எழுத்தாளர் எஸ்.அகஸ்தியர்: சமத்துவத்தின் வலிமையைத் தனது படைப்பக்களில் உணர்த்தியவர்-

எழுத்தாளர் எஸ்.அகஸ்தியர்:
சமத்துவத்தின் வலிமையைத் தனது படைப்பக்களில் உணர்த்தியவர்-

இலக்கியம் என்பது ஒரு எழுத்தாளன் வாழும் காலகட்டத்தில் அவன் கண்ட சமுதாயத்தின் பன்முகத்தன்மையைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு சரித்திர ஆவணம் என்பது எனது கருத்து. தான்வாழும் சமுதாயத்தில் சாதி மத இன,நிற வர்க்க பேதங்களால் மக்களுக்கு நடக்கும் கொடுமைகயைக் கவனிக்காமல் அல்லது தெரிந்தும் தெரியாத நடித்துக்கொண்டு ஒரு எழுத்தான் தனது இலக்கியப் படைப்புக்களைச் செய்தால் அவை சமூகம் சாராத-தன்னை அந்தச் சமுகத்துடன் இணைத்துப் பாராத ஒரு படைப்பாளியின் உயிரற்ற வெற்றுப் படைப்பாகத்தானிருக்கும்.

இலக்கியங்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் படைப்பாளியின் அடையாளத்தை அவர் யார் என்று படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. அரசியல் சாராத, ஒரு தனி மனிதனின் உள்ளுணர்வுகளின் பிரபலிப்பான படைப்பாக ஒரு இலக்கியம் கணிக்கப் பட்டாலும் அவனின் வரிகளில் ஒன்றிரண்டு அந்த இலக்கியததைப் படைத்தவனின் சமூகக் கண்ணோட்டதை;தைக் காட்டிக் கொடுத்து விடும்.

இலங்கை எழுத்தாளர்கள் பலர் 40-60ம் ஆண்டுகளில் சமுகத்தின் வேறுபாடுகளால் அடக்கப் பட்டு ஒடுக்கப் பட்ட மக்களைப் பற்றி எழுதினார்கள். அவர்களின் சமுதாய வெளியுலகத் தொடர்பால் கண்ட கொடுமைகளையுணர்ந்த உள்ளுணர்வின் கோபப்பொறிகள்,ஆதங்கங்கள், அதிர்வுகள்,என்பன அவர்களின் படைப்புக்களில் பிரதி பலித்தன.

ஒட்டுமொத்தமான மக்களின் சமத்துவ வாழ்க்கைக்கு வழிதேடியவர்களில் சமயவாதிகள்,அரசியல்வாதிகள் என்று பலர். அவர்களில் தங்கள் வாழ்க்கையையே ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் நிலையை மாற்றும் வித்தில் தங்கள் இலக்கியப் படைப்புக்களைச் செய்தவர்களும்; அடங்குவர்.

தமிழ் இலக்கியம் வளர்ந்த தமிழ்நாட்டில் சாதிக் கொடுமையால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல் இலக்கியத்தற் கேட்காமலிருந்த கால கட்டத்தில் அவர்களின் துயரைத் தங்கள் படைப்புக்களில் காட்டியவர்கள் இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள்.

அந்த வரலாற்றைக் கொண்ட இலங்கையின் முற்போக்குத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமான படைப்பாளிகளில் அகஸ்தியரும் ஒருத்தர். இவர், 28.8.1926ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் ஆனைக்கோட்டை என்ற இடத்தில் திருவாளர் சவரிமுத்து-அன்னம்மா தம்பதிகளுக்கு மகனாகப் பிறந்தவர். இவரின் எழுத்தாற்றலை மதித்து இவருடன் எனக்கு ஒரு உள்ளார்ந்த ஈர்ப்பு ஏற்பட்டதற்கு என் தாயார் மாரிமுத்து பிறந்த அதே 1926ம் ஆண்டு இவரும் பிறந்தது ஒரு காரணமோ எனக்குத் தெரியாது.
பாரிசில் இவர் வாழ்ந்தபோது ஓரிரு நாட்கள் அவருடன் பழகியது எனது அதிர்ஷ்டம் என்று கருதினேன்.தன்னலமற்ற ஒரு சாதாரண தமிழன், தனது சமூகத்தில் படிந்து கிடக்கும் பன்முகக் கோட்பாடுகளை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு, ஆளும் வர்க்கம் எப்படி ஏழை மக்களை வதைக்கிறது. வாட்டுகிறது,மனிதராக மதிக்காமல் இழிவுபடுத்துகிறது என்பதைத் தனது படைப்புக்கள் மூலம் உலகுக்குச் சொன்ன முற்போக்கு எழுத்தாளர்களில் திரு அகஸ்தியரும் முன்னிலைப் படுத்தப் படவேண்டியவர்.

சமயத்தை முன்னெடுத்து மனிதத்தைக் கூறுபோட்டு,பெண்ணடிமைத் தனத்தைச் சமுதாயக் கோட்பாடாக முன்னெடுக்கும் பார்ப்பனிய சித்தாந்தம் பற்றிய இவரின் கண்ணோட்டம் இவரின் பல படைப்புக்களலும் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

திரு அகஸ்தியர் அவர்களின், ‘எரி நெருப்பில் இடைபாதையில்லை’என்ற நாவலின் முன்னுரையில் அவர் கூறும்போது,’ சுரண்டும் வர்க்கத்தின் எச்ச சொச்சமான,யாழ்ப்பாண சமூக அமைப்பின்,’தாழ்த்தப்பட்ட’,’உயர்த்தப்பட்ட’பிறழ்வுகளை மையப்படுத்தி,ஐம்பது ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்துப் பரப்பை இலங்கையில் முதன் முதலில் பிரசவித்த தமிழ் நாலும் இதுவே’ என்கிறார்.

இந்நாவல் 1959ம் ஆண்டு எழுதப் பட்டது. ஐம்பது வருடகால சரித்திரத்தை உள்ளடக்கியிருக்கிறது(1909-59).

20ம் நூற்றண்டின் ஆரம்பத்தில்,உயர்சாதியினரால் ‘தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குக் கல்வியுரிமை மறுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இலங்கையிலுள்ள அத்தனை மக்களுக்கும் கல்வி வசதி பெறவேண்டும் என்ற அரச கொள்கையால் பலர் கல்வியறிவப் பெற்றனர். உலகத்தில் அடக்கு முறைக்காக நடக்கும், நடந்த போராட்டங்களைப் படித்தனர். அந்த படிப்புக்கள் இலங்கையிலுள்ள ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் மேம்பாட்டுக்காகவும் உதவுவதற்கான எழுத்துக்கள் அவர்களிடமிருந்து வந்தன.

1940ம் ஆண்டுகள் தொடக்கக் கட்டத்தில், மார்க்சிய அரசியல்,இலக்கிய ரீதியாகப் பல முற்போககுவாதிகள், சாதி மத பேதமற்று,சாதாரண மக்கள் அத்தனைபேரும் இந்தக் கொடிய சாதி முறையைத் தகர்க்கவேண்டும் என்று பாடாய்ப் பாடுபட்டார்கள். யாழ்ப்பாணத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம், தொழிலாளர்கள்,ஏழைமக்கள் சாதி மக்கள் தங்களின் அடிமைத் தளையை அறுத் தெறிய மனிதத்திற்கு அப்பாலான அதர்மத்தை அடிப்படையாகக கொண்ட வர்ணாஸ்ரம முறைக் கோட்பாடுகளை அறியவேண்டும் என்று பரப்புரை செய்தார்கள்.

1959ம் ஆண்டு அகஸ்தியர் எழுதிய ‘எரிநெருப்பில் இடைபாதையில்லை’ என்ற நாவல் அக்கால கட்டத்தில் வடக்கில் நடைமுறையிலிருந்த சாதிக்கொடுமையை மிகவும் சிறந்த முறையில் வெளிப்படுத்திய நாவல் என்பது கருத்து.

இந்நாவலைப் பிரசுரிக்க மிகவும் சிரமப்படவேண்டியிருந்தது என்பதை அகஸ்தியர், சொல்லும்போது,’1964ல் இந்நாவலை வெளியிட முனைந்த’ தினகரன்’ பத்திரிகை,நாவலுக்கான முன்னுரையைப் பிரசுரித்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டது. பின் இது சர்ச்சைக்குரிய நாவலாகி விட்டது’ என்கிறார்.

இந்நாவலின் வருகைக்குப்பின்தான் வடக்கில் சாதிக்கெதிரான் போராட்டங்களும் கோயிற் பிரவேசப்; வலுப்பெற்றன என்றும் சொல்கிறார்.இந்நாவல் 1968ம் ஆண்டு’ஈழமலர்’ பத்திரிகை நடத்திய அகில இலங்கை நாவல் போட்டிpயில் விசேட பரிசு பெற்றது.

இந்நாவலுக்கு அணிந்துரை எழுதிய மலைநாட்டு மன்ற செய்தி நிர்வாக ஆசிரியரான,ரா.மு. நாகலிங்கம் அவர்கள்,
‘வர்ணாசிரமம் என்ற பெயரில் நால்வகைச் சாதி படைத்து,அதன் அடிப்படையில் மனுக்குலத்தைக் கூறுபோட்டது இருக்கு வேதம்.வைசியரும் சூத்திரரும். ஊயர்சாதியினர் அல்லர் என்று இருக்கு வேதத்தில் வலிமை சேர்த்தான் கீதையில் (ராஜவித்யா,ராஜகுஹ்யயாகம்) கண்ணன்.பிராமணர்கள் உயர்சாதி,(அத் 2-100),சூத்திரனும் வைசியனும் குறைந்தசாதி.அதனால் அவர்களை,’தாசன்’,’தாசி’ என்றே அழைக்கவேண்டும் என்று (அத் 2-31,32) கண்ணனுடன் பங்காளிச் சண்டைபோட்டவன் மனு’ என்று விளக்குகிறார்.

திரு அகஸ்தியர் அவர்களின் சில பல படைப்புக்களைப் படித்திருக்கிறேன்.
அன்றைய யாழ்ப்பாணத்து சமுதாயத்தில் ஊறிப் போயிருந்த சாதிக் கொடுமையின் விகார முகத்தை அப்பட்டமான யதார்த்தமாகப் படைத்தவர் எனது மதிப்புக்குரிய திரு அகஸ்தியர் அவர்கள்.
இவரின் எழுத்துக்களில் என்னை மிகவும் ஈடுபடுத்தியது அவரின் கருத்துக்கள் மட்டுமல்ல. கதையை வாசகனின் உணர்வோடு இணைத்துச் செல்லும் பாணியுமட்டுமல்ல, அவரின் எழுத்தில் தவழ்ந்த மண்வாசனை படிந்த சொல் நடைகளுமாகும். இன்றைய நவநாகரிக வாழ்க்கைமுறையில்,பல்விதமான ஊடகங்களின் தாக்குதல்களால், மனிதர்களின் பேச்சுவழக்கு மிக வேகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கள் முன்னோர் பேசிய பேச்சு வழக்குமுறை எங்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியாதிருக்கிறது.

இன்றோ அல்லது இன்னும் சில வருடங்களிலோ இலங்கைத் தமிழ் நாவல்களின் வார்த்தை வடிவங்களும். அதன் பின்னணியிலுள்ள,சாதி, மத,வர்க்க வாழ்க்கைமுறையும் எனபது பற்றி யாரோ ஆய்வு செய்ய முற்பட்டால், அகஸ்தியர், என்னவென்று, வடபுலத்து பருத்தித் துறையையும், நெல்லியடியையும் தனது படைப்பில் வடித்த எழுத்து நடைமூலம் அழியாத ஆவணமாக்கியிருக்கிறார் என்பது புரியும்.

இவர் ஒரு ஆழ்ந்த பல முற்போக்குக் கருத்தாளமுள்ள இலக்கியக் கலைஞன். கவிதையோடு இலக்கிய உலகில் காலடி எடுத்து வைத்த இவர் 360 சிறுகதைகள்,40 குட்டிக் கதைகள்,10 குறுநாவல்கள்,9 நாவல்கள்களை எழுதியிருக்கிறார்.

20 வானொலி நாடகங்கள்,நாட்டுக் கூத்து நாடகங்கள்,’உணர்வூற்றுரவகச் சித்திரம்’ என்ற புதிய இலக்கிய வடிவம்- என்றெல்லாத் எழுதியிருக்கிறார்.

கட்டுரை வடிவில் பல விடயங்களையடக்கிய-விமர்சனங்கள்,ஆய்வுகள்,தொடர்பாக 100 கட்டுரைகளைப் படைத்திருக்கிறார்.20 வானொலி நாடகங்கள்,நாட்டுக் கூத்து நாடகங்கள் இவரின் கருத்துக்கருவிலிருந்து உதித்த வேறு பல படைப்புக்களாகும். இலங்கையிலிருந்து அக்காலத்திருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்த பெரும்பாலான பத்திரிகைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன.

இலங்கையில் மட்டுமல்லாமல் கடல்கடந்த விதத்திலும் இவரின் கருத்துக்கள் பரந்து விரிந்தன என்பதற்கு, இவரின் எழுத்துக்கள், லண்டன் ப.pபி.சி தமிழோசை,இந்தியாவில்,’ தாமரை’,’எழுத்து’,’கலைமகள்’ ‘தீபம்’,’ஜீவா’,’கண்ணதாசன் போன்ற பத்திரிகைகளில் வந்தன என்பதே சான்றாகும்.

தனது வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை அதாவது 45 வருடங்களுக்கு மேலாக இலக்கியத்துடன் இணைந்து எழுதிக் கொண்டிருந்தவர்.அக்கால கட்டத்தில்;,இருபது புனைப் பெயர்களில்; பல பத்திரிகைகளில் எழுதிக் குவித்த ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் என்று இவர் ஒருவதை;தான் இதுவரை கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.

இவர் ஒரு சாதாரண முறபோக்குத் தமிழ் எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல,இவர் கர்நாடக இசையில் பரிட்சயம் பெற்றவர்,மிருதங்கம் வாசித்தவர்.இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைமைக் குழு உறுப்பினராக இருந்தவர்.
இவரது படைப்புக்கள் சிங்களம். மலையாளம், ரஷ்ய மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன.
உலகம் பரந்திருக்கும் தமிழ் மக்களில் பலர் இன்னும் தங்கள் பெற்றோரின் சிந்தனையான ‘சாதியக்’ கோட்பாடுகளை’ அறிந்து கொள்கிறாhகள்;. அவை மனித வளர்ச்சிக்கு, ஒரு நாட்டின், ஒரு சமுதாயத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு முட்டுக்கட்டையாகவிருக்கும் என்பது ஜனநாயக நாடுகளில் வாழும் அவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.

இலங்கைத் தமிழ் சமூகம் கடந்த முப்பது ஆண்டுகள் நடந்த போரால் சிதறி, சிதைந்து,சிந்தனை மழுங்கிப்போயிருக்கிறது. அவர்களின் ஒற்றுமையைத் திரட்டித் தமிழச் சமுதாயத்தை முன்னேற்றாமல் போலித் தமிழ் தேசியவாதிகள்,பழையபடி சாதிப் பிரிவுகளைச் சமயக் கோயில்கள், பிராந்தியவெறிக் கோட்பாடுகள், தேர் இழுப்புக்கள் மூலம் நிலைநிறுத்திவருகிறார்கள்.
1959ம் ஆண்டில் அகஸ்தியர் எழுதிய,’ எரியும் நெருப்பில் இடைவெளியில்லை’ என்ற நாவலில்,’ஆன்மீகவாதிபோல நடேசபிள்ளைத்; தன்னை வைத்துக்கொண்டல்லவா உலகத்தை எடைபோட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்’ (பக்48) என்று குறிப்பிடுவது இன்றிருக்கும்; பிற்போக்கு அரசியல்வாதிகளுக்கும் பொருந்தும்.

இன்றைய தலைமுறைக்குப் பழைய இலக்கியங்களை திரும்பவும் அறிமுகப் படுத்தவேண்டியதும் அந்த இலக்கியங்கள் சொல்லும் சரித்திரத்திரத்திலிருந்து பல பாடங்களைப் படிக்கவேண்டும் என்பதை ஊக்குவிப்பதும் முற்போக்குச் சிந்தனை படைத்த புத்திஜீவிகளின் கடமை என நினைக்கிறேன்.

ஒற்றுமையற்ற சமுதாயம்,விடாப்பிடியாக,சாதி சமய,பிராந்திய வேறுபாடுகளைத் தொடர்ந்தால் ஒன்றுபட்டு வேலைசெய்து அந்தச் சமுதாயம் உயர்நிலை அடைவது மிகவும் சிரமம். இன்று அரசில்வாதிகள்,சமயத்தையும், மொழியையும்;,பிராந்திய வேறுபாடுகளையும் தங்கள் சொந்த நலத்திற்காகப் பாவிக்கிறார்கள்,அந்தக் கேவலமான அரசியலால் தமிழ்ச் சமுதாயம் அடையக் கூடிய மேன்மைநிலை மறுக்கப்படுகிறது என்பதை இளம் தலைமுறையுணரவேண்டும். இளம் தலைமுறை உணர்ந்த மாற்றங்கள் நடக்காத வரையில் இலங்கையில் தமிழரின் சரித்திரம் ஒரு இருண்டகாலத்தையே நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் என்பது எனது கருத்து.

Advertisements
Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘(காதலைச் சொல்ல) லண்டன்——கோயம்புத்தூர்’

‘(காதலைச் சொல்ல) லண்டன்——கோயம்புத்தூர்’
லண்டன் 2018
இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்

‘என்னடா கண்ணா, இந்தியாவுக்கு வருவேன் என்று இதுவரையும் ஒரு வார்த்தையும சொல்லாமல்; சட்டென்று வந்து குதிக்கிறேன் என்கிறாய், இந்தியாவில யாரும் சொந்தக்காரங்க கல்யாணத்துக்கு வர்றியா?’
‘அப்படி ஒண்ணும் கிடையாது. ஹொலிடேயில எங்காவது போகலாம் என்று யோசித்தேன்,இந்தியாவுக்கு வந்தால் உன்னைப் பார்த்ததுமாயிற்று’

‘அப்படி ஏன் சட்டென்று வர்ர?’ சென்னையில் வாழும் அரவிந்த் லண்டனிலிருந்து (வடக்கு லண்டனிலிருந்து) வரப்போகும் தனது நண்பனை,மிகவும் ஆச்சரியமான குரலில் பல கேள்விகளால் டெலிபோனிற் துளைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
‘ஏன் யாரும் இந்தியாவுக்கு லண்டனிலிருந்து சட்டென்று வந்து இறங்கக் கூடாது என்ற சட்டம் உங்கள் நாட்டில்; அமுலாக்கப் பட்டிருக்கிறதா?’கண்ணன் பதிலுக்குக் கேள்வி கேட்டான்.
‘அப்படி ஒண்ணுமில்ல’ அரவிந்தின் குரலில் இன்னும் ஆச்சரியம் தொடர்கிறது.

‘அரவிந்துக்கு உண்மையான காரணத்தைச் சொல்லலாமா?
இந்தியாவில் போய் இறங்கவேண்டும் என்ற கண்ணனின் அவசர துடிப்புக் காரணம்.அவனது மனதில் பல குழப்பமான சிந்தனைகளைத் தந்துகொண்டிருக்கும் கவிதா என்றொரு கோயம்புத்துர்ப் பசும்; கிளிக்கு விரைவில் திருமண நிச்சயார்த்தம் நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்துகொண்டதால் வந்த பதட்டம்தான் என்பதை அவன் அரவிந்துக்குச் சொல்லமுடியாது.
அரவிந்துக்குக் கவிதாவைத் தெரியாது.அவள் பற்றி கண்ணன் சொன்னதும் கிடையாது.

அவளைப் பற்றிச் சொல்லுமளவுக்கு கண்ணனுக்குக் கவிதாவைப் பற்றி நிறையத் தெரியுமா என்று கண்ணன் தன்னைத்தான் கேட்டுக் கொண்டால் அதற்கும் அவன் சரியாகப் பதிலும் தெரியவில்லை.

கவிதா லண்டனிலிருந்தபோது அவளிடம் சொல்ல நினைத்தவற்றைச் சொல்ல முடியாமற் தவித்தவன் இன்று அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது என்று கேள்விப் பட்டதும் தாங்கமுடியாத சோகம்.இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயமாகி விட்ட அவனின் கவிதாவை சந்திக்க எடுத்த அந்த முடிவு சரியானதா என்ற கேள்வியின் நெருடலை அவன் அறிவான்.

கண்ணனின் தங்கை சாலினியின் சினேகிதி கவிதா. இந்தியாவிலிருந்து மேற்படிப்புக்காக வந்திருந்த கவிதாவின் கயல் விழிகளில் தன்னைப் பறிகொடுத்து விட்டுத் தவிப்பதும் அரவிந்தனுக்குத் தெரியாது. இந்த விடயம் கடந்த வருடம்; நடந்தது. அரவிந்தோடு,தங்கை சாலினியைப் பற்றிப் பேசும்போது தமிழ்நாட்டிலிருந்து லண்டனுக்குப் படிக்க வந்த ஒரு இந்தியப் பெண்ணை சாலினி அடிக்கடி வீட்டுக்கு அழைத்து வருவது பற்றிக் கண்ணன் அரவிந்துக்குச் சொல்லவில்லை.

ஏனென்றால் சாலினிக்கு நிறையச் சினேகிதிகள். அவளின் சினேகிதிகளால் வந்தால் அவர்கள் வீடு அல்லோல கல்லோலப் படும். சாலினியின் சினேகிதிகளுக்குக் கண்ணனின் அம்மா செய்யும் உறைப்பு வடையிலிருந்து இனிப்பு லட்டு வரை எல்லாமே பிடிக்கும். சாலினியின் சினேகிதிகளுக்கும் கண்ணனுக்குமிடையில் பெரிதாக எந்த உறவும் கிடையாது. வீட்;டில் செல்லப் பிள்ளையான சாலினி தனது சினேகிதிகளுடன் வானரங் கூட்டங்கள் மாதிரிக் கும்மாளம் போடுவதாகக் கண்ணன் தனது தாய் தகப்பனிடம் முறையிடுவான். அடிக்கடி சாலினி தனது சினேகிதிகளுடன் போடும் சப்தம் அவனுக்குத் தலையிடி தரும் விடயம்.
‘அவளின்ர சினேகிதிகள் வந்தால் நீ உன்ர அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு இரு மகன். நாளைக்குக் கல்யாணமாகிப் புருஷன் வீட்டுக்குப் போனால் அவள் இப்படிக் கூத்தடிப்பாளோ என்னவோ” சாலினிக்காக அம்மா பரிந்து பேசினாள் அப்படியான அந்த இளம் பெண்கள் கூட்டம் வந்தால் கண்ணன் தனது அறையைப் பூட்டிவிட்டுக் கொண்டு தன் விடயங்களில் ஈடுபடுவது வழக்கம்.

சாலினியின் பல தரப்பட்ட சினேகிதிகள் பற்றிக் கண்ணன் அரவிந்துக்கு விசேடமாக எதுவும் சொன்னது கிடையாது. டெலிபோனிற் பேசும்போது,பேச்சோடு பேச்சாக@ ‘ம்,சாலினியின் வானரப் படை சமயலறையில் அம்மாவுடன் சேர்ந்து லட்டு செய்கிறார்கள்,அல்லது, சாலினியின் வானரப் படை தோட்டத்தில் பிக்னிப் போடுகிறார்கள்’ என்ற எழுந்தமானமாக அரவிந்துக்குச் சொன்னதுண்டு. அதற்கு அப்பால் வேறு எதுவும் சொல்லவில்லை. சொல்ல எதுவும் இருக்கவுமில்லை.

அரவிந்தனின் தகப்பனார் பல வருடங்களுக்கு முதல், இந்திய அரசால் மேற்படிப்புக்கு லண்டனுக்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு மேலதிகாரி.அவர் தனது ஒரேயொரு மகனுடனும் மனைவியுடனும் லண்டனுக்கு வந்திருந்தார். அரவிந்துக்கும் கண்ணனுக்கும் அப்போது பன்னிரெண்டு வயது.

அரவிந்தின் தகப்பனின் மூன்று வருட மேற்படிப்பு லண்டனில் முடியவிட்டு இந்தியாவுக்குத் திரும்பியதும் அன்றிலிருந்து கடந்த பல வருடங்களாகக் கண்ணனும், அரவிந்தும் முகநூhல்,இமெயில்,வட்ஸ்அப்,ஸ்கைப் என்று எத்தனையோ சமுகவலைத் தளங்களின் உதவிகளுடன் நீண்ட தொடர்பிலிருக்கிறார்கள்.

கண்ணன் அவனது குடும்பத்துடன் சுமார் பத்துவருடங்களுக்கு முன் தமிழ்நாடு கோயில்களுக்குத் தங்கள் குழந்தைகளை அழைத்துச் சென்ற சமயம் அரவிந்த் குடும்பத்தினர் அவர்களின் உறவினர் திருமணத்திற்கு சிங்கப்பூர் சென்றிருந்ததால் கண்ணனும் அரவிந்தும் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை.

அரவிந்துக்கு விரைவில் திருமணம் நடக்கலாம் என்று சொல்லியிருந்தான். வேலையில் சந்தித்து உறவாகி அவனுக்குப் பிடித்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவிருப்பதாகவும் தாய் தகப்பன் தனது முடிவுக்கு ஆசிர்வாதம் சொன்னதாகவும் சொன்னான்.அரவிந்தின்; குரலிருந்த சந்தோசத்தொனி அரவிந்த் எவ்வளவு துரம் தனது காதலில் மூழ்கியிருக்கிறான் என்பதைத் தௌ;ளெனக் காட்டியது.

கண்ணனுக்கும் அரவிந்துக்கும் இருபத்தியெட்டு வயது. கண்ணன் ஏன் இன்னும் திருமணம் செய்யவில்லை அல்லது எந்த உறவுக்கும் தன்னை உட்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்று அரவிந் கேட்கவில்லை.;கண்ணனுக்குக் காதல் ஏதும் இருந்தால் தனக்குச் சொல்லியிருப்பான் என்ற அரவிந்துக்குத் தெரியும்.
அரவிந்த அவனது சிறுவயதில் ஒருசில வருட காலம்தான் லண்டனிலிருந்தாலும்,’மற்றவர்களின் தனி விடயங்களில் தேவையற்ற கேள்வி கேட்கும் தன்மையானது மிகவும் அநாகரிகமானது’ என்ற பிரித்தானியக் கோட்பாட்டைத்; தெரிந்து வைத்திருந்தான்.அதனால் கண்ணனுக்குக்; ‘காதல்’ விவகாரம் ஏதும் இருக்கிறதா என்று எதுவும் கேட்கவில்லை.

அரவிந்துடன் பேசி முடித்த சில வினாடிகளில் கண்ணன் தனது அறையிலிருந்து கொம்பியுட்டரில் கண்களைப் பதித்திருந்தான். இன்னும் இரு நாட்களில் இந்தியா போகப் போகிறான்.
அரவிந்தின் கல்யாண நிச்சய விழாவுக்குப் போவதாகத் தாய் தகப்பனுக்குப் பொய் சொல்லியிருக்கிறான்.

அப்பாவும் அம்மாவும்; மிகவும் சந்தோசத்துடன் அரவிந்துக்குப் பரிசும் வாங்கிக் கண்ணனிடம் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.சாலினி விழுந்தடித்துக் கொண்டு, தனது சினேகிதி கவிதாவின் திருமண நிச்சயார்த்தப் பரிசாகக் கவிதாவுக்கு நிறையப் பரிசுகளை அள்ளிக்
கொடுத்திருக்கிறாள்.
– — —
ஹீத்ரோ விமானநிலையம் ஜன சமுத்திரத்தால் திரண்டு பொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
இதில் எத்தனைபேர் குழம்பிய மனநிலையிலுள்ள என்னைப்போல தங்கள் காதல் உணர்வின் உந்துதலால் இந்தியாவுக்கோ அல்லது ஏதோ ஒரு இடத்திற்குத் தங்களின் மனதில் காதலையுண்டாக்கிய பெண்ணைத் தேடிப்;; போய்க் கொண்டிருப்பார்கள்?

