது,அவன் தன் சூழ்நிலை தாண்டிய மோகத்தின் முத்தி நிலைக்குத் தாவிவிட்டான்.
‘ஐ வான்ட் டு மேக் லவ் ரு யு..நவ்’ அவன் தாங்கமுடியாத காதல் போதையில் கிசுகிசுத்தான்.அவன் கண்கள் அவளின் அழகிய நீலவிழிகளில் நீந்தின. அவன் ஆவலின் வேகத்தை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள்.அவர்களின் கண்கள் இணைந்துகொண்டன.
அவர்கள் எந்த வேகத்தில் தங்கள் இருப்பிடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள் என்று அவனுக்கு ஞாபகமில்லை. அவள் அவனின் தோளில் சாய்ந்திருக்க,வசந்தத்தின் படைப்பான பல்லாயிரம் மலர்கள் அவர்கள் வந்த வழியில் மலர்ந்திருந்து அவர்கள் காதலை ஆசிர்வதிக்க,ஜாஸ் இசை காரில் முழங்க அவன் காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தான்.
அந்த வாரவிடுமுறை எந்த ஆணும் பொறாமைப் படக்கூடிய தேனிலவு காலத்தின் சொர்க்கம் என்று மட்டும் அவன் அடிமனம் சொல்லிக் கொண்டது.
‘இந்த நிமிடம் இப்படியே நீடிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்’ அவன் இன்பத்தின் உச்சியில் முனகினான்.
றேச்சல் பதில் சொல்லவில்லை.அவனைத் தன்னோடு இணைத்துத் தன் இனிய முத்தங்களைச் சொரிந்தாள். அவள் இதழ்களில் அமுதத்தைக் கொட்டி வைத்திருக்கிறாளா? அவன் இன்பத்தில் அமிழ்ந்தான்.
அவன் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இலங்கைக்குப் போகப்போகிறான் என்று றேச்சலுக்குத் தெரியும்.அவனது தாய் அவனை அவசரமாக இலங்கைக்கு வரச்சொல்லிக் கடிதம் எழுதியது பற்றி அவன் றேச்சலுக்குச் சொல்லியிருந்தான்.
அவனுக்குத் தெரிந்த இலங்கைத் தமிழர்கள்,அவன், ஐரிஷ் பியுட்டியான றேச்சலுடன் சுற்றுவதைப் பற்றி அவனின் தாய்தகப்பனுக்கு எழுதி விட்டார்கள் என்ற விடயம் அவனுக்குத் தெரியும்.
அவன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான். மிக விரைவில் அவளைப் பிரிவதை உணர்ந்த அவனுக்கு அழவேண்டும்போலிருந்தது.அதைக் கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கடினமான விடயமாகவிருந்தது.
‘இலங்கையில நல்ல மழையில்ல என்டு சொல்லிச்சினம்’ சாந்தி அவனுக்கு முன்னிருந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் சொல்வது அவனின் கனவுலகத்தில் யாரோ சொல்வது பொலிருக்கிறது.
அவனுக்கு றேச்சலின் நினைவுலகிலிருந்து விடுபட விருப்பமில்லை. அவன் நினைவு தொடர்கிறது.
தனது அன்பு ,ஆசை அத்தனையையும் எப்படியும் றேச்சலுக்கு வார்த்தைகளால் விளங்கப்படுத்த முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட அவன் அவளை முத்தமிட்டபடி,’ நான் ஊருக்குத் திரும்பவேண்டும்’ எனறு மெல்லமாக முணுமுணுக்கிறான்;.
‘ அங்கு போனதும்,உங்களுக்குப் பேசி வைத்திருக்கும் முன்பின் தெரியாத பெண்ணைக் கல்யாணமும் செய்து கொள்ளவேண்டும்’ றேச்சல் அவனை ஆழமாகப் பார்த்தபடி சொல்கிறாள். அவள் குரலில் என்ன உணர்ச்சி இழையோடுகிறது என்று அவனால்ப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
‘ஐ ஆம் சாரி றேச்சல்…என்தாயை மன வருத்தப்பட வைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை’
றேச்சல் பதில் பேசவில்லை.
‘ஐ ஆம் றியலி சாரி றேச்சல்’.அவன் முணுமுணுக்கிறான்.
‘எதற்காகச் சாரி?’அவள் அவனைத் தன்னுடன் பிணைத்துக்கொண்டு முத்தமிடுகிறாள்.அவன் பதில் சொல்லாததால் அவள் தொடர்கிறாள்
‘ராம்..நீ என்னைத் திருமணம் செய்வாய் என்று நான் ஒருநாளும் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை’அவள் அமைதியாகச் சொல்கிறாள்.
அவன் சட்டென்று, தன்னை அவள் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்கிறான்.
ஏதோ ஒரு விதத்தில் றேச்சல் தன்னை அவமானப் படுத்திவிட்டதாக நினைக்கிறான். தனது திருமணம், தனது பிரிவு அவளை வதைக்கும், அவள் புலம்பித் தவிப்;பாள் என்று அவள் உள்மனம் எதிர்பார்த்ததா?

அவன் அவளை உற்றுப் பார்க்கிறான். அவள் முகத்தில், எந்தவிதமான சோக உணர்ச்சியும் தெரியவில்லை.

அவனுக்குத் தன்னையறியாத தாழ்வுணர்ச்சி அவனை ஆட்கொள்ளுகிறது.
‘நீ திருமணம் செய்யப் போகும் எதிர்கால மனைவியை உனக்குத் தெரியுமா?’
றேச்சல் கேள்விகளைத் தொடர்கிறாள்
‘ இல்லை…நாளடைவில் அவளைத் தெரிந்து கொள்வேன்..புரிந்து கொள்வேன்’தனது மறுமொழி முட்டாள்த் தனமானதா என்று ஒரு கணம் நினைக்கிறான்.