கண்ணனுக்கு மறுமொழி தெரியாது. கவிதாவுக்குக் கல்யாண நிச்சயார்த்தம் நடக்கப்போகிறது என்றால் அவள் விரும்பித்தானே இந்த ஏற்பாடெல்லாம் நடக்கிறது? அப்படி என்றால் நான் பூசை வேளையில் கரடிமாதிரி அங்கு போய்க் குதிக்கவேண்டும’?

தங்கை சாலினியைப் பார்க்க அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருந்த கவிதாவைப் பார்த்துப் பேசிய ஒருசில தடவைகள் அவன்மனதில் நிழலாடுகின்றன.
தங்கையின் சினேகிதிகள் வந்தால் தனது அறையும் தானுமாக இருப்பவனை ஏனோ ஒருநாள் சாலினி கூப்பிட்டாள். அவர்களின் தாய் தகப்பன் இருவரும் சொந்தக்காரர் வீட்டுக்கு விசிட் போய்விட்டார்கள்.

‘என்ன கூப்பிட்டாய்?’ என்று தங்கையின் அறைக்குள் நுழைந்தவனைச் சாடையாகப் பார்த்துவிட்டுத் தலை திருப்பிய கவிதாவின் அழகிய முகம் ஒருகணம் அவனில் பட்டுத் திரும்பியது.ஜன்னலால் எகிறிவந்த மதிய சூரியனின் ஒளிவெள்ளத்தில் கவிதாவின் கண்கள் கூசியது. கவிதாவைப்; பார்த்த கண்ணன் வெயிலொளியில் சித்திரமான அவளுருவில் ஒரு அசாதாரண அழகிருந்ததை ஒரு நொடியில் உணர்ந்து கொண்டான்.

‘எனது காரில் ஏதோ பிரச்சினை, நேற்று வேலையால் வரும்போது தலையிடி தந்தது,நாங்கள் இன்று ஹாம்ஸ்ரெட் ஹீத் போவதாகத் திட்டம் போட்டிருந்தோம், தயவு செய்து கூட்டிப்போவாயா?’

தங்கை சாலினி தமயன் கண்ணனிடம்’தயவு'(பிளிஸ்) என்ற வார்த்தையைப் பாவிப்பது மிக அருமை. சாலினி அந்த வீட்டு இளவரசி, அவ்வீட்டில் இருப்பவர்களெல்லாம் அவளின் உத்தரவை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பவள். கண்ணன் பெரும்பாலும் அவளுக்கு விட்டுக்கொடுப்பது கிடையாது.

தனது சினேகிதிக்கு முன்னால் தங்கையின் ‘கௌரவ’ நடிப்பு கண்ணனைச் சிரிக்கப் பண்ணியது. தான் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் தன்னைக் குறும்புத்தனமாக எடைபோடும் தமயனில் வந்த கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு ‘கவிதா இன்னும் கொஞ்ச நாளில் லண்டனை விட்டு ஊர் திரும்பப் போகிறாள்,லண்டனில் எனக்குப் பிடித்த ஒரு சில இடங்களுக்கு அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போவதாக இருந்தேன்’

தங்கை சாலினியின் குரலில் இருந்த உண்மையான கெஞ்சல் கண்ணனை இரங்கப் பண்ணியது. ஆனாலும், ‘நான் இன்று எனது சினேகிதன் டாரனுடன் வெளியில் போவதாக இருந்தேன்–‘ என்று இழுத்தான்.
‘டாரன் என்ன இந்த நாட்டைவிட்டு எங்கேயோ போகப் போகிறானா,இன்றைக்கு அவனுடன் போகாவிட்டால் இன்னொரு நாளைக்குப் போகலாம்தானே?’ சாலினி அழுது விடுவாள்போலிருந்தது.

தமயனும் தங்கையும் தனக்காகத் தர்க்கம் செய்வது கவிதாவுக்குத் தர்ம சங்கடமாகவிருந்தது.
‘வேண்டாம் சாலினி, ஹாம்ஸ்ரெட்ஹீத் பார்க்காவிட்டால் என்ன குறையப் போகிறது?’ கவிதாவின்; அழகிய முகத்தைப்போல், காந்தமான கண்களைப்போல் அவள் குரலும் இனிமையாகவிருந்தது.
அந்த இனிய குரல் கண்ணனைச் சம்மதிக்க வைத்தது.

‘ம்ம் சரி நான் அங்கே நீண்ட நேரம் செலவழிக்க மாட்டன்’ கண்ணன் தனது மிகவும் பதிந்த குரலில் அறிவித்தான்.
காரைப் பார்க் பண்ணி விட்டு மிகவும் பிரமாண்டமான பரந்த வெளிப் பார்க்கான ஹாம்ஸ்ரெட் ஹீத்நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது அந்த இடத்தைப் பற்றி சாலினி தனது சினேகிதிக்கு விளக்கம் சொல்லிக்கொண்டு வந்தாள்.

அன்று அவன் முதல் முறையாகக் கவிதாவை ‘முழுமையாக’ பார்த்தான்,அளவிட்டான்.ரசித்தான்.அவளில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று,அவனின் இருபத்தி ஏழு வயது வரைக்கும் எட்டிப் பார்க்காத ஒரு ஏக்கத்தைச் சட்டென்று நினைவு படுத்தியது.

அழகிய சூழ்நிலையில் அன்று அவன் கவிதாவுடனும் தங்கையுடனும் முதற்தரம், நீண்ட நேரத்தைக் கழித்தபோது இதுவரையும் அவன் அனுபவிக்காத ஒரு இனிய உணர்வு மனதில் இழையோடியது.

இருபத்தியொருவயதில் கண்ணனின் முதற்கட்டப் பட்டப் படிப்பு முடிந்ததும்,அடுத்த கட்ட மேற்படிப்பைத் தொடங்கியபோது, ‘உனது படிப்பு முடிய.. என்று அம்மா தொடங்கிய வார்த்தையை அவனின் ஆழமானபார்வை மேலே தொடராமற் தடை செய்தது.

‘அவர்கள் படிப்பு முடிந்ததும் தங்களுக்குப் பிடித்தமானவர்களைத் தேடிக்கொள்வார்கள். நீP சேலைக் கடையிற்போய் ஒரு நல்ல காஞ்சிபுரச் சேலையை வாங்கிக் கொள்வது போல் அவர்களுக்கும் உனக்குப் பிடித்தவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்து சம்பந்தம் பேசாதே’ என்று அவனின் அப்பா சொல்லி விட்டார்.

‘கவலைப்படாதே அவன் கண்ணன் நல்ல பையன், காலமும் நேரமும் வந்தால் யாரோ ஒரு தேவதை அவனிடம் வந்து சேர்வாள்’ அப்பா அம்மாவிடம் கண்ணனைப் பற்றிக் குறும்புத் தனமாகச் சொன்னது ஞாபகமிருக்கிறது.

அவனின் அப்பா தனது தங்கைகளுக்கான எதிர்கால நல்வாழ்க்கைக்கு நல்ல சீதனம் வாங்கிக்கொண்டு,கல்யாண சந்தையில் தன்னை ‘விற்றுக் கொண்டவர்’.அதற்காக அம்மாவை அவர் வேண்டா வெறுப்பாக நடத்தவில்லை. கல்யாணத்திற்குப்பின் தனது துணையைக் காதலிக்கப் பழகிக் கொண்டவர். தங்கள் குழந்தைகள் தங்களுக்குப் பிடித்த துணையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் அவர் திருப்திப்படுவார் என்பது அவரின் குழந்தைகளுக்குத் தெரியும்.

அம்மா அடிக்கடி சொந்தக்கார வீடுகளில் நடக்கும் கல்யாண வீடுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அவள் மனதின் ஆதங்கத்தை அவளின் குழந்தைகளும் கணவரும் நன்று புரிந்துகொண்டார்கள்.

சாலினிக்கு இருபத்தி ஐந்து வயதாகப்போகிறது. இருபத்தெட்டு வயது வரைக்கும் ‘சுதந்திரமாக’ இருக்கப் போவதாகச் சொல்லி விட்டாள்.
மகனுக்கு இருபத்தெட்டு வயது. பார்வைக்குப் பரவாயில்லாத, கண்ணிய தோற்றமுள்ள படித்த இளைஞன். அவனுக்கு யாரும் கேர்ள் ப்ரண்ட இரு;கிறார்களா என்று அம்மா துப்பறிந்து பார்த்து விட்டாள். ம்ம் அப்படி ஒன்றும் இல்லை என்று தெரிந்ததும் தனிமையிலிருந்து பெருமூச்சு விடுவதைத் தவிர அவளால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது என்பதும் கண்ணனுக்குத் தெரியும்.

அவனின் மனதில் உண்டாகிய மாற்றங்களோ அவன் மனதைக் கவர்ந்த பச்சைக் கிளி இந்தியாவுக்குப் பறந்து விட்டது என்பதோ வீட்டில் யாருக்குத் தெரியும்?
ஏயார்போர்ட் விடயங்கள் ஆமை வேகத்தில் ஊர்வதாக அவன் எண்ணினான்.

ஹீத்ரோவிலிருந்து இலங்கைக்குப்போய் அங்கிருந்து சென்னைக்கு விமானம் புறப்படும் வரையும் அவன் மனம் எதையெல்லாமோ சிந்தித்துத் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அரவிந்துக்குத் திருமண நிச்சயார்த்தம் என்று பொய் சொல்வி விட்டு வருகிறான். ‘ஹொலிடேய்க்கு இந்தியா வருகிறேன்’ என்று அரவிந்துக்குப் பொய்சொல்லி விட்டு கண்ணன் தனது வாழ்க்கையில் ஒரு குழப்பமான பிரயாணத்தைத் தொடர்கிறான்.

அவனது ஞாபகம்,அவன் கவிதாவுடன் முதற்தரம் பார்க்குக்குப் போனதை நினைத்துக் கொண்டது. அன்று கவிதா அவனுடன் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை.சினேகிதிகள் இருவரும் பார்க்கின் உயர்ந்த இடமான பார்லியமென்ட் ஹில் என்ற இடத்தில் போயிருந்து தங்களைச் சுற்றிக் கிடந்த பிரமாண்டமான லண்டன் மாநகரத்தை ரசித்தார்கள். படங்கள் எடுத்தார்கள்.

பார்க்கிலிருந்த சிறு தடாகத்தில் கால் பதித்து மகிழ்ந்தார்கள். சாலினி லண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தவள் எதையும் சட்டென்றும் பட்டென்றும் நேர்மையுடன் சொல்பவள் கவிதாவோ ஒவ்வொர வார்த்தையையும் கவனமாகச் சொல்பவள். வாழ்க்கையையே ஒரு குறிப்பிட்ட வலயத்துக்கு அப்பாற் தெரிந்து கொள்ளவோ,தெரிந்து கொள்ளத் தேவையிருப்பதாகவோ நினக்காதவள் என்று அவன் புரிந்து கொண்டான்.

கோயம்புத்தூரில் ஒரு தொழிலதிபரின்; ஒரே மகள் கவிதா,அவளுக்கு இரு தமயன்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சாலினி பேச்சுவாக்கில் சொல்லியிருக்கிறாள்.கவிதாவின் அடக்கமான பாவத்தைக் கண்டதும்,தகப்பன்,தமயன்கள் கட்டுப்பாட்டில் கவிதா வளர்ந்திருக்கிறாள் என்று கண்ணன் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

கவிதா,சாலினியுடன் சேர்ந்து பார்க்குக்குப் போன சிலவாரங்களுக்குப் பின்,சாலினி லண்டனில் நடக்கவிருக்கும் சைனா நாட்டாரின் கலைவிழாவுக்குக் கவிதாவுடன் செல்ல டிக்கட் எடுத்திருந்தாள். கவிதா தனது படிப்பு முடிந்து இந்தியா செல்ல சில மாதங்களேயிருந்ததால் சாலினி தனது சினேகிதிக்கு இந்தியாவில் பார்க்கமுடியாத சில கலை நிகழ்ச்சிகள் லண்டனில் நடக்கும்போது,அவைகளுக்குக் கவிதாவை அழைத்துச் செல்ல முடிவு கட்டியிருந்தாள்.

அன்று லண்டன் சூரியனின் தாராளத்தில் பளிச்சென்று சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அன்று,சாலினி தாங்கமுடியாத வயிற்று வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அத்துடன் வயிற்றுக் குமட்டலும் வாந்தியும் சேர்ந்து சாலினியைத் துன்பப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

‘இவ்வளவு செலவு பண்ணி வாங்கிய டிக்கட் அநியாயமாகிறதே என்பதை விட,கவிதாவுக்கு இந்த கலைநிகழச்சியைக் காணமுடியாதே என்பதுதான் பாவமாக இருக்கிறது’ சாலினி கண்கள் குளமாகச் சிணுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

‘உனது வேறு சினேகிதியாரையும் கூட்டிக்கொண்டு போகச் சொல்லேன்’ அம்மா ஆறுதல் சொன்னாள்.
‘ம்ம், நாளைக்கு புறொக்கிராம் நடக்கப்போகுது, இப்போ யாரைத் தேடுவதாம்?’ சாலினி அம்மாவைப் பரிதாபத்துடன் பார்த்தாள்.

‘மகன்..’ என்று அம்மா கண்ணனைப் பார்த்தாள் அவளின் பார்வையிற் கெஞ்சல்.சாலினியின் சினேகிதிகளைத் தன் குழந்தைகள் மாதிர்p கவனித்துக்கொள்பவள் அம்மா.
‘ம ம்,அவளுக்கு.. கவிதாவுக்கு என்னோட வரச் சம்மதமெண்டால்..’ அவன் அம்மாவைப் பார்க்காமல் இழுத்தான்.

கவிதாவுக்கு சாலினி தன்னால் ஷோவுக்கு வரமுடியாது,அண்ணாவுடன் போகச் சொன்னதும் கவிதா என்ன மறுமொழி சொன்னாள் என்பதோ, தன்னுடன் வரமறுதிருப்பாளோ என்பதெல்லாம் கண்ணனுக்குத் தெரியாது.’அண்ணா,கவிதா உன்னை வாட்டர்லூ ஸ்டேசனுக்கு வந்து சந்திக்கச் சொன்னாள்’ என்று சாலினி சொன்னபோது அவன் மனம் துள்ளிக் குதித்தது.

அவனின் தகப்பன் அவருக்கு லண்டனில்; பிடித்த இடங்களில் ஒன்று அடிக்கடி சொல்லுமிடமான சவுத்பாங்க் என்ற இடத்தில் கலை நிகழ்ச்சி நடக்கிறது. வாட்டார்லு ஸ்டேசனால் கவிதா இறங்கி வருவாள் என்று சாலினி சொல்லியிருந்ததால் கண்ணன் அங்கு காத்திருந்தான். உலகத்து மக்களின் பிரதிபலிப்பைக்காண வேண்டுமானால் லண்டனிலுள்ள ஒருசில பிரமாண்டமான ஸ்ரேசன்களிலுந்து அவதானித்தால் அதுபுரியும்.

கவிதா வந்துகொண்டிருந்தாள். மேல் நாட்டு நாகரிகத்தின் அழகுகளைத் தாண்டிய ஒரு கலைத்துவம் அவள் தோற்றத்தில்.அவன் தனக்காக எங்கு காத்திருக்கிறான் என்பதைத் தேடிய பார்வையின் குறிப்பு ‘தனக்கானது’ என்ற நினைவு தட்டியதும் அவனின் உணர்வில் ஒரு பொறி.

தங்கையின் சினேகிதியாகப் பழகத் தொடங்கிய நாளிலிருந்து அவனின் உள்ளுணர்வைச் சீண்டியெடுக்கும் அவளின் நினைவுக்கு அர்த்தம் என்னவென்று அந்தக் கணம் அவனுக்கு விளங்கியது. அவனின் வாழ்க்கை ஒரு திருப்பு முனையத் தீண்டி விட்டதான தெளிவு அவனுக்கு வந்தது.

அன்று அவர்கள் பார்த்தது, மிகவும் அதிக செலவில், மேற்கத்திய கலாச்சாரத்திற்குச் சவால்விடும் பணக் கொளிப்பு நிறைந்த சைனாநாட்டின் பிரமாண்டமான கலைப் படைப்பு. பார்ப்பவர்கள் பரவசப் படும்விதத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட அழகிய நிகழ்ச்சி.

அவள் அவன் அருகில் இருக்கிறாள் அவளுக்குத்; தெரியாத வேறோரு நாட்டுக் கலை நிகழ்ச்சியை அவள் மிகக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
அவன் மனம் எங்கேயிருந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியாது.தெரிந்திருந்தாலும் அவள் காட்டிக்கொள்ள மாட்டாள் என்பதும் அவனுக்கத் தெரியும்.
அவன் உணர்வுகளின் கட்டுமீறிய இன்பத்தின் சாயலை இன்றுதான் அவன் அனுபவிக்கிறான்.

யதார்த்தையிழந்த இன்னுமொரு உலகுக்கு உணர்வையிழுத்துச் செல்வதுதான் காதலா?
அவள் முகத்தைப் பார்த்துத் தன் உணர்வுகளைக்கொட்ட வேண்டும்போல வந்த உணர்வை மிகக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

கலை நிகழ்ச்சியின் இடைநேரத்தில் அவன் அவளுக்குக் குளிர்பானம் வாங்கி வந்தான்.இருவரும் கலை நிகழ்ச்சி பற்றி ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பரிமாறிக் கொண்டார்கள். அசாதாரண உணர்வுகள் மனதில் அபரிமிதமான காதல் அலைகளைக் கிளப்பும்போது,மிகவும் சாதாரண பாவத்துடன் நடந்து கொள்வதன் சிரமத்தை அவன் உணர்ந்தான்.

கலைநிகழ்ச்சி முடிந்ததும் கவிதா கண்ணனுக்கு நன்றி சொன்னாள்.அவன் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

‘நன்றியா? எதற்கு? என்னருகில் இரண்டு மணித்தியாலங்கள் நீயிருந்தாய், என்னுணர்வை இழக்கச் செய்தாய், காதலுக்கு அர்த்தம் செய்தாய், கண்ணோடு கண்களைப் பின்னிக் கொள்ளாமல் எனது கருத்துக்களைத் தெளிவு படுத்திவிட்டாய். ஆனால் அதை நான் உனக்குச் சொல்லத் தைரியமில்லை.எனது கோழைத்தனத்தை மறைத்துக் கொளவதற்காகவா நன்றி சொல்கிறாய்?’ என்று பல கேள்விகள் அவன் மனதில் நடமாடின. ஆனால் மெல்லிய புன்னகையுடன் அவள் நன்றியை அங்கிகரித்தான்.

அவள் நேரத்தைப் பார்த்தாள். அவள் தெற்கு லண்டனில் இருப்பவள். ட்ரெயினில் போகவேண்டிய அவசரம் அவள் கண்களில் தெரிந்தது.
‘சாலினி வந்திருந்தால் உங்களை வீட்டுக்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோய் விட்டிருப்பாள் இல்லையா?’ அவன் கேட்டதன் அர்த்தம் நான் உங்களைக் கூட்டிக் கொண்டு போக முடியாதா என்பதாகும் என அவள் புரிந்து கொண்டாள்.

அவள் பதில் சொல்லாமல் மௌனமானாள்.வானத்தில் வெண்ணிலவு. அதைச்சுற்றிப் பல்லாயிரம் நட்சத்திரங்கள் லண்டன் செயற்கை வெளிச்சங்களுடன் போட்டிபோட்டுக் கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன. தேம்ஸ் நதி செல்ல நடை போட்டுக்கொண்டிருந்தது.அதில் உல்லாசப் படகுகளும் அதிலுள்ளவர்களின் கேளிக்கைக் குரல்களும் உலகத்தில் எங்களைப்போல் சந்தோசமானவர்களைக் காணமுடியாது என்பதைச் சொல்வதுபோலிருந்தது.
வாழ்க்கை முழுதும் அவளுடன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர முடிந்தால் நான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்சாலியாயிருப்பேன் என்று அந்த நிமிடம் தன்னைத் தானே கேள்வி கேட்டுக்கொண்டான்.

அவன் தனது காருக்குப் போகும்போது அவள் அவனைத் தொடர்ந்தாள். எங்கேயோவிருந்து ஜாஸ் இசை மெல்ல வந்து உணர்வுகளைத் தடவியது. தேம்ஸ் நதிக்கப்பால் பிரித்தானியப் பாராளுமன்றம் திமிருடன் இவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

‘எனக்கு ஜாஸ் இசை பிடிக்கும்’ ஏதாவது பேசவேண்டும் என்பதற்காகச் சொன்னானா அல்லது’ உனக்கு என்ன பிடிக்கும் என்பதைச் சொல், அல்லது என்னுடன் எதையாவது பேசு’ என்பதற்காகச் சொன்னானா என்பது அவனுக்கே தெரியாது.

கவிதா பதில் சொல்லாமல் அவனைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் அவனின் காரை நெருங்கியபோது,’மன நிம்மதி தரும் இசை எல்லாமே பிடிக்கும்- மேற்கத்திய இசையில் அவ்வளவு பரிச்சயமில்லை’ என்றாள்,அவள் குரல் மிக மிக மென்மையாகவிருந்து.

அவனுக்கும் அவளுக்குமிடையிலுள்ள கலாச்சார அல்லது கருத்துணர்வு அல்லது வித்தியாசமான வாழ்க்கையமைப்பின் தொலைவை அல்லது வித்தியாசங்களைச் சிலவார்த்தைகளில் சொல்லி முடித்து விட்டாளா?
அல்லது இதுவரை எனக்குப் புரியாதவற்றைப் புரிந்துகொள்ள யோசிக்கிறேன்.கால அவகாசம் தாருங்கள்’ என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்கிறாளா?

அவள் அந்த நேரத்தில் அவனை ஊடுருவிப் பார்த்தபடி சொன்னபோது அவன் நிலை தடுமாறிப் போனான்.
ஏதோ ஒரு உந்துதல் அவன் மனதில்.’ஐ லவ் யு கவிதா என்று அவளிடம் சொல்லவேண்டும் போன்ற திடீர் பரபரப்பு. அடக்கிக் கொண்டான்.அவன் லண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தவன். ஒளிவு மறைவின்றிப் பேசுவது உத்தமமான பண்பு என்று நினைப்பவன். ஆனால் அவள்?
அவள் ஒரு இந்தியப் பெண். அவனைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவனைத் திட்டினால் அவனால் அதைத் தாங்கமுடியாது.
அவனின் மனப் போராட்டத்தை எப்படிச்; சொல்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அவன் அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டுபோய்த் திரும்பியபோது சாலினி விழித்திருந்தாள்.
‘நன்றி அண்ணா..அவளை வீட்டுக்குக்கொண்டு போய்விட்டதற்கு நன்றி ‘ சாலினியின் குரலில் உண்மையான நன்றித் தொனி பரவிக் கிடந்தது.
அதன்பின் சிலதடவை சாலினியைப் பார்க்கவந்தபோது கண்ணன்,’ஹலோ’ மட்டும் சொல்லாமல் ஏதோ சாட்டுக்களை வைத்துக்கொண்டு கவிதாவுடன் பேசினான்.அவள் லண்டனை விட்டுச் செல்லப் போகிறாள் என்ற துயர் அவனை நெருஞ்சி முள்ளாய்க் குத்திக்கொண்டிருந்தது.

அவள் அவனைப் பிரிந்து சென்று விட்டாள்.சாலினி எப்போதாவது ஒரு தடவை கவிதா பற்றிச் சொல்வாள். அதாவது, கவிதாவுக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது போன்ற தகவல்கள். எப்போதாவது கவிதா,’ உன் அண்ணா எப்படி இருக்கிறார் என்று கேட்டதாகச் சாலினி சொல்ல மாட்டாளா எனக் கண்ணன் மனம் தவியாயத் தவித்தது.
கடைசியாக, ‘சாலினிக்குக் கல்யாண சம்பந்தம் வந்ததாம். நிச்சயார்த்தம் நடக்கும் போலிருக்கிறதாம்’ என்று சாலினி சொன்னபோது அவனாற் தாங்கமுடியவில்லை.

இப்போது,சென்னையில் விமானம் வந்து விட்டது. அரவிந்தன் கண்ணனை அன்புடன் வரவேற்றான்.
சென்னைக்கே உரித்தான பல்வகை ஒலிகள்,பல்வகை மணங்கள் கண்ணனை வரவேற்றன.

‘சாரி கண்ணன்,அம்மாவின் உறவினர்களைப் பார்க்க இரண்டு நாளில் மதுரை போகவேண்டியிருக்கிறது.அதற்கு முதல் பலவேலைகள் செய்யவேண்டிக் கிடக்கு, உன்னுடன் அதிக நேரம் சென்னையில் செலவழிக்கமுடியாது’அரவிந்த் குரலில் சோகம்

‘பரவாயில்லை,சிறுவயதில் அம்மா அப்பாவுடன் சில தடவைகள் சென்னை வந்திருக்கிறேன்.அம்மா சேலைக்கடைகளை முற்றுறகையிடுவாள், தங்கை சினிமா நடிகர்கள் நடிகைகளைப் பார்க்கவேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பாள்,அப்பா நிறையப் புத்தகங்கள் வாங்குவார். இவைதான் எனது சென்னை ஞாபகங்கள்’ கண்ணன் பழைய ஞாபகங்களை நண்பனுடன் பகிர்ந்து கொண்டான்.

‘நீ மதுரை போவதாகவிருந்தால் பிரச்சினையில்லை. நான் ஒன்றிரண்டு நாட்கள் சென்னை சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு கோவை செல்கிறேன்’ என்றான் கண்ணன்.
‘அய்யோ, நீ தனியாக ஒன்றும் திரியவேண்டாம். எங்களுடன் மதுரைக்கு வா அப்புறமா எனது வேலைகள் முடியவிட்டு இருவருமாகக் கோவை போகலாம்’ என்றான் அரவிந்த்.

அரவிந்தனுக்காக இந்தியா செல்வதாகப் பொய் சொல்லி விட்டு வந்திருக்கிறான். அரவிந்தனுடன் சில நாட்கள் சென்னையில் தங்காமல்,உடனடியாகக் கோவை சென்றால் வீட்டில் சந்தேகிப்பார்கள் என்று கண்ணனுக்குத் தெரியும்.

ஆனால்,இப்போது அரவிந்த் தன்னுடன் கோவை வருவதாகச் சொல்கிறான்.கண்ணனுக்குத் தர்மசங்கடமாகிவிட்டது. கவிதாவுக்கு அவனின் தங்கை கொடுத்தனுப்பிய பரிசுப் பொருட்களை மட்டும் கொடுத்து விட்டு சட்டென்று திரும்ப அவன் விரும்பவில்லை. கோவையில் சில நாட்கள் தங்கமுடிந்தால்,கவிதாவுடன் பேசமுடிந்தால் அவன் சந்தோசப் படுவான் என்று தனக்குள் யோசித்தான். ஆனால் அரவிந்துடன் கோவை சென்றால் கவிதாவுடன் தனியாகப் பேசவும் முடியாமல் போகலாம்.

மதுரைக்குச் சென்றதும் வழக்கம்போல் மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்குச் சென்றான்.சிறுவயதில் அவன் அந்தக் கோயிலுக்கு வந்தபோது அவனுக்கு அந்தக் கோயில் பிடித்துக்கொண்டது. அவனது தாய் சமய விடயங்களில் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டவள்.

அரவிந்தனும் அவனுடன் கோயிலுக்கு வருவதாகவிருந்தான் ஆனால் கடைசி நேரத்தில் அவனுக்கு வேறு ஏதோ வேலையிருந்ததால் அவன் வரவில்லை.
கோயில் பூசை முடியவிட்டு, கோயில் தெப்பக் குளத்து மண்டபத்தில் உட்கார்ந்தவனின் மனதில் பட்டென்று ஒரு கேள்வியை யாரோ கேட்பதுபோலிருந்தது.

‘கவிதாவுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது. நீ ஏன் அவளைப் பார்க்க வேண்டும்? அவளைப் பார்க்கவேண்டுமென்பதற்காக என்று ஏன் பல பொய்களைச் சொல்லிக் கொண்டு அலைகிறாய், அவள் உன்னை விரும்புவதாக எப்போதாவது சொன்னாளா அல்லது உனது தங்கையிடமாவது சாடையாகச் சொன்னாளா, ஏன் வெறும் காதற் கற்பனையில் காலத்தை வீணாக்குகிறாய்’?

அவன் திடுக்கிட்டான்.அவன் பலமுறை தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்ட கேள்விதான். ஆனால் இப்போது யாரோ கேட்பதுபோலிருந்தது.
தனக்குத் தானே இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டபோது கிடைக்காத பதிலை இப்போது எங்கே தேடப்போகிறான்?

கவிதா லண்டனிலிருந்து இந்தியா திரும்பி வந்து ஆறுமாதங்களாகி விட்டன. ‘ என்னைக் கலை நிகழ்சிச்சி;க்குக் கூட்டிச் சென்றதற்கு உனது அண்ணாவுக்கு நன்றி சொல்’ என்று கவிதா சொன்னதாகசச் சாலினி சொன்னாளே தவிர, ‘உனது அண்ணாவுக்கு எனது அன்பைச் சொல் என்றோ அல்லது வேறு எந்தவிதமாகவோ கவிதா கண்ணனைப் பிரிந்து ஏதும் மன உளைச்சல் படுவதாக வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லையே?

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் மண்டபத்தில் ஒரு மாலை நேரம் தனியேயிருந்து சிந்தித்தபோது,சட்டென்று பல கேள்விகள் அவனைத் திக்கு முக்காடப் பண்ணின.

‘ ஏன் வந்தேன் இந்தியாவுக்கு?’ அவனால் தனது குழப்பதிற்கு விளக்கம் தெரியவில்லை.கவிதாவில் அவனுக்குள்ள ஈர்ப்பை கவிதா புரிந்துகொண்டிருப்பாளா? புரிந்திருந்தாலும் அவளால் என்ன செய்யமுடியும்? பெரும்பாலான பெண்கள் தங்கள் குடும்பத்தின் விருப்பு வெறுப்புக்களை முன்படுத்தித்தானே திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள்?

கவிதா போன்ற இந்தியப் பெண்கள் காதலிக்க உரிமையற்றவர்கள். தங்களின் உள்ளத்தின் உயிர்த்துடிப்பை மறைத்துவிட்டு சமுதாயத்திற்காக வேடம் போடுபவர்கள்.அவளிடம் போய் தனது காதலைச் சொல்லி விட்டு அவளை ஏன் குழப்பவேண்டும்?
அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டிருந்தால் ஏன் முட்டாள்மாதிரி அவள்முன்போய் நிற்கவேண்டும்? இந்தியாவுக்கு வந்து சிலநாட்கள்தான் ஆனாலும் இந்திய வாழ்க்கைமுறை அவனைப் பல கேள்விகளைக் கேட்கப் பண்ணின.

வெறும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு இந்தியாவுக்கு வந்தது முட்டாள்த்தனம் என்று தன்னைத் தானே திட்டிக்கொண்டான்.
கவிதாவுக்காகச் சாலினி தந்த பரிசுப்பொருட்களைப் பாhசலில் அனுப்பிட்டு உடனடியாக ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டும்போலிருந்தது.
அதைவிட வேறு எதுவும் அவனுக்குப் புரியவில்லை.

அரவிந்த பிஸியாக இருப்பதால்,கவிதாவின் பரிசை கோவைக்கு நேரே சென்று கொடுக்கமுடியவில்லை என்றும் பார்ஸலில் அனுப்புவதாகவும் சாலினிக்கு செய்தி; அனுப்பினான்.

அடுத்த இருநாட்களும் எப்படிக் கழிந்தன என்று அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. தேவையில்லாமல் இந்தியா ஓடிவந்தது பற்றித் தன்னைத் தானே பல தடவைகள் நொந்துகொண்டான்.
இருபத்தி எட்டு வயது வரைக்கும் வராத ஏதோ ஒரு ஆழமான துயர் இன்று ஏனோ அவன் இதயத்தைச் சீண்டியது.

அவன் ஒரு தன்னிலை நிறைவு கொண்ட மனிதனாகத்தான் அவனை இதுவரை நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு என்ன நடந்தது, லண்டனில் கிடைக்காத காதலைக் கோவையில் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேனா?

மனம் மிகவும் சோர்ந்துபோன உணர்வு. தனது மனநிலையை யாரிடமாவது சொல்லியழவேண்டுமென்ற தவிப்பு,ஆனால் கடந்த சிலநாட்களாக அரவிந்த் மிகவும் பிஸியாகவிருக்கிறான்.
அவர்களின் உறவினரின் பெண்ணின் கல்யாண விடயமாக அவனது குடும்பமே பிஸியாகவிருக்கிறது.
இன்னும் கவிதாவின் பரிசுப் பொருட்களை அவளுக்குப் பார்ஸல் பண்ணவில்லை.

தனது சூழ்நிலைகடந்து வந்து எங்கோயோ ஒரு பெருங்காற்றின் மத்தியில் அகப்பட்ட தவிப்பு அவனை அழுத்திக் கொண்டிருந்தது.கால் போன போக்கில் மதுரை எங்கும் சுற்றித் திரிவதைவிடக் கோயிலுக்கு வந்து சிந்தனையைச் சீராக்குவது அவனுக்குப் பிடித்திருக்கிறது.

அன்றும் வந்தான். கடந்த இருநாட்களாக இருக்குமிடத்தில் உட்கார்ந்து தன்னைச் சுற்றிய பக்தியான மனிதர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.இவர்களெல்லாம் ஏதோ தேவைக்குத்தானே கடவுளிடம் வருகிறார்கள்?
அவன் ஒன்றும் பெரிய பக்திமானில்லை,ஆனால் இந்த மண்டபத்தில் உட்கார்ந்து சிந்திப்பது நிம்மதியாயிருக்கிறது. எனது எதிர்காலம் எப்படியிருக்கப் போகிறது? கவிதாவில் எனக்கிருந்த ஈர்ப்பை நான் அவளிடம் மனம் விட்டுச் சொல்லாமல் விட்டேன்? அவனுக்கு அவனில் கழிவிரக்கம் வந்தது. யோசித்து அலுத்து விட்டான்.நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது.

புறப்படத் தயாரானபோது அவனின் மோபைல் கிணுகிணுத்தது.
இந்திய நம்பர்,அனால் அது அவனின் சினேகிதன் அரவிந்த்தின் நம்பரில்லை.
‘ஹலோ’ என்றான்
அடுத்த பக்கத்திலிருந்து ஒரு வினாடி ஒரு பதிலும் இல்லை. ஏதோ ஒரு தவறுதலான நம்பராக இருக்கலாம் என்று யோசித்த அவன் கட்; பண்ண நினைத்தபோது,’ கண்ணன், கவிதா பேசறேன்’
கவிதா?
அவன் அந்தக் கோயிலிலிருக்கும் சிலைகளில் ஒன்றாகப் பிரமைபிடித்து உட்கார்ந்திருந்தான்.

தன்னைச் சுதாகரித்துக்கொண்டு,’ஹலோ கவிதா’ என்றான்.
அவளின் குரலை டெலிபோனில் இன்றுதான் முதன்முறை கேட்கிறான்.அது அவனின் இருதயத்தைப் பிழப்பது போலிருந்தது.
‘சாலினி நீங்க மதுரையில நிக்கறதா சொன்னாள்’
‘என் சினேகிதனோட மதுரை வந்தேன். உங்கள் பார்ஸலை மெயிலில அனுப்பி வைக்கிறன்’
அவளின் கல்யாண நிச்சயார்த்தத்திற்கு வாழ்த்துச் சொல்ல மறந்தது ஞாபகம் வந்தது.
அவன் அதைச் சொல்ல வாயெடுத்தபோது,
‘ வேண்டாம் பார்ஸலை நானே வந்து வாங்கிக்கிறன்’ என்றாள் கவிதா.அவள் குரலில் அவசரம்.
‘ ஏன் உங்களுக்குச் சிரமம்’ அவன் முணுமுணுத்தான். அவனின் மனத்தைக் கொள்ளை கொண்ட கவிதா இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயிக்கப் பட்டிருக்கிறாள். அவளை இன்னொருதரம்பார்த்து துயரப் படத்தான்வேண்டுமா?
‘சிரமம் ஒண்ணும் கிடையாது.’ அவள் குரலில் ஆணித்தரம்.

அவனுக்கு மறுமொழி சொல்லத் தெரியவில்லை. அரவிந்த் பிஸியாகவிருக்கிறான்.எப்போது அவனுக்கு நேரம் கிடைத்து கோவைக்குச் செல்ல முடியுமோ தெரியாது.
அவன் மௌனமானான்.

‘நாளைக்குச் சந்திக்க முடியுமா?’ கவிதாவின் குரலில் ஒரு அவசரம்.
;அய்யோ என்னால் இப்போ உடனடியாகக் கோவைக்குப் புறப்பட முடியாது.என் சினேகிதன் அவனின் உறவினர் கல்யாண விடயமாக பிஸியாகவிருக்கிறான்’ அவன் படபடவென்று சொல்லி முடித்தான்.
‘நீங்க கோவை வரவேணாம், நான் மதுரைக்கு இன்னிக்கு வந்தன்’
‘வாட்’ அவன் குரலில் ஆச்சரியம்.
‘ஆமா சாலினி நீங்க மதுரையில் நிக்கிறதாச் சொன்னதும் புறப்பட்டு வந்தேன்’;
‘கவிதா, ஏன் இந்தக் கஷ்டம். சாலினி கொடுத்த பரிசுகளை நான் பார்ஸலில அனுப்பி வைத்தால் போகிறது’ அவன் அவளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் முனகினான். இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயமானவள் இவனை ஏன் பார்க்க வருகிறாள்?

அவன் தடுமாறுவது தெரிந்ததும்,’நாளைக்கு மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில சந்திக்கலாமா?’ அவள் அப்படிக் கேட்டபோது அவன் உறைந்துபோனான். அவனின் மன உளைச்சல்களைக் கொட்டித்தீர்க்க அவன் மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலின் தடாகத்தையண்டியிருந்த மண்டபத்திலமர்ந்;திருந்து தனது வாழ்க்கையை அலசுவது அவளுக்குத் தெரியுமா?அவனின் மறுமொழியை எதிர்பாராமல் அவள் போனை வைத்து விட்டாள்.

அதாவது ‘நான் அங்கு வரத்தான் செய்வேன் நீயும் என்னைச் சந்திதக்கவேண்டும்’ என்கிறாளா? ஏன்?
அவன் அன்றிரவு தூக்கம் வராமற் தவித்தான்.

அவளைப் பார்த்து அவன் துயர் படத் தயாரில்லை என்று தனக்குத் தானே பல தடவை சொன்னாலும், ஒவ்வொர தடவையும் அவளைப் பற்றி நினைக்கும்போது அவளைப் பார்த்தேயாகவேண்டும் என அவன் மனம் ஆணையிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஆறுமாதங்களுக்கு முன் லண்டனில் அவனை விட்டுப் பிரிந்தவள் இன்று இந்தியாவின் ஒரு முக்கிய பெண் தெய்வத்தின் கோயில் சன்னிதானத்தில் நீல நிறப் பருத்திச் சேலையில் பவித்திரமாக வந்து கொண்டிருந்தாள்.
லண்டனில் அவனுக்குத் தெரிந்த கவிதாவுக்கும் இன்று அவன் பார்க்கும் கவிதாவுக்கும் ஏதோ ஒரு பிரமாண்டான வித்தியாசம். அது என்னவேன்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. புரிந்துகொள்ளுமளவுக்கு மனத் தெளிவுமிருக்கவில்லை.

அவன் இருதயத்தில் பிரளயம். தங்கை சாலினி கவிதாவுக்குக் கொடுத்தனுப்பிய பரிசுப் பொதிகையைக் கையிற் தாங்கிக் கொண்டு. அவன் கருத்தில் கவிதாவில் அவனுக்குள்ள காதலைச் சுமந்துகொண்டு அவள் எடுத்துவைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் அவனின் எதிர்கால சோகத்திற்கான அடிகள் என்று தனக்குள் பொருமிக் கொண்டான்.
இரண்டு மூன்று நாட்கள் சரியான நித்திரையன்றி அவன் சோர்ந்திருந்தான். லண்டனில் இரு பட்டப் படிப்புக்களைப் படித்து முடித்தவன் இன்று அவளைக் கண்டதும்,தனது மூளையில் எந்த சிந்தனையும் உருப்படியாகச் செயற்படவில்லை என்பதன் மர்மத்தையுணராது தவித்தான்.

அவள் யாருடனும் வரவில்லை. தனியாக வந்திருந்தாள்.
அவன்’ ஹலோ கவிதா’
அவள்’ ஹலோ கண்ணன்’
அவன் தங்கை கொடுத்தனுப்பிய பரிசுப் பொதியை அவளிடம் நீட்டினான்.
அவள் அதை வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.
‘கோவைக்கு வந்து எனது பெற்றோரிடம் கொடுத்தால் மிகவும் சந்தோசப்படுவார்கள்’ அவள் குரலில் எனது வேண்டுகொளை மறுக்காதே என்று தொனி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவன் குழம்பி விட்டான். நேற்றுத்தானே சொன்னாள் அவள் நேரில் வந்து பரிசுப் பொருட்களை வாங்கிக் கொள்வதாக, இப்போது என்ன சொல்கிறாள்.

‘லண்டனிலிருந்து பரிசுப் பொருட்களைப் பார்ஸலில் அனுப்பியிருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் இவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டு என் வீட்டுக்கு வராமல் போகப் போகிறீர்களா’?

‘உங்கள் குடும்பத்திற்கு என் நான் பிரச்சினை கொடுக்கவேணும்..’அவன் தொடரமுதல் அவள் சொன்னாள்,
‘அது ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. நீங்கள் எனது அன்பான சினேகிதியின் தமயன் என்ற சொன்னேன். அவர்களும் உங்களைப் பார்க்க ஆசைப் படுகிறார்கள்’
அவன் தயங்கினான்.
‘உங்கள் நண்பர் மிகவும் பிஸியாக இருப்பதாச் சொன்னீர்கள்,மதுரை சுற்றிப்பார்க்கலாமா?’ அவனை நேரே பார்த்தபடி அவள் சொன்னாள்.
அவன் தர்மசங்கடத்துடன் முறுவலித்துக்கொண்டான்;.

‘எங்கள் வாழ்க்கையில் சிலவேளைகளில் சிலநேரங்களைக் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொள்ளவேணும்,அது வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கிய பரீட்சையாகவும் இருக்கலாம்’
அவள் குரலில் என்ன கிண்டலா அல்லது தத்துவப் போதனையா?

‘எங்களையறிந்து கொள்வதற்கும் எங்களை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்வதற்கும் கிடைக்கும் அற்புத இடைவெளிதான் தற்செயல் சந்திப்புக்கள்’ அவள் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் இப்போது அவளைப் பார்த்து முகம் மலர முறுவலித்தான். அவள் அவனை இறுகப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் அவனின் முகத்தில் வளைய வந்தன.
இப்படிப் பேசும் கவிதாவை அவன் லண்டனில் சந்திக்கவில்லை.
ஓரு வலயத்தைத் தாண்டாத பெண்ணாக அவன் எடைபோட்டிருந்த கவிதாவா இவள்?
அன்று பின்னேரம் அவள் அவனை மதுரை மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றாள். கோவையிலிரந்து தங்கள் காரில் ட்ரைவருடன் வந்திருக்கிறாள் என்பது தெரிந்தது.

திருமலைநாயக்கர் மண்டபம், பக்கம் சென்றபோது இருளத் தொடங்கிவிட்டது.
அந்த நேரத்திலும் சூட்டின் வெக்கை அவனை வறுத்துக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

‘மன்னிக்கவும் நீங்;கள் என்னைத் தேம்ஸ் நதியோரத்தில் கிட்டத் தட்ட நடு நிசியில்; அழைத்துக் கொண்டுபோய் எனக்கு ஜாஸ் இசை பிடிக்கும் என்று சொன்னது போல் நான் உங்களைப் பொங்கும் காவிரிக் கரைக்குக் கூட்டிக் கொண்டுபோய் எனக்குப் பிடித்த இசைபற்றி உங்களுடன் முணுமுணுக்க முடியாது,ஏனென்றால் காவேரி வரண்டு கிடக்கிறது’.அவள் அவனைப் பார்த்தபடி சொன்னாள்.

கண்ணன் எங்கேயோ தனக்குத் தெரியாத ஒரு உலகில் பிரயாணம் செய்வதுபோல் உணர்ந்தான். இவள் ஏதோ பூடகமாகப் பேசுகிறார்கள் என்ற புரிந்தது. ஆனால் அவளிடம் நேரடியாகக் கேட்கத் தயக்கம்.

இன்னொருத்தனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டதாகச் சொல்பவள் ஏன் இவனுடன் தேம்ஸ் நதிக்கரையில் இரவில் நடந்ததை ஞாபகப் படுத்துகிறாள்?

கண்ணன் ஏதும் கேட்பான் அல்லது சொல்வான் என்று எதிர்பார்த்த ஏமாற்றம் கவிதாவின் கண்களில் நிழலாடியதை கண்ணன் அவதானிக்கவில்லை.

அடுத்தநாள் காலையில் அவனிருந்து ஹோட்டெலுக்குக் காருடன் வந்திருந்தாள்.
‘இங்கிருந்து கோவை போகும்வரையும் பேசிக் கொண்டு போகலாம்’ அவள் சொன்னாள்

எதைப் பற்றிப் பேசுவதாம்?கார் புறப்பட்டு மதுரை இடி நெரிசல்களைத் தாண்டி அழகிய பிரதேசங்களுக்களை ஊடறுத்துச் செல்வது மனதுக்கு ரம்மியமாகவிருந்தது.
அந்த இனிய காட்சிகளை கவிதாவுடன் ரசிப்பது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

அவள் சாலினி பற்றி அவனிடம்; கேட்டாள். சாலினியும் கவிதாவும் மிகவும் நெருக்கமான சினேகிதிகள் என்பதும் அவர்கள் ஒருத்தருக்கொருத்தர் மனம் விட்டு எதையும் பகிர்ந்து கொள்பவர்கள் என்றும் அவனுக்குத் தெரியும் ஆனாலும் அவனுடன் பேச்சைத் தொடரத்தான் கவிதா பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்ற தெரியும்.

‘எனக்கு நிச்சயிக்கப் பட்டிருப்பவரைப் பற்றி நீங்கள் கேட்கவில்லையே’
அவன் மறுமொழி சொல்லாமல் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.அவன் கண்களில் சோகம்.
இது என்ன கொடுமை?
என்னுடையவளாக இருக்கவேண்டும் என்ற அவன் மனமாரக் காதலிக்கும் ஒருத்தி அவளின் எதிர்காலக் கணவனைப் பற்றிப் பேசச் சொல்லிக் கேட்கிறாள்.
அவன் மறுமொழி சொல்லாமல் முகத்தை ஜன்னற் பக்கம் திருப்பினான். அவன் அவளின் கேள்விக்கு மறுமொழி ஏதும் சொல்லாததால் அவளுக்குக் கோபம் வந்தது.

‘ யு பிளடி பிரிட்டஷ்;,’ அவள் தன் குரலையுயர்த்திக் கத்தினாள். அவளின் கோபம் அவனை உலுக்கியது.கண்ணன்; அதிர்ந்து விட்டான்.

‘எதையும் நேரடியாகச் சொல்லத் தெரியாது, எல்லாவற்றிலும் ஒரு போலிக் கவுரவும், தன்னைத்தானே மறைத்துக் கொள்ளும் தந்திரப்புத்தி’ அவள் அவனைப் பார்த்துச் சட்டென்று வெடித்தாள்

அவன் அவளின் கோபத்திற்குக் காரணம் தெரியாமல் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். அவளின் குரல் உடைந்து கேவியழத் தொடங்கி விட்டாள்.

கவிதாவின் கண்கள் குளமாகி அவள் கன்னத்தை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் பதறி விட்டான்.

‘கவிதா ஐ ஆம் சாரி, நீ இப்படித் திட்டுவதற்கு நான் உனக்கு என்ன சொல்லி விட்டேன்’

‘நீங்கள் மனம் விட்டு ஒன்றும் சொல்லாததுதான் காரணம் கண்ணன்’
அவன் இன்னொருதரம் அவளைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

‘;P ‘எனக்குப் பரிசு தரமட்டும்தான் லண்டனிலிருந்து வந்தாய் என்பதை நான் நம்ப வேணுமா?;’ அவள் அழுகையினூடே கேள்வி கேட்டுக்; கொண்டிருந்தாள்.

அவள் கண்ணீர் அவனைத் துடிக்கப் பண்ணியது. அவளின் அழுகையின் காரணம் புரிந்தது.
‘கவிதா ஐ லவ் யு ஆனால் அதை நீ ஏற்றுக் கொள்வாயோ என்றுதான்..’ அவன் சொல்லி முடிக்க முதல் அவள் அவனது வாயைப் பொத்தினாள்.

‘எனக்கு எந்தக் கல்யாணத்தையும் யாரையம் நிச்சயிக்கவில்லை. நான் உனது தங்கையின் சினேகிதி,அவளிடமிருந்து நான் படித்துக் கொண்டது எதைச் செய்தாலும் உனக்குப் பிடிக்காதவர்களிடம் பழகாதே என்பதுதான். அப்படியான நான் முன்பின் தெரியாத ஒருத்தனுக்க மௌனமாகக் கழுத்தை நீட்டுவேன் என்று நினைத்தீர்களா, ஐ லவ் யு கண்ணன், ஐ நோ யு லவ் மீ டு? அவள் கண்ணீருடன் புன்சிரிப்பையும் கலந்து புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். ஆவனுக்கு என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அவளின் கைகளை வருடிக்கொண்டிருந்தான்.

‘எனக்குத் தெரியும் நீ என்னைத் தேடி வருவாயென்று’ அவள் குரலில் குதுகலம்

அவனை அவளுக்குத்; தெரிந்த அளவு அவனுக்குத் தெரியவில்லையா?அவன் வழக்கம்போல் தலையைச் சொறிந்துகொள்ளவில்லை.
கவிதாவை அணைத்துக்கொண்டான். அவன் காலம் காலமாகக் காத்துக் கிடந்த அற்புத ஸ்பரிசம் அவனை இன்னொரு உலகுக்கு இழுத்துச் சென்றது.

கோவை நகரின் ஆரவாரம் காதைப் பிழந்து கொண்டிருந்தது. லண்டன் மாதிரி கலகலப்பாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.தனது வாழ்க்கையின் திருப்பத்தில் காலடி எடுத்து வைப்பதை கண்ணன் உணர்ந்தான்.

கவிதாவின் வீட்டை அடைந்தபோது கவிதாவின் அம்மா அவனை ஆராத்தி சுற்றி வரவேற்றாள். மகள் தேர்ந்தெடுத்த மருமகனை அன்புடன் அவள் பெற்றோர்கள் வரவேற்றார்கள். கவிதாவின் தமயன்கள் குடும்பம் குழந்தைகள் ஆரவாரத்துடன் கண்ணனைச் சுற்றி வந்தனர்.

கவிதாவுக்கு யாரும் எந்த வரனையும் பார்க்கவுமில்லை,நிச்சயார்த்தம் செய்யவுமில்லை, தன்னிடம் கண்ணனுக்குள்ள காதலைப் புரிந்து கொண்டதும் அவனைக் கோவைக்கு அழைக்கவும்,தனது குடும்பத்தாருக்கு அறிமுகப்படுத்தவும் கவிதா போட்ட நாடகம்தான் அந்த நிச்சயார்த்த நாடகம் என்று கண்ணனுக்கு இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

‘அப்பா,அம்மா இவர்தான் என்னை விரும்புவர்..நான் விரும்புகிறவர்.. லண்டனில் வாழ்பவர், நீங்கள் சம்மதித்தால் மிகவும் சந்தோசப் படுவேன்;’ கவிதாவின் குரலில் ஒரு பூரிப்பு. ஆணித்தரம்,பெருமை,அளவிடமுடியாத காதல்.

‘நான் இவளையடைய என்ன தவம் செய்தேன்?’@ கண்ணன் தனக்குள் பெருமையுடன் சொல்லிக்கொண்டான்..

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

லண்டனிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்தில் நடந்த இராஜேஸ்வாரி பாலசுப்பிரமணியத்தின், தமிழ் நாவலின் சிங்கள மொழி; பெயர்ப்புப் புத்தக வெளியீடு வைபவம் -.12.8.18

லண்டனிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்தில் நடந்த இராஜேஸ்வாரி பாலசுப்பிரமணியத்தின், தமிழ் நாவலின் சிங்கள மொழி; பெயர்ப்புப் புத்தக வெளியீடு வைபவம் -.12.8.18

இலங்கையைச் சேர்ந்த பெண் எழுத்தாளரும் லண்டனில் வாழும் திருமதி இராஜேஸ்வரியின் சாகித்திய அக்கடமி பரிசு பெற்ற ‘பனிபெய்யும் இரவுகள்’ என்ற தமிழ் நாவல் சிங்கள எழுத்தாளரான் மதுலகிரிய விஜயரத்தின அவர்களால் சிங்களத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு 2016ம் ஆண்டு கொழும்புப் பொது நூலகத்தில் சிங்கள் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அறிஞர்கள் கூடிய மண்டபத்தில் விமரிசையாகக் வெளியிடப்பட்டது.

அதன் நீட்சியாக லண்டனிலும் அந்தப் புத்தகத்தின் வெளியீடு கடந்த 10.8.18ல் இலங்கைத் தூதுவராலயத்தில் மிக விமரிசையாக நடந்தது. லண்டனுக்கான இலங்கைததற்காலிகத் தூதுவர் மாண்புக்குரிய திரு சுகீஸ்வரா குணவார்த்தனா அவர்களின் உதவியுடன் இலங்கைப் பத்திரிகையாளர் திரு அழகப்பெருமாவின் ஒருங்கிணைப்புடன் இவ்விழா ஒழுங்கு செய்யப் பட்டிருந்தது.

லண்டன் இலங்கைத் தூதரகத்தில் நடந்த இந்த நூல் வெளியீடும் வைபவம்,தூதராலயத்தின் சரித்திரத்தில் நடந்த முதலாவது மொழிபெயர்ப்பு நூல் வெளியீடாகும். அதுவும் ஒரு தமிழ் எழுத்தாளரின் படைப்பு இலங்கைத் தூதராலயத்தில் வெளியிடப்பட்ட வரலாறு இதுவரை எங்கும் நடந்ததில்லை.

இலங்கைத்தற்காலிகத் தூதுவர் திரு சுகிஸ்வரா குணவார்த்தனா தனது உரையில், திருமதி இராஜேஸ்வரியின் சிங்கள மொழி பெயர்ப்புபு; புத்தகத்தை இந்தத் தூதுவராயலயத்தில் ஒழுங்கு செய்வதால் இலங்கையிற் பிறந்து லண்டனில் வாழ்ந்து கொண்டும் தனது நாட்டு மக்களின் அமைதியிலும் ஒற்றுமையிலும் மிகவும் ஆழ்ந்த பற்றுள்ள இராஜேஸ்வரியை லண்டனிலுள்ள சிங்கள வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதால் பெருமையடைகிறேன் என்றார்.

கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்த திரு அழகப்பெருமா அவர்கள் தனது உரையில், தன்னலம் பாராது சாதி.மத.இன.மொழி,பிராந்திய பேதமற்று ஒட்டு மொத்த மக்களின் நன்மைகளுக்காக, முக்கியமாக இலங்கை மக்களின் ஒற்றுமைக்கும், அமைதிக்கும் அவர் எவ்வளவு தூரம் தன்னை அர்ப்பணித்திருக்கிறார் என்பதை அவரின் பற்பல பணிகள் மூலம் நான் நீண்டகாலமாக அறிவேன். இலக்கியம் மட்டுமல்ல, மனித உரிமைப்போராட்டங்கள், பெண்கள் சமத்துரிமைக் கருத்துக்கள், அத்துடன் பன்முக அறிவுகளை வெளிப்படுத்தும் அவரின் படைப்புக்கள் என்பனவற்றைப் பலரும் அறிய வேண்டும் என்பதனால், அவரைக் கவுரப்படுத்த இவ்விழாவை ஒழுங்கு செய்தேன் என்று கூறினார்.