‘உன்னைத்  திருப்தி செய்யும்; அளவுக்கு அவளை நீ தெரிந்துகொள்வாய் என்று நினைக்கிறேன்’.றேச்சல் சொல்வதற்கு அவன் பதில்
சொல்லவில்லை. றேச்சலின் குரலில் கிண்டலா?
றேச்சல்; அவனை நெருங்கி வந்தாள் அணைத்து முத்தம் தந்தாள். அவனுக்கு ஏனோ அந்த முத்தமும் நெருக்கமும் அந்நியமாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று எதiயோ இழந்துபோன அந்நிய உலகத்தில் காலடி எடுத்து வைப்பதுபோலிருந்தது.
‘;என்ன நடந்தது உங்களுக்கு?’ சாந்தி கேட்கிறாள்.
அவன் மறுமொழி சொல்லவில்லை.
‘என்ன பகல்க் கனவு காணுறியளோ?’
அவன் மனைவி சாந்தி அவனை அதட்டுகிறாள்.
சாந்தியின் உரத்த குரல் அவனை யதார்த்த உலக உலகுக்கு இழுத்து வருகிறது.
ராம், சாந்தியை, அவனது மனைவியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.
‘இதுதான் யதார்த்தம்’ அவன் மனச்சாட்சி; அவனை உலுக்குகிறது. அவன் அவனது பழைய வாழ்க்கையை மறக்கவேண்டும். அவனது உள்மனம் ஆணையிடுகிறது.
‘இவள் எனது மனைவி இவளை நான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்,அவள் என்னை ‘முழுக்க’உணர வேண்டும்’எங்கள் வாழ்க்கை சந்தோசமாக இனிமையாக இருக்கவேண்டும்’
. அவன் சிந்தனை தொடர்கிறது.அவன் தன்னை நீண்ட நேரமாக உற்றுப் பார்ப்பதை அவதானித்த சாந்தி,’ என்ன பார்க்கிறியள்’ அவள் குழப்பத்துடன் வினவுகிறாள்.
‘சாந்தி எனது பக்கத்தில் வந்து உட்காரேன்’ அவன் குரலில் கனிவு,காதல். அவள் சட்டென்று அவனை இடைமறிக்கிறாள்.
‘சும்மா போங்கோ, எனக்கு எவ்வளவு வேலையிருக்கு என்டு உங்களுக்குத் தெரியுமா? நாளைக்கு அண்ணா வீட்டுக்குப் போகவேணும்..உடுப்புகள அயர்ன் பண்ணவேணும். மச்சாள் எதையும் எப்பவம் விண்ணாணம் பார்க்கிறவ என்டு உங்களுக்குத் தெரியாதோ’ சாந்தி பெருமழையாய்ப் பல வசனங்களைக் கொட்டிவிட்டுப் போகிறாள்.
தனது புது மனைவி அவனை,அவனின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்ற தனது, ஆத்திரத்தை, ஏமாற்றத்தைத் திசை திருப்ப, அவன் டி.விக்கு முன்னாலிருக்கிறான்.
இரவு ஒன்பது மணிச் செய்தி பி.பி.சியிற் தொடங்கிவிட்டது.
‘கெதியாய் மேல வாங்கோ…நாளைக்கு வெள்ளண்ண எழும்பவேணும்’ சாந்தி மேலேயிருந்து இரைகிறாள்..
டி.வியில் செய்தி வாசிக்கும் ஸ்காட்டிஸ் அழகிய பெண் அவனின் றேச்சலை ஞாபகப் படுத்துகிறாள்.
 ‘ஓ றேச்சல்..றேச்சல்’ அவன் கண்களை மூடிக்கொள்கிறான். அவன் நினைவுகளை அவனால் மூட முடியவில்லை.
றேச்சல்; அவனையுணர்ந்தவள், அவனின் உணர்வோடும் உயிரோடும் கலந்திருந்தவள். காதலைப் பகிர்ந்துகொண்டவள். அவர்களின் கலவியின் இணைவில் இரு உயிர்களின் சங்கமத்தின் மகிமையைப் புரிந்தவள்.
அவள் இனி அவனிடம் வரமாட்டாள்.அந்த வாழ்க்கை இப்போது கற்பனையான விடயம்.
டி.வியை ஓவ் பண்ணினான். ஜன்னலில் விழும் மழைத்துளியின் தாளங்கள் அவன் நினைவுகனைத் தாலாட்ட அவன் தன் மனைவியிடம் செல்கிறான்.
சாந்தி தூங்கிவிட்டாள் என்று தெரிகிறது. பெரிய கம்பளிப் போர்வையால் மூடப்பட்ட மூட்டைபோல அவள் படுத்திருக்கிறாள். அவன் தனது உடுப்பை மாற்றிவிட்டுப் படுக்கையில் நுழைந்தபோது,சாந்தியின் தூக்கம் கலைந்து அவனை அரைகுறை நித்திரையில் விழித்துப் பார்த்தாள்.
‘ஐ ஆம் சாரி சாந்தி’அவன் மனைவியிடம் நெருங்கிக் கொண்டு முணுமுணுத்தான்.
‘எதற்குச் சாரி?’ அரiகுறை நித்திரையில் அவள் கேள்வி கேட்டாள்.
‘ நான் கட்டாயம் உனது சமையல் வேலைகளுக்கு உதவி செய்யவேணும்.. வெண்காயம் வெட்டித்தராததற்கு மன்னித்துக்கொள்’ அவன் சொன்னான்.
சாந்திக்கு,அவளின்  அரைகுறை நித்திரையில் ஏன் தன் கணவன் வெண்காயத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறான் என்ற விளங்காமல்த் தடுமாறினாள்.
‘சாந்தி.. எங்களுக்குத் திருமணமாகி சில மாதங்கள்தானாகிறது. நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கவேணும்’ போர்வையை நகர்த்தி விடடுத் தன்மனைவியை ஆரத் தழுவி அணைத்தான் அவன்.
அவள் மறுமொழி சொல்லவில்லை.அவன் அணைப்பின் உணர்ச்சியில் விறைக்கும் அவளது மார்பகங்கள்; அவனைத் தடவியதும், அது அவனின்; காதல் உணர்வைத் தூண்டியது.அவனது காதல்; உணர்வு தணலாக எரிகிறது.
அவன் தன் மனைவியை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.
‘ஓ யேஸ் இது எனது மனைவி. எனது எதிர்காலம், எனது இறந்தகால நினைவுகள்  தொலைந்து போகட்டும்’ அவன் தனக்குள்ச் சத்தியப் பிரமாணம் செய்து கொண்டான். அவனது புதிய மனைவியுடன் இருவரும் இணைந்து காதல் புரியவேணடும். இருவரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ‘புரிந்து’கொள்ளவேண்டும்.
சாந்தி மெல்லமாக அவனிடமிருந்து நகர்ந்தாள்.
‘ என்ன சாந்தி’ அவன் காதல் போதையில் முணுமுணுத்தான்.
‘நான் ஒரு விசயத்தைப் பற்றி யோசிச்சன்’ சாந்தி கவனமான குரலிற் சொல்கிறாள்.
‘சொல் சாந்தி என்னிடம் ஒளிவு மறைவில்லாமல் எதையும் சொல்’காதல் போதையில் அவன் உடம்பு சூடாகி வார்த்தைகள் தடுமாறி அவன் முனகினான்.
‘அண்ணாவின்ர வீட்டுக்குப் பக்கத்தில இருக்கிற இந்தியப் பட்டேலின்ர கடையில மரக்கறி நல்ல மலிவாம்..’
சாந்தி கணவனின் காதல் தவிப்பைத் தெரியாமல் அல்லது புரியாமல் மலிவான மரக்கறி பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
காதல் போதையில் கனலாக எரிந்த அவன் உடலும் உணர்வும் சட்டென்று கொடிய குளிரான பனியில் தான் விழுந்தமாதிரி அவன் உணர்கிறான் ராம்.அவனது உலகம் இருண்டமாதிரித் தெரிகிறது.
அவள் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவன் அவள் பேசுவது என்னவென்றும் பொருட்படுத்தவில்லை.அது யாரோ எங்கோயோ இருந்து பேசுவதுபோலிருக்கிறது.
அவன் தான் தெரிவு செய்த வாழ்வின்  நிலையை உணர்ந்து அலற வேண்டும்போலிக்கிறது.
அவனின் தாய் ஆசைப்பட்ட பெரிய சீதனத்துக்கு அவன் தனது வாழ்வை-சுயமையை-ஆண்மையை-ஆசைகளை விற்றுக் கொண்டதையுணர்ந்து அலற வேண்டும்போலிருக்கிறது.
லண்டன் முரசு பிரசுரம் 1977
(இப்போது சில வசனங்கள் மாற்றுப் பட்டிருக்கின்றன)

நுபெடiளா வசயளெடயவழைnஇ’ளுடைநவெ ளஉசநயஅ’ pரடிடiளாநன in ‘னுயளமாயவ’-ளுpசiபெஃளுரஅஅநச 1993

‘(காதலின்) மவுன அலறல்கள்”ஹாவ் எ நைஸ் வீக் என்ட் ராம்’ ஆபிஸ் டைபிஸ்ட் பார்பரா சொன்னாள்.
‘ யு டு ஹாவ் எ நைஸ் வீக் என்ட் பார்பரா’ ராமநாதன் முணுமுணுத்து முடிய முதல் பார்பராவின் உயர்ந்த காலணிகளின் ஓசை வாசலைக்கடந்து விட்டது.