விழாவின் சிறப்பு விருந்தினரான ஹோர்ன்சி-வுட்கிறின் தொகுதிப்; பாராளுமன்றப் பிரதிநியான திருமதி கதரின் வெஸ்ட் வந்திருந்தார்.அவர் தன் உரையில்,இராஜேஸ்வரியின் மனித உரிமைப் பணிகளைத்தான் மெச்சுவதாகவும், இலக்கியவாதியான அவரது மறுமுகத்தை இன்று காணுவதாகவும் இராஜெஸ்வரியைப் பாராட்டும் நிகழ்வில் தன்னையழைத்தற்கு மிகவும் சந்தோசப் படுவதாகவும் தனது தொகுதியில் இராஜேஸவரி ஈடு பட்டு உழைக்கும் பல பொது நல பொது விடயங்களையம் பாராட்டி இராஜேஸவரியைப் புகழ்ந்து பேசினார்.

சிங்கள வாசகர்களும் புத்திஜீவிகளுமட்டுல்லாமல் இராஜேஸ்வரியுடன் பலகாலமாகப் பல துறைகளில் ஒன்றாகச் சமுக நல வேலைகளில் ஈடுபட்ட- இன்று வரை ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஆங்கில தமிழ்,சிங்கள நண்பர்களும் மண்டபத்தை நிறைத்திருந்தார்கள்.

சிங்கள வழக்கறிஞரும் எழுத்தாளருமான திருவாளர் ஷாந்தி சேனதீர புத்தகத்தை ஆய்வு செய்து ஒரு ஆளுமையான விமர்சனத்தை முன்வைத்தார்.
அவர் தனது உரையில், இலங்கையில் நடந்த தமிழ் மக்களின் அடக்கு முறைகளுக்கு எதிராக லண்டனில் முதன் முதல் தமிழ் மக்களின் நிலையை எடுத்து உலகுக்குச் சொல்ல இராஜேஸ்வரியின் தலைமையில் தொடங்கிய மனித உரிமை அமைப்பான ‘தமிழ் மகளிர் அமைப்பின் மூலம் இலங்கைப் பெண்ணியவாதி திருமதி நிர்மலாவையும் அவருடன் சேர்ந்த பல புத்தி ஜீவிகளையும் இலங்கை அரசுகைது செய்தததையிட்டு பிரித்தானியா பெண்ணிய அமைப்புக்கள் பலவற்றுடன் சேர்ந்து இலங்கை அரசுக்கு எதிராக இராஜேஸ்வரி; போராடியதைக்குறித்துப் பேசினார்.

அவர் தனது பேச்சில், இராஜேஸ்வரி தமிழருக்கெதிரான் அரசின் அடக்குமுறக்குமட்டுமல்லாமல், 1971ம் ஆண்ட இலங்கையரசுக்கு எதிராக ஆயதமெடுத்த ஜே.பி.வி;யை அடக்கும்போது, குற்றமற்ற பொதுமக்களையம் அழித்ததை எதிர்த்த மனித உரிமைவாதிகளுடன் சேர்ந்து மனித உரிமைக்கான குரல் கொடுத்தார்என்று குறிப்பிட்டார்

அத்துடன் இலங்கையிலிருந்து தமிழ் அகதிகள் லண்டனுக்க வந்தகாலத்தில் அவர்களுக்காக இராஜேஸ்வரியின் தலைமையில் உண்டாக்கப்பட்ட தமிழ் அகதி ஸ்;தாபனம்,தமிழ் அகதிகள் வீடமைப்பு என்பவற்றின் மூலம் அகதியாக வந்த தமிழர்களுக்கு அவர் செய்த நற்பணிகளை விவரித்தார்.
அதைத் தொடர்ந்து அவர் பேசுகையில், இராஜேஸ்வரியின் திரைப்படத்துறைப் பட்டப்படிப்பு, மனித உரிமையை முன்வைத்த படைப்புக்களுடன் தொடர்ந்த இலக்கியப்பணி, அதைத் தொடர்ந்து அவருக்கு இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் கிடைத்த விருதுகள் பற்றிச் சொன்னார்.

அவரின் குறிப்பில்,ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த கட்டுரைகளில் திரு மாலன் அவர்களால் இராஜேஸ்வரியின் எழுத்து எப்படி பிரதிபலிக்கிறது என்பதைச் சில உதாரணங்கள் மூலம் விளக்கினார்;.
திரு மாலன் அவர்களின் ஆங்கிலக் கட்டரையில்:>’Interestingly Rajaeswary balasubramanian does not belong to any of these groups. She is a diaspora writer, but didn’t migrate during the Civil war. She relocated to London after her marriage in seventies. She hails from the region and has written a novel (Thillaiarangkaraiyil) and a few short stories depicting the life of the people in that region, but has not restricted herself to that domain. Her leanings to the leftist ideology are well known and have written about the victims of social oppression and about their sufferings, their humiliations and deprivations. Yet her writing cannot be dismissed as too doctrinaire.
That is the uniqueness of Rajeswari Balasubramanaiam. Her works do not carry a tag or sermon a message. They are born out of her concern for the human kind, not just for Tamils. One can come across, East European refugees, Pakistani immigrants, Caribbean maids, German Jews, Indian librarians and of course Sri Lankan student in her novels’

‘ என்று குறிப்பிட்டதைச் சொன்னார்
அத்துடன் அவர் அருள் நடராஜா என்ற இந்திய புத்திஜீவி,இராஜேஸ்வரியைப் பற்றி எழுதிய சில வரிகளை எடுத்துரைத்தார்,’ இராஜேஸ்வரி,தமிழரின் பாரம்பரியத்தின் நீட்சியைத் தொடரும் ஒரு தமிழ்ப் பெண்,அவரின் உணர்வுகள் இலங்கைக் கலாச்சாரத்துடன் பின்னிபை; பிணைந்தவை,அவரின் புத்தி ஜீவித்துவம் பிரித்தானிய வரைமுறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை,ஆனால் அவரை ஒரு சிலவரிகளில் அடையாளப் படுத்த வேண்டுமானால் அவரை ஒரு அகில உலகவாதி-இன்டநாஷனலிஸ்ட்’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.,; என்பதை வந்திருந்தவர்களுக்கு வலியுறுத்தினார்.
அத்துடன் மிக நீண்டகாலமாக இராஜேஸ்வரியுடன் மனித உரிமை, பெண்கள்,குழந்தைகள் சமத்துவம், போன்ற பற்பல அரசியல் வேலைகளில் தொடர்பு பட்டவரும் இராஜேஸ்வரியின் ‘ஒரு தில்லையாற்றங்கரை’ என்ற தமிழ் நாவலின் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பை எடிட் பண்ணிக் கொண்டிருப்பவரும் பிரித்தானிய ‘கார்டியன்’ பத்திரிகையில் கட்டுரைகள் எழுதுபவருமானமான செல்வி சாவித்திரி ஹென்ஸ்மன் அவர்கள், இராஜேஸ்வரியின் அரசியல்,இலக்கியப் பணிகளுடனுனான தனது தொடர்புகளைச் சொன்னார்.அப்போது அவர், பிரித்தானியாவில் மிகநீண்டகாலமாக வாழ்ந்து கொண்டு இலங்கைத் தமிழருக்காகக் குரல் கொடுப்பது மட்டுமல்லாமல் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்கும்,அரசியல் அநீதிகளுக்கும், பெண்கள் சமத்துவத்துக்குமாக எழுதிக்கொண்டுவரும் அவரின் எழுத்துக்கள். ஆங்கில,சிங்கள மொழிகளில் வெளிவந்து பலருக்கும் படிக்ககூடிய விதத்தில் பரவலாக்கப் படவேண்டிய அவசியத்தை அழுத்திச் சொன்னார்.

தனது நன்றியுரையில் இராஜேஸ்வரி,இன்று இந்த விழா நடப்பதற்குத் தன் முழு ஒத்துழைப்பையும் தந்த பிரித்தானியாவுக்கான இலங்கைத் தூதுவராகத் தற்காலிகமாக் கடமையாற்றும் மயண்புமிக்க திரு சுகிஸ்வர குணவார்த்தனா அவர்களுக்கத் தன் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெருவித்துக் கொண்டார்.அத்துடன் வைபத்தை ஒழுங்கு செய்த திரு அழகப்பெருமா அவர்களுக்கும், கௌரவ விருந்தினராக வந்து விழாவைச் சிறப்பித்த பாராளுமன்றப் பிரதிநிதி செல்வி கதரின் வெஸ்ட’ அவர்களுக்கும:.தனது மொழி பெயர்ப்பு நூலுக்கு விமர்சனம் வைத்த திரு ஷாந்தி சேனதீர அவர்கட்கும், நீண்டகாலமாகத் தனக்குப் பொதுப் பணிகளில் மட்டுமல்லாது இலக்கியப் பணிகளிலம் உதவி வெய்யும் செல்வி சாவித்திரி ஹென்ஸ்மன் அவர்களட்கும், ‘தமிழ் டைம்ஸ்’ என்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் தனது ஆங்கிலப் படைப்பக்களை வெளியிட்டு உதவிய திரு இராஜநாயகம் அவர்கட்கும், தனது முதமைiயுயம் பார்க்காமல் விழாவுக்க வந்திருந்து புத்திஜீவி திரு சிவசம்பு அவர்களுக்கும் தனது மனமார்ந்த நன்றிகளைச் சொன்னார்.

இறுதியாகக் கூட்டத்திற்குத் தனது பார்ட்னர் ஜெசிக்காவுடன் வந்திருந்த அவரின் கடைசி மகனான சேரனுக்கும், தடுக்கமுடியாத காரணங்களால் இந்தக் கூட்டத்திற்கு வரமுடியதா தனது இருமகன்களக்கும், பல விதங்களிலும் தனக்கு வாழ்க்கை முழுதும் உதவும் தமிழ், சிங்கள,ஆங்கில நண்பர்களுக்கும்,சிங்கள ஊடகத்தினர், சிற்றண்டி செய்த உதவியவர்கள், இராஜேஸ்வரிக்குப் பாராட்டுச் சொலல நேரடியாக வராத காரணத்தால் பூங்கொத்து அனுப்பிய சிங்கள நண்பி நளினி பத்திரான,போன்றொருக்கும்நன்றி சொன்னார்.

லண்டனில் முதன் முதலாக ஒரு மனித உரிமை அமைப்பான தமிழ் மகளிர் அமைப்பையுண்டாக்கிகு

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘கார்த்திகேயன்’- எனது கதாநாயன். (எனது எழுத்துக்களை மக்களின் நலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கச் செய்த திரு.மு.கார்த்திகேசன் ‘மாஸ்டர்’ நினைவாக)

Mu.Karthikesu Master‘கார்த்திகேயன்’- எனது கதாநாயன்.

(எனது எழுத்துக்களை மக்களின் நலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கச் செய்த திரு.மு.கார்த்திகேசன் ‘மாஸ்டர்’ நினைவாக)

மேற்குலகில் எழுதப்பட்டுப்,பிரசுரிக்கப்பட்ட முதலாவது தமிழ் நாவல் ‘உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்’ என்ற எனது முதலாவது நாவல்,1978ம் ஆண்டு ‘லண்டன் முரசு’ பத்திரிகையில் வந்தது. 1991ம் ஆண்டு புத்தக வடிவில் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஆளுமைகளுள் ஒருத்தரான டாக்டர் சிவசேகரம் அவர்கள் முன் வெளியீடு செய்யப்பட்டது.

இந்த நாவல்,பொது மக்களை மேம்படுத்தவேண்டிய மகத்தான அரசியற் பணியை, அரசியல்வாதிகள் என்னவென்று தங்கள் சுயலாபத்திற்கான ‘வியாபாரமாக்கி’ விட்டார்கள் என்பதைச் சொல்லும் நாவல்.அந்தக் கதையின் கதாநாயகன்,’கார்த்திகேயன்’. ஏன் நான் ‘கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயரைத் தோர்ந்தெடுத்தேன் என்பது பெரிய கதை. அதன் காரணம்,’கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயர் ‘தமிழ்க்கடவுள்’முருகளின் பெயர் என்பதல்ல. கார்த்திகேயன் கடவுள் தனது, ‘ஆறுமுகங்களுடன்’ அசுரர்களை அழித்துத் தேவர்களைக் காப்பாற்றினான் என்ற நம்பிக்கையுமல்ல.

மனித நேயத்தை முன்னெடுத்த ஒரு கம்யுனிஸ்ட மாஸ்டர்:
;:
கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்( 25.6.19-10.9.1977),நான் முன் பின் பார்த்திராத ஒரு
சமூகநலவாதி. ‘கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்’என்ற அந்த மாபெரும் மனிதரின் மனித மேம்;பாட்டுக்காகச் செய்த பணிகளை,திரு பாலசுப்பிரமணியம் மூலம்,1970ம் ஆண்டுகளிற் தெரிந்து கொண்டேன்.சாதி வெறி,வர்க்க அகங்காரம் பரவியிருந்து வெள்ளாளரல்லாதோர் படுமோசமாக அடக்கப் பட்டிருந்த அந்த காலகட்டத்தில்,யாழ்ப்பாணத்தின் சமுகநிலை மாற்றத்திற்கு உழைத்த ‘கார்திகேசு’ மாஸ்டரின் பணிகளைக் கேள்விப் பட்டேன்.
சாதித் திமிர் கொண்ட ஆறுமுகநாவலரால் ஸ்தாபிக்கப் பட்ட வண்ணார்பண்ணை இந்துக் கல்லூரியில், ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர்.’சாதி சமயம் என்பன ஒட்டுமொத்த மக்களின் உயர்ச்சியையும் பாதிக்கின்றன,அவைகளை உணராத வரைக்கும்; ஒரு சமுதாயம் முன்னேறமுடியாது’ என்ற கருத்தைக்கொண்ட ‘கம்யுனிஸ்ட்; மாஸ்டர்’ ஆசிரியராகப் பணியாற்றி பல்நூறு மாணவர்களின் மூலம் பரந்த கொள்கைகள் பரவக்காரணமாக இருந்தவர் என்றும் கேள்விப் பட்டேன்.

மிகவும் இறுக்கமான சமூகக் கட்டுமானங்களைக் கொண்ட வடபுலத்தில் கம்யுனிஸ்ட கட்சியை ஸ்தாபித்து அதன் முழுநேரப் பொறுப்பாளரக இருந்துகொண்டு,ஆசிரியராகவுமிருந்து கடுமையான பணிகளைச் செய்தவர். மக்களின் ஒடுக்கு முறைகளை உடைத்தெறிய இடைவிடாத வகுப்புபகளை எடுத்தவர். வடபுலத்தில் மூலை முடுக்கெல்லாம் அடக்குப் பட்ட சமுதாயம் விழித்தெழக் கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக் கிளைகளைத் திறந்து பல பணிகளைச் செய்தவர்.

மனித நேயத்தில்அப்படியான அன்பும்,ஒட்டுமொத்த மக்களின் மேன்மைக்கும் உழைத்த அந்த அயராத உழைப்பாளி,கடமையுணர்ச்சியில் அப்பழுக்கற்ற பணி செய்த ஆசிரியன், தனது பல பொதுப் பணிகளுக்குமிடையில் ஒரு அன்பான கணவனாக, தந்தையாக வாழ்ந்து பொது வாழ்க்கையிலும் தனிப் பட்ட வாழ்க்கையிலும் பல அரிய நற்பண்புகளால் அன்று பலராலும் மெச்சப் பட்டவர்.அவரின் பெயரை, எனது நாவலில் வரும் முற்போக்குவாத கதாநாயகனுக்கு வழங்கினேன். எனது நாவலில் வரும் ‘கார்த்திகேயன்’இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களின் ஒட்டுமொத்த சமூக விடுதலைக்காகப் போராடும் தமிழ் மாணவனாகும்.

எனது நாவலின் கதாநாயகனுக்குக் கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் பெயரை ஏன்வைத்தேன் என்றால்,யாழ்ப்பாணத்தில் 1947-77 வரை, ஒட்டுமொத்த தமிழ் மக்களின்
சமூகமாற்றங்களுக்காகப் பாடுபட்ட,’கார்த்திகேசன்; மாஸ்டரின்’ சிந்தனைக்கு சிரஞ்சீவித் தன்மை கொடுக்கவேண்டும் என்ற எனது ஆவலின் வெளிப்பாடாகும்.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லுரி ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டரைப்;’ பற்றித் தெரிந்து கொண்டபோது,அவரின் சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்திய பல சரித்திரத் தடயங்கள் கண்களிற் பட்டன.

இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற காலத்தையண்டிய கால கட்டத்தில்,வடபுலத்தில் இடதுசாரிக் கொள்கைகளைப் பரப்பி,மக்களிடம் சமத்துவ உணர்வைத் தூண்டியவர்களில், திரு மு.கார்த்திகேசன் மாஸ்டர்,எம்.சி சுப்பிரமணியம்,டாக்டர் சு.வே சீனிவாசகம்,ஆகியோர் இணைந்து செயல் பட்டனர் என்றும்,தோழர் இராமசாமி ஐயர்,நீர்வேலி.எஸ்.கே.கந்தையாவும் இணைந்து பொதுவுடமைத்தத்துவவாதி,கார்ல் மார்க்ஸின்’கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையைத’ தமிழில் 1948ம் ஆண்டு மொழிபெயர்த்தார்கள் என்றும் ஆவணங்கள் சொல்கின்றன.

1950ம் 60ம் ஆண்டுகளில்,இன்று தொடரும் அரசியற் சிக்கல்களுக்கான பல மாற்றங்கள் இலங்கையில் பல இடங்களிலும் நடந்தன. அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த மாற்றங்கள்தான் இன்று தமிழர்கள் வாழும்நிலைக்கும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கும் முன்னோடியாகவிருந்தன.

அவரின் மாணவர்களிலொருவரான.திரு.ரி.சிறினிவாசனின் கருத்துப்படி,மார்த்திகேசன் மாஸ்டர் அவர்கள்.’ஒரு ஆசிரியர்,அதிபர்,சமூகசீர்திருத்தவாதி,மனிதநேயவாதி,கம்யூனிஸ்ட்,தோழர்,சினேகிதன்,சக உத்தியோகத்தன், இலக்கியவாதி, பிரமாண்டமான செயற்பாடுகளை ஒழுங்குசெய்பவர்,நாடகவாதி,விமர்சகர்,கல்வியாளன்,தீர்க்தரிசி.நாத்திகன்,என்று பல்முகங்களைக் கொண்ட ஆளுமையாளன்’.அவரால் வடஇலங்கையில் நடந்த மாற்றங்களை அறிவது இளம் தலைமுறைக்கு மிகவும் பிரயோசனமாகவிருக்கும் என்பதால் சில விடயங்களை இங்கு பதிவிடுகிறேன்.

 

இலங்கை -அந்நியர் ஆட்சியில்

1948ல்.இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றபோது ,இலங்கையின் கல்வி,பொருளாதாரம் என்பன ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தின் பிடியிலிருந்தது.

குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தில்,அந்த நிலவரம், அந்நியர் ஆட்சியில் அவர்கள் கொடுத்த கல்விiயால் பயன் பெற்ற ‘மேட்டுக்குடி வெள்ளாரிடம்’ மட்டுமிருந்தது. இந்நிலமையின் சரித்திரத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தால்,1832ம் ஆண்டு பிரித்தானியர் தாங்கள் ஆண்ட இலங்கையின் விபரங்களிலிருந்து தெரிய வரும். ‘திரு.றோபோர்ட் மொங்கோமரி மார்ட்டின்’ என்வர் எழுதிய ‘பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளின் சரித்திரம்’ என்ற அந்த முதலாவது அறிக்கையில் இலங்கை மக்கள் அத்தனைபேரும் ‘ கறுப்பு’ மக்களாகக் கணிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.சிங்கள்,தமிழ்,முஸ்லிம் என்ற வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது. வெள்ளையின் பிரித்தானிய பார்வையில் இலங்கை மக்கள் அத்தனை பேரும்’கறுப்பர்களாகும்’.

இதைப் பற்றிய மேலுமுள்ள சரித்திரத் தடயம் என்னவென்றால்,1658ம் ஆண்டு,ஒல்லாந்தரிடமிருந்த யாழ்ப்பாணம் டச்சுக்காரர் கைகளுக்கு மாறியது.அவர்கள் அப்போது யாழ்ப்பாண சமூக வழக்கத்திலிருந்த, ‘குடிமை, அடிமை’ முறைகளை டச்சுக்காரர் விளங்கிக்கொள்ளவில்லை.அத்துடன்’தங்களின் ஆளுமையைத்’; தக்க வைக்க ‘வெள்ளாராரின்’உதவி இன்றியமையாததாகவிருந்தது.தங்கள் நிர்வாகத்தை அன்றிருந்த சமூகக் கட்டுமானங்களையொட்டி வரையிறுத்தார்கள். அதையொட்டியே ஆங்கிலேயரும் எல்லோரையும்’ கறுப்பர்களாகக்’ 1832ல் கணக்கெடுத்தார்கள்.

ஆங்கிலேயர் இலங்கை முழுவதையும் 1815ல் தங்கள் ஆதிக்கத்திற்குக் கொண்டுவரமுதலே,1813ம் ஆண்டு தொடக்கம் போர்த்துக்கேய,டச்சுக் கத்தோலிக்கபாதிரிகளால், பாடசாலைகள் பரந்த விதத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலும்,ஒருசிறிய அளவில் மட்டக்களப்பிலும் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
அதைப் பாவித்து, இலங்கையில் ‘வெள்ளாளர்கள்’ கிறிஸ்தவர்களாகிப் படிப்பில் முன்னேறினார்கள்.
1815ம் ஆண்டு இலங்கை முழுதும் ஆங்கிலேயர் ஆளுமைக்குள் வந்தது.

டச்சுக்காரரின் கத்தோலிக்க சமயத்துடன் ஆங்கிலேயரின் ‘புரட்டஸ்டன்ட்’சமயமும் இலங்கையில் முன்னெடுக்கப் பட்டது.1820ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ் அச்சகம் உண்டானது.

1829ம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் கத்தோலிக்கர்களுக்கும்,புதிதாய் வந்த புரட்டஸ்டன்ட் சமயக்காரருக்குமிடையில் சண்டை வந்தது. இந்தச் சண்டை பிரித்தானிய நிர்வாகம்’தாழ்த்தப்பட்ட’ மக்களைத் தங்கள் பாடசாலைகளிலோ அல்லது நிர்வாகத்திலோ சேர்த்ததினால் வந்ததால் என்று கூறப்படுகிறது.

1832ம் ஆண்டு,யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த ‘கறுப்பர்;கள்’ தொகை-145638 அவர்களிடம் அடிமையாகவிருந்த ‘கறுபர்களின்'(தமிழர்கள்) தொகை:20483 என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது அடிமையாக இருந்தவர்கள் சாதி அடிப்படையில்’வெள்ளாள சாதியினர்க்கு கொத்தடிமையாகவிருந்தவரர்களாகவிருக்கலாம்.
அக்கால கட்டத்தில் பிரித்தானியர்மட்டுமல்லாது,மற்றைய மேற்கத்திய ஆதிக்க சக்திகளான ஸ்பானிஸ்,போர்த்துக்கேயர் போன்றோரும்,தங்களின் காலனித்துவ நாடுகளில் அடிமைகளை வைத்திருந்தார்கள்.

இங்கிலாந்தில் மனித உரிமைவாதிகளின்’அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான’ போராட்டங்களால் அடிமைத்தளைகள் அகற்றும் சட்டம் 1833ம் ஆண்டு கொண்டு வரப் பட்டது. மனிதர்களை வாங்குவதும் விற்பதும் சட்ட விரோதமாக்கப் பட்டது.
அக்கால கட்டத்தில் பிரித்தானியாவின் பிரபல எழுத்தாளர் சார்ள்ஸ் டிக்கின்ஸ்(1812-1870),சமுதாய மாற்றத்தை அடிப்படையாக முக்கியமாக ஒடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள், மக்கள் பற்றிப்; பல நாவல்கனை எழுதிக் கொண்டிருந்தார்.

அதைத் தொடர்ந்து, பிரித்தானிய காலனித்துவ நாடுகளிலும் சமுக மாற்றம், கல்வி மேம்பாடு போன்ற விடயங்கள் முன்னெடுக்கப் பட்டன. அக்கால கட்டத்தில் காலனித்துவ நாடுகளின் கல்வி கிறிஸ்தவ பாதிரிமாரின் கையிலிருந்தது. அதைப் பாவித்து, இலங்கையில் ‘வெள்ளாளர்கள்’ கிறிஸ்தவர்களாகிப் படிப்பில் முன்னேறினார்கள். யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள் தமிழில் ‘பைபிளைப்’படிக்கவேண்டும் என்று,ஆறுமுகநாவர் பைபிளைத் தமிழாக்கம் செய்தார்.

1847ல் யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரி அதிபராகவிருந்த பீட்டர் பேர்சிவல் தாழ்த்தப்பட்ட சிறுவர்களைப் பாடசாலைக்குச் சேர்த்தபோது ஆறுமுகநாவலர் அதை எதிர்த்து வெளியேறி வண்ணார் பண்ணையில்’ வேளாளருக்கு’ மட்டும் பாடசாலையையை அமைத்தார்.
1871ல் யாழ்ப்பாணத்தில் இன்னுமொரு சாதிக் கலவரம் வந்தது. ஆறுமுகநாவலர், ‘வேளாளரின் நலம் கருதி,;’சைவபரிபாலன சபையை’அமைத்தார்.

ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மிகவும் மிகவும் அடிமட்டத்திலிருந்தது.
1876ல் யாழ்ப்பாணத்தில் பஞ்சம் வந்தபோது,ஆறுமுகநாவலர் ;வேளார்களுக்கு மட்டும்’ உணவு தேடிக் கொடுத்தார்.
‘படித்தவர்களுக்கு’ மட்டுமான அதிகாரத்தால் 1887ல் சேர் பொன் இராமநாதன்,பிரித்தானிய அரசின் ‘ஒட்டுமொத்தமான இலங்கைக்குமான’பிரதிநிதியான பெரிய பதவிக்கு வந்தார்.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிலையில் எந்த மாற்றமும் வரவில்லை.1907ம் ஆண்டு, பி. அருணாசலம்,சாதி முறையின் கட்டுமானத்தின் தேவை பற்றிப் பேசினார்.

அரச நிர்வாகத்தில் ‘மக்கள் குழுக்களின் பிரதிநிதிகள்’ மையப்படுத்த வேண்டும் என்ற பிரித்தானியக் கொள்கையை,’மேற்குடியினரால்,’ முன்னெடுக்கப்பட்ட சபை நிராகரித்தது.
1921ம் ஆண்டு,’தமிழ் மஹாஜன சபை’ உண்டாக்கப்பட்டு,அதன் வேண்டுகோளாக 50:50 பிரதிநிதித்துவம் முன் வைக்கப் பட்டது.
1923ம் ஆண்டு,திரு.பி.அருணாச்சலம் ‘இலங்கை தமிழ் மக்கள் சங்கத்தை'(மேற்குடியினர் மட்டும்) உண்டாக்கினார்.
அந்த ஆண்டு சுதுமலையில் சாதிக்கலவரம் வெடித்தது.

1924ம்; ஆண்டு இலங்கையில் முதலாவது பொதுத்தேர்தல்,’மானிங்’என்பவரின் திருத்தங்களுடன் நடந்தது.
1929ம் ஆண்டு,மன்னாரைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்க மக்கள்,’டொனமூர்’ சட்டத்தால், சாதி முறையில் தாங்கள் ஒடுக்கப் படுவதாகவும் தங்களுக்குச் சிறுபான்மை அடி;படையில் உரிமை தரவேண்டும் எனக் கூறினர். ஆனால் ‘ புரட்டஸ்டன்ட்’ தமிழ் சார்பார் அதை எதிர்த்தனர்.

அதே ஆண்டு,தமிழ் மொழிமூலம் கல்வி கற்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை,திரு.இராமநாதன் போன்றோரின் கையெழுத்துடன் பிரசுரிக்கப்பட்டது. அந்த ஆண்டு, தென் இந்தியாவில,; திராவிட இயக்கத்தை’ ஆரம்பித்த இ.வெ.இராமசாமி யாழ்ப்பாணத்திற்கு விஜயம் செய்தார்.