அவளின் டைப்ரைட்டர் அந்த மூலையில் தனிமையாகிக்கிடக்கிறது. அவனும்தான் தனிமையாகிவிட்டான்.அந்த ஆபிஸின் மவுனம் அவனை என்னவோ செய்கிறது. ஆபிஸில் கடைசியாளாக இருந்து வேலைசெய்யுமளவுக்கு அவன் எப்போது மாறினான் என்று அவனுக்கு ஞாபகமில்லை.

மிக நீண்டகாலமாக,அவன் அப்படியான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது போன்ற அவனது உணர்வு உண்மையானதல்ல என்று அவனுக்குத் தெரியும்.அவன் ஆபிஸ் நேரத்தைக் கவனிக்காமல் பின்னேரம் ஐந்து மணிவரைக்கும் வேலை செய்யத் தொடங்கியது ஒரு சில மாதங்கள்தான்.ஆனால் அது ஏனோ மிக நீண்ட காலமான பழக்கமாக அவனுக்குப் படுகிறது.

ஓருசில மாதங்களுக்கு முன், பின்னேரம் நான்கு மணிக்கே அவன் நேரத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவான்.ஆபிஸ் செக்ரட்டரி பார்பரா, சாடையாகத் தனது லிப்ஸ்டிக்கைச் சரிசெய்வது அவனையும் அவசரப்படுத்தும். எப்போது ஐந்து மணிவரும் என்ற ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் அளவிடமுடியாத அவசரத்துடன் அடிக்கடி பார்ப்பான்.

அதுவும் வெள்ளிக்கிழமை பின்னேரம் நான்கு மணியென்றால்,எப்போது ஆபிஸை விட்டு வெளியேறலாம்; என்ற அவசரம் அவனாற் தாங்கமுடியாததாகவிருக்கும். தனது வேலையை முடிக்க அவசரப்படுவான். சரியாக,ஐந்து மணிக்குத் தன் ஜக்கெட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு,’சீ யு பார்பரா’ என்று அவன் சொல்வதன் கடைசிச் சொற்களை முடிக்க முதல் அவன் கால்கள் கார் பார்க்கை எட்டிவிடும்.

அந்தக்காலம் அவன் மனதைக் குதுகலப்படுத்தம் இளமைக்கனவுகளுடன் கலந்தது.அவன் அப்போது மிகவம் ஆழமான காதலில் மூழ்கியிருந்தான். அவனை அப்படியாக்கியவள், அடுத்து ஆபிசில் வேலை செய்த ஐரிஷ் பேரழகி றேச்சல் மேர்பி என்பவள்.அவள் இவனுக்காக,அந்தத் தெருமூலையிற் காத்திருப்பாள்.

அவள் அழகை இவனால் மட்டுமல்ல, யாராலும் வர்ணிக்கமுடியாது. பெரும்பாலான ஐரிஷ்பெண்கள் மிகவும் அழகானவர்கள் ஆங்கிலப் பெண்களிடமில்லாத ஒரு கபடமற்ற தன்மையுடையவர்கள் ஐரிஷ் பெண்கள். அதற்குப் பலகாரணங்கள் இருக்கலாம் ஐரிஷ் மண்ணின் மனதைக் கொள்ளைகொள்ளும் இயற்கையழகும், நெருக்கமான குடும்பப் பிணப்புக்களும், மிகவும் கட்டுப்பாடாக வளர்க்கப்படும் சூழ்நிலையும் அவர்கள் அழகாக இருப்பதன் பலகாரணங்களில் சிலவாகவிருக்கலாம்.

றேச்சல் ஒரு நவநாகரிகப் பெண்ணானாலும் அவளிடமுள்ள கள்ளங்கபடமற்ற முகபாவம் அவனைக் கவர்ந்தது. ஆனாலும் அந்தத் தோற்றத்தைத தாண்டி அவளிடையே ஆழ்ந்துகிடந்த ஏதோ ஒரு ஒரு கவர்ச்சி இவனைப் பாடாய்ப்படுத்தியது. இருபதைத்தாண்டி இரண்டு மூன்றவயது கூடிய அவள் வயதில் இவனை அவள் சந்தித்துக்கொண்டாள்.

லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் பல பெண்களுடன் சகமாணவிகள் என்ற உறவுடன் சகஜமாகப் பழகியவனின் முதலாவது’காதலி’றேச்சல் மேர்பி. ராம் என்று மற்றவர்களால் அழைக்கப் பட்ட இராமநாதன்,இலங்கையில் மிகவும் கட்டுப்பாடான குடும்பத்திலிருந்து தாய், தமக்கை, தங்கைகள் அல்லது நெருங்கிய ஆன்டிமார்,ஆச்சிகள் தவிர வேறுயாருடனும் தேவையில்லாமல்லாமல் பழகாதவன்.

காதலிக்கத் தெரியாதவன்.
அதற்கு அவசியமில்லை.காலமும் நேரமும் வந்ததும் அம்மா,அப்பா பார்க்கும்,அந்தஸ்தும்,பொருளாதார தகுதியுமுள்ள பெண்ணைக் கட்டிக்கொள்ளக் காத்திருந்தவன்.

ஆனால் றேச்சலைக்கண்டதும் அவனின் இறந்தகாலம் மறந்து விட்டது. ஏதிர்காலம் அக்கறைபடத் தேவையற்றதானது. அவளுடன் சேரும் காலம் மட்டும் யதார்த்தமாகப்பட்டது. அவள் அவனின் வாழக்கையையே தலைகீழாக மாற்றி விட்டதாக நினைத்தான்;.அவன் மிகவும் சாதாணமான ஒரு தமிழ்வாலிபன்.சாதாரணமான மாணவ வாழ்க்கை,அதைத்தொடர்ந்து உத்தியோக வாழ்க்கை. அவளைக்கண்டதும், அவன் தன்னைவிட அதிர்ஷ்சாலி யாரும் உலகத்தில் இல்லை என்று நினைத்துக்கொண்டான்.ஆனால் பேரிழகியான றேச்சல் மேர்பி போன்ற பெண்களாலும் ராம் போன்ற -மிகவும் இறுக்கமான கலாச்சாரத்திலுpருந்து வந்தவர்களை ஒருபடிக்குமேல் மாற்ற முடியவில்லை.

அவன் இன்று பெருமூச்சுவிட்டபடி தனது காரை நோக்கி நடந்தான்.
அவளால் அவன் இதயத்தைத்தாக்கிய வலி அவனால்த் தாங்கமுடியாததாகவிருக்கிறது.

காரைத் திறந்ததும் அவள் நினைவு அலையாக அவன் மனதில் குமுறுகிறது.
‘றேச்சல்.ஓ றேச்சல்’ அவள் பெயரைச் சொல்லி அவன் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொள்கிறான்.ஒருகாலத்தில் அவளுக்காக அவனது கார் மிகவும் அழகாகத் துப்பரவாக வைத்திருந்தது ஞாபகம் வருகிறது. காரைச் ஸ்ரார்ட பண்ணுகிறான் கார் முன் செல்கிறது அவன் நினைவுகள் பின்னால்ப் பறக்கிறது.

அவர்கள் சநதித்துக்கொண்டகாலத்தில் அவன் காரில் இறைந்து கிடக்கும் பத்திரிகைகளைப் பார்த்து அவள்,’பெரும்பாலான ஆண்கள் தங்கள் கார்களைத் தங்கள் விளையாட்டு மைதானம் மாதிரிப் பல சாமான்களைத் திணித்து வைத்திருப்பார்கள்’என்று அவனைக் கிண்டல் செய்வாள்.

காரில் ஏறியதும் அவள் நெருங்கிவந்து முத்தம் கொடுத்தவுடன் அவன் பிரயாணத்தைத் தொடங்குவான்.அந்த இனிய ஞாபகங்கள் தந்த அளவிடமுடியாத குமறல்கள் அவன் மனதில் வந்ததும் அவன் கார் மிகவும் வேகமாகப் போவதைக் கண்ட அடுத்த கார்க்காரன் ஹோர்ன் அடுத்து எச்சரிக்கை செய்கிறான். அந்த இடம் முப்பது மைல்வேகத்தில் போக வேண்டிய இடம்.அவன் ஞாபகங்கள் எங்கேயோ இருந்ததால் அவன் அதைக் கவனிக்கவில்லை.

காதலும் காதலைப் பற்றிய நினைவுகளும் ஒரு சாதாரண மனிதனை அசாதாரணமானவனாக நடக்கத் தூண்டுகிறதா?
காதல் என்பதே ஒரு போதையா? அவளுடன் பழகிய காலத்தில் பார்க்கும் இடமெல்லாம் அவள் முகம் தெரிவதாகப் படும்.
கேட்கும் தொனியெல்லாம் அவள் இனிய குரலாகவிருக்கும்.கனவுக்கும் நனவுக்கும் வித்தியாசமில்லாத என்ன விந்தையான அனுபவங்கள் அவை?

எத்தனையோ தரம் அவளின் முத்தங்களுடன் அவன் கன்னத்தில் பதிந்த லிப்ஸ்டிக் அடையாளங்களுடன் வீட்டுக்குப்போய்ச் சனேகிதர்களின் வேடிக்கைக்கு ஆளாகியிருக்கிறான்.அதை நினைத்ததும் தனது உதடுகளை நாவாற் தடவிக்கொள்கிறான். நேற்று சாப்பிட்ட இனிப்பு இன்று இனிக்காது என்ற அவனுக்குத் தெரியும்.

ஓரு கொஞ்சகாலம் அவன் எங்கேயோ அவளுடன் கற்பனையுலகில் வாழ்ந்ததுபோலிருக்கிறது.அந்த உலகம் யாதார்த்தத்துக்கு அப்பாற்பட்டது.
அவனுடைய கார் ட்ரவிக் லைட்டில் நிற்கிறது.அதற்கு அப்பால் அவள் வேலை செய்த ஆபிஸ் கட்டிடம் தெரிகிறது.

அவள் இப்போது எங்கு சென்றிருப்பாள?
அவன் இலங்கைக்குப் போவதாகச் சொன்னபோது அவள் அதுபற்றி ஒருசில நிமிடங்கள் அவனிடம் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. கொஞ்ச நேர மௌனத்தின் பின்னர், தானும் லண்டனை விட்டுக் கொஞ்ச காலம் வெளியே போய் வேலை செய்ய உத்தேசித்திருப்பதாகச் சொன்னாள்.
அவளுடைய அந்த யோசனை,இவன் இலங்கைக்குப் போவதால் வந்த வேதனையின் பிரதிபலிப்பு என்பதை அவள் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

இப்போது எங்கேயிருப்பாள்?
இவனை முத்தமிட்டமாதிரி இன்னொருத்தனை முத்தமிட்டுக்கொண்டிருப்பாளா?
இன்னொருத்தனிடம்; ‘ஐ லவ் யு’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பாளா?

அந்த நினைவு வந்ததும் அவன் இதயத்தை ஏதோ செய்கிறது.அந்த நினைவைத்தாண்டி எங்கேயோ ஓடவேண்டும்போலிருக்கிறது. நினைவோடு சேர்ந்து அவனது காரும் விரைவாக ஓடுகிறது.
இன்னொருத்தன் இவன் காரின் வேகத்தைக் கண்டு ஹோர்ன் அடித்துவிட்டுப் போகிறான்.

‘உம், நான் ஏன் அது பற்றி இப்போது அலட்டிக்கொள்ளவேண்டும்?’ தனக்குத் தானே முணுமுணுத்துக் கொள்கிறான்.இப்போதெல்லாம் அந்தப் பழைய நினைவுகள் வரும்போது சிலவேளை அந்த நினைவுகள் பற்றி சட்டை செய்யத் தேவைதானா என்று தன்னையே கேட்டுக் கொள்வான். அவனின் காதலியாயிருந்த றேச்சல் பற்றிய சில நினைவுகள் மிக மிக அழகானவை,அற்புதமானவை, சிலமனிதர்கள்; மட்டும் அனுபவிக்கும் அருமையான காதலனுபவங்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

அவளைப் பிரிந்த சில அனுபவங்கள் மிகவும் துன்பமானவை. தனது எதிரியும் அந்தமாதிரி வேதனைப் படக்கூடாது என்று அவன்; நினைக்கிறான்.
அவளுடைய ஆபிசிலிருந்து வெளியேவரும் யாரோ இவனுக்கு கையசைக்கிறார்கள்.அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட றேச்சலின் சினேகிதிகளில் ஒருத்தியாகவிருக்கலாம்.

சட்டென்று தனது காரை நிறுத்தி,’றேச்சல் எங்கே போனாள்?’ என்று றேச்சலின் ஆபிசிலிருந்து வந்தவளிடம் கேட்க வேண்டும்போலிருக்கிறது.
அதே நேரம், றேச்சல் அவனிடம் கேட்ட பல கேள்விகளில் ஒன்று ஞாபகம் வருகிறது.

‘நீ திருமணம் செய்யப் போகும் பெண் உனக்கு நிறைய விலை தருவாளா?’
அவள் குரலில் உண்மையாகவே இவனது வரதட்சணை பற்றியறிய ஆவற்படுகிறாளா அல்லது ‘எவ்வளவு விலைக்கு உன்னை விற்றுக்கொள்ளப் போகிறாய்?’ என்ற கிண்டலான கேள்வி தொக்கி நின்றதா இவனுக்குத் தெரியாது.

அந்த ஞாபகம் வந்ததும் இவனது காரின் வேகம் இன்னொருதரம் கூடுகிறது.கார் கண்டபாட்டுக்கு விரைகிறது.

றேச்சல் அவனின் நினைவுகளில் நிலத்தாட அவன் தனது வீட்டைத் திறந்தபோது கோழிக்கறியின் வாடை மூக்கில் அடிக்கிறது.
அவன் மனைவி சாந்தி சமையலறையில் வேலையாக நிற்பது தெரிகிறது. அவன் அவள் பின்னால் சென்று அவளையணைத்து அவள் கழுத்தில் முத்தமிடுகிறான்.

அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
‘வந்து விட்டீர்களா’ என்று ஆசையுடன் கேட்கவில்லை.அவன் அணைப்பில் அவள் திமிறவில்லை.
‘நீங்கள் என்ன குழந்தைப் பிள்ளைமாதிரிக் கொஞ்சி விளையாடுறயள்’ என்று சொல்;கிறாள்.

அவர்களின் திருமணம் சில மாதங்களுக்கு முன் இலங்கையில் நடந்தது.

சாந்தியை,அவன் முதலில் கண்டதும் அவள் அவனை நேரிற்பார்த்துப் பேசவில்லை,கடைக்கண்ணால்ச் சாடையாகப் பார்த்தாள். அவள் கொஞ்சம் வெட்கம் பிடித்தவள் அத்துடன் கொஞ்சம் மந்தமாகவும் இருப்பதாக அவன் அப்போது நினைத்தான். லண்டன் மாப்பிள்ளையான அவனுக்குப் பெண்வீட்டார் கொடுத்த சீதனத் தொகை,மணப்பெண்ணின் குறைநிறையைப் பொருட்படுத்தவில்லை.சாந்தியின், குணபாவங்கள்,இருவரும் ஒன்றாக வாழத் தொடங்கியதும் தன்னால்ப் புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று அவன் நினைத்தான்.

‘கொஞ்சம் வெண்காயம் வெட்டித் தரமுடியுமா?’
சாந்தி கணவனைத் திரும்பிப் பாராமற் கேட்கிறாள்.

அவளுக்கும் அவனுக்கும் உள்ள பெரும்பாலான சம்பாஷணைகள் சமையல் விடயத்தை மட்டு;ம் ஒட்டியிருப்பதை அவன் அறிவான்.அது அவனுக்குப் பிடிக்காது. அவள் வேறு விடயங்கள் பற்றிப் பேசமாட்டாளா என்று அவன் ஏங்கத் தொடங்கியது அவனுக்குத் தெரியும்.

‘ஏன் இத்தனை சாப்பாட்டு வகைகள் செய்யவேணும்? சிம்பிளா ஏதும் செய்வதற்கென்ன’ அவன் குரலில் எரிச்சல் சாடையாக வெளிப்படுகிறது.அவன் வீட்டுக்கு வரும்போது ஒரு ‘சமையற்காரி’யாக இல்லாமல் ஒரு புது மனைவியாக அவனை அவள் வரவேற்கவேண்டும் என்ற அவனது ஆவலை அவள் புரியாதது அவனுக்குத் தர்மசங்கடமாகவிருக்கிறது.

புதுமனைவியைப் பார்க்கும் வேகத்தில ஓடி வந்தவன் வெண்காயம் வெட்டித்தரட்டாம்!

‘வெண்காயம் வெட்டித்தரமுடியாவிட்டா பேசாமலிருங்கோ’அவள் குரலில் கடுமையான தொனி வெளிப்பட்டது.

அவனுக்கு எதுவும் பேசமுடியவில்லை.
புதிதாகக் கல்யாணம் செய்தவர்கள் இப்படித்தானிருப்பார்களா?

அந்த வீட்டில் அவர்கள் இருவுரும் வேறு அபிலாசைகளையுடைய இரு அந்நியர்களாக அவனுக்குப் பட்டது.

‘நீங்கள் மட்டும்தான் வேலைக்குப் போய்வருவதாக நினைக்கிறீயளோ? என்னுடைய வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்குமென்டு தெரிந்தால் நான் உங்களைச் செயதுபோட்டு லண்டனுக்கு வந்திருக்கமாட்டன்’ அவள் குரலில் கடினம் அவனைத் திகைக்கப் பண்ணுகிறது.

அவன் அவளால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டவன்,அதன்படி அவன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவள் நினைப்பது அவளின் பேச்சில் வெளிப்படுவது அவனுக்குத் தெரியும்.

சாந்தி, இலங்கையின் தலைநகரான கொழும்பு மாநகரில் மிகவும் வசதிபடைத்த ஒரு வியாபாரியின் மகள். வேலைக்காரர்களால் மிகவும் பவ்யமாக பணிவிடை செய்யப்பட்டு வளர்ந்தவள். லண்டனில் அப்படி வாழமுடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டதும் கணவரில் தனது வார்த்தை அம்புகளை ஏற்றுகிறாள்.

அவர்களுக்குப் பொதுவான விடயமான சமையல் வேலைகளை அவள் தனது ஆத்திரத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளப் பாவிக்கிறாள் என்று அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கி விட்டது.

அவனுடையவளாக ஒருகாலத்தில் அவனுடன் இணைந்திருந்த றேச்சல் அப்படிச் சொல்ல மாட்டாள்!.
அவளுக்கு இலங்கை,இந்தியச் சாப்பாடுகள் மிகவும் பிடிக்கும். வாரவிடுமுறை காலத்தில் அவன் அவளுக்குப் பிடித்த ஏதும் செய்ய முனைந்தால்,
‘ ஓ,டார்லிங்,களைத்துப் போய் வந்திருக்கிறோம் பிளிஸ் டோன்ட் குக் எனிதிங்க்’ என்று சொல்லி விடுவாள்.

அதுவும் வெள்ளிக்கிழமை என்றால், றேச்சலும் அவனும் வெளியில் சாப்பிடப் போவார்கள். அல்லது இலகுவாக ஏதோ சாப்பாட்டைச் செய்து கொண்டு டி.விக்கு முன்னால் ஒருத்தரின் அணைப்பில் இன்னொருத்தர் தங்களைப் புதைத்துக் கொண்டு தங்களுக்குப் பிடித்த புரொக்கிராம் பார்ப்பார்கள்.

அல்லது அவர்களுக்குப் பிடித்த பியானோ, (முக்கியமாக மோஷார்ட்டின் பியானோ கொன்சேர்ட்டோ) அல்லது ஜாஸ் ஒலியின் பின்னணியில்,இந்த உலகத்தை மறந்த காதல் உலகத்துக்குள் தங்களை இழந்து விடுவார்கள். மனதைக் கவரும் இசையுடன் அவளுடன் இணைவது அற்புதமான அனுபவங்களாகஅவன் உணர்ந்தான். அந்த இரு ஆத்மாக்களின் களங்கமற்ற காதல் சங்கமத்தின் இன்பத்தை எந்தக் கவிஞர்களால்,கலைஞர்களாலும் தங்கள் படைப்புக்களில் பிரதிபலிப்பிக்க முடியாது என்று அவன் அவனுக்குள் பெருமைப்பட்டுக்கொள்வான்.

இராமநாதன்,றேச்சல் மேர்பியின் உடலைக் காதலிக்கவில்லை. தனது உடலையும் உள்ளத்தையும் பரிபூரணமாக அவனுக்குக் கொடுத்த ஒரு காதற் தேவதையைக் காதலித்தான்.
றேச்சலின் நினைவு அவனைப் பெருமூச்சு விடப்பண்ணுகிறது.

‘றேச்சல் கடைசி வரைக்கும் வெண்காயம் வெட்டித்தரச் சொல்லிக் கேட்கமாட்டாள்! அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்கிறான்.

சாந்தி சமைலறையில் இன்னும் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.அவன் தனக்கு அதே வீட்டில்,அடுத்த அறையில் இருப்பது பற்றி எந்த பிரக்ஞையும் அவளிடத்தில் இல்லை.

‘எங்கள் வாழ்க்கை முழுதும் இப்படியே இருக்கப் போகிறதா?