அதே ஆண்டில்,’தாழ்த்தப் பட்ட மக்களுக்காக’ ஒதுக்கப் பட்ட கல்வியிடங்களில், பெஞ்சுகளில் உட்காராமல்,அவர்கள் தரையில் மட்டும் உட்காரவேண்டும் என்று ‘வேளாளர்’ முழக்கமிட்டனர்.
அதைத் தொடர்ந்து, தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களை மேல் மட்ட சாதியினர் அடித்து உதைத்து கொடுமை செய்தனர்.இதனால் ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்களின் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற அவர்களைப் பாடசாலை போகாமற் தடுத்தனர்.

வாசாவிளான:. புன்னாலைக் கட்டுவனைச் சேர்ந்த வேளாளரும்,சாதி முறையில் ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்கள்,பெஞ்சில் சரி சமமாக இருக்கலாம் எனற ஆங்கில அரசின் கோட்பாட்டை வாபஸ் பெறச்சொல்லி அரசைக் கோரினார்கள்.

1931ம் ஆண்டு, டொனமூர் சட்டத்தின்படி இலங்கைப் பிரஜைகள் அத்தனைபேருக்கும் வாக்குரிமை ச் சட்டம் வந்தததை,’மேட்டுக்குடியார்’ தீவிரமாக எதிர்தனர் ‘ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்க ‘வாக்குரிமை கொடுத்ததால்,தேர்தலில் பங்கெடுப்பதில்லை என்று
கூறினார்கள்..
சங்கானையில் இன்னொருதரம் சாதிக் கலவரம் வெடித்தது. அந்த ஆண்டு இந்தியாவிலிருந்து நேரு அவர்கள் யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது,இளைஞர் காங்கிரஸ் அவருக்கு அமோக வரவேற்பளித்தது.

1933ம் அண்டு,திரு,ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் அவர்கள்,தேர்தலைப் பகிஸ்பரிப்பதை வாபஸ் வாங்கினர்., ஆனால் அதே கால கட்டத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கும் பெண்களுக்கும் கொடுக்கப் பட்ட வாக்குரிமையை எதிர்த்துப் பல பிரசுரங்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் பல இடங்களில் வெளியிடப்பட்டன.

1935ல் யாழ்ப்பாண அசோசியேசன் 50:50 கோரிக்கையை மீண்டும் முன்வைத்தார்கள்.அதாவது, சிங்களவர்களுக்கு 50 விழுக்காடு, தமிழர்களுக்கு 25 விழுக்காடு, மற்ற சிறுபான்மையினருக்கு (முஸ்லிம்,பேர்கஸ்,மலே போன்றவர்களுக்கு) 25 விழுக்காடு என்ற நிபந்தனையை முன்வைத்தது.

1936ம் ஆண்டு திரு.ஜிஜி. போன்னம்பலம் பாராளுமன்றம் சென்றார்.
, திரு .ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் தேர்தலை எதிர்த்த (1931) காரணத்திலால், அந்தக் கோபத்தில்,முழுக்;க முழக்கச் சிங்களவர்களைக் கொண்ட சபையை 1937ம் ஆண்டு டி.எஸ்.சேனநாயக்கா அமைத்தார்.அந்த சபையில்,திரு.ஜிஜி.அவர்கள் முதற்தரம் அவரின் 50:50 கோரிக்கையை வைத்தார்.

‘பிரிவினையை முன்னெடுத்த ஆங்கிலேயன்’

1938ம் ஆண்டு பிரித்தானிய பிரபல எழுத்தாளரான வேர்ஜினியா வூல்வின் கணவருமான லியனோல்ட் வூல்வ் என்றவர்,யாழ்ப்பாணம் கண்டி போன்ற இடங்களில் பிரித்தானிய அரச அலுவராகவும், பின்னர், ஹம்பாந்தோட்டைப் பகுதியில் 1911ம் ஆண்டு வரை,உதவி அரச அதிபராகவுமிருந்தவர்;. தமிழருக்குச் ‘சமஷ்டி’ கொடுப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்.

‘இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவுடன் சேரவேண்டும்’

1939ம் ஆண்டு, திரு.ஜி.ஜி.அவர்கள் 50:50 பற்றி பற்றி; 9 மணித்தியால உரை நிகழ்த்தினார். ஆனால் யாழ்ப்பாணத்து இளைஞர் காங்கிரஸ் தலைவர் திரு.கே. பாலசிங்கம்,இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவுடன் சேர்ந்த அரசியலை முன்னெடுப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்.

1941ம் ஆண்டு,ஜே.ஆர்.ஜெயவார்த்தனா எழுதிய அரசியல் யாப்பில்,சிங்களமும்,தமிழும் இலங்கையின் அரசியல் மொழிகளாகவிருக்கும் என்ற சொன்னாலும், சிறுபான்மையினர் கேட்கும் உரிமைகளைக் கொடுக்கத் தயாரில்லை.
1943ல் இலங்கை முழுதும் தாய்மொழிக் கல்வி பற்றிப் பேசப்பட்டது.
1944ல் திரு.ஜி.ஜி. அவர்கள்,இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் உரிமை பற்றிப் பிரிட்டிஷ் அரசுக்குப் பல தந்திகள் அனுப்பினார்.

அகில இலங்கை கொம்யுனிஸ்ட் பார்ட்டியும்,சிங்கள-தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் பற்றிய கொன்பரன்ஸ் ஒன்றை நடத்தியது.அதில் தமிழ் காங்கிரஸ்,கண்டியன் அசம்பிளி, யூரோப்பியன் அசோசியென்ஸ் கலந்து கொள்ளவில்லை.

1944-45 சோல்ஸ்பரி கொமிஸன் இலங்கைக்கு வந்தது. இலங்கை அரசால் தயாரிக்கப் பட்ட அரசியல் யாப்பை ஆய்வு செய்தது,அதில் சிங்கள மக்கள்; கட்சிகள் வெளிநடப்பு செய்தனர். அந்த அரசியல் யாப்பு,சில திருத்தங்களுடன்.’சோல்ஸ்பரி யாப்பு’என நடைமுறைக்கு வந்தது.

 

1946ம் ஆண்டு, கம்யுனிஸ்ட் கார்த்திகேசன்:

என்ற முற்போக்குவாதி, யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள இந்துக் கல்லூரியில் ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணியேற்கிறார்.அக்கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ்க் காங்கிசின் கை ஓங்கியிருந்தது. அவர்களிடமிருந்து பிரிந்த தமிழருச்கட்சியனர்,ஜனநாயக முறையில் கூட்டம் வைப்பதையும் காங்கிரஸ்காரர் குழப்பிய காலத்தில் தமிழரசுக் கட்சிக்கு உதவியவர்கள் கார்த்திகேயன் மாஸ்டரின் வழியில் செயற்பட்ட கம்யூனிஸ்டுகளாகும்.

அகில இலங்கை காங்கிரஸ்.எஸ்.சி..சிவசுப்பிரமணியம் ‘சோல்ஸ்பரி’ யாப்பை எதிர்த்தாலம், யு.என்.பியுடன் சேர்ந்து வேலை செய்வதைப் பற்றிப் பேசினார். டி.எஸ்.சேனநாயக்கா,’சிங்களம்’ மட்டும் என்ற கோரிக்கையைப் பற்றிப் பேசினார்.
1947ல் நடந்த பொதுத்தேர்தலில், யு.என்பியும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற்றது. இந்தியத் தொழிலாளர்கள் பலரின் பிரஜா உரிமை.திரு.ஜி.ஜி.பொன்னப்பலம் போன்றவர்களின் உதவியினால் பறிக்கப் பட்டது.

அவர்களின் மாணவர்கள் இலங்கைத்தமிழ் இலக்கியத்திலும,பொதுவுடமைக் கருத்துக்களின் மூலம் தமிழ் மக்களின் சமத்துவ நிலைக்கும் எவ்வளவு பெரும்பணி செய்திருக்கிறார்கள் என்பது விரிவாக ஆய்வு செய்யவேண்டிய விடயமாகும்.
இந்தக் கட்டுரை எழுதத் என்னைத் தூண்டிய விடயம், மிகவும் சாதிக் கொடுமை நிறைந்த வடபுலத்தில்,இடதுசாரிகளின் பலம் பெருக கார்த்திகேசன் மாஸ்டர் முன்னெடுத்த பல விடயங்களாகும் அதைப் பற்றி எழுத் முதல், வடபுலத்தின் ‘மேல் மட்ட’ அரசியற் போக்கு’ எப்படி ஒட்டு மொத்த இலங்கைத் தமிழரின் தலையெழுத்தையும் நிர்ணயகிக்கும் வலிமையுடன் செயற்பட்டது என்பதைச் சரித்திரத்தின் சாட்சியத்துடன் ஆராயப் படவேண்டும்.

1948 ல் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றது.

யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான சமத்துவக் குரல்கள் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கின.
அவர்களின் உரிமைகளைப் பெறுவதைத் தடுக்க, ‘வெள்ளாள ஆதிக்க வர்க்கம் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் தனித்துவமான குரல்களை ஒடுக்கவும் இலங்கையிலுள்ள,படித்த மேல் மட்டத் தமிழர் தங்கள் அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும்,’ ‘தமிழ்’ என்ற ஆயதத்தைத் தாங்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்களின் ‘தமிழ் அரசு’ என்ற அந்தக் கோட்பாட்டுக்குள் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களின் முன்னேற்றம் பற்றியோ அவர்களின் ஒட்டுமொத்தத் தமிழர்களின் விடுதலை பற்றியோ எந்த விதமான விளக்கமும் இருக்கவில்லை.

1950ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில், யாழ்ப்பாணத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்கள் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் விடுதலைக்கான பல முற்போக்க குரல்கள் இலக்கியத்தின் வழியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும் உரத்து ஒலிக்கத் தொடங்கியிருந்தன. பட்டிதொட்டி முழுதும்,இடதசாரி இயக்கம் தனது கிளைகளைப் பரப்பி ஒடுக்கு முறைக்கு எதிராக, சாதிக் கொடுமைக்கு எதிராக என்று பல முற்போக்குக் குரல்களை உயர்த்தினார்கள்.

‘தமிழ்த்தேசியவாதிகளின்’ பிற்போக்கு ஆதிக்கம் ஆட்டம்காண முற்பட்டது. ‘தமிழத்தேசியம், இரண்டு கட்சிகளாகப் பிரிந்திருந்தாலும், அவர்கள் இலங்கையின் பிற்போக்குவாதத்தையும், முதலாளிகளையும், அன்னிய ஊடுருவுலையும் ஆதரிப்பவர்களாகவிருந்தார்கள். ஆனால் இடதுசாரிகளின் வலிமை முற்போக்குவாதிகளால் மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லப் பட்டது.
தேர்தல்களில் வடபுலத்தின் சரித்திரத்தில் முதற்படியாக ஒரு இடதுசாரி பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.இடதுசாரியான திரு. கந்தையா அவர்கள் பருத்தித்துறையின் பாராளுமனறப் பிரதிநிதியானார்.

இடங்கைத் தமிழரின் அரசியற் பாதையில் அந்தத் தேர்தல் ஒரு திருப்புமுனை என்பது எனது கருத்து. அதாவது,ஆண்டாண்டாகத் தமிழரைச் சாதி முறையில் அடக்கி வைத்த வடபுலத்துத்
‘தமிழ் தேசிய’ சக்திகளுக்குப் பிரமாண்டமாக வளர்ந்துகொண்டுவரும் இடதுசாரிகளின் ஆளுமை அச்சத்தைத் தந்தது. அத்துடன் இலங்கைப் பிரதமர், ‘இலங்கை மக்கள் அத்தனைபேரம் சமத்துவமாக நடத்தப் படவேண்டும்’ என்பதற்கான பல சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்.

இலங்கையில் எந்தப் பிரஜையும் சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்படுவது கடுமையாகத் தண்டிக்கப் படவேண்டும் என்ற சட்டம் வந்தபோது,சாதித் திமிரினால் வடபுலத்தைத் தங்கள் ஆதிக்கத்தில் வைத்திருந்து ‘தமிழத்தேசியம்’ மிரண்டு பயந்தது. தமிழர்களைத் திசை திருப்பி,அரசியல் இலாபம் தேடும் ஒரே ஒரு ஒரு காரணத்தால் அவர்கள், தமிழ்மொழிக்கான உரிமை’ பற்றிக் கோஷமிட்டு அதை அரசியல் ஆயதமாக்கினார்கள்.
சிங்களமும் தமிழும் இலங்கையின் தேசிய மொழிகளாகும் என்று சட்டம் வந்தபோது அதைச் செயற்படுத்த எந்த விதமான பெரிய நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் வெறும் ‘திறந்த வெளி நாடகமாக ஒரு சத்தியாக்கிரகத்தை’ ஆரம்பித்தார்கள்.

அதைத் தொடர்ந்த பல இழுபறிகள் ‘தமிழத்தேசியத்தை’ ஆயுதமாகக் கொண்டவர்களால் தொடரத் தொடங்கியது.

வடபுலத்து இடதுசாரிகளோ,பொது மக்களுக்கான விழிப்புணர்வையுண்டாக்க பல முக்கிய சேவைகளைச் செய்தார்கள்.

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் திரு. மு கார்த்திகேசனின் மாணவர்.திரு. கைலாசபதி முக்கிய பொறுப்பிலிருந்ததால், ‘யாழ்ப்பாணச் சமுகப் ப்ரக்ஞையில்’ புதிய திருப்பம் ஏற்பட்டது. அதே கால கட்டத்தில் வடபுலத்தில் மூலை முடுக்கெல்லாம் இடதுசாரிகளால் ‘சமத்துவக்’ கொள்கைகள் பரவின.ஆனால் சாதிக் கொடுமையை அழிக்க முடியவில்லை.

1960ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணம் சென்ற எனக்கு அங்கிருந்த சாதிக் கொடுமை மிக மிக அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள், அரசியல்வாதிகள், முக்கியமாக மாணவர்களால் மிகவும் மதிக்கப் பட்ட ‘மு. கார்த்திகேசு’ என்ற ஆளுமை பற்றி அப்போது எனக்கு எதுவும்; தெரியாது.யாழ்ப்பாணத்தில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான அடக்குமுறைகளை எதிர்த்துப் பல குரல்கள் முற்போக்குவாதிகளால் எழுப்பப் பட்டகாலத்தில் அந்தக் குரல்களின் அடிநாதமாகவிருந்தவர்களில் கார்த்திகேசு மாஸ்டரும் ஒருத்தர் என்று அந்த விடயங்கள் நடந்து சில வருடங்களின் பின்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.

யாழ்ப்பாணத்தில்,மாணவியாக இருந்தபோது,’மல்லிகையில்’ நான் இரு சிறு கதைகளை(‘எழில் நந்தி’ என்ற புனைபெயரில் எழுதினேன);.அவை சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதில் ஒரு கதை,வைத்தியசாலையில் சிகிச்சைக்கு வந்திருந்த ஒரு சாதி வெறி பிடித்தவர், அவர் உயிருக்குப் போராடியபோது,மலம் அள்ளும் ஒரு தொழிலாளியின் குருதி (அக்கால கட்டத்தில் பணத்திற்காக ஏழைத் தொழிலாளர்கள் ‘இரத்த ‘தானம்'(?) செய்வார்கள்) கொடுத்து,சாதித் திமிர் பிடித்தவர் உயிர் பிழைத்ததைப் பற்றி எழுதினேன்.

எழுத்தாளர் செ.யோகநாதன்,அப்போது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில்,மாணவர். ‘வசந்தம் பத்திரிகையில் ஆசரியராகவிருந்தார்.எனது கதையைப் படித்துவிட்டு.தங்கள் பத்திரிகை;கு ஒரு கதை கேட்டார். அந்த மாணவர்கள் தலைமுறைதான் திரு. கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் வழித்தோன்றல்கள்.

அன்றைய கால கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த பல சாதிக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான மனித உரிமைப் போராட்டங்களில் கார்த்திகேசு அவரின் முற்போக்கு மாணவர்களின் அளப்பரிய பங்கும் எனக்குத் தெரியாது.

யோகநாதன் என்னிடம் கதை கேட்டபோது,தன்னைவிட உயர் சாதி(?)யைச் சேர்ந்தவனுடன் வந்த காதலால் கர்ப்பமாகி அதன் விளைவாக, தன்னைத்தானே எரித்து இறந்துபோன என்னுடைய வயதுடைய ஒரு பெண்ணின் கதையை,’சித்திரத்தில் பெண் எழுதி’ என்ற தலைப்பில் எழுதினேன்.

அடக்கு முறைகளுக்கு எதிரான எனது தார்மீகக் குரலை எனது எழுத்துக்கள் மூலம் கண்ட திரு. பாலசுப்பிமணியம் என்னுடன் கடிதங்கள் மூலம் தொடர்பு கொண்டார். தங்கள் சிந்தனைகள் மூலம், எழுத்துக்கள் வழியாக,மனித விடுதலைக்குப் போராடிய பல ஆளுமைகளை அறிமுகப்படுத்தினார். பல தரப்பட்ட புத்தகங்களை வாரி வாரி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

பாலசுப்பிரமணியம்,யாழ்ப்பாணம் இந்தக் கல்லூரி;யில் திரு கார்த்திகேசன் மாஸ்டரின் மாணவராகவிருந்தவர். தனது ‘மாஸ்டரின்’ பொதுவுடமைக் கொள்கைகள் பற்றி பாலசுப்பிரமணியம் என்னிடம் மணிக்கணக்காகப் பேசுவார். ‘மாஸ்டரின்’ இலக்கிய ஆளுமை பற்றியும், அக்கால கட்டத்தில் அடக்கு முறைகள், சாதிக் கொடுமைகள் என்பவற்றைப் பற்றி எழுதிய டானியல்,யோகநாதன்,கணேசலிங்கம்,பெனடிக்ட் பாலன்,நீர்வேலி பொன்னையன் போன்றோரின் எழுத்துக்கள் என்ன மாற்றங்களைச் செய்கின்றன என்பதை ‘மாஸ்டர்’ மாணவர்களுக்கு விளங்கப் படுத்தியதை எனக்குச் சொல்லும் பாலசுப்பிரமணியம் ‘உமது எழுத்துக்களும் மனித நேயத்தை முன்னெடுக்கத் தொடரவேண்டும்’ என்று சொல்வார்.

எங்கள் இருவரினதும் கருத்துப் பறிமாறல்களினால் தொடர்ந்த தொடர்பின் நீட்சியால் திருமணமானது.
லண்டன் வந்தோம். லண்டனிலும் பாலசுப்பரமணியம் அவர்களின் சினேகிதர்களையும்,கார்த்திகேசு மாஸ்டரின் சில பழைய மாணவர்களையும் சந்தித்தேன். அவர்களிற் பெரும்பாலோர், ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டர்’ கனவு கண்ட சாதி மத பேதமற்ற ஒரு மேன்மையான தமிழ்சமுதாயத்தை வளம் படுத்தும் கொள்கைகளையுள்ளவர்களாகவிருந்தார்கள்.

‘மு.கார்த்திகேசு’ என்ற ஓரு சாதாரண ஆசிரியர் என்னவென்று இப்படியான பெருந்தன்மையும் சமத்துவமும் கொண்ட கொள்கைகளை இந்த எதிர்கால ஆளுமைகளில் விதையிட்டிருக்கிறார் என்பது எனக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

பாலசுப்பிரமணியத்தின் ‘மாஸ்டர்’ மானசீகமாக எனது மாஸ்டராகிவிட்டார். மனித மேம்பாட்டுக்கான அவரது கனவுளை நான் புரிந்துகொண்டேன். அதற்காக அவர் என்னவென்று தனது வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்திருக்கிறார் என்று கேள்விப் பட்டபோது அந்த ‘ஆளுமையை’ நான் சந்திக்க முடியவில்லை என்ற துயர் வருவதுமுண்டு.

கார்த்திகேசு மாஸ்டர் பற்றி பாலசுப்பரமணியம் பேசும்போது,’மாஸ்டரின்’ மனைவி எவ்வளவு தூரம் மாஸ்டரின் மனித நேயமான பணிகளுக்கு, ஒடுக்கப் பட்ட மனிதர்களின் விடுதலைக்குப் பாடுபடும் தனது கணவருக்கு உதவுகிறார் என்று சொல்லிப் பெருமைப்படுவார்.’ தேர்தலில் நிற்பதற்குத் தன் மனைவியின் தாலிக்கொடியை அடகு வைத்ததைப் பற்றிச் சொன்னார். அவர் மனைவி எவ்வளவு தூரம் தனது கணவரின் உயர்ந்த கொள்கைகளுக்கு உதவியிருக்கிறார் என்பதைக் கேட்டபோது மெய் சிலிர்த்தது.

,மனித நேயத்தில் வைத்திருக்கும் அளவிடமுடியாத பற்றும் நம்பிக்கையும்,சிந்தனையைச் செயலில் காட்டும் அற்புதமான பண்பாடு. தனது ‘ஆசிரியர் ஸ்தானத்தை’ அடிப்படையாக வைத்து அவர் மாணவர்களுக்குச் செய்த பணிகள், அவரின் பிரமாண்டமான சக்தியான அவரின் நா வன்மையால், அவரின் பேச்சுக்கiளால் எதிர்கால ஆளுமைகளான மாணவர்கள் மனங்களில் அவர் பதித்த நல் கருத்துக்கள் என்பன யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த பல போராட்டங்களுக்கு உந்துதலாகவிருந்தது.

அதே நேரம்,அந்த சிந்தனையாளர்கள், பிற்போக்குவாதம் கொண்ட யாழ்ப்பாணத்து சாதிமான்களால் எப்படி நடத்தப் பட்டார்கள் என்றும் தெரிந்து கொண்டேன்.

எனது முதலாவது நாவல்’ உலகமெல்லாம் வியாபாரிகள்’அந்தக் கால கட்டத்தில் லண்டனுக்குப் படிக்க வந்த தமிழ் மாணவர்களையும்,அக்கால கட்டத்தில் லண்டனில் வாழ்ந்த ஆங்கிலம் படித்த,மேல்மட்டத்துத் ‘தமிழ்’ உணர்வாளர்களையும் பின்னணியாகக் கொண்ட கதை. மேற்குறிப் பிட்ட இரு வர்க்கத்தாரும்,அரசியற் கருத்துக்களில் மிகவும் வித்தியாசமான ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.

இலங்கையில் ஆங்கிலம் படித்துப் பட்டம் பெற்ற பல தமிழ் -சிங்கள மேல் மட்டத்தினர், 1956ம் ஆண்டு ,அன்றைய பிரதமர் எஸ்.டபிளியு.ஆர்.டி.. பண்டாரநாயக்கா அவர்கள் கொண்டுவந்த ‘சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தின்பின் நாட்டை விட்டு வெளியேறியவர்கள்.

அதன் பின் பெருந் தொகையான தமிழ் மாணவர்கள், 1972ம் ஆண்டு,இலங்கையில் கொண்டுவரப்பட்ட’தரப் படுத்தலால்’ பல்கலைக்கழகங்களுக்குப் போக முடியாது பாதிப்படைந்தாhல் லண்டன் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

1977ம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டை மகாநாட்டில் ‘தமிழ் ஈழம்’ பிரகடனப்படுத்த முதல் அவர்கள் லண்டனிற்தான் அதைப் பற்றிப் பேசினார்கள். யாழ்ப்பாணதது மேல் தட்டுத் தலைமையால்; ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் சாதி ரீதியாகவும், பிராந்திய ரீதியாவும் பிரிக்கப் பட்டிருப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல்,’ ஒரு குறிப்பட்ட வர்க்கத்தின் நன்மை சார்ந்த,’ஈழப் பிரகடனத்தை’ மேற்தட்டுத் தமிழர் தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள’ முன்னெடுக்கப் படும்போது அது நடைமுறை சாத்தியப்பட முடியாத கோரிக்கை என்று நாங்கள் சொன்னபோது எங்களை அன்றைக்கே ‘துரோகிகள்’ என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

இலங்கையிற் தொடரும் அரசியலால்,தமிழ் மாணவர்களின்; வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்களால் லண்டனுக்கு வந்தவர்களில் கணிசமான தமிழ் மாணவர்கள் யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
ஆனால் முற்போக்கு மாணவர்கள், ‘சிங்கள் ஆதிக்கத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கு ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் சேர்ந்து போராட வேண்டும் என்ற ‘பொதுவுடமைக் குரலை முன் வைத்தார்கள். அக்கால கட்டத்திலேயெ தமிழர்கள் பல பிரிவுகளாகி விட்டார்கள்.

இந்த யதார்த்தங்களை அடிப்படையாக வைத்துப் போராட்டக் குரலை எழுப்பிய மாணவர்களில் பலர்’கார்த்திகேசு’ மாஸ்டரின் பொதுவுடமைக்கருத்துக்களோடு தங்களைப் பிணைத்துக் கொண்டவர்கள்.

அவர்களிற் பெரும்பாலானவர்கள், யாழ்ப்பாணத்தில் 1967ம் ஆண்டுகளில் நடந்த சங்கானைச் சாதிக் கலவரங்கள், மாவிட்டபுரம் கோயில் அனுமதி போன்ற போராட்டங்களில் பரிச்சயமுள்ளவர்கள். லண்டனில் அன்று பெரிதாக நடந்து கொண்டிருந்த பாலஸ்தீனர்களின் விடுதலைப் போராட்டங்களிலும் இனவாதப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.

எனது கதாநாயன் ‘கார்த்திகேயன்’அவர்களில் ஒருத்தன்.தங்கள் இன மக்களின்,சாதி,மத,பாலியல் சமத்துவத்திற்காகக் குரல் கொடுத்தவர்கள்.

அவர்களிற் பலர்,சமத்துவ சிந்தனையாளர் ‘,கார்த்திகேசு மாஸ்டரின்’ சமத்துவக்குரலை லண்டன் தெருக்களில் ஒலித்தவர்கள்.

இலங்கையில் ஒடுக்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் பெயரிற் தொடங்கியபோர். சுயநலம்பிடித்த ஒருசிலரின் பிரபுத்துவ வாழ்க்கைக்கு அத்திவாரமிட்டது.அதனால் தார்மிகமற்ற போர் தோல்வியில் முடிந்தது.

இன்றும், இலங்கையில் அந்த ‘மேல்மட்ட வர்க்கத்தினர்’பல வழிகளிலும் தங்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் தொடர,’தமிழ்த்தேசியம், சமய மேன்பாடுகள்’ என்ற போலிக் கருத்துக்களால் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

அண்மையில்,முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நிகழ்ச்சிகளில் யாழ்ப்பாணத்து மாணவர்கள் சிலர் பிராந்தியவெறியைக் காட்டியதாகச் செய்திகள் வந்தபோது.அந்தப் படுபிற்போக்கான செயலைக் கண்டித்துக் குரல் எழுப்பிய பலரிடமிருந்து பல கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. ஆனால் அதைப் பற்றி யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் பகுதியிலிருந்தோ அல்லது முள்ளிவாய்க்காலில் பிரசன்னமாகவிருந்த’தமிழ்த்தலைமை;யிடமிருந்தோ எந்த விதமான பதிலும் வரவில்லை என்பது , பிற்போக்குவாதத் தமிழ்த் தேசியம் எவ்வளவு விகாரமானது என்று புரிகிறது. அவர்கள் இன்று தங்கள் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள எடுத்திருக்கும் பயங்கர ஆயதம் ‘ பிராந்தியவாதம்’ என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

அரசியல் நுண்ணறிவற்ற பல செயற்பாடுகளால் தமிழ் இனத்தையே அதல பாதாளத்துக்குள் தள்ளி விட்ட முப்பதாண்டு போராட்டத்தினால் பிற்போக்குத் தமிழ்த் தேசியம் எதையும் படித்துக் கொள்ளவில்லை என்பது மிகத் துன்பமான சரித்திரமாகும். ஒரு இனத்தின் விடுதலைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் அந்தச் சமூகத்தின் அத்தனை மக்களும் எந்த வித பேதமுமற்று ஒன்றிணைந்து போராட வேண்டும் என்ற அடிப்படை உண்மையை அவர்களின் ஆதிக்க வெறியால் உணரமுடியாதிருக்கிறது.