அவள் அவன் எதிர்பார்த்த ‘மனைவியாக’ இல்லை என்பதையுணர்ந்தபோது அவனுக்குத் தன்னில் பரிதாபம் வருகிறது. அவன் லண்டனில் படித்தவன்.பலருடனும் சகஜமாகப் பழகுபவன். வெளியில் சென்று இசை, இயல் நாடகம் என்பதில் சந்தோசமடைபவன். லண்டனுக்குப் படிக்கவரும் ‘ஒருசில’ வெளிநாட்டு மத்தியதரக் குடும்ப மாணவர்கள்போல ஒரு வெள்ளைக்காரக் காதலியுடன் திரிந்தவன். பெரிதாக பண ஆசை என்று கிடையாது. ஆனால் அவனின் குடும்பத்தை வருத்தப் படுத்தக் கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் பேசிய சாந்தியைப் பிரமாண்டமான வரதட்சணையுடன்; செய்து கொண்டவன்.

பலசரக்கு வியாபாரம் செய்யும் பணக்காரக் குடும்பத்திலிருந்து வந்த அவள் மிக மிகச் சிக்கனமானவள் இன்னும் லண்டன் கடைகளில் வாங்கும் சாமானுக்கு,இலங்கையின் பணத்தில் கணக்குப்பார்த்து திகைத்து நிற்பவள்.இசை,இயல்,இசை என்பதற்கு என்ன விலை என்று கேட்கக்கூடிய ‘கலை அறிவுள்ளவள்’! என்பதை அவள் லண்டனுக்கு வந்த சில நாட்களில.; அவன் புரிந்து கொண்டான்.

‘ நாங்கள் கண்டபாட்டுக்குச் செலவளிக்க முடியாது.எங்களுக்குப் பெண்குழந்தை பிறந்தால் ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளையெடுக்க எவ்வளவு செலவளிக்கவேணுமோ’ என்று லண்டனுக்கு வந்த அடுத்த கிழமையே அவன் மனைவி சாந்தி அவனுக்குச் சொல்லிவிட்டாள்.

அவன் அவளை அழைத்துக் கொண்டுபோய் அவள் விரும்பிய உடுப்புக்கள் வாங்க முற்பட்டபோது அவள் சொன்ன விளக்கம் ‘லண்டனில் நடக்கும் மலிவு விற்பனையில் மலிவாக உடுப்பு வாங்கலாம் என்டு சொல்லிச்சினம்’.

.றேச்சல் ஒருநாளும் ‘மலிவு’ உடுப்புக்கள் போடமாட்டாள்.அவள் உழைக்கும்பெண். இளமையில் அனுபவிக்க வேண்டிய விடயங்களில் தனக்குப் பிடித்தவற்றை முடியுமானால் வாங்கி அனுபவிக்கவேண்டும். ‘நாங்கள் இந்த உலகத்துக்கு வரும்போது எதையும் கொண்டு வரவில்லை. போகும்போதும் எதையும் கொண்டு போகப்போவதில்லை.’ என்று சிலவேளை ‘தத்துவ’ விளக்கங்களைக் குறம்புத்தனத்துடன் அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்பவள்..

றேச்சல்; மேற்குலகத்துப்பெண். தனது ஒரு வாழக்கைத் துணைக்கு’விலை’ கொடுத்து வாங்க அவசியமற்றவள்.அவள் அவன் வேலை செய்யும் பிரமாண்டமான சர்வதேச கம்பனி ஒன்றில் வேலையாயிருந்தவள். சாதாரண ஆபிஸ் காரியதரிசியாகத்தான் இருந்தாள் ஆனாலும் மிக மிக அழகாக ஆடையணிவாள். ‘மலிவு விற்பனை’ என்பது அவளைப் பொறுத்தவரையில் அவசியமற்றது. எனது உழைப்பில் எனது மனது சந்தோசப்பட வாழ்கிறேன் என்று சொல்வாள்.

‘ஓ மை காட், ஷி வாஸ் பியுட்டிபுல்,அவளின் காதல் கிடைத்தது எனது அதிர்ஷ்டம், நானும்தான் மிக மிக ஆழமாக,உண்மையாக,மனப்பூர்வமாகக் காதலித்தேன்’

தன்னையறியாமல் அவன் மனம் எங்கேயெல்லாமோ தாவுகிறது.

டெலிவிஷனில் பி.பி.சியின் ஆறுமணிச் செய்தி தொடங்குகிறது.
சாந்தி சாப்பாடுகளை மேசையில் வைக்கிறாள்.இருவரும் மௌனமாகச் சாப்பாடுகிறார்கள்.வெளியில் மழைபெய்கிறது.ஜன்னலில் விழும் மழைத்துளிகள் மிகவும் ஒழுங்கான தாளத்துடன் விழுந்துகொண்டிருக்கின்றன.அந்த தாளம் அலைமோதும் அவனின் மனதுக்கு இதமாக இருக்கிறது.

;என்ன நாடு இது. அடிக்கடி மழை,இல்லையென்றால் குளிர், அதுவும் இல்லையென்றால் பொல்லாத காற்று’ சாந்தி அலுப்புடன் சொல்லிக்கொள்கிறாள்.அவன் ஒன்றும் பேசாமல் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

‘ போன சம்மர் சரியான வெப்பமாக இருந்ததாகச் சொன்னார்கள்’ சாந்தி வாயிலடைத்த உணவுக்குள்ளால் வசனங்களை வெளியில் கொட்டுகிறாள்.

போன வருடத்து வசந்த காலம்!

‘ஓ யெஸ் இங்கிலாந்தின் காலநிலை வரலாற்றில் மிக மிகச் சூடான வசந்தம் வந்த வருடம் என்று காலநிலை அறிவிப்பாளர்கள் உஷ்ணம் தாங்காமற் புலம்பிக் கொண்டார்கள்’.அவன் சாந்திக்குச் சொல்கிறான்.

அவனுடைய ஞாபகம் போனவருட வசந்த காலத்தை றேச்சலுடன் கழித்த இனிய நினைவுகளுக்கு இழுத்துச் செல்கிறது.

வசந்தத்தின் தேவதையாய் அவள் தந்த இன்பங்களை இவனுக்கு முன்னாலிருக்கும் புது மனைவியையும் மறந்து நினைக்கும்போதும் அவன் தன்னையே மறந்து விடுகிறான்.

அவனும் றேச்சலும் இங்கிலாந்தின் அழகிய கடற்கரைகளில் ஒன்றான கோர்ன்வெல் பக்கம் வாரவிடுமுறையைக் கழிக்கச் சென்றிருந்தார்கள். மனித நடமாற்றம் குறைவாக உள்ள ஒரு மூலையைத் தங்கள் ;பிக்னிக்குக்கு’த் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

அவள் கடற்கரையில் ‘பிக்னிக்’உடையுடன் பெரும்பாலான மேற்கத்தியப் பெண்கள் மாதிரி,அரைகுறை அம்மணமாய்ச் சூரிய ஒளியில் தக தக்க, அவன் அவளின் பளிங்கு போன்ற அழகிய உடம்புக்குக் ‘கிறிம்’ பூசிக்கொண்டிருந்தான்.

இயற்கையின் அற்புதமான அழகிய சூழ்நிலையுடன் இணைந்த அவளின் மென்மையான உடலின் ஒவ்வொரு மேடுபள்ளங்களுக்கும் அவன் கரத்தில் உள்ள ‘சன் கிறிமிமைத் தடவும்போது,அவன் தன் சூழ்நிலை தாண்டிய மோகத்தின் முத்தி நிலைக்குத் தாவிவிட்டான்.