இதை உணர்ந்த தமிழ் மக்கள்,அண்மைக் காலங்களாகத் தமிழத் தலைவர்களைப் பொது நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து துரத்தியடிக்கிறார்கள்
அத்துடன் 10.6.18ல் நடந்த சிங்கள படையதிகாரி திரு. ரத்தினபிரிய பண்டு அவர்கள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்தசேவை அவரை எவ்வளவு தூரம் மக்களிடைம் இணைத்த வைத்திருந்தது என்பதைப் பொது மக்கள் கண்ணீருடன் அவரை வழியனுப்பியதிலிருந்து தெரிகிறது. இவ்வளவுகாலமும் ‘சிங்களப் பூச்சாண்டி’ காட்டித் தமிழ் மக்களைச் சிங்களவர்களுடன் சேரவிடாத தந்திரம் இனிப் பலிக்காது என்று படையதிகாரி ரத்தின பிரிய பண்டுவில் மக்கள் காட்டிய அன்பிலிருந்து தெரிய வந்திருக்கும்.

தமிழ் மக்களைத் தங்களின் சுகபோக வாழ்க்கைக்குப் பாவிக்கும் தமிழத் தலைமையின்; சிந்தனையின் கோரத்தை உரித்துக் காட்ட இன்னுமொரு ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டர்’ வரமாட்டாரா என்று எனது மனம் ஏங்குகிறது. மலேசியாவிற் பிறந்து மேற்படிப்புக்காக இலங்கை வந்து, இலங்கைத் தமிழர்களிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கண்டு கொதித்துச் செயலாற்றிய ஒரு தார்மீக நாவன்மையை இழந்தது பெரிய துயர்.

ஆனால் அவரின் மாணவர்கள், ‘கார்த்திகேசு மாஸ்டரின்’ ஞாபகமாகப் பல சமுதாய ஆய்வுகள் செய்து அவரின் உயரிய சிந்தனைக்குப் புத்துயிர் கொடுக்கவேண்டும். அவரின் ஞாபகார்த்த நாளன்று பல கலந்துரையாடல்களை நடத்தி அவர் செய்த பணிகளையம் அவர் கண்ட கனவையும் எதிர்கா இளம் தலைமுறையுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது எனது அவாவாகும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘பல் கலைக் கழகம்’ கேள்விகளுக்குப் பதில்களை யார் சொல்வது? -24.5.18

‘பல் கலைக் கழகம்’
கேள்விகளுக்குப் பதில்களை யார் சொல்வது? -24.5.18

18.5.18,முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாளன்று, நான் லண்டனிலிருக்கவில்லை. உலகத்தின் மிகப் புராதான தீவுகளில் ஒன்றான ‘மால்ட்டா’வுக்குச் சென்றிருந்தேன்.
பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு மேலான சரித்திரத்தைக் கொண்ட அந்தத் தீவில் பிரயாணங்களைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோது,இலங்கையில் நடந்து கொண்டிருக்கும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள் நிகழ்ச்சிகளையும் அவ்வப்போது படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இன்று,’மனிதப் பேரவலம் ஒன்றை நினைவு கூரும் இடத்தில் இன்னொரு பேரலவத்தை அரங்கேற்றம் ‘வல்லமை’தமிழர்களுக்கு மாத்திரம்தான் உண்டு’ என்ற ப.தெய்வீகனின் வார்த்தைகள் நெஞ்சில் நெருப்பாய்ச் சுட்டன. (தேனியில் வந்த கட்டுரை).

அத்துடன், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நிகழ்ச்சிகளில் திருகோணமலை, மட்டக்களப்புப் பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்த எவரும் கலந்து கொள்ளக் கூடாது’ என்ற கட்டளையும் அங்கு பிறப்பிக்கப் பட்டதான செய்திகளும் வந்து விழுந்தபோது எனக்கு வந்த அதிர்ச்சியையும் துயரையும் விளங்கப்படுத்த எந்த வார்த்தைகளும் கிடைக்கவில்லை.

முப்பதாண்டு போரில்,கிழக்குவாழ்; தமிழர்கள் உயிர், உடமைகளை இழக்கவில்லையா, ஆயிரக் கணக்கில் போராளிகளாக வீரமரணத்தைத் தழுவிக் கொள்ளவில்லையா?காணாமற்போன தங்கள் குழந்தைகளை, கணவன்மாரை, சகோதரங்களைத் தேடி அவர்கள் கதறுவது யாழ்ப்பாண மாணவர்களின் புலன்களை எட்டவில்லையா, கிழக்கிலுள்ள,(முக்கியமாக அம்பாரை மாவட்டத்திலுள்ள) 48;.000 விதவைகளின் அவல நிலை முள்ளியாவளை நினைவு நாளில் ஆணைகள் பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்த கறுப்புச் சட்டை வீரர்களின் கருத்துக்களில் பதிந்திருக்கவில்லையா?

எனக்குள் வந்து கொண்டிருக்கும் பல கேள்விகளுக்குப் பதில்களை யாரிடம் எதிர்பார்ப்பது?
‘பல் கலைக் கழகம்’ என்பது ஒரு மாணவன் குறிவைத்துச் செல்லும் பாடத்தில் மட்டுமல்லாது பல உயர்நிலைக் கல்விகளின் ஒன்றுகூடலின் சங்கமத்தில் தன்னைப் பிணைத்துக் கொண்டு பல்லறிவு பெறும் கழகம் என்பதுதான் எனது அனுபவம்.

1985ம் ஆண்டு,நான் லண்டன் திரைப்படக்கல்லுரி மாணவியாக,பலதரப்பட்ட மாணவர்களுடன் எனது வாழ்க்கையின் ‘இரண்டாம்’ கட்ட மேற்படிப்புக்குச் சென்றேன். ஏற்கனவே எனது வாழ்க்கையிற் பெரும்பாலான காலம் முற்போக்கு சிந்தனைகளால் சீரமைக்கப் பட்டிருந்ததால்,திரைப்படக் கல்லூரிக்குச் சென்றதும் அங்கு காணப்பட்ட’சமுதாய,திரைப்பட புரட்சிகர’ சூழ்நிலை’ என்னை ஆச்சரியப் படுத்தவில்லை.

நானும் எனது சக மாணவர்களும்;,80ம் ஆண்டுகளில் லண்டன் தெருக்களில் தென்னாபிரிக்க வெள்ளையாதிக்கத்துக்கு எதிராக மோதியலைந்த பல்லாயிரம் பிரித்தானியப் பொது மக்களுடன் எங்களையும் பிணைத்துக் கொண்டோம்;. எங்களது முதலாவது’ டாக்குயமென்டரி’ தென்ஆபிரிக்க வெள்ளையாதிக்கக் கொடுமையை எதிர்ப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

அதைத் தொடர்ந்து,இலங்கைத் தமிழர் படும் அவலத்தை முன்னெடுத்து, ‘எஸ்கேப் புறம் ஜெனசைட்’ என்ற ‘டாக்குயுமென்டரியைத்’ தயார் செய்தேன்.
இலங்கையிலிருந்து உயிர் தப்பியோடிவரும் தமிழர்களுக்காக,’ தமிழர் அகதி ஸ்தாபனம், தமிழர் அகதிகள் வீடமைப்பு’ போன்ற ஸ்தாபனங்களை பிரித்தானிய தொழிற் கட்சியின் உதவியுடன் நிறுவி அதன் தலைவியாகவிருந்து என்னால் முடிந்த உதவிகளை எங்கள் தமிழ் மக்களுக்குச் செய்தேன். இந்தியா சென்று,இலங்கையிலிருந்து தப்பிச் சென்று அங்கு வாழும் இலங்கைத் தமிழர்களைப் பற்றிய புகைப்படக் கண்காட்சியை லண்டனில் நடத்தினேன். இவையத்தனையும் நான் மாணவியாக இருந்த காலத்தில் எனது சமுதாயத்திற்காகச் செய்த கடமைகள்.

அப்போது லண்டனுக்கு அகதிகளாக வந்த தமிழர்களில் நான் ஒரு கிழக்கிலக்கிங்கைத் தமிழரையும் சந்திக்கவில்லை. எனக்கு.வடக்கு கிழக்கு, என்ற பிராந்திய உணர்வு ஒரு நாளும் இருந்ததில்லை. மனித நேயம்தான் எனது தாரக மந்திரம்.

இன,மத,நிற,வர்க்க பேதமற்ற மாணவர்களில் ஒருத்தியாக பன் முகத் திறமைகள்; கொண்ட மாணவர்களுடன் லண்டனில் என்னைப் பிணைத்துக் கொண்டபோது, 1960ம்-70ம் ஆண்டுகளில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம், கொழும்பு பல்கலைக் கழகங்களில் மாணவர்கள் முன்னெடுத்த பல முற்போக்கு சிந்தனைகள் என் மனதில் நிழலாடின.

1960-ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து,அமெரிக்கரின் கொடிய போர்த் தந்திரங்களால் வியட்நாமிய மக்கள் கொடுரமாக் கொலை செய்யப்படுவதை எதிர்த்து கொழும்பு பல்கலைக் கழக மாணவர்கள மட்டுமல்லாது இலங்கையிலுள்ள பல பல்கலைக்கழக மாணவர்கள்,பல்லாயிக் கணக்காகத் திரண்டு கொழும்புத் தெருவிலிறங்கிப் போராடியதால் போலிசாரின் தடியடிக்கு ஆளாகினார்கள்.

அதே கால கட்டத்தில் 1967ல் யாழ்ப்பாணம் மாவிட்டபுரத்தில் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்காகக் கோயில் திறக்கப் படவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன் வைத்த போராட்டத்தில், கொழும்பிலிருந்தும் கண்டி பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்தும் நூற்றுக்கணக்கான முறபோக்கு,இடதுசாரி தமிழ்மமாணவர்கள், மாவிட்டபுரம் சென்று ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போரடினார்கள்.(எனது ‘ஒருகோடை விடுமுறை’நாவல் வாசித்தவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்)

அக்கால கட்டத்தில்,யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகம் மனித உரிமைப் போராட்டத்தில்,முற்போக்கு இலக்கியப் பாதையில்,சமூகவளர்ச்சி சிந்தனைகளில் தனது முத்திரையைப் பதித்துக் கொண்ட ஒரு பெரும் தகமையுடன் இலங்கையில் கௌரவம் பெற்றிருந்தது. அதற்குக் காரணம் அக்காலத்தில் அங்கு செயற் பட்ட வடபுலத்தின் தலைசிறந்த முற்போக்குவாதிகளில் ஒருத்தரான,திரு.மு. கார்த்திகேசு’ மாஸ்டரின் மாணவன் கலாநிதி கைலாசபதி போன்றவர்கள் யாழ் பல்கலைக்கழகத்தின் வழிகாட்டிகளில் ஒருத்தராகவிருந்ததாகும்.

‘பல் கலைக் கழகம்’ என்ற ‘பன்முறைத் தகமையின் ஆளுமையின்; தார்ப்பரியத்தைச் செயலிற் காட்டிய சிறந்த கல்விமான்களுடன் வளர்ந்த யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்களா இன்று ‘தமிழர்களுக்கான ஒரு பொது நினைவு நாளில்’ இவ்வளவு கேவலமான பிராந்திய வெறியுடன் நடந்து கொண்டார்கள்?

இந்தச் செய்தியைச் சீரணிக்க முடியாமல் எனது நெஞ்சம் பதறுகிறது. இவர்களை இப்படி ஒரு குறுகிய வழியில் செயற் படுத்துபவர்கள்யார்?

இன்று இலங்கைத் தமிழ் மக்கள்,தமிழ் மக்களின் வாழ்வாதரத்தை மேன்படுத்தும், தமிழர் சமூகத்தை வளம் படுத்தும், இளம் தலைமுறையை நல்வழிக்கு இட்டுச் செல்லும் ஒரு நேர்மையான அரசியற் தலைமையின்றித் தவிக்கிறார்கள். தமிழ்த் தலைவர்கள் என்று தமிழ் மக்களின் வாக்குகளை வாங்கிக் கொண்டு பதவிக்கு வருபவர்களுக்கு,’ மக்களால் தெரிவு செய்யப் பட்ட பாராளுமன்றவாதியின் கடமைகள்’ என்னவென்ற ஒரு கோட்பாட்டின் விளக்கம் தெரியாது.

1948ம் ஆண்டு தொடக்கம் ‘தமிழ்ப் பிரச்சினை’ என்ற ஒரு கருத்தை முன்வைத்து பதவிக்கு வரும் மேல்மட்டத் தலைவர்கள் சாதாரண தமிழ் மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தால், தமிழ் சமுதாயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர ஆரம்பிக்கும், அதன்பின் ‘தமிழர் பிரச்சினை’ சொல்லி பதவிக்கு வரமுடியாது என்ற தெரியும்.அதனால் தங்கள் வசதியான வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள எப்படியும் ஏதோ ஒரு வழியில் தமிழர் பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்

அந்தப் பிரச்சினைகளைத் தொடர அவர்களின் பாவிப்பு ஆயுதங்களாக, சாதி, சமயம்,பிராந்திய ,இனவெறிகளைத் தூண்டிக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.அவற்றைப் பாவித்துத் தங்கள் சொகுசு வாழ்க்கையை, தமிழ் மக்களின் எதிரி என்று அவர்களால்ச் சுட்டிக் காட்டப் படும் இலங்கை அரசின் பாதுகாப்புப் படையின் உதவியுடன் தொடர்ந்த கொண்டிருப்பார்கள்.

அதற்காக அவர்கள் தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் யாரையும் எதையும் பாவிக்கத் தயங்க மாட்டார்கள்.இன்று அவர்களின் பகடைக்காய்களாக மாறிவிட்டிருப்பவர்கள் அப்பாவிப் பொது மக்களும் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள்..

யூதர்களில் உள்ள இனவாதத்தால், ஹிட்லர் தனது வெறிபிடித்த கொள்கையால் தனது மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தியதால் அதன் நீட்சியாக,இரண்டாம் உலகப்போர் வந்து உலகம் பல மோசமான அழிவுகளை முகம் கொடுக்க நேரிட்டது. கடைசியாக ஹிட்லரும் அழிந்து அவனின் நாடும் சிதைந்தது. அவனது மிகப் பெரும் பலமாக இருந்தவர்கள் மாணவர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

இன்று,பலநாடுகளில் பணபலத்தால் படடோபமாக வாழும் சில புலம் பெயர் தமிழர்கள், ‘தமிழர்’ பெயர் சொல்லி மேடையேறவும், பிரமுகர்களாக வலம் வரவும் அப்பாவி இலங்கைத் தமிழர்களைப் பணயம் வைத்து விளையாடுவதை இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.
சில புலம் பெயர் தமிழர்கள்,தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு உயர்படிப்பை வழங்கிக்கொண்டு, தாய்நாட்டில் வளரும் இளமனங்களில் விஷவிருட்சத்தை வளர்க்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

புலம் பெயர் தமிழர்கள் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களில் உண்மையான அக்கறை வைத்தால், சிதைந்துபோன இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்வாதாரத்தை மேன்படுத்தவும், கல்வித்துறையில் மற்ற தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுக்கு ஈடாகப் போட்டிபோட்டு உலகதரத்தில் பெருமைபெற முடியும். ஆனால் சுயநலம் பிடித்த இலங்கைத் தமிழ்த் தலைவர்களும், மற்றவர்கள் துன்பத்தில் மகிழ்ச்சி காணும் சில புலம் பெயர் ;சாடிஸ்ட்’ தமிழர்களும் சட்டென்று உணர்ச்சி வயப்படும் இளவயதினரைத் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவித்து விட்டுத் தூக்கியெறிவார்கள்.

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக,மாணவர்களே தயவு செய்து உங்கள் பல்கலைக்கழகத்தின் பாராட்டுக்குரிய பழைய சரித்திரத்தை ஒரு தரம் புரட்டிப் பாருங்கள். இலங்கையில் முற் போக்குத் தமிழ் சிங்கள மாணவர்கள், அமெரிக்க-வியட்நாம் போருக்கும் யாழ்ப்பாணத்தில் சாதிக் கொடுமைக்கும் குரல் எழுப்பிய அதே காலகட்டத்தில்,1968ம் ஆண்டு பாரிசில் நடந்த மாணவர்களின் புரட்சியால் நடந்த பல முன்போக்கான மாற்றங்களைப் படியுங்கள்.

உங்களின் கல்வி பலம் மகத்தானது. இளம் வயதுச் சிந்தனை சக்தி மிகப் பிரமாண்டமானது. வளரும் வயதின் அறிவு ஆழம் தெரியாத கடல்போல் மிக மிக ஆழமானது,மனதை நெருடும் தென்றலைப்போல் தௌ;ளிய கருத்துக்களை உங்கள் இளம் மனதில் தாலாட்டக்கூடியது.

தங்கள் சுயநலத்தை முன்னெடுக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்காக உங்களின் அபரிமிதமான ஆளுமையை மாசுபடுத்தாதிர்கள்.அவர்களுக்காக ஒத்துப் பாடும் குறுகிய அறிவுள்ள ஊடகங்களின் பதிவுகளை ‘பல் கலைக் கழக மாணவர்கள்’ என்ற பார்வையில் பன்முகத்துடன் அலசிப்பாருங்கள்.

‘பல் கலைக் கழக’ மாணவர்கள் எதிர்காலத்தின் சமூகக் காவலர்கள், சிந்தனையாளர்கள், சீர்திருத்தவரிகள்.அரசியல் வாதிகள்,ஆளுமையைக் கையிலெடுக்கப் போகிறவர்கள். உங்களின் கையில் பாடப்புத்தங்களையம் கருத்தில் மனித தர்மத்தின் அடிப்படைத் தத்துவங்களையும் எதிர்காலக் கருவிகளாகப் பாவிக்கப் பழகுங்கள். இடறுவது தற்செயல்,ஏறுவது முயற்சி என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

எங்கள் சமுதாயத்தை முன்னேற்ற உங்கள் பணிகள் இன்றியமையாதது.இரண்டாம் உலக யுத்தத்தால் சிதிலமடைந்த ஜேர்மனி, ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் தலைநிமிர அந்நாட்டு அரசியல்வாதிகள் மக்களை எந்தவித பேதமுமின்றி ஒன்று சேர்த்து உழைத்தார்கள். ஓரு சொற்ப கால கட்டத்தில்; அவ்விருநாடுகளும்,தொழில் உற்பத்தி,விஞான விருத்திகளில் அபரிமிதமாக முன்னேறியதை நீங்கள் படித்திருப்பீர்கள்.

இலங்கைத் தமிழர்களை ஒன்று சேர்த்து எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு அத்திவாரம்போடுவது இளம் தலைமுறையினர் கைகளிற்தானிருக்கிறது. அதை மறந்துவிட்டு,சாதி,மத.பிராந்திய,இன வெறியுடன் பொதுக்கடமைகளில் ஈடுபடுவது மாணவ வாழ்க்கையின் ஆக்க நோக்கைச் சீரழிக்கும். வெற்று வார்த்தைகள் எதையும் கட்டியமைக்கப் போவதில்லை.

பொருளாதாரத்தில்,கல்வியில், மனிதநேயக் கருத்துக்களில் வளர்ந்த மேற்கு நாடுகளில், தனி மனித திறமைக்கு மதிப்புண்டு. தேசியத்தின் வளர்ச்சிக்கு அது உதவுகிறது.வளர்ந்த நாடுகளின் சரித்திரத்தை ஒருதரம் புரட்டிப் பாருங்கள். மக்களின் ஒட்டுமொத்த ஓற்றுமை என்பது அவர்கள் வாழும் சமுதாயத்தின் வலிமையின் அடிப்படைத் தளமாகும். தமிழர்களின் பல்வேறுபட்ட திறமைகளை ஒன்றிணைத்து ஒரு புதிய சமுதாயத்தைக் கட்டியெழுப்பும் இளம் மாணவர்களை குறுகிய வழிகாட்டித் தங்கள் தேவைகளுக்குப் பாவிக்கும் அரசியல் சூத்திரங்களுக்கு அடிபணிவது வலிமையற்ற மனவளர்ச்சியின் பிரதிபலிப்பாகும்.

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘கிழக்கிலங்கை முஸ்லிம் ஆளுமைக்கு வித்திட்ட சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார்’. சாதி மத பேத மற்ற மகானாக வாழ்ந்த ஒரு அற்புத ஞானி- விபுலானந்தர் பற்றிய ஆவணப் படம் சொல்லும் பல அரிய உண்மைகள்

Swami vipulananda 4[11188][12206]

இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்-23.4.18.

‘அரங்கம்’ அமைப்பு சார்பில் எடுக்கப் பட்டிருக்கும்’முத்தமிழ் வித்தகர் விபுலானந்த அடிகள்’ என்ற ஆவணப் படத்தை இன்றைய இளைய தலைமுறை கட்டாயம் பார்ப்பதற்குப் பல உதாரணங்களை இங்கு முன்வைக்கலாம். இந்தச் சிறு கட்டுரையில், சாதி மத பேதமின்றி,யாவருக்கும் கல்வியறிவைக் கொடுக்கவேண்டுமென்ற அவரது கனவால் இன்ற கிழக்கிலங்கை மட்டுமல்ல இலங்கை பூராவும் முஸ்லிம் மக்கள் கல்வியில் முன்னேறியிருப்பதற்கு அவர் செய்த கைங்கரியம் பற்றி ஒரு முஸ்லிம் எழுத்தாளர், ஆய்வாளர்,சொன்னவற்றை எழுத்துருவிற் தருகிறேன்.

கனடா வாழ்,தர்மராஜா பாபு வசந்தகுமார் அவர்களின் தயாரிப்பு அனுசரணையுடன்,’அரங்கம்’அமைப்பின் சீவகன்,அவரின் குடும்பத்தினர், மற்றும் பல கலைஞர்களின் உதவியுடன் எடுக்கப் பட்டிருக்கும் இந்த ஆவணப் படம், விபுலானந்த அடிகளார் பற்றிய பன்முக ஆய்வுகளுக்கு அடித்தளமிட்டிருக்கிறது.
இந்த ஆவணப் படத்தை வெளிக் கொண்டுவரப் பாடுபட்ட அத்தனைபேருக்கும் எனது மனதார்ந்த நன்றிகள்.
இந்த ஆவணப் படத்தில், விபுலானந்தராற்றி பல சேவைகள், இசை,இயல்,நாடகம் பற்றி அவர் ஈடு பட்டிருந்த பன்முகத் தேடல்கள் பற்றிப் பல அறிஞர்கள் தங்கள் கருத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
விபுலானந்தர்,’மாதங்க சூளாமணி’ எழுதியதற்கு உந்துதலாகவிருந்த வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் நினைவு நாள் இன்றைக்கு,விபுலானந்தரின்,இயல்,இசை,நாடகத் துறைக்கு அப்பாலான இன்னுமொரு மகத்தான சேவையான கல்விச் சேவையையும்,முஸ்லிம் மக்களையும் பற்றிச் சில வரிகள் எழுதுவது பற்றி மகிழ்கிறேன்.

அவரின் அடிப்படை ஆவலாக மலர்ந்த,அத்மீகச் சேவையுடன் கலந்த கல்விச் சேவை அதனால் இன்று முஸ்லிம் ஆளுமையாக விளங்கும் சிலர் பற்றி இந்த ஆவணப் படத்தில் திரு. ஆதம் லெவ்வை அஹமட் அவர்கள் (ஆய்வாளர், மற்றும் எழுத்தாளர்) சொல்லியவை இங்கு பதிவிடப் படுகின்றன.

‘விபுலானந்த அடிகளார் ஒரு முஸ்லிம் நேசராக வாழ்ந்தார்.ஒரு கால கட்டத்தில் முஸ்லிம் மக்களின் கல்விக்கு அபார பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார்.அரசாங்கதுறை,கல்வித்துறை,சமுகத்துறையில் சுவாமிகளின் செவ்வாக்கு இழையோடுவதை நாங்கள் காண்கிறோம்.

‘இலங்கை அரசியலில்,எத்தனையோ மஜீத்மார்களைச் சுவாமி விபுலானந்ர் சிவானந்தா பாடசாலை மூலம் உருவாக்கியிருக்கிறார்.சம்மாந்துறையில் ஒரு அமைச்சர் மஜீத், மூதூரிலே ஒரு மஜீத், பொத்துவில் தொகுதியில் ஒரு மஜீத். இவர்கள் அரசியலில் ஈடுபட்டுப் பல சேவைகளைச் செய்தார்கள்”

இவ்விடத்தில், மூதுர் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியாகவிருந்த ‘மஜீத்’ பற்றிய எனது நேரடி அனுபவத்தை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். நான் திருகோணமலையில் மருத்துவத் தாதியாகவேலை செய்து கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில் எங்கள் திருமணம் நடந்தது. திரு பாலசுப்பிரமணியம் கொழும்பிலிருந்தார். கணவர் கொழும்பிலிருப்பதால்,எனது வேலையைக் கொழும்புக்கு மாற்றித் தரச் சொல்லிச் சுகாதாரத் திணைக்கழகத்திற்கு எழுதி; எழுதி,அவர்களின் ஏனோ தானோ என்ற போக்கைப் பார்த்து எரிச்சல் பட்டுக் கொண்டிருந்தோம்;. அது மட்டுமல்லாமல்,நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து லண்டன் வர அப்ளை பண்ணியிருந்தோம். அதையொட்டி அடிக்கடி கொழும்பிலிருக்கும் பிரிட்டிஷ் ஹைகொமிஸன் போகவேண்டியிருந்தது.

திருகோணமலையிலிருந்துகொண்டு அடிக்கடி கொழும்பு வருவதால் மிகவும் கோபமாக இருந்த கால கட்டத்தில்,திரு மஜீத் அவர்களின் மிக நெருங்கிய உறவினப் பெண் ஒருத்தர்,(அவர் மனைவியா அல்லத சகோதரியா என்று எனக்கு ஞாபகமில்லை) எனது வார்ட்டில் பிரசவத்திற்கு வந்திருந்தார். எனது பராமரிப்புக்கு நன்றி சொல்ல வந்த திரு மஜீத் அவர்கள்,’உங்களின் அன்பான பராமரிப்புக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது’ என்று சொல்லத் தொடங்கியதும், நான் தயங்காமல், ‘உங்கள் உதவியால் எனக்கு கொழும்புக்கு மாறுதல் கிடைத்தால் மிகவும் சந்தோசப் படுவேன்’;; என்று சோகத்துடன் முணுமுணுத்தேன். அதைத் தொடர்ந்து,நான் ஏன் கொழும்பு செல்லத் துடிக்கிறேன் என்பதைச் சொன்னேன். அவர்,தன்னால் முடியுமானவரையில் எனக்கு உதவி செய்வதாகப் புன்னகையுடன் சொல்லிச்; சென்றார். சுpல நாட்களின் பின்,சுகாதாரதிரு மஜீத் அவர்கள்
அன்று செய்த நன்றியை நான் மறக்க மாட்டேன்.திரு மஜீத் அவர்களும் நானும், விபுலானந்தர் ஆரம்பித்த கல்விக்கூடங்களில் வெவ்வேறு காலத்தில் எங்கள் ‘அகர முதல எழுத்துக்களை’ ஆரம்பித்தவர்கள் என்பது விபுலானந்தரின்; ஆவணப் படத்தைப் பார்த்போது புரிந்தது. வுpபுலானந்திரின் அறத்தின் வலிமை அளவிட முடியாதது.அவர் ஆரம்பித்த கல்வியில்,சிங்கள,தமிழ்,முஸ்லிம் என்ற எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது.
கிராமத்தில் நான் படித்தகாலத்தில்,அக்கரைப்பற்று மாவட்டப் பாடசாலைகள் ‘விபுலானந்தரின்; வழிகாட்டிகளின் ஒருத்தரான பாரதியின் பிறந்த தின விழாவை ஒட்டி நடக்கும் கட்டுரைப்போட்டி பேச்சுப் போட்டிகளில் பங்கெடுப்போம். ஒருதரம் அக்கரைப்பற்று முஸ்லிம் மாணவர் ஒருத்தரும் நானும் பரிசு பெற்றோம் அவர் பெயர் ஞாபகமில்லை. பாரதி பிறந்த தின விழாவில் சாதி மத பேதமற்ற மனித நேயமான
‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா,குலத்தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்,நீதி உயர்ந்த மதி கல்வி,அன்பு நிறைய உடையவர்கள் மேலோர்’
என்பது போன்ற பாரதி பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு ஊர்வலம் வருவோம். பாரதியை அடிப்படையாக வைத்த கலாச்சாரப் போட்டிகளில். பாரதியின் பாடலான’ கும்மியடி பெண்ணே’ என்ற பாடலுக்கு எனது தமக்கையார் சொல்லித் தந்த கும்மியை ஆடியிருக்கிறோம்.

அக்கால கட்டத்தில் சமய வேறுபாடுகள் எங்கள் கிராம வாழ்க்கையிலில்லை.
ஓருத்தர் சமயப் பண்டிகைகளை இன்னொருத்தர் பகிர்ந்து கொள்வோம் இந்த,’அன்பு கனிந்த அழகிய கிராமத்து உறவுகள்’ பற்றி எனது ‘தில்லையாங்கரை’ நாவலில் எழதியிருக்கிறேன்.

சாதி சமய,இனபேதமற்ற அந்த உறவுகள் மலரவும் வளரவும், ஒரு பண்பான கலாச்சாரம் கிழக்கிலங்கையில் தொடரவும் சுவாமி விபுலானந்தர் எப்படி அத்திவாரமிட்டார் என்பதற்குத் திரு.ஆதம் வெல்வை அஹமட் அவர்கள் கூற்றைப் படிப்பது நல்லது. வுpபுலானந்தர் இராமகிருஷ்ண மிசன் மூலம் கிழக்கிலங்கையில் கல்வியை மேம்படுத்த ஒன்றிரண்டு கிறிஸ்தவப் பாடசாலைகள் தவிர அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. அக்கால கட்டத்தில்,கல்வியில் முஸ்லீம்கள் மேன்மையடைய அடிகளார் செய்த சேவை பற்றி ஆதம் வெல்லை அஹமட் அவர்கள்; மேலும் குறிப்பிடுகையில்,.

‘ விபுலானந்தர் பல முஸ்லிம் கிராமத் தலைவர்களை உருவாக்கியிருக்கிறார். மருதமுனை மஜீத் என்பவர்தான் கிழக்கு மாணத்திலேயே முதலாவது விஞ்ஞான பட்டதாரி.சிவானந்தா வித்தியாலயத்தில் படித்தவர்.சுவாமியினுடைய மாணவன்.சம்சுதீன் என்பவர் அட்டாளைச் சேனையைச் சேர்ந்தவர்.கல்விப் பணிப்பாளராக இருந்தவர்.அவரை பி.எஸ்.ஸி என்று சொல்வார்கள்.அவர்தான் அட்டாளைச்சேனையின் முக்கிய பதவியிலிருந்தவர். இபுறாலெவ்வை என்பவர்,பொலனறுவையில் பி.ஏ.அவர் ஓணகமயைச்சேர்ந்தவர்.’

‘சுவாமி விபுலானந்தர் சிவானந்தாவிலிருந்தபோது, இன்று பேராசிரியர், உவைஸ் அவர்களை உலகம் போற்றும் தமிழ் அறிஞராகக் காண்பதற்குக் காரணம் சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாராகும்,
எஸ் எம். கமால்தீன் இந்த நாட்டின் மிக முக்கியமான ஒரு தமிழ்ப் பேரறிஞர்,அவரையும் உருவாக்கியவர் சுவாமி விபுலானந்தரே.நல்லதம்பிப் புலவரிடம் சாகிராக் கல்லூரியிற் பயின்றபின்தான் கமால்தீன் அவர்கள் பல்கலைக்கழகம் சென்றார்.அவர் இன்று உலகம் போற்றும் அறிஞராக வாழ்ந்து வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்’.

‘சுவாமி அவர்கள் அவரின் நண்பர்கள் மூலமும். முஸ்லிம் மக்களுக்குப் பல உதவிகள் செய்திருக்கிறார். ஏ.எஸ்.எம்.அசீவ் அவர்கள் இந்நாட்டின் முதலாவது முஸ்லிம் சிவில் சேர்வண்ட் என்பவர் கல்வித்துறையை நாடுவதற்கே காரணம் சுவாமி விபுலானந்தர் என்பதை அவரே(அசிவ்) கூறியிருக்கிறார்.அவர் சாகிராக் கல்லூரி அதிபராவதற்கும்,அகில இலங்கை கல்வி சகாயநிதியை உருவாக்கி,எத்தனையோ முஸ்லிம்களை கல்விபால் ஊக்குவித்து, அவர்களைக் கல்விமான்களாக்கியதற்கும் சுவாமிக்குப் பங்குண்டு’ என்று சொல்கிறார்

அத்துடன் சுவாமியின் சாதி சமயமற்ற அறம் சார்ந்த அறிவுத் தேடல் பற்றிச் சிலவரிகள் சொல்லவேண்டும்.அவர் துறவியாகக் காரணமாகவிருந்த இராமிருஷ்ண மிசன் சுவாமி பரமஹம்சரால் உண்டாக்கப் பட்டது. பரமஹம்சர் இந்தசமயம் மட்டுமல்லாமல் மற்ற சமயங்களிலும் ஈடுபாடுள்ளவர் என்று அவர் பற்றிய ஆய்வுகள் சொல்கின்றன.முக்கியமாக இஸ்லாத்தின் ஒரு அங்கமான ‘சூபிஸ்; வழிபாட்டுமுறையிலும் மிகுந்த ஈடுபாடுகள் வைத்திருந்தார் என்று தெரிகிறது. பரமஹம்ஷரின் வழிவந்த விவேகானந்தர் சமய இன.நிறம் நடந்த மனிதநேயத்தை இந்தியா மட்டுமல்லாது,அகில உலகமெல்லாம் பரப்பியவர்.அவரின் மனிதநேயக் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப் பட்ட வெள்ளையினப் பெண்ணான நிவேதிதா தேவி அம்மையார்.கத்தோலிக்கம்,இந்து சமய அறிவு மட்டுமல்லாமல் பௌத்த சமய வழிமுறைகளிலும் ஈடுபாடுடையவர். நிவேதிதா அம்மையாரைச்’ சக்தியின்’ பிம்பமாகக் கண்ட பாரதி அவரின் சாதியினரான பார்ப்பனியரால் ஒதுக்கி வைக்கப் படுவதையும் பொருட்படுத்தாமல் சமத்துவத்திற்காகக் குரல் கொடுத்தவர். இவர்கள் வழிவந்த சவாமி விபுலானந்தர் தன்னோடு வாழும், தன்னிடம் மாணவர்களாக இருப்போரின் சமயம் பற்றி அறிய முன்வந்தது ஆச்சரியமல்ல் இதைப் பற்றி விளக்கும் திரு. ஆதம்வெல்லை அஹமட் அவர்கள் மேலும் குறிப்பிடும்போது,

‘குரானை மற்ற மதத்தினர் படிக்கக் கூடாது என்றபோது சுவாமிகள் மிகவும் ஆத்திரப் பட்டார்.அவர்,’ குரான் என்பது உண்மை,அந்த உண்மைக்கு நடுவே யாரும் நிற்க முடியாது.அந்த உண்மையை அறிகின் உரிமை எல்லோருக்குமிருக்கிறது’என்று சுவாமி விபுலானந்தர் ஆத்திரத்துடன் தெரிவித்திருந்தார்.’

சுவாமி விபுலானந்தர் ஆவணப் படம் பார்க்கமுதலே, முஸ்லிம் மக்களின் வழிபாட்டு முறையை அறிவதற்காக நான் ‘புனித குரான்’ வாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

சாதி சமயப் பிரிவினைகளால் சிதறுப்பட்ட சமுதாயத்தை,எல்லைகளைக் கடந்த
மனிதநேயக் கண்ணோட்டத்தில் மக்களை ஆரத்தழுவிய சுவாமி விபுலானந்தரின் தெய்வீகமானதும்,ஆழமானதுமான அன்பை விபரித்த, படுவான்கரையைச் சேர்ந்த,மறைந்த மாவட்ட முகாமையாளாரான,மீன்பிடித் திணைக்கள மாணிக்கம் பிள்ளை கிருஷ்ணபிள்ளை என்ற கிஸ்தவ மத்தைச் சேர்ந்த அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

‘வணங்குவாய் ஜெகஜோதி ஒருவனாகி,மாநிலத்தை ஒரு நொடியில் வகுத்து,
குணமான மனிதரையும் படைத்து தான் உதித்த குருவாய் வந்து,
சனமான சம்சாரம் ஒன்றில்லாமல்,சன்னியாசி போலிருந்து தவத்தைக் காட்டி,
அன்பான சித்தர்களை இருத்தி,அகன்ற தளம் சென்றவனே அருளுவாயே’என்ற பாடலைச் சொல்லி

‘குருவாக வந்தவர் யார்?’என்று கேட்டு விட்டு, ‘இயேசுதான்’ என்கிறார்;.அவர் தொடர்ந்து சொல்லும்போது,

‘விபுலானந்தரும் கிறிஸ்துவாகவே வாழ்ந்தார்.அத்துடன்,
எனது பள்ளிக் கூடத்தில், மஜீத் என்ற ஒரு முஸ்லிம் சகோதரர்,சொன்னார்,’தம்பி,சுவாமியைப்போல் ஒருத்தரை என்வாழ்நாளில் கண்டில்லை.அவர் இமயமலைக்குப் போகும்போது,ஸ்ருடண்ட்ஸ் எல்லோரையும் கூப்பிட்டு,அவர்களைப் பார்த்துக் கும்பிட்டு,தான் இமயமலைக்குப்போகப் போவதாகச் சொன்னாh’;.
அப்போது. மஜீத் அண்ணா யோசித்தாராம்.’நாங்க முஸ்லிம்,எங்கட மார்க்கத்தின்படி யாரையும் கும்பிட முடியாது,’அப்போது சுவாமிகள் வந்து,முஸ்லிம்கள்; கைகளைப் பிடிக்கும் மாதிரிப் பிடித்து மஜீத் அவர்களிடம் வணக்கம் சொல்லி விட்டுப் பரிந்து சென்றாராம், மஜீத் சொன்னாராம், ‘இவர் ஒரு கடவுள், அப்படி ஒரு ‘இது’ உள்ளவர்’.

சுவாமிகளைப் பற்றிய வாழ்க்கையைப் பல கோணங்களிலும் வைத்து ஆய்வு செய்யும்போது,அவர் எவ்வளவு தூரம் மனித மேம்பாட்டுக்கும் ஒற்றுமைக்கும் உழைத்தார் என்று தௌ;ளத் தெளிவாகப் புரிகிறது.
இன்று கிழக்கிலங்கையில்,தமிழ்,முஸ்லிம் பிணக்குகளையுண்டாக்கி அதன் மூலம் அரசியல் ஆதாயம்தேட மிகப் பிரமாண்டமான சக்திகள் பல வழிகளையும் தேடுவதை சமுதாய பிரக்ஞை உள்ள தமிழ்-முஸ்லிம் புத்திஜீவிகள் உணர்ந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

சுவாமிகள் அமைத்த அறமும் அறிவும் சார்ந்த ஒரு ஒற்றமையின் அத்திவாரத்தை உடைக்கப் பல புல்லுருவிகள்,உள்ளிருந்தும் வெளியிலிருந்தும் முனைவதையுணர்ந்து கிழக்கின் ஒற்றுமையையும் வளத்தையும் காப்பாற்றவது எதிர்கால இளைஞர்களின் கைகளிலுள்ளது.

சுவாமி எங்களின் மேம்பாட்டுக்குத் தன்வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார். அந்தத் தியாகத்தின் தீபம் அணையாமற் பாதுகாப்போம்.

‘என் நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டு,உய்வில்லை,
செய் நன்றி கொன்ற மகர்க்கு’
என்ற குறளை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொண்டு, ஒன்றே குலமாக மனிதத்தை மதித்த விபுலானந்தர் எங்களுக்குச் செய்த சேவைக்குத் தலைவணங்குவொம்.

‘எழுத்தறிவித்தவன் இறைவனாவான்’

Posted in Tamil Articles | Leave a comment

‘தாமரைச் செல்வி- தனித்தவமான படைப்பாளி’; ‘வன்னியாச்சி’ சிறுகதைத் தொகுதி பற்றிய விமர்சனக் கட்டுரை-15.4.18

 

திருமதி தாமரைச் செல்வி அவர்களின் சிறுகதைகளைப் படித்து விமர்சனம் செய்யச் சொல்லிக் கேட்டதற்கு மிகவும் நன்றி.
‘இலக்கியப் படைப்பு என்பது ஒரு படைப்பாளி வாழும் சுற்றாடல்,சூழ்நிலைகளின் நிலைகளையும்,படைப்பாளியுடன் ஒன்றிணைந்து வாழும் மனிதர்களையுப்; பற்றியதுமாகும். அந்தப் படைப்பாளி வாழும் காலகட்டத்தில் முன்னெடுக்கப் படும்;,அரசியல், பொருளாதார, சாதி,சமய விழுமியங்களால் நடக்கும் மாற்றங்கள் என்னவென்பது அந்தக் கதா மனிதர்களின் வாழ்க்கையுடன் எப்படிச் சம்பந்தப்படுகின்றன.அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்கின்றன,என்ற யதார்த்த சாட்சியங்களின் பிரதிபலிப்பே ஒரு படைப்பின் கருவூலங்களாகின்றன’ என்பது எனது கருத்து..

இதே மாதிரியான கருத்தையே,தாமரைச்செல்வி தனது, ‘என்னுரையிற்’ குறிப்பிடும் போது,’சொந்த மண்ணிலேயே,இருப்பிடம் இழந்து அகதிகளாகிக் குண்டுகளின் அதிர்வும் கந்தக நெடியும்,ஒரு புறம் துரத்த, உயிருக்கு உத்தரவாதமற்ற நிலையில்,பதற்றத்தோடும் பசி பட்டினியோடும் பதுங்கு குழிகளின் பக்கத் துணையோடும்,வாழ்ந்திருந்தவர்கள்.இந்த மக்களின் நடுவே நானும் ஒருத்தியாக வாழந்து கொண்டுதான் இந்தக் கதைகளை எழுதினேன் என்னைச் சுற்றிய நிகழ்வுகள்,தந்த அதிர்வுகள்,பாதிப்புகள்,நெருடல்கள், இவைகள்தான் இப்படைப்புகள்.இம்மக்களின் துயரங்களை வார்த்தைகளில் பதியம்போது, எனக்கு வலித்திருக்கிறது.இந்த மக்கள் அனுபவித்த கடலளவு துயரங்களில் ஒரு சில துளிகளையே என்னால் பதிவு செய்ய முடிந்திருக்கிறது’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் (‘வன்னியாச்சி’பக் 15).

தாமரைச் செல்வியின் தனித்துவ இலக்கியக் கண்ணோட்டம்:

இலங்கைப் பெண் எழுத்தாளர்களின் எழுத்தின் சரித்திர வரலாறு ஒரு,நூற்றாண்டைத் தாண்டிவிட்டது. பெண்கள் படைப்புக்கள்,1914ல் மங்கள நாயகம் தம்பையா எழுதிய,’ நொறுங்கண்ட உள்ளங்கள்’ என்ற படைப்புடன் ஆரம்பிக்கிறது.
அதைத் தொடர்ந்து பெண்களால் எழுதப் பட்ட படைப்புக்கள் அவர்கள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் நடந்த சாதி சமய,அரசியல்.சீதனப் பிரச்சினை, சமுக மாற்றங்களை மையமாக வைத்துப் படைக்கப் பட்டிருக்கின்றன.
அதன் பின்,60ம் ஆண்டு கால கட்டங்களில்,அவர்கள் வாழும் பிராந்தியங்களை மையப் படுத்தி,கோகிலா சுப்பையாவின்,’தூரத்துப் பச்சை'(1964) போன்றோரின் நாவல்கள் வெளிவந்தன.

83ம் ஆண்டு கால கட்டத்தின் பின்,போர்க்கால சூழ்நிலையால் ‘சுதந்திர சிந்தனையும்’ அதன் நீட்சியான படைப்புகளும் வெளி வரமுடியாத ஒரு தேக்கம் கண்டன. ஆனால் தாமரைச்; செல்வி தொடர்ந்து பல காலம் நாவல்கள் சிறு கதைகள் என்ற எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார் பல பரிசுகள் பெற்றிருக்கிறார்.அதற்குக் காரணம்,, அவர் தனது படைப்புக்களில், போர்சூழல் சார்ந்த எந்த’அரசியல்’ கருத்துப் பரிமாறலையும் பெரும் பாலும் தனது படைப்புக்களில் வெளிப் படுத்தவில்லை என்பது பரவலான கருத்தாக இருக்கிறது..

‘வன்னியாச்சி’ சிறு கதைத் தொகுதியில் முப்பத்தி ஏழு கதைகள் படைத்திருக்கிறார். பெரும்பாலானவை கிளிநொச்சிப் பிரதேசத்தை மையமயாக வைத்த படைப்புக்கள். விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயத்தையும் அந்தச் சமுதாயத்தின் பாரம்பரிய கலாச்சாரங்களையும் வாழ்க்கையுடன் இணைத்துத் தொடரும் மக்கள் பொர்ச் சூழலால் படும் துயர்களைப் பிரதி பலிக்கும் படைப்புக்கள் இவை.

இவரின்,கதை மாந்தர்களின் பல் விதப்பட்ட துயரங்கள், பெண்கள், குழந்தைகள்,இளம் வயதினர்,முதுமையைத் தழுவியவர்கள், என்ற பாகுபாடற்ற விதத்தில்,போர்ச் சூழலில் அவர்கள் முகம் கொடுக்கும் அன்றாட வாழ்க்கைப் போராட்டம்; படைப்பாளியின் கண்களிலால் ஆழமாகப் பார்க்கப் பட்டிருக்கின்றன.

தாமரைச் செல்விக்கான இலக்கிய அங்கிகரிப்பு:
தாமரைச் செல்வி பல விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார். அவரது 5 சிறுகதைகள்; ஆங்கிலத்திலும் 3 சிறுகதைகள் சிங்களத்திலும் மொழிபெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன. அவரது ‘பசி’ என்ற சிறுகதை தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இமயவர்மன் என்பரால் குறும்படமாக எடுக்கப்பட்டு,லண்டனில் நடந்த ‘விம்பம்’பார்வையாளர் தெரிவாக விருது பெற்றிருக்கிறது.வேறு ஐந்து சிறகதைகள் வெவ்வேறு ஆளுமைகளால் குறும்படங்களாகத் தயாரிக்கப் பட்டிருக்கினறன.

அவர் அவரது படைப்புக்கள் மூலமோ அல்லது தனிப் பட்ட பதிவுகள் மூலமோ தன்னை ஒரு பெண்ணியவாதி என்றோ,சமுகநலப் புரட்சியாளர் என்றோ எந்த இடத்திலும் அடையாளப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

1973ம் ஆண்டுகளிலிருந்து எழுதிக்கொண்டு வருகிறார். இருநூறு சிறுகதைகளையும்,மூன்று குறுநாவல்களையும்,ஆறு நாவல்களையும் படைத்திருக்கிறார்.எழுதுவது மட்டுமல்லாமல் சித்திரம் வரைவதிலும் ஆளுமையுள்ளவர்.இவரது சித்திரப் படைப்புக்கள்.வீரகேசரி, தினகரன்,சுடர்,ஈழநாடு போன்ற இலங்கைப் பத்திரிகைகளிலும் இடம் பெற்றிருக்கிறது.

இவர் எழுதிய 37 கதைகளிலம் என்னை மட்டுமல்லமால் அவரின் வாசகர்களையம் கிளிநொச்சிக் கிராமங்களுக்கு இழுத்துச் செல்கிறார். அவர்களுடனும் அவர்களுக்காகவும் கதறப் பண்ணுகிறார். பசிக்க உணவில்லை என்ற பரிதவித்த குழந்தைகள் தொடக்கம் முதியவர் வரையும் என்னருகில் பாதாபமாக இரங்குவதாக நினைக்கப் பண்ணுகிறார்.

இவரை ஒரு மனித நேயமுள்ள பெண் எழுத்தாளர் என்று வரையறை செய்யலாம். ஏனென்றால் இவர் எழுதிய கதைகளில் எந்த அசியல் வாடையும் பெரிதாக அடிக்காமல், யாரையும் திட்டாமல்,தனக்குள் ஆழந்து கிடக்கும் உள்ளுணர்வின் உண்மைக் கருத்துக்களின் எதிரொலியைப் போதனைகள் பொரிந்து தள்ளாமல்,தன்னுடன் வாழ்ந்த மக்களையும் அவர்களின் வாழ்க்கையும் மட்டுமே முன்னிறுத்திக் கதைகள் படைத்திருக்கிறார்.

 

இவரின் கதை மாந்தர்கள்: எந்த சமுதாயத்திலும் எங்கள் கண்முன் தெரியும் 99 விழுக்காடான சாதாரண மனிதர்கள். குழந்தைகள்,இளைஞர்கள்,முதியவர்கள், கல்யாணமாகாதவர்கள்,கலயாணமானவர்கள், தனிமையிற் சுமை பல தாங்கும் தாய்மார்.தகப்பனாக ஒடிந்துடையும் ஆண்கள். போர்ச் சூழலிலிருந்து தப்பியோட வெளிநாட்டுக் கனவுகளுடன் வாழ்பவர்கள், என்று பல தரப்பட்டோர்.
பேரும்பாலானவர்கள்,ஒட்டு மொத்தமான ஒரு சிக்கலான சூழ்நிலையிலும் சமுதாயத்தின் உயிரோட்டமான மனித நேயத்தைச் சுமந்து போரின் வலியை மறக்க மனிதத்தின் அற உணர்வுகளுடன் ஒருத்தரை ஒருத்தர் அணைத்துச் செல்பவர்கள்.

கடை வைத்திருக்கும் வியாபாரி தொடக்கம் வயலில் வேலை செய்யும் கூலி தொடக்கம் பாதணி திருத்தும் கூலி வரைக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களை நம்பி வாழும் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற ஒவ்வொரு வினாடியையும் நாளையும் மரணத்துடன் எதிர்நோக்கி வாழும் பயங்கரத்தை வார்த்தைகளால் வடித்திருக்கும் புனித செய்யுள்கள் இந்தப் படைப்புக்கள்.

துன்ப துயர்க் கால யதார்த்தங்களை சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையோடு பிணைத்து எழுதிய அவரது படைப்புக்களில் பல சரித்திரத் தடயங்கள் ஆவணப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன.அதாவது, இடம் பெயர்தல்கள்,எங்கெங்கே எவ்வெப்போது நிகழ்ந்தன எப்படி நிகழ்ந்தன என்பதைப் பல கதைகளில் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

இவை புனைகதைகளல்ல. போர்க்காலச் சூழ்நிலையில்; சிக்குண்ட ஒரு பிரதேசத்தின் சரித்திரம். சாதாரண மனிதர்கள் முகம் கொடுத்த சொல்லவொண்ணாக்; கொடுமைகளைக் கண்ணீர் துளிகளுடன் படைத்திருக்கும் ஒரு சரித்திர காவியம்.

‘ருணா’ என்ற படைப்பு நோர்வேயில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களைச் சுற்றி எழுதப் பட்டாலும் அந்தக் கதையின் மையம் ‘ருணா’என்ற நோர்வேய்ப் பெண்ணைச் சுற்றியது.இது போன்ற,ஓன்றிரண்டு படைப்புக்கள் தவிர மற்றவையாவும்.போர்க்கால நிர்ப்பந்தத்தால்,மரணபயம் துரத்தும்போது அதைத் தடுக்கவோ ஒன்றும் செய்யமுடியாமலும், அது பற்றிக் கேள்வி கேட்கவோ முடியாமல்.பலவீனமானவர்களையும் சுமந்து கொண்டு உயிர் தப்பி ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பரிதாபமாத்தைப்,’பாதை'(வெளிச்சம்-98) படைப்பு சொல்கிறது.

போரை மௌனமாக ஏற்றுக் கொண்டு எப்போதும் மரணம் சம்பவிக்கலாம் என்பதை அடிமனத்தில் இருத்திக் கொண்டு அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடரும் ஏழைகளின் வாழ்க்கை பற்றிய பிரதிபலிப்பக்கள் இந்தக் கதைகள்.இவரின் கதை மாந்தர்களில் கொஞ்சம் வசதியானவர்கள், கிராமத்தாரின் எளிய வாழ்க்கை முறையைப் புரியாதவர்களாகவும் அல்லது அந்நியமாககப் பார்ப்பவர்களாகம் ஒரு தெளிவான விரிசலை ஓரிரு படைப்புக்கள் சொல்கின்றன. எந்தச் சூழ்நிலையும் வசதியான வர்க்கம் தங்கள் வாழ்வு நிலையை விட்டுக் கொடுக்கமாட்டார்கள் என்பதை இவர் தனது’;உறவு'(ஈழநாடு 98) போன்ற படைப்புக்கள் மூலம் சொல்கிறார் என்றுதான் நினைக்கிறேன்..

 

ஆவணமாகும் அரிய படைப்புக்கள்:

தற்காலத்து,இலங்கைப் பெண் எழுத்தாளர்களில், தாமரைச் செல்விக்கு மிகவும் முக்கியமான தனித்துவத்தைக் கொடுப்பது பெரும்பாலான அவரின் படைப்புக்கள் விளைநிலம் சார்ந்த மக்களின் யதார்த்த வாழ்க்கையை நுண்ணியமாகத் தனது எழுத்துக்களில் படைப்பதுதான என்பது எனது கருத்து. இவரைப் போலவே இலங்கைப் பெண் எழத்தாளர்கள் பலர் யதார்த்தமான கதை சொல்லும் பாணியை முன்னெடுத்தவர்கள். தாங்கள் வாழும் பிரதேசத்தின் பாரம்பரிய வாழக்கை நெறிகளைத் தங்கள் ஆவணப் படுத்துபவர்கள்.
பெண்கள் எழுத்துக்களின் ஆர்வத்தில். அவர்களின் புத்தகங்கள் சிலவற்றை என்வாழ்நாளில் படித்திருக்கின்றேன்.அவர்கள் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள். பலவிதமான அரசியல்,பாலியல், பொருளாதார சூழ்நிலைகளை மையப்படுத்திய படைப்புக்களைத் தந்தவர்கள்.

 

பெண் எழுத்தாளர்கள் பலரில் ஒட்டுமொத்தமான ஒரு பொதுத் தன்மையிருக்கிறது.

அண்மையில் கிழக்கிலங்கைப் பல்கலைக்கழக மாணவி டிலோஷினி ஞானசேகரம் என்பவர்,’இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியத்தின் புலம் பெயர் நாவல்கள் ஒரு ஆய்வு’ என்ற தலைப்பில் சமர்ப்பித்த ஆய்வுக் கட்டுரையில் பெண் நாவலாசிரியர்களின் பங்களிப்பைப் பின் வருமாறு குறிப்பிடுகிறாh,;(பக் 9)

1- ஈழத்தில் முதன் முதல் யதார்த்தமான,காத்திரமான சமுகப் பிரச்சினைகளையும்,பாத்திரங்களையும் நாவலில் பிரதிபலித்துக் காட்டியமை
2- மலையக வாழ்க்கையை வரலாற்றாக்கியவை,
3- பிரதேசப் பண்மையும்,விவசாயிகளின் வாழ்க்கையையும் இயல்பாக வெளிக் கொணர்ந்தமை,
4- பெண்நிலை அனுபவங்களை,பிரச்சினைகளை உயிரோட்டமாகப் பேசியமை,
5- போரின் இறுதி நாட்களை எழுத்துக்களின் ஊடாக ஆவணப்படுத்தியமை,
6- புகலிட அனுபவங்களை வெவ்வேறு களங்கள்,பிரச்சினைகள்,பண்பாடுகள்,வழியாகப் பேசுதல்,அரசியல் கருத்துக்களையும் முன்வைத்தல்,
7-பெண்ணிச் சிந்தனைகள்,ஆண்களின் உளவியலை,சமுகவியற் பின்னணியுடன் முன்வைத்தமை
என்று வகைப் படுத்தியிருக்கிறார்.

பெண்கள் எழுத்துக்களில் பட்டென்று வந்து சிந்தனையை ஊடுருவது,அவர்கள் வாழும் உலகத்தைப் பற்றி ஆழமாகவும், மனித நேயத்துடனும் பார்க்கும் அவர்களின் இலக்கியக் கண்ணோட்டமாகும். கதைகளில் வரும் கருத்துக்களைத்தாண்டிப் படிப்பவரின் உள்மனத்தைச் சுரண்டி, உணர்வுகளின் அத்தனை அம்சங்களையம் தங்கள் கதையின் வாசிப்புக்குள் வலைபோட்டு இழுக்கும் எழுத்துத் திறமையுள்ளவாக்களில் தாமரைச் செல்வியும் ஒருத்தர் என்பது அவரது கதைகளை வாசிக்கத் தொடங்கிய சொற்ப நேரத்தில் தெரிய வந்தது.

இவைகள் கதைகள் அல்ல, அந்த மண்ணிற் பிறந்த எழுத்தாளப் பெண்மணியின் கண்ணீர்த்துளிகள். உதிரத்தையும்,உணர்வையம் சேர்த்துப் பிழிந்தெடுத்த வேதனையை வெளிப்படுத்தி வாய்விட்டழவும் முடியாத நேரத்தில், மன ஓடையிலிருந்துது வாய்க்காலாய் வழிந்தோடும் துல்லிய துயர்ப் படிமங்கள்.

இந்தக் கதைகளின் கருத்துக்கள் என்ன என்று யாரும் கேட்டால், சட்டென்ற வந்த சமுதாயமாற்றத்தில் பாரிய வாழ்க்கை விழுமியங்கள் அர்த்தமற்றுப் போகும் போது,மண்ணோடு தங்களைப் பிணைத்த பெரும்பான்மையான கிராமத்து மக்கள் திசை தெரியாது பல பக்கங்களுக்கும் பாதுகாப்புத் தேடி ஓடும்போது, சாதாரண வாழ்க்கை அசாதாரணமான அவலங்களின் சாட்சியாகியதை இதில் எழுதப் பட்டிருக்கும் பல கதையின் கருத்துக்கள் கண்ணீருடன் தொடர்கிறது என்பதுதான் எனது விளக்கம்.

சட்டென்று சரியும் சரித்திரத் தடயங்கள்:
இதற்கு உதாரணம். இவரது படைப்பின் பெயரான,’வன்னியாச்சி’ என்ற சிறுகதை. அந்தக் கிராமத்திலேயே வயதுபோன,எண்பத்திரண்டு வயது மூதாட்டியைச் சுற்றிப் படைத்திருக்கும் கதை ஓவியம் இந்தக் கதை. அவளின் அப்பாவின் அழகிய ‘நாச்சியாராக’ வலம் வந்து அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் முன்,சரசாலையிலிருந்து வந்து தன்னை மணமுடித்து, அவ்விடத்து இயற்கை வனப்புகளுடன் இணைந்து திரிந்து.காதலைத் தந்த கணவன்,சட்டென்று பாய்ந்து வந்த ‘இந்தியனின்’ குண்டுக்குப் பலியான துயரத்தை நினைத்துப் பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

கிழவியின் இளவயது நினைவுகள் மூலம்.படைப்பாளி எங்களையும் இழுத்துக் கொண்டு,மாங்குளத்திலிருந்து துணக்காய் போகும் வழியில் இருக்கும் அழகிய கிராமத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.மூதாட்டியின் நினைவலைகளில் தத்தளிகும் கிராமத்தின் பழைய சரித்திரத்தின் மூலம் ஒரு வரலாற்றை எங்கள் முன் விரிக்கிறார் iவாகசி விசாகத்தில் நடக்கும் பொங்கலை நினைத்து ஆதங்கப் படுகிறாள்.கடைசிக் காலத்தில் உயிருக்குப் பயந்தோடிக் கொண்டிருக்கும் தனது குடும்பத்திற்கு அவள் வைத்திருந்த நூறு ரூபாயையும்
எடுத்துக் கொண்டு ஓடிப் போய் உதவி செய்யமுடியாத வேதனையுடன் அந்த மூதாட்டி பொருமுகிறாள். இப்படி நிர்க்கதியாகப் பெருமூச்சுடன் பல கதை மாந்தர்கள் இவரின் படைப்புகளில் நடமாடுகிறார்கள்.

’83ம் ஆண்டு பரந்தன் சந்தியில் விழுந்த குண்டுச் சத்தத்தோடு ஓடத் தொடங்கினார்கள்,இன்னும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் (சாம்பல் மேடு,பக் 77)’. அப்படித் தொடர்ந்து ஓடிய,தாயைச் ஷெல்லடியில் பறி கொடுத்த எழைக் குடும்பத்தில்,சில வினாடிகளில் சீறி எறியப் பட்ட எதிரியின் ஆக்ரோஷத்தில் எரிந்து சாம்பலான ஏணையிற் கிடந்த சிசுவின் மரணம் படிபோர் மனத்தைத் துடிக்கப் பண்ணுகிறது.-சாம்பல் மேடு-(ஈழநாடு-92)

பாரம்பரிய சமய நம்பிக்கைகள்:
பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் போர்ச் ‘சூழலிலும் தொடர்ந்தது என்பதற்கு,’காணிக்கை’வெளிச்சம்-96) கதை ஒரு சான்று.கிராமத்தார் வளர்க்கும் மாட்டிற் கறக்கும் முதற்பாலும்,அவர்கள் நட்ட வாழை மரம் போட்ட முதற் குலையும் காணிக்கையாகக் கடவுளுக்குக் கொடுப்பது சொல்லப் படுகிறது.ஆனால் வறுமையில் வாடும்போது அந்தப் பாரம்பரியத்தின் நியதி மாறுகிறது.காணிக்i சாதாரண மனிதத்தின் தேவையை நிறைவு செய்கிறது.

தாமரைச் செல்வியின் ‘பிராந்தியக்காதல்’ கனிந்த படைப்புக்களைப் படிக்கும்போது அவரின் தனித்துவம் என்பது தன்னைச் சுற்றிய உலகை ஒரு திறமான ஆய்வாளன் போல் ஆவணப் படுத்தியிருப்பதுதான். இன்னும் பல வருடங்களின்பின் திரும்பிப் பார்க்கும்போது,இந்தத் தொகுதியிலுள்ள கதைகளின் வாயிலு+டாகப் பல ஆய்வுகள் நடக்கும்.அவை,பாரம்பரியத்தைப் போற்றி வாழந்த ஒரு சாதாரண சமுதாயம் என்னவென்ற ஒரு குறிப் பிட்ட குறுகிய காலத்துக்கள் அவர்களின் பல தலைமுறைகள் காணாத மாற்றங்களுக்கு முகம் கொடுத்தார்கள் என்பது பெரிய ஆய்வாக இருக்கலாம்.

இடம் பெயர்தல்:
ஓரு மனிதனுக்கு வரும் மன அழுத்தங்களில், மிகப் பெரிய மன அழுத்தம் அவர்கள் அன்புடனும் பாசத்துடனும் நேசித்த உறவினர் இறப்பைத் முகம் கொடுப்பதாகும்.
அதற்கு அடுத்ததாக உலகத்திலுள்ள எந்த மனிதனும் படும் வேதனை,தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த,பிள்ளைகள் பெற்று அவர்களை ஆளாக்கிய, உத்தியோகம் பார்த்து,உறவினர்கள்,சினேகிதர்கள் என்ற ஒரு பெரிய வட்டத்துக்குள் வாழ்ந்த நிலத்தை, அன்பம் அமைதியும் தந்த சூழ்நிலையை,பாரம்பரியத்தைக் கட்டிக்காத்த சமுதாயப் பிணைப்புக்களைச் சட்டென்று இழந்து விட்டு இன்னொரு இடம் பிரிவதாகும்.

தனது எதிர்காலத்தின் தேவைக்காக, உத்தியோக ரீதியாக,திருமணத்தின் தேவைக்காக எனப் பல காரணிகளால் பல நாள் திட்டமிட்டு, ஒரு வீடு வாங்கிக்கொண்டோ.வீடு கட்டிக் கொண்டோ ஒரு மனிதன் போகும்போது வரும,;’பிரிவு’காரணமான மன அழுத்தத்திற்கும், தற்செயலாக வந்த பெருங்காற்றில் சட்டென்று முறிந்து விழுந்த கிளையாக,அனைத்தையும் இழந்து தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடும் போது மன அழுத்தத்திற்கும் உள்ள பாரிய வேறுபாடுகளை, வேதனைகளை வெற்று வசனத்தில் கொட்டி விடமுடியாது. ஆனால் அந்த நிகழ்வுகளைத் தத்ருபமாக பிரதி
பலிக்கும் இவரின் மிகவும் வசன,வார்த்தைத் தொடர்கள் எங்களையும் அந்த மக்களுடன் ஓடப் பண்ணுகிறது.

பிற்போக்குவாத சிந்தனைகள்
சமுதாயத்தில் ஊடுருவிப் போன பழையப் பி;போக்குக் கட்டுமானங்களையும் உணர்வில் சுமந்துகொண்டோடும் சுயநலம் பிடித்த மனிதர்களைச் சுடுவார்த்தைகளால் சாடவேண்டும் என்பதை மௌன மொழியில் ஆணையிடுகிறார்.

ஆண்மையின் ஆளுமை வக்கிர புத்தி,மற்றவர்களை அடக்கியாழவேண்டும் என்ற தன்னிறைவுச் செயற்பாடுகள் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சில தமிழர்களிடமிருந்து அழியப் போவதில்லை என்பது இவரின்’அக்கா’-( நாற்று-1999.)’சுயம்’,(வீரகேசரி1998) போன்ற கதைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன..

வெளிநாடுகளில் பல கடினமான வேலை செய்து உழைக்கும் உறவினர்களிடமிருந்து எத்தனை வழிகளில் பண உதவி பெறலாமோ அவற்றைப் பெற்றுக்கொண்டு,தங்களுக்கு உதவியவனின் அன்றாட துயர் வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தின் பிரக்ஞை அற்ற ஆடம்பரமாக வாழும் ஒரு புதிய பணக்காரக் கூட்டத்தின் வாழ்க்கை முறை சில கதைகளில் திறமாகச் சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

எதிரி கிராமத்தை நோக்கி வரக் காரணமான சில நிகழ்வுகள்

‘சில வேளைகளில் சில இழப்புக்கள்’ஈழமுரசு-1986.’பெடியள் அவங்கட ட்ரக்குக்கு குண்டு வச்சிட்டாங்கள் போல கிடக்கு,அவங்கள் கண்டபாட்டுக்குச் சுடுறான்கள்’.கடன்பட்டு வாங்கிய பாணைக் கூட உண்ணமுடியாமல்,அவர்களின் உயிர்கள் உடமை என்பன சட்டென்று ஒரு நிமிடத்தில் இழந்து விட்டதை உணர்த்தும் கதை

-போர்ச் சூழ்நிலையில் செக் பொயின்ட்ஸ் என்பவை. என்னவென்று அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக்கி அவர்களின் எதிர்காலத்தை நிர்மூலமாக்கியது என்பதை’ ‘அவன்,அவள்,ஒரு சம்பவம்'( ஈழமுரசு 1987) என்ற கதை சொல்கிறது.
– போரின் காரணிகள், போரைத் தொடங்கியவர்கள்,தொடர்பவர்கள், என்ற விடயங்களை யாரும் கேள்வி கேட்டதாகவோ அல்லது தங்களுக்கள்ளே என்றாலும் அசை போட்டுப் பார்க்கவில்லையா? என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு,
– எந்த நாடாக இருந்தாலும் போர் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது அந்தப் போர் பற்றிய விமர்சனங்களை அல்லது அபிப்பிராயங்களை எழுதுவது ஆபத்தான விடயம் என்பதால் மனிதத்தின் உள்ளணர்வின் கேள்விகள் இப்படைப்புக்களில் இடம் பெறவில்லையா?

– போரில் ஈடுபட்ட பல தமிழ் இiளுஞர்கள் இந்தமாதிரிச் சமுகத்திலிருந்தும்தான் சென்றார்கள். அது பற்றிய எந்த சான்றும் இக்கதை மாந்தர்களில் பிரதிபலிக்கப் படவில்லை.

என.;ஜி.ஓ
–‘ஒரு யுத்தம் ஆரம்பம்’-(ஆனந்த விகடன் 1983) யுத்தத்தில் பாதிக்கப் பட்ட எழைகளுக்காக அந்நியர் கொடுக்கும் பணத்தில்,என் ஜி.ஓ. என்ற பெயரில் தாங்களும் தங்களைச் சேர்ந்தவர்களும நன்மை பெறுவதை இக் கதையில் வெளிப் படுத்துகிறார். போர்ச் சூழலை வைத்துப் பல வழிகளிலும் பெரிய மனிதர்களாகுவதைப் போர் தொடங்கிய காலத்திலேயே அவதானித்து எழுதியிருக்கிறார். பிணத்தில் பணம் படைத்த பலர்,சாதாரண கிராமத்துத் தமிழனை மட்டுமல்ல இந்தக் கதையில் வரும் பட்டதாரியையயம் ஏமாற்றி,உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் இன்று பெரிய மனிதர்களாக உலவி வருகிறார்கள் என்பது தமிழர் அத்தனைபேருக்கும் தெரிந்த உண்மை, இதை இவர் ஒரு வேலையற்ற படித்த பட்டதாரியின் பார்வையில் எழுதியிருக்கிறார். ஏனெ;றால் துயர் பட்ட தமிழ் மக்களைத் தங்கள் உயர் நிலைக்குப் பாவிக்கும்போது படித்தவர்களும் ஏமாற்றப் படுகிறார்கள் என்ற உண்மை துல்லியமாக இக்கையூடாகச் சொல்லப் படுகிறது.

போரினால் விலையேறும் கல்யாணச் சந்தை:
இளம் தலைமுறை ஆண்கள் போரினால் அழிந்துகொண்டிருந்த காரணத்தால், காலம் காலமாகவே நடைமுறையிலிருந்த ‘சீதனம்’கல்யாணத்திற்கு ஆண்கள் தட்டுப்பாட்டால் எப்படி ஏறிக் கொண்டு போகிறது என்பதைச் சில கதைகள் விபரிக்கினறன.’விழிப்பு’ (ஈழமுரசு 94) என்ற கதையில்,ஜேர்மன் மாப்பிள்ளைக்கப் பெண்பேசும் மாப்பிள்ளை வீட்டார்,’வெளி நாட்டுப் பொம்புளயள் நிறைய நகை நட்டுப் போட்டிருக்கினம்,வீடியோவில பார்த்தம்,பொம்பளக்க நிறைய நகை நட்டு வேணும்,வீடு.ஒன்றும வேணும்,சொத்து ஒன்டு இருக்கத்தானெ வேணும்’ என்று சொல்லி முப்பது பவுண் நகைக்கும்,மேற்கு நாட்டில் வாழப் போகும் தம்பதிகள் இலங்கையில் சொத்த வைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் மாம்பிள்ளை வீட்டார் பேரம் பேசுவது என்ற பாரம்பரியம் தொடர்கிறது. அதிபயங்கரமான போர்ச் சூழலிலும் பேராசை பிடித்தவர்கள் ஒரு நாளும் மாறப் போவதில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.

சாதகம் பொருத்தம் பார்த்தல்@
நாளோடும் பொழுதொடும் போர் தொடர்ந்து கொண்டு மக்கள் எதிரியின் குண்டடியில் விட்டில் பூச்சிகள்பொல் விழுந்த மடிந்து கொண்டிருக்கும் போதும், திருமணங்களுக்கச் சாதகமும் பொருத்தமும் பார்ப்பதும் தொடர்கிறது;. கல்யாணமாகிச் சொற்ப நாளில் ஷெல்லடியில் மனைவி சிதறிச் செத்த சில மாதங்களில் அவன் குடும்பத்தினர்,சாதகப் பொருத்தம் பார்த்துப் பெண்பார்க்கிறார்கள்.’ முதல் செய்த கல்யாணத்துக்கும் சாதகம் பாhத்துத்தானே நடந்தது’ என்ற அவனின் கேள்வி, சாதகம், கடவுள் நம்பிக்கை என்பன போர்க்காலத்தில் அர்த்தமற்றுப் போவதை எடுத்துரைக்கிறது.

ஒரு சமூகத்தின் அடித்தளமான விவசாயம்:
இக்கதைகள் பல விவசாய சமூகத்தைப் பற்றியது. அதனால் போர்ச்சூழலில், மண்ணை நம்பி வாழும் மக்களின் விவசாயம் சார்ந்த பல விடயங்கள் சீர்குலைந்ததால் அவர்கள் படும் துன்பம் சிறு சிறு சம்பவங்கள் மூலம் ஆவணப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.’ஓட்டம்’ (பக் 284)(வெளிச்சம்-2001) என்ற கதையில்,’90களில் வயல் செய்வது என்பதும் சிரமம் ஆயிற்று.கிருமிநாசினிகளின் தடையால் நெல் விளைச்சல் குறைந்து விட்டது.ஆனாலும் வயல் செய்வதை விட முடியவில்லை.96ம் ஆண்டு எல்லாமே திசை மாறிவிட்டது’ என்ற கதாபாத்திரங்களிக் ஏக்கமான குரல்களின் வழியே விவசாயிகள் என்ன துயர்பட்டார்கள் என்ற பதிவிடப் பட்டிருக்கிறது.ஏனென்றால்,மிதி வெடிகளுக்குப் பயந்து வயலுக்கள் யாரும் இறங்கவில்லை.பசளை வாங்க முடியாத நிலை,நெல் சங்கங்களில் நெல் விற்கமுடியாத நிலை,போன்ற விவசாயிகளின் நிலையை இக்கதையில் காணலாம்.

போரினால் மனநிலை சிதறிய சிலர். கொழும்பில் பிடிபட்டுச் சித்திரவதைபட்டதால் மனநிலை சிதறியவர்கள்,கொழும்பில் விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டதால் அயலவர்களால் சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்பட்ட அப்பாவிப் பெண்கள் என்று போரினாற் பாதிக்கப் பட்ட அத்தனை மக்களையும் தாமரைச் செல்வியின் கதைகள் பிரதி பலிக்கின்றன.

போரினால் பலியாகும் இளம் குழந்தைகள்:

தமிழ்-சிங்கள புத்தாண்டைக் கொண்டா அதிகாலையில்(14.4.18) எழுந்தபோது,பி.பி.சி செய்தியில்,அமெரிக்கா,பிரித்தானியா,பிரான்ஸ் போன்ற மூன்று பெரும் மேற்கு நாடுகள் சிரியாவில் குண்டு போட்டுத் தகர்த்துக் கொண்டிருப்பதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் அதற்கச் சொல்லிய காரணம், சிரியா நாட்டில் கெமிக்கல் ஆயதங்களால் குழந்தைகள் பாதிக்கப் படுகிறார்கள் அதைத் தடுக்க நாங்கள் நடவடிக்கை எடுக்கிறோம் என்பதாகும். இலங்கையில் தொடர்ந்த போரில் பல்லாயிரக் கணக்கான இளம் குழந்தைகள் இறந்தார்கள். போருக்குப் பிரமாண்டமான ஆயதத்தை யார் கொடுத்தார்கள் என்று தெரியும் தாமரைச் செல்வியின் கதைகளில் என்னை அழப் பண்ணிய கதைகள் பல. முக்கியமாக ஏணையில் ஆடிக்கொண்டிருந்த தாயற்ற சிசு(‘சாம்பல் மேடு’-ஈழநாடு,92) சில வினடிகளில் கருகிய பரிதாபம், பசி தாங்காமல் குண்டு வருவதையும் தாங்காது ஒருவாயச் சோற்றுக்கு ஓடிப் போய் இறந்த சிறுவன் (‘பசி’சிரித்திரன் 94) ) என்று எத்தனையோ கதைகள் எங்கள் சமுகத்தின் எதிhகால வாரிசுகள் எப்படிக் கொடுரமாகக் கொல்லப் பட்டார்கள் என்பதை விபரிக்கின்றன.

போரைத் தாங்கும் மனபாவம்:
-புற்று நோய் என்று வைத்தியர் சொன்னபோது இனி உயிருடன் இருக்கும் நாட்களை எப்படியும் வாழ்ந்து முடிக்கவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தத்துடன் வாழும் நோயாளிபோல்,போர்ச் சூழலில் வாழந்த மக்கள்,ஹெலியும், கிபீர் விமானமும்,பொம்மரும் பறந்து வந்து குண்டுகளைக் கொட்டி மக்களையழிக்கும்போது அவர்கள் அதை எதிர்பார்த்து வாழப் பழகிய மனநிலையை,’ எங்கேயும் எப்போதும்’ (முரசொலி,87) சொல்கிறது.

காணாமற் போனவர்கள்: போர் முடிந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன். ஆனால் எங்கள் தமிழ் மக்கள் ‘காணாமற்போன தங்கள் உறவினர்களைத் தேடியலையும் துயரத்தை அடிக்கடி பார்க்கிறோம். ‘அடையாளம்'(ஞானம் 2002) என்ற கதையில்,எலும்பாக் கண்டு படிக்கப் பட்ட மனித உடலின் மிச்ச சொச்சங்களை வைத்துத் தங்கள் உறவினர்களைத்தேடத் தமிழினம் படும் துயர் நெஞ்சைப் பிழிகிறது.’வேலிபாய்ந்து ஓட முற்பட்ட அந்தக் கணத்தில் சுடப்பட்டு வேலி மேலேயே தொங்கிக் கொண்டிருந்த அதே நிலையில் எலும்புக் கூடாகப் போயிருந்த மனிதன்’பக்308) என்ற வசனங்கள் கண்களில் நீரைக் கொட்டின.

தலைவர்கள் பற்றிய தாமரைச் செல்வியின் கதை,’ஊர்வலம்'(வெளிச்சம்-99) என்ற பெயரில் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.83;ம் ஆண்டு போர் தொடங்கி எத்தனையோ இழப்புக்களைத் தமிழர்கள் எதிர்நோக்கி அழிந்து கொண்டிருந்தாலும்,’யாழ்ப்பாணத்துத் தலைவர்கள் வருவதால் கூட்டம் முக்கியத்துவம் பெறும்'(பக்253) என்று பெருமைப் படுகிறான் இளவயதிலிருந்து’தமிழர்’ அரசியலுக்காகத் தன் வாழ்க்கையைச் சின்னாபின்னமாக்கிக் கொண்ட ஒரு தமிழன். தலைவர்கள் வரும் பாதையில் அவர்களின் கால் பதித்து வர நிலப்பாவாடை விரித்து வரவேற்று ‘தலைவரின்’ அடுக்கு மொழியில் உணர்வு பொங்கித் தன் வாழ்க்கையையே இழப்புக்களுக்காக இழந்து விட்ட தகப்பன், மகனை ஊர்வலத்திற்கு வரக் கேட்க. ஆந்த இளைஞன் கேட்கிறான்,’அதுக் கென்ன வாறன்,ஆனால் இந்த ஊர்வலங்கள் நடப்பதால் மட்டும் எங்கட பிரச்சினை தீர்ந்திடுமே’ என்று மகன் கேட்கும்போது, தனது பதினேழுவயதில் எனக்கேன் இது தோன்றாமற் போனது? ஏன்று சிந்திக்கிறான் தகப்பன்.

உதவிகள்: போரினாற் துயர் பட்ட எம்மக்களுக்குப் புலம் பெயாந்த மக்களின் சிறு உதவியும் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை உரக்கமாகச் சொல்கிறது,’தூரத்து மேகங்கள்'(தினக் குரல் 2005) என்ற படைப்பு

 

நம்பிக்கை:
தங்கள் இடத்தை ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கும் இலங்கைப் படையை,வியட்நாமை ஆக்கிரமித்த அமெரிக்கரோடு படைக்கப் பட்ட கதையியான,’ நாளைய செய்தியில்’ (ஈழநாடு 96), நாங்கள் எங்கள் மண்ணை மீட்டெடுப்போம்,எதிரிகள் தோல்வியுடன் திரும்பிப் போவார்கள் என்ற நம்பிக்கையின் தொனி. ஒலிக்கிறது. ஆனால் அமெரிக்கப் படை 1967ல் வியடநாமை விட்டுப் போனது. இலங்கையில் எதிரியின் குரூரம் 2009 வரை தொடர்ந்தது.

எந்த சார்புமற்ற இலக்கியமா?
தாமரைச் செல்வியின்,அத்தனை கதைகளையும் படித்தபின்,இத்தொகுதிக்கான விமர்சனத்தை எழுத முயன்றபோது. கதைகளில் நான் எடுத்த குறிப்புக்களை மிகவும் கவனமாக ஆராய்ந்தேன் ஏனென்றால் ஒரு படைப்பாளி தனது அடிமனத்துக்குள் புதைந்து கிடக்கும் தனது,’படைப்பின் அற நிலையை’ மிகவும் ஆழமாக ஏதோ ஒரு விதத்தில் பதிவிடுவான். இவரது,முதலாவது கதை,’பாலம்'(ஈழநாதம்-1992). இக்கதைதையை இவர், தனது முதலாவது கதையாக வேண்டுமென்றே பதிவிட்டிருக்கிறாரா என யோசித்தேன். ஏனென்றால்,

இக்கையில் வரும் ‘பாலம்’ வெறும் பாலமல்ல. இவரின் எண்ணத்தில் தொங்கி நின்ற கருத்துக்களின் ‘பாலம்’. புழைமையையும் புதுமையையும் பாரம்பரியமாகச் சுமந்து நின்ற பாலம்.
கல்லாலும் மண்ணாலும் கட்டப் பட்ட பாலமல்ல பாரம்பரிய கிராமத்து மக்களின் உறவு. தொடர்பு. சரித்திரம், சம்பிரதாயம், எதிர்பார்ப்பக்கள்,என்பவற்றின் அடையாளமான பாலம்.

அதைக் கடந்து எதிரி தங்கள் கிராமத்துக்கு முன்னேறப் போகிறான் என்பது நிதர்சனம். அதைத் தடுக்க என்ன செய்வது?

அவன் பாலத்தை ஒரு தமிழ்ப் போராளி; தகர்க்கிறான். பாலத்தை மட்டுமா? ஏதிரியால் அழிக்கப் படப்போகம் தங்கள் வாழ்நிலையை அவன் தகர்க்கிறான். வாழ்ந்த பாரம்பரியத்தைத் தகர்க்கிறான். ஏனென்றால், முற்றுகையிட வந்த எந்த எதிரியும்,தான் பிடித்து வைத்திருக்கும் பூமியில் பல நாள் தங்கி விடப் போவதில்வை என்ற சரித்திரம் அவனுக்குத் தெரியும். போர்ச் சூழலால் சிதறப் படப் போகும் ஒரு சமுதாயத்தைத் தன்னால் முடியுமட்டும் காப்பாற்ற, எதிரி தன் இடத்திற்கு வரும் வழியை அடைத்து ‘ அகதி’ நிலைக்குள்த்தான் அல்லற்படப் போவதும் அவன் எதிர்பார்த்ததே. ஆனால் ஒரு காலத்தில: இந்தப் பழைய பாலம்’ மட்டு மல்ல அவர்களால் உடைக்கப் பட்ட பாடசாலைகள், குளக் கட்டுக்கள்,கோயிற் கோபுரங்கள்,அழகிய வீடுகள்,தெருக்கள்,தெருக்கள் என்ற அத்தனையும்,புதிதாகக்’ கட்டப் படும் என்ற அறிவு அவனக்குண்டு. ஏனென்றால் இடம் மாறித் தத்தளித்து எங்கேயோ ஓடிய இந்த மண்ணின் மைந்தர்கள் திரும்பி வருவார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். இது மக்களின் இலக்கியம்,அதில் ஒரு எதிர்பார்ப்பு இல்லமலிருப்பது அசாதாரணம்.

 

தாமரைச் செல்வியின் படைப்புக்களில் ‘அரசியல்’ இல்லை என்பவர்கள் ‘பாலம்’ என்ற கதை மட்டுமல்ல வேறு சில படைப்புக்களையும் ஆழமாகப் படிக்கவும்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Tamil Articles | Leave a comment