‘ஐ வான்ட் டு மேக் லவ் ரு யு..நவ்’ அவன் தாங்கமுடியாத காதல் போதையில் கிசுகிசுத்தான்.அவன் கண்கள் அவளின் அழகிய நீலவிழிகளில் நீந்தின. அவன் ஆவலின் வேகத்தை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள்.அவர்களின் கண்கள் இணைந்துகொண்டன.

அவர்கள் எந்த வேகத்தில் தங்கள் இருப்பிடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள் என்று அவனுக்கு ஞாபகமில்லை. அவள் அவனின் தோளில் சாய்ந்திருக்க,வசந்தத்தின் படைப்பான பல்லாயிரம் மலர்கள் அவர்கள் வந்த வழியில் மலர்ந்திருந்து அவர்கள் காதலை ஆசிர்வதிக்க,ஜாஸ் இசை காரில் முழங்க அவன் காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தான்.

அந்த வாரவிடுமுறை எந்த ஆணும் பொறாமைப் படக்கூடிய தேனிலவு காலத்தின் சொர்க்கம் என்று மட்டும் அவன் அடிமனம் சொல்லிக் கொண்டது.
‘இந்த நிமிடம் இப்படியே நீடிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்’ அவன் இன்பத்தின் உச்சியில் முனகினான்.
றேச்சல் பதில் சொல்லவில்லை.அவனைத் தன்னோடு இணைத்துத் தன் இனிய முத்தங்களைச் சொரிந்தாள். அவள் இதழ்களில் அமுதத்தைக் கொட்டி வைத்திருக்கிறாளா? அவன் இன்பத்தில் அமிழ்ந்தான்.

அவன் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இலங்கைக்குப் போகப்போகிறான் என்று றேச்சலுக்குத் தெரியும்.அவனது தாய் அவனை அவசரமாக இலங்கைக்கு வரச்சொல்லிக் கடிதம் எழுதியது பற்றி அவன் றேச்சலுக்குச் சொல்லியிருந்தான்.

அவனுக்குத் தெரிந்த இலங்கைத் தமிழர்கள்,அவன், ஐரிஷ் பியுட்டியான றேச்சலுடன் சுற்றுவதைப் பற்றி அவனின் தாய்தகப்பனுக்கு எழுதி விட்டார்கள் என்ற விடயம் அவனுக்குத் தெரியும்.

அவன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான். மிக விரைவில் அவளைப் பிரிவதை உணர்ந்த அவனுக்கு அழவேண்டும்போலிருந்தது.அதைக் கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கடினமான விடயமாகவிருந்தது.

‘இலங்கையில நல்ல மழையில்ல என்டு சொல்லிச்சினம்’ சாந்தி அவனுக்கு முன்னிருந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் சொல்வது அவனின் கனவுலகத்தில் யாரோ சொல்வது பொலிருக்கிறது.

அவனுக்கு றேச்சலின் நினைவுலகிலிருந்து விடுபட விருப்பமில்லை. அவன் நினைவு தொடர்கிறது.
தனது அன்பு ,ஆசை அத்தனையையும் எப்படியும் றேச்சலுக்கு வார்த்தைகளால் விளங்கப்படுத்த முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட அவன் அவளை முத்தமிட்டபடி,’ நான் ஊருக்குத் திரும்பவேண்டும்’ எனறு மெல்லமாக முணுமுணுக்கிறான்;.
‘ அங்கு போனதும்,உங்களுக்குப் பேசி வைத்திருக்கும் முன்பின் தெரியாத பெண்ணைக் கல்யாணமும் செய்து கொள்ளவேண்டும்’ றேச்சல் அவனை ஆழமாகப் பார்த்தபடி சொல்கிறாள். அவள் குரலில் என்ன உணர்ச்சி இழையோடுகிறது என்று அவனால்ப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

‘ஐ ஆம் சாரி றேச்சல்…என்தாயை மன வருத்தப்பட வைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை’
றேச்சல் பதில் பேசவில்லை.
‘ஐ ஆம் றியலி சாரி றேச்சல்’.அவன் முணுமுணுக்கிறான்.
‘எதற்காகச் சாரி?’அவள் அவனைத் தன்னுடன் பிணைத்துக்கொண்டு முத்தமிடுகிறாள்.அவன் பதில் சொல்லாததால் அவள் தொடர்கிறாள்

‘ராம்..நீ என்னைத் திருமணம் செய்வாய் என்று நான் ஒருநாளும் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை’அவள் அமைதியாகச் சொல்கிறாள்.

அவன் சட்டென்று, தன்னை அவள் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்கிறான்.

ஏதோ ஒரு விதத்தில் றேச்சல் தன்னை அவமானப் படுத்திவிட்டதாக நினைக்கிறான். தனது திருமணம், தனது பிரிவு அவளை வதைக்கும், அவள் புலம்பித் தவிப்;பாள் என்று அவள் உள்மனம் எதிர்பார்த்ததா?

அவன் அவளை உற்றுப் பார்க்கிறான். அவள் முகத்தில், எந்தவிதமான சோக உணர்ச்சியும் தெரியவில்லை.

அவனுக்குத் தன்னையறியாத தாழ்வுணர்ச்சி அவனை ஆட்கொள்ளுகிறது.
‘நீ திருமணம் செய்யப் போகும் எதிர்கால மனைவியை உனக்குத் தெரியுமா?’
றேச்சல் கேள்விகளைத் தொடர்கிறாள்
‘ இல்லை…நாளடைவில் அவளைத் தெரிந்து கொள்வேன்..புரிந்து கொள்வேன்’தனது மறுமொழி முட்டாள்த் தனமானதா என்று ஒரு கணம் நினைக்கிறான்.

‘உன்னைத் திருப்தி செய்யும்; அளவுக்கு அவளை நீ தெரிந்துகொள்வாய் என்று நினைக்கிறேன்’.றேச்சல் சொல்வதற்கு அவன் பதில்
சொல்லவில்லை. றேச்சலின் குரலில் கிண்டலா?

றேச்சல்; அவனை நெருங்கி வந்தாள் அணைத்து முத்தம் தந்தாள். அவனுக்கு ஏனோ அந்த முத்தமும் நெருக்கமும் அந்நியமாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று எதiயோ இழந்துபோன அந்நிய உலகத்தில் காலடி எடுத்து வைப்பதுபோலிருந்தது.

‘;என்ன நடந்தது உங்களுக்கு?’ சாந்தி கேட்கிறாள்.
அவன் மறுமொழி சொல்லவில்லை.

‘என்ன பகல்க் கனவு காணுறியளோ?’
அவன் மனைவி சாந்தி அவனை அதட்டுகிறாள்.
சாந்தியின் உரத்த குரல் அவனை யதார்த்த உலக உலகுக்கு இழுத்து வருகிறது.
ராம், சாந்தியை, அவனது மனைவியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

‘இதுதான் யதார்த்தம்’ அவன் மனச்சாட்சி; அவனை உலுக்குகிறது. அவன் அவனது பழைய வாழ்க்கையை மறக்கவேண்டும். அவனது உள்மனம் ஆணையிடுகிறது.
‘இவள் எனது மனைவி இவளை நான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்,அவள் என்னை ‘முழுக்க’உணர வேண்டும்’எங்கள் வாழ்க்கை சந்தோசமாக இனிமையாக இருக்கவேண்டும்’
. அவன் சிந்தனை தொடர்கிறது.அவன் தன்னை நீண்ட நேரமாக உற்றுப் பார்ப்பதை அவதானித்த சாந்தி,’ என்ன பார்க்கிறியள்’ அவள் குழப்பத்துடன் வினவுகிறாள்.
‘சாந்தி எனது பக்கத்தில் வந்து உட்காரேன்’ அவன் குரலில் கனிவு,காதல். அவள் சட்டென்று அவனை இடைமறிக்கிறாள்.
‘சும்மா போங்கோ, எனக்கு எவ்வளவு வேலையிருக்கு என்டு உங்களுக்குத் தெரியுமா? நாளைக்கு அண்ணா வீட்டுக்குப் போகவேணும்..உடுப்புகள அயர்ன் பண்ணவேணும். மச்சாள் எதையும் எப்பவம் விண்ணாணம் பார்க்கிறவ என்டு உங்களுக்குத் தெரியாதோ’ சாந்தி பெருமழையாய்ப் பல வசனங்களைக் கொட்டிவிட்டுப் போகிறாள்.

தனது புது மனைவி அவனை,அவனின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்ற தனது, ஆத்திரத்தை, ஏமாற்றத்தைத் திசை திருப்ப, அவன் டி.விக்கு முன்னாலிருக்கிறான்.

இரவு ஒன்பது மணிச் செய்தி பி.பி.சியிற் தொடங்கிவிட்டது.
‘கெதியாய் மேல வாங்கோ…நாளைக்கு வெள்ளண்ண எழும்பவேணும்’ சாந்தி மேலேயிருந்து இரைகிறாள்..
டி.வியில் செய்தி வாசிக்கும் ஸ்காட்டிஸ் அழகிய பெண் அவனின் றேச்சலை ஞாபகப் படுத்துகிறாள்.

‘ஓ றேச்சல்..றேச்சல்’ அவன் கண்களை மூடிக்கொள்கிறான். அவன் நினைவுகளை அவனால் மூட முடியவில்லை.
றேச்சல்; அவனையுணர்ந்தவள், அவனின் உணர்வோடும் உயிரோடும் கலந்திருந்தவள். காதலைப் பகிர்ந்துகொண்டவள். அவர்களின் கலவியின் இணைவில் இரு உயிர்களின் சங்கமத்தின் மகிமையைப் புரிந்தவள்.

அவள் இனி அவனிடம் வரமாட்டாள்.அந்த வாழ்க்கை இப்போது கற்பனையான விடயம்.
டி.வியை ஓவ் பண்ணினான். ஜன்னலில் விழும் மழைத்துளியின் தாளங்கள் அவன் நினைவுகனைத் தாலாட்ட அவன் தன் மனைவியிடம் செல்கிறான்.

சாந்தி தூங்கிவிட்டாள் என்று தெரிகிறது. பெரிய கம்பளிப் போர்வையால் மூடப்பட்ட மூட்டைபோல அவள் படுத்திருக்கிறாள். அவன் தனது உடுப்பை மாற்றிவிட்டுப் படுக்கையில் நுழைந்தபோது,சாந்தியின் தூக்கம் கலைந்து அவனை அரைகுறை நித்திரையில் விழித்துப் பார்த்தாள்.

‘ஐ ஆம் சாரி சாந்தி’அவன் மனைவியிடம் நெருங்கிக் கொண்டு முணுமுணுத்தான்.
‘எதற்குச் சாரி?’ அரiகுறை நித்திரையில் அவள் கேள்வி கேட்டாள்.
‘ நான் கட்டாயம் உனது சமையல் வேலைகளுக்கு உதவி செய்யவேணும்.. வெண்காயம் வெட்டித்தராததற்கு மன்னித்துக்கொள்’ அவன் சொன்னான்.

சாந்திக்கு,அவளின் அரைகுறை நித்திரையில் ஏன் தன் கணவன் வெண்காயத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறான் என்ற விளங்காமல்த் தடுமாறினாள்.
‘சாந்தி.. எங்களுக்குத் திருமணமாகி சில மாதங்கள்தானாகிறது. நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கவேணும்’ போர்வையை நகர்த்தி விடடுத் தன்மனைவியை ஆரத் தழுவி அணைத்தான் அவன்.

அவள் மறுமொழி சொல்லவில்லை.அவன் அணைப்பின் உணர்ச்சியில் விறைக்கும் அவளது மார்பகங்கள்; அவனைத் தடவியதும், அது அவனின்; காதல் உணர்வைத் தூண்டியது.அவனது காதல்; உணர்வு தணலாக எரிகிறது.
அவன் தன் மனைவியை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.

‘ஓ யேஸ் இது எனது மனைவி. எனது எதிர்காலம், எனது இறந்தகால நினைவுகள் தொலைந்து போகட்டும்’ அவன் தனக்குள்ச் சத்தியப் பிரமாணம் செய்து கொண்டான். அவனது புதிய மனைவியுடன் இருவரும் இணைந்து காதல் புரியவேணடும். இருவரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ‘புரிந்து’கொள்ளவேண்டும்.

சாந்தி மெல்லமாக அவனிடமிருந்து நகர்ந்தாள்.
‘ என்ன சாந்தி’ அவன் காதல் போதையில் முணுமுணுத்தான்.
‘நான் ஒரு விசயத்தைப் பற்றி யோசிச்சன்’ சாந்தி கவனமான குரலிற் சொல்கிறாள்.
‘சொல் சாந்தி என்னிடம் ஒளிவு மறைவில்லாமல் எதையும் சொல்’காதல் போதையில் அவன் உடம்பு சூடாகி வார்த்தைகள் தடுமாறி அவன் முனகினான்.
‘அண்ணாவின்ர வீட்டுக்குப் பக்கத்தில இருக்கிற இந்தியப் பட்டேலின்ர கடையில மரக்கறி நல்ல மலிவாம்..’

சாந்தி கணவனின் காதல் தவிப்பைத் தெரியாமல் அல்லது புரியாமல் மலிவான மரக்கறி பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

காதல் போதையில் கனலாக எரிந்த அவன் உடலும் உணர்வும் சட்டென்று கொடிய குளிரான பனியில் தான் விழுந்தமாதிரி அவன் உணர்கிறான் ராம்.அவனது உலகம் இருண்டமாதிரித் தெரிகிறது.
அவள் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவன் அவள் பேசுவது என்னவென்றும் பொருட்படுத்தவில்லை.அது யாரோ எங்கோயோ இருந்து பேசுவதுபோலிருக்கிறது.

அவன் தான் தெரிவு செய்த வாழ்வின் நிலையை உணர்ந்து அலற வேண்டும்போலிக்கிறது.

அவனின் தாய் ஆசைப்பட்ட பெரிய சீதனத்துக்கு அவன் தனது வாழ்வை-சுயமையை-ஆண்மையை-ஆசைகளை விற்றுக் கொண்டதையுணர்ந்து அலற வேண்டும்போலிருக்கிறது.

லண்டன் முரசு பிரசுரம் 1977

(இப்போது சில வசனங்கள் மாற்றுப் பட்டிருக்கின்றன)

This story is translated into English; ‘Silent Scream’, published in ‘DASHKAT’, Spring/Summer 1993.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